အခန်း (၁၀)

” ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ … ကိုမောင်ခြိမ့်ရယ် … ကျမတို့ဖြင့် အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း … ဝုန်းကနဲ့ အသံကြားတာနဲ့ … ပြေးတက်လာခဲ့ရတာ ”

” အိပ်မက် မက်ပြီး … ပြုတ်ကျတာပါဟာ ”

အမေနဲ့ မြစမ်းကြည် ပြန်ဆင်းသွားပြီး ခဏအကြာမှ ကျုပ်လည်း အောက်ဆင်းခဲ့တာ။ အောက်ထပ်ရောက်တော့ အမေတို့အခန်းက အသံတွေ ကြားနေရတာဗျ။

” အင်္ကျီတွေက … နည်းနည်းကြပ်ပေမယ့် … အဆင်ပြေပါတယ် အဒေါ် ”

” ကိုယ်လုံးက မကြပ်ပါဘူး … သမီးရင်သားတွေက ထွားလို့ပါ ”

မြစမ်းကြည်က မြို့က ဝယ်လာတဲ့ အဝတ်တွေ စမ်းဝတ်ကြည့်နေပုံဗျ။ ထန်းရည် တန်ခိုးက အခုထိ မပြေသေးတာဗျို့။ နောက်ဖေး သေးသွားပေါက်ပြီးမှ အမေ့အိပ်ခန်းနား အသာကပ်ပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တာ။

” ဪ … သမီးက … အဒေါ်ဘော်လီဝတ်ထားလို့ နေမယ် … ချွတ်ပြီး ဝယ်လာတဲ့ ဘရာစီယာ ဝတ်ကြည့်လေ ”

” ခ်ခ် ခ်ခ် … ဟုတ်ပါရဲ့ … အဒေါ်ရယ် ”

မြစမ်းကြည်လည်း ပြောပြောဆိုဆို အပေါ်အင်္ကျီကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်ပြီး အင်္ကျီကို အရင်ချွတ်လိုက်တာဗျ။ ပြီးမှ သူဝတ်ထားတဲ့ အမေ့ဘော်လီချိတ်ကို လက်နောက်ပြန်ဖြုတ်ရင်း ချွတ်ချပစ်တာ။ အမေရှိနေပေမယ့် မိန်းမချင်းမို့နေမယ် ရှက်ပုံမရဘူး။ နို့အုံဖွေးဖွေးလေးထိပ်က ပန်းရောင်သန်းနေတာဗျို့ ကျုပ်ကြည့်တဲ့နေရာက နဲနဲဝေးတော့ နို့သီးခေါင်းတွေတော့ မမြင်ရဘူး။

ဘရာစီယာဝတ်ပြီး အင်္ကျီတွေ ပြန်ဝတ်ကြည့်တော့ ခုနလောက် မကြပ်ဘူး ပြောနေတာပါ။ ထမီလဲတော့မှ မြစမ်းကြည်က ထမီကို ရှေ့ဟပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးလေး ပြူးနေတာဗျ။

” ဟောတော် … ကျမ … အတွင်းခံဘောင်းဘီ မေ့နေတာ အဒေါ်ရယ် … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

” ခိခိ … နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့ … သမီးရယ် ”

ထမီလဲတော့ ထမီကွင်းကို ခြေထောက်သွင်းပြီး အပေါ်မလိုက်တာ ပြီးမှ အောက်က ထမီကို ချွတ်တော့ ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်လေးပေါ် သွားထိုင်ရင်း ဆေးပေါ့လိပ် ဖွာနေလိုက်တာ။ အတော်လေးကြာမှ အမေက လက်ဖက်ပန်းကန်နဲ့ မြစမ်းကြည်က ရေနွေးကရားအိုးလေး ကိုင်ပြီး ထွက်လာကြတာ။ လက်ဖက်စားလိုက် ရေနွေးသောက်လိုက်နဲ့ ရောက်ရာ ပေါက်ရာ ပြောနေကြတာ၊ ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည် မျက်နှာလေး ငေးရင်း အမှတ်တမဲ့ မေးမိလိုက်တာဗျို့။

” ဒါနဲ့ … အမေတို့ မြို့တက်တော့ … မြစမ်းကြည်ကိစ္စ ဘာကြားသေးတုန်း”

” ငါတို့ သွားတာတော့ ဘာမှ မကြားမိပါဘူး … မြို့ရောက်တာနဲ့ … ဈေးထဲ အဝတ်အစားဝယ်ပြီး ပြန်ကြတာ ”

” ဟုတ်တယ် … ကိုမောင်ခြိမ့်ရဲ့ … ကျမ ဒီမှာပဲ ပျော်ပါတယ် … မြို့ပြကို ကြောက်နေပါပြီရှင် ”

မြစမ်းကြည်က အတန်းပညာတတ်တော့ အမေ့အလုပ်တွေ အကုန် ကူညီနိုင်တယ်ဗျို့ ။ မြေပဲဈေးတွက်လည်း ပေါက်ဈေးနဲ့ ရောင်းမယ့်ကုန်ချိန် အတိအကျ တွက်ပေးနိုင်တယ်။ အချက်အပြုတ်လည်း ကောင်းတော့ အမေ သက်သာတာပေါ့။ အဘကတောင် ပြောနေသေးတာ၊ ဒီလိုမှန်းသိ သမီးမိန်းကလေး ယူပါတယ်တဲ့။ မြစမ်းကြည်ရောက်ပြီး ၂ လလောက်နေတော့ ညနေပိုင်း သူကြီးကိုယ်တိုင် အိမ်ရောက်လာတာဗျို့။

” ဟေးးးး … မယ်စိန် … မယ်စိန် ရှိလား ”

” ရှိတယ် … သူကြီး … လာဗျို့ … အမေက … ကောက်ညှင်းပေါင်းနေတာဗျ ”

ကျုပ်အသံပေးမှ သူကြီးလည်း ခြံဝရပ်နေရာကနေ ဝင်းထဲ ဝင်ချလာတာ။

” ဟဲ့ … ဘယ်သူလဲ … မောင်ခြိမ့် ”

” သူကြီး လာတယ် … အမေရေ့ ”

” အတော်ပဲ … ကောက်ညှင်းလည်း ကျက်ပါပြီ … အမေလာပြီလို့ … ပြောလိုက် ”

ခဏနေတော့ အမေက ပန်းကန်ပြားထဲ ကောက်ညှင်းပေါင်းတွေ ထည့်ယူလာတာ။ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ကောင်းညှင်းနံ့လေးက မွှေးနေတာဗျို့။ ကွပ်ပျစ်ပေါ် ကောက်ညှင်းပန်းကန် ချပြီးတာနဲ့ အမေက နှုတ်ဆက်နေတာပေါ့။

” သူကြီး … ကျမဆီ … အလယ်သက်သက်ပဲလား ”

” အေး … မရောက်တာ ကြာတာရယ် … ပြီးတော့ …… ”

သူကြီးက စကားခဏရပ်ပြီး ကွပ်ပျစ်ပေါ် ထိုင်လျက်ကနေ အိမ်တံခါးပေါက် မျက်လုံးက လှမ်းကြည့်နေတာဗျ။

” ပြီးတော့ ဘာလဲ … သူကြီးရဲ့ … ပြောပါရှင် ”

အမေက ထပ်ပြောတော့မှ သူကြီးလည်း ကောက်ညှင်းပေါင်း တစ်ဇွန်းစားပြီး ဆက်ပြောတော့တာ။

” ဒီလိုဟ … ခု ငါပြောမယ့် စကားက … နင်တို့ အတွက်လည်းပါတယ် … ပြီးတော့ ငါတို့ရွာနဲ့လည်း ပက်သက်နေလို့ ”

” ရှင် ”

သူကြီးစကားကြောင့် အမေ့မျက်လုံးလေး ပြူးလာတာဗျို့။

” ခု … နင်တို့အိမ် ရောက်နေတဲ့ … သရဲမလေး … အဲ အဲ … မြို့က မိန်းကလေး … အဲ့ဒီ ကိစ္စဟ ”

သူကြီးနဲ့အမေ စကားပြောနေတုန်း မြစမ်းကြည်က အိမ်ထဲက ထွက်လာတာဗျ။ သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်တစ်ချပ်နဲ့ အနားရောက်မှ ကြည့်တော့ ငါးခြောက်ဖုတ်ဗျို့။ ဘေးက ဆီလေးတွေ ဆမ်းထားတာ။ ကောက်ညှင်းနဲ့ ငါးခြောက်ဖုတ်လေး လိုက်သဗျာ။ ကောက်ညှင်းပန်းကန်နား ငါးခြောက်ပန်းကန်လေး ကပ်ချရင်း အမေ့ဘေးနား ဝင်ထိုင်နေတာ။ အမေက မြစမ်းကြည် ထိုင်တာနဲ့ သူကြီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနေတာပါ။

” ခုလေး … သမီး အကြောင်း ပြောနေကြတာ … ဒါက အဒေါ်တို့ရွာရဲ့ … သူကြီး ဦးသာကျော်တဲ့ သမီး ”

” ဟုတ် … သမီးနာမည် … မြစမ်းကြည်ပါ … ဘဘ ”

အမေ မိတ်ဆက်ပေးပြီးတာနဲ့ မြစမ်းကြည်က နှုတ်ဆက်နေတာပါ။

” အေးအေး … သမီးလေး … ညည်းရောက်တဲ့ ညက … ငါပါ အိပ်ရေးပျက်တာဟေ့ … ဟုတ်တယ်မလား မောင်ခြိမ့် ”

သူကြီးက မြစမ်းကြည် ပြောရင်း ကျုပ်ဖက်ပါ လှည့်ပြောနေတာဗျို့။

” ဟုတ်ပါ့ … သူကြီးရေ … တရွာလုံးပဲ ”

ကျုပ်လည်း ငါးခြောက်ဖုတ် တစ်ဖတ်စားရင်း သူကြီးစကား ထောက်ခံပေးလိုက်တာပေါ့။

” ခ်ခ် … သမီး တောင်းပန်ပါတယ်နော် … အဲ့ဒီတုန်းက သမီး ဒုက္ခရောက်လာလို့ပါ ”

” အေးပါ ညည်းအကြောင်း ငါသိပြီးပါပြီ … အဲ့ဒါကြောင့်မို့လည်း ငါရောက်လာခဲ့တာပါ ”

” ဟုတ် ပြောပါ … ဘဘ ”

” ညည်း … မယ်စိန်တို့အိမ်နေတာ ငါက ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး … ဒါပေမယ့် ညည်း အုပ်ထိန်းသူတွေက … တရားစွဲလား ပြုလား လုပ်လာရင် … မယ်စိန်တို့ ထိခိုက်သလို … ငါတို့ရွာလည်း နာမည်ပျက်မှာလေ ”

” ရှင် … အဟင့် ဟင့် ”

သူကြီး စကားဆုံးတော့ မြစမ်းကြည်လည်း အမေ့လက်မောင်းဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။

” မငိုပါနဲ့ … သမီးကလည်း … အဒေါ်တစ်ယောက်လုံး ရှိနေတာကို ”

အမေက နှစ်သိမ့်ပေးနေတာပါ။ ခဏနေမှ သူကြီးက စကားဆက်ပြောတာဗျို့။

” ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ဟ … ငါက ဥပဒေအတိုင်း ပြောပြတာပါ … ဥပဒေက တောရယ် မြို့ရယ် ခွဲမထားဘူးလေ … ”

” အိုရ်တော် … သမီးလေးကို … အပိုင်မွေးဆိုလည် ကျုပ်က … မွေးစားမှာပါ သူကြီးရယ် ”

” နေပါဦး မယ်စိန်ရ … ငါ့စကားလေး ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး ”

အမေက သူကြီးစကားမဆုံးခင် ဖြတ်ပြောနေတာဗျ။ မြစမ်းကြည်အပေါ်မှာလည်း သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို သံယောဇဉ် တွယ်နေရှာတာ။

” အမေကလည်း … သူကြီး ပြောပါစေဦးဗျာ ”

ကျုပ်လည်း သူကြီးအားနာတာနဲ့ ဝင်ထောက်ပေးရသေးတာ။

” ဒီ မိန်းကလေး အုပ်ထိန်းသူတွေဆီ … ငါတို့ သွားတွေ့ကြမယ် … ဟိုရောက်တော့မှ တရားဝင် ပြန်ခေါ်ခဲ့ဟာ … နင်တို့လည်း စိတ်ချမ်းသာ … ငါလည်း အလုပ်မရှုပ်ရတော့ဘူး ”

” ဪ … အဲ့လိုလား … သူကြီးရဲ့ … ဟင်းဟင်း ”

အခုမှ အမေ့မျက်နှာလေး ဝင်းလာပြီး ပြုံးနေတော့တာဗျို့။ ကျုပ်တို့လည်း ကောက်ညှင်းပေါင်းလေး စားလိုက် ငါးခြောက်ဖုတ်လေး စားလိုက်နဲ့ သဘက်ခါ မြို့တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ သူကြီး ပြန်သွားတော့ မြစမ်းကြည်က အမေနဲ့ နေချင်ကြောင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့တာ။ အမေကတော့ တပြုံးပြုံးနဲ့ပေါ့ဗျာ။

နောက်ရက် တနေကုန်လုံး ကျုပ်လည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာ။ မြစမ်းကြည်တို့ အုပ်ထိန်းသူတွေက ထည့်လွတ်ပါ့မလား၊ သူကြီးပြောသလို တရားစွဲကြမှာလား၊ အတွေးပေါင်းစုံပဲဗျို့။ ရွာထဲ စိတ်ပြေလက်ပျောက် လျှောက်သွားပြီး ညပိုင်းမှ အိမ်ပြန်လာခဲ့တာ။ အိမ်ရောက်တော့ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အမေတို့က မနက်မြို့တက်ဖို့ အဝတ်အစား ၃ စုံလောက် ထည့်ရင်း ကျုပ်ကိုလည်း စောစောအိပ်ဖို့နဲ့ အဝတ်စားတွေ ထည့်ဖို့ မှာနေတာဗျို့။

ညပိုင်း တော်တော်နဲ့ အိပ်မရဘူးဗျ။ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ အတော်မိုးချုပ်မှ မနက် ခရီးထွက်ရမှာ စဉ်းစားပြီး ကြိတ်မှိတ် အိပ်ပစ်ရတာ။ မနက်လင်းတော့ အမေနဲ မြစမ်းကြည်က ရေမိုးချိုးပြီးနေပြီဗျ။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ထမင်းကြော်နဲ့ ငပိရည်ပန်းလေး ကျုပ်ဖို့ချထားပေးတာ။ ကျုပ် ရေအမြန်ချိုးနေတုန်း ရုတ်တရက် သူကြီး ရောက်လာတာဗျို့။ တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးးဗျ။ ဦးကြီးပေါရော ပါလာတာ။

အမေလည်း ထမင်းကြော် နှစ်ယောက်စာ ထပ်ကြော်ပြီး ကျွေးလိုက်တာပေါ့။ အားလုံးစားပြီးတော့ အဘရယ် အမေရယ် မြစမ်းကြည်ရယ်က ရှေ့က တစ်တွဲ။ သူကြီးရယ် ဘကြီးပေါရယ် ကျုပ်ရယ်က တစ်တွဲ၊ အိမ်သော့ခတ်ပြီး ရွာထိပ်က ကားလမ်းထိ အုပ်စုလိုက် လျှောက်သွားလိုက်ကြတာ။ ပထမဆုံးလာတဲ့ မြို့တက်မယ့်ကားနဲ့ ထွက်ခဲ့ပြီဗျို့။

ကားက ပုံမှန်လေး မောင်းနေပေမယ့် လမ်းဘေး လယ်ကွင်းတွေ သစ်ပင်ကြီးတွေ လယ်စောင့်တဲလေးတွေ တရိပ်ရိပ်နဲ့ ကျန်နေရစ်တာပေါ့။ ကားပေါ်ရောက်တော့ သူကြီးနဲ့ ဘကြီးပေါက အာကျယ်အာကျယ်နဲ့ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေ ပြောနေတော့တာ။ ကားပေါ်ပါလာတဲ့ ဘေးနားက တချို့ ရွာသူရွာသားတွေက သူကြီးကို နှုတ်ဆက်ရင်း ကွမ်းကျွေးနေကြသေးတယ်ဗျို့။

မြစမ်းကြည်ကတော့ တစ်ခုခု စဉ်းစားနေတဲ့ပုံစံနဲ့ လမ်းဘေးရှု့ခင်းတွေ ကြည့်နေတာဗျ။ အမေက အဝတ်ထုပ်တွေ စီလိုက် ပြန်ချလိုက်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာပေါ့။ ကားလမ်းတလျှောက် တခြားရွာလေးတွေ လူချပေးရင်း နေ့လည်ပိုင်းလောက်မှ မြစမ်းကြည်နေတဲ့ မြို့ကို ရောက်တာ။

မြို့ရောက်တာနဲ့ ဘကြီးပေါက ထမင်းစားဖို့ ပြောတော့တာပဲ။ ကားဂိတ်နားကနေ ဓာတ်တိုင် ၄ တိုင်လောက် လျှောက်လာတော့ တရုတ်ထမင်းဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင် တွေ့တော့တာပဲ။ အသားနံ့လေးက ဆိုင်မရောက်ခင်တည်းက အနံ့ရပြီး မွှေးနေတာဗျ။ အုပ်စုလိုက် ထမင်းဝင်စားကြတာ။ အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်က ထမင်းဖြူနဲ့ ဝက်သားသုပ် စားကြတာ။ သူကြီးရယ် ကျုပ်ရယ် ဘကြီးပေါတို့က ဝက်ခေါက်ကြော်နဲ့ ကြိတ်တာဗျို့။ ဟင်းရည်ကလည်း ဆွန်တန်ဟင်းရည်ဗျ။ ချဉ်စူးစူးလေးနဲ့ ငရုတ်သီးစိမ်းနံ့လေးတွေက မွှေးပြီး အရသာရှိတာဗျာ။

အားလုံးစားသောက်ပြီးမှ မြစမ်းကြည် ပြတဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်ခဲ့ကြတာ။ နည်းနည်းတော့ လျှောက်ရတယ်ဗျ။ လမ်းကြားလေးတွေ ကွေ့လျှောက်ရင်း ရပ်ကွက် ၃ ရပ်ကွက်လောက်ကျော်မှ မြစမ်းကြည်တို့ ရပ်ကွက်ထိပ်က ကားလမ်းမကြီးပေါ် ရောက်တာ။ လမ်းထိပ်ကနေ အနောက်ထဲ ချိုးပြီး ထပ်လျှောက်တော့မှ မြစမ်းကြည်ရဲ့ အဒေါ်အိမ်ကို ရောက်တာဗျို့။

ကျုပ်တို့ရောက်တာနဲ့ မြစမ်းကြည်ရဲ့ အဒေါ်ယောင်္ကျားက သိပ်မကြည်ဘူးဗျ။ ဟိုဘက်ဒီဘက် စကားပြောရင်း နည်းနည်းတင်းမာလာကြတာ။ မြစမ်းကြည်တို့ ရပ်ကွက်က လူတချို့ကလည်း လာပြီး စပ်စုကြပေါ့။

……………………………………………………..

အခန်း ( ၁၁ )

” ခင်ဗျားတို့ကို … ကျုပ်တူမ လက်ခံထားမှုနဲ့ တရားစွဲလို့ ရတယ်ဗျ … သဘောပေါက်လား ”

” စိတ်လျှော့ပါ နောင်ကြီးရာ … ဒီက မိန်းကလေးပြောတာ … သူ့အဒေါ်ယောင်္ကျားက အတင်းကြံလို့ဆိုပဲဗျ … မပြန်ရဲလို့ … ကျုပ်နှမက … စောင့်ရှောက်ပေးထားတာပါဗျာ ”

မြစမ်းကြည်အဒေါ်ယောင်္ကျားရဲ့ စကားကို ဦးကြီးပေါက သာသာနဲ့နာနာ ပြန်နက်လိုက်ပြီဗျို့။ ပွဲက ကြည့်ကောင်းသဗျာ။ ဦးကြီးပေါ စကားဆုံးတော့ နောက်က လာစပ်စုတဲ့ ရပ်ကွက်ကလူတွေ တအံ့တသြနဲ့ ဆူညံကုန်တာ။

” ဟာကွာ ”

” ထွီ ”

” ဒီလူကြီး … တဏာရူးတာ ”

” ရပ်ကွက်ထဲက … မောင်းထုတ်ကွာ ”

တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ့ မြစမ်းကြည်အဒေါ်ရဲ့ယောင်္ကျား ဦးစိုးကျော်ကို ဝိုင်းပြီး ဌောပနာ ပြုနေကြတာဗျို့။

” ငါ့အိမ်ထဲ … မဆိုင်တဲ့သူတွေ … ထွက်စမ်း … ပိုင်နက်ကျူးလွန်မှုနဲ့ တရားစွဲမှာနော် ”

ဦးစိုးကျော်မျက်နှာကြီး ရဲတွတ်နေပြီဗျ။ ဦးကြီးပေါကိုလည် အံကြိတ်ပြီး ကြည့်နေတာ။ လာစပ်စုတဲ့ သူတွေကတော့ ဦးစိုးကျော် စကားကြောင့် တချို့ အိမ်ပြင်ထွက်ကုန်ကြတာ။ တချို့ကတော့ ပေကပ်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ဦးစိုးကျော်နဲ့ ဘကြီးပေါ တစ်ယောက်တစ်ခွန်း စကားပြောနေတုန်း ကျုပ်ဆီးပုံးက တင်းလာတာဗျာ။ ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့တာ။ အမေ့လက်မောင်းလေးကိုင်ပြီး မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ ဦးကြီးပေါတို့ကို ကြည့်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်ကို လက်ကုတ်လိုက်ရတယ်။

” ဟင် … ဘာလဲ … ကိုမောင်ခြိမ့် ”

” ငါ … ဆီးအောင့်လာလို့ … အိမ်သာက ဘယ်ဘက်လဲ ”

ကျုပ်နဲ့ မြစမ်းကြည် စကားပြောတာကို နားထောင်းရင်း အမေက စကားဝိုင်းဘက် ပြန်လှည့်သွားတယ်။

” လာလာ … ကိုမောင်ခြိမ့် … အိမ်ကြားက မဖြတ်နဲ့တော့ လူတွေက ပိတ်နေတာ … ကျမ အိပ်ခန်းဘေးက … နောက်ဖေးဘက်သွားတဲ့ တံခါးပေါက်ရှိတယ် … ကျမ လိုက်ပို့ပေးမယ် ”

ဒါနဲ့ မြစမ်းကြည်တို့ အိမ်ထဲကနေ နောက်ဖေးပေါက် ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။

” ဒါ … ကျမ အိပ်ခန်း … ကိုမောင်ခြိမ့် ”

မြစမ်းကြည် အိပ်ခန်းတံခါးပေါက်လေး သော့ခတ်ထားတာဗျ။ ခြေ ၁၀ လှမ်းလောက် လျှောက်တော့ အသားတံခါးတစ်ခု ပွင့်လျက်လေးပဲ။

” ဒီက တည့်တည့်သွားပြီး … ညာဖက် ချိုးလိုက် … အိမ်သာပဲ ကိုမောင်ခြိမ့် ”

ပြောပြီး မြစမ်းကြည်က အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းပဲ ပြန်ဝင်သွားတာပါ။ နောက်ဖေးတံခါး ထွက်လိုက်တော့ မကျီးပင်ကြီးဗျ၊ ကာထားတဲ့ ဝန်းထရံနဲ့ မကျီးပင်ကို ကြေးနန်းကြိုးတစ်ချောင်း တန်းချည်ထားပြီး ထမီတွေ လှမ်းထားတာဗျို့။ မကျီးပင် ကျော်လိုက်မှ တောင်ဘက်မှာ အိမ်အနောက်ကာထားတဲ့ ဝန်းထရံနဲ့ ၅ ပေလောက် ကြားလမ်းလေး။ တည့်တည့်လျှောက်သွားတော့ အိမ်သာ တန်းတွေ့တာပဲ။ အိမ်သာက အုတ်ကာ သွပ်မိုးနဲ့ဗျ။ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်ရင်း ဘယ်ဘက်က ပုဆိုးလှန်ပြီး ညာဘက်က အိမ်သာအသားတံခါး ဆွဲဖွင့်လိုက်တာ။

” ကျွီ … ဟဲ့ ဟဲ့ … အမလေး ”

” ဟာ … ကန်တော့ဗျာ … ဒေါ်လေး ”

တံခါးဆွဲဖွင့်တော့ အိမ်သာထဲမှာ ထိုင်လျက်လေး သေးပန်းနေတာ မြစမ်းကြည်အဒေါ်ဗျ။ ထမီလှန်ပြီး အိမ်သာဂွထဲ ခြေတစ်ဖက်စီ ခွဲထိုင်ရင်း လက်နှစ်ဖက်က ခါးပေါ်က ထမီစကို ဆွဲကိုင်ထားတာ။ ပေါင်ကြားတည့်တည့် စောက်မွှေး နီကျင်ကျင်တွေ ဖုံးနေတဲ့ အဖုတ်ကြီးထဲက တရှီးရှီးနဲ့ ပန်းရင်း ကျုပ်မြင်လို့ သေးတန့်သွားတာဗျို့။ ကျုပ်ကလည်း ဘယ်လက်က ပုဆိုးအောက်နားစကို ချက်နားထိ ဆွဲလှန်ထားတာ ညာလက်နဲ့ တံခါးဖွင့် သေးပန်းမလို့ပါ။ မြစမ်းကြည်အဒေါ်က ကျုပ်ပေါင်ကြားထဲ အမြှောင်းလိုက်ခုံးထနေတဲ့ လီးကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးနေတော့တာပဲ။

” မင်းနယ် … အသံလေး ဘာလေး … မပေးဘူး ”

” ကျုပ်လည်း … ဆီးတအားသွားချင်နေလို့ပါ … ဒေါ်လေးရာ ”

” ဖယ်ပါဦး ငါထွက်ဦးမယ် … လီးကြီးတန်းလန်းနဲ့ … ပိတ်ရပ်မနေပါနဲ့ တကတည်း ”

ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည်အဒေါ်ပြောမှ ဘယ်လက်က မထားတဲ့ ပုဆိုးကို အောက်ချလိုက်တော့တာ။ သူထွက်သွားမှ အိမ်သာထဲဝင် သေးပေါက်ရတာဗျို့။ ကျုပ် အိမ်ရှေ့ခန်း ပြန်ဝင်လာတော့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်လဲ မသိဘူး။

” တရားစွဲတာတွေဘာတွေ … မလုပ်ကြပါနဲ့ … ကျမတို့ … ရပ်ကွက်ရုံးမှာပဲ ရှင်းကြရအောင် ”

မြစမ်းကြည်အဒေါ်က နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ပြေရာပြေကြောင်း ပြောနေတာဗျ။ ဦးကြီးပေါ မျက်နှာကလည်း ခပ်တင်းတင်း၊ သူကြီးကလည်း ကွမ်းယာထွေးလိုက် ဦးစိုးကျော်ကို ကြည့်လိုက်နဲ့ပေါ့။ ခဏနေတော့ မြစမ်းကြည်တို့ ရပ်ကွက်ရုံး အုပ်လိုက်ကြီး လျှောက်ခဲ့ကြတာ။

ရုံးက သိပ်မဝေးပါဘူး။ မြစမ်းကြည်အိမ်ကနေ တောင်ဘက် ဓါတ်တိုင် ၃ တိုင်လောက်လျှောက် အနောက်ဘက် ချိုးလိုက်တာနဲ့ ရောက်ရောပဲ။ ရပ်ကွက်ရုံးက တောင်ဘက်မျက်နှာလှည့်ဗျ။ နံကပ်တိုက်ကို သွပ်မိုး ထားတာပါ။ ကျုပ်တို့ရောက်တော့ ဥက္ကဋ္ဌ မရှိဘူးဗျို့။ မြို့နယ် အစည်းဝေးရှိလို့ ည ၈ နာရီမှ လာဖို့ ရုံးရောက်နေတဲ့ အကွက်မှူးတစ်ချို့က ပြောနေတာဗျ။ ကျုပ်တို့လည်း ညအိပ်တည်းဖို့ တည်းခိုခန်းရှိတဲ့ မြို့ထဲ ပြန်လျှောက်ခဲ့ရတာ။

မြစမ်းကြည်ကတော့ ပြတ်တယ်ဗျ။ အမေ့ဘေးကနေ မခွာဘူး။ ကျုပ်တို့နဲ့ မြို့ထဲ ပြန်လိုက်လာတာ။ ဦးကြီးပေါကတော့ တပြုံးပြုံးနဲ့ ကြည့်နေတော့တာပဲ။ တည်းခိုခန်းရောက်တော့ ၂ ယောက်ခန်း ၃ ခန်း ငှားလိုက်ကြတာ။ မြစမ်းကြည်နဲ့ အမေက တစ်ခန်း၊ ကျုပ်နဲ့ အဘက တစ်ခန်း၊ ဘကြီးပေါနဲ့ သူကြီးက တစ်ခန်းဗျို့။ ရောက်တာနဲ့ အထုတ်အပိုးတွေ နေရာချ ခဏနားပြီး ရေမိုးချိုးကြတာပေါ့။ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ကျုပ်နဲ့ အဘဦးကြီးပေါတို့ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တာ။ အထဲရောက်တော့ အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်တို့က အရင်ရောက်နှင့်နေတာဗျ။ ဦးကြီးပေါနဲ့ သူကြီးက ရုံးရောက်ရင် ပြောရမယ့် စကားတွေ တိုင်ပင်နေကြပုံပဲ။

” ဟော … မောင်ခြိမ့်တို့ လာကွာ … ဒီမှာ မိန်းကလေးဖို့ … ဆွေးနွေးနေကြတာကွ ”

သူကြီးက ကျုပ်တို့မြင်တာနဲ့ လှမ်းနှုတ်ဆက်နေတာပေါ့။ အဘက လူအေးဆိုတော့ ဘာမှ ဝင်မပြောရှာပါဘူး။ မြစမ်းကြည်အပေါ်မှာလည်း သံယောဇဉ် တွယ်နေတော့ အဆင်ပြေအောင်ပဲ လုပ်ကြပါပေါ့။ ည ၇ နာရီလောက်မှ တည်းခိုခန်းက ထွက်ခဲ့လိုက်တာ။ လမ်းမှာ အဆာပြေ မုန့်ဟင်းခါး ဝင်သောက်ကြသေးတယ်။ ရုံးရောက်တော့ ၈ နာရီ မတ်တင်းလောက်ရှိပြီ မြစမ်းကြည် အဒေါ်လင်မယားလည်း ရောက်နေပါပြီ။

ရုံးထဲက ဝင်ဝင်ချင်းမြင်ရတဲ့ ခုံတန်းလျားအရှည်ပေါ်မှာ လင်မယားနှစ်ယောက် ထိုင်နေကြတာ။ ကျုပ်တို့ဝင်တော့ ခုံတန်းလျားရဲ့ အနောက်ဘက် နံရံကပ်ထားတဲ့ ဖိုက်ပါပလပ်စတစ်ခုံလေးတွေပေါ် နေရချပေးကြပါတယ်။ ညပိုင်းကြ အကွက်မှူးတွေ များသားဗျို့။ ၈ ယောက်လောက် ရှိမယ်။ ခဏအကြာမှ စာရေးမ ရောက်လာတာ။ ပြီးမှ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရပ်ကွက်ဥက္ကဋ္ဌ ရောက်လာတာဗျ။

” ဟော … ဧည့်သည်တွေ များလှချည်လား … ဆောရီးဗျို့ ဒီနေ့ မြို့နယ် အစည်းဝေးပြီးတာလည်း နောက်ကျ၊ အိမ်လုပ်စရာရှိတာလေး လုပ်ပြီး ရေချိုးထွက်လာခဲ့ရတာ ”

ဥက္ကဋ္ဌက အသက် ၅၀ ကျော်လောက် ရုပ်ရည် ခပ်သန့်သန့်နဲ့ သမာသမတ်ကျမယ့်ပုံဗျ။ စကားပြောတာလည်း ယဉ်ကျေးတယ်။ ခဏအကြာမှ ကျုပ်တို့အုပ်စုနဲ့ မြစမ်းကြည်ရဲ့ အဒေါ်လင်မယားကို အတွင်းခန်းထဲ ခေါ်လိုက်တာ။ အတွင်းခန်းရောက်တော့ စားပွဲခုံရဲ့ မြောက်ဖက်မှ ဥက္ကဋ္ဌနဲ့ စာရေးမက ထိုင်တာ။ ကျုပ်တို့က ခုံဘေးပတ်ပတ်လည်း အဆင်ပြေသလိုပေါ့ဗျာ။

တစ်ဦးချင်းဆီရဲ့ နာမည် နေရပ်လိပ်စာ မှတ်ပုံတင်နံပတ် အကုန်မှတ်တမ်းတင်နေတာ။ ဥက္ကဋ္ဌမေးသမျှကို ကျုပ်တို့က ဖြေတိုင်း စာရေးမက လည်ဂျာစာအုပ် အရှည်ကြီးထဲ လိုက်မှတ်နေတာပဲ။ တကယ်တန်း ယှဉ်ပြောတော့ ဦးစိုးကျော် သိပ်မလှုပ်ရဲဘူးလေ။ မြစမ်းကြည်က ကျုပ်တို့ဘက်မှာ ဆိုတော့ အခန့်မသင့်ရင် မဒိန်းမှုနဲ့ စိခံရမှာ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ကာယကံရှင်ရဲ့ ဆန္ဒပဲ ဦးစားပေးကြပါ ပြောတော့ မြစမ်းကြည်က အမေနဲ့ လိုက်နေဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြောလိုက်ပြီဗျို့။

” အေးဗျာ … ရပ်ကွက်ရုံးအနေနဲ့ ကျုပ်တို့က … ဘယ်သူနဲ့နေပါ ဘယ်သူနဲ့ မနေပါနဲ့လို့ … ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး … လူမှု့ရေးအရ ညှိနိူင်းပေးတာမျိုးပဲ တတ်နိုင်တာပါ … ခုလည်း … ဟောဒီက မိန်းကလေး ဆန္ဒကိုပဲ … လိုက်လျောပေးလိုက်ကြပါဗျာ ”

” တွေ့လား အစမ်း … ခြေနှစ်ချောင်း မကယ်ကောင်းဘူးဆိုတာ သိပ်မှန်တာပဲ … ခုလည်း အစမ်းတူမက … ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်တာ ကျေးဇူးဆပ်ပြီလေ ”

” အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ … လေးလေးကျော် … သမီးမိဘ မြေကွက်လေးရောင်းပြီး … ဘဏ်အပ်ထားတဲ့ထဲက … တစ်ဝက်တိတိ ဒေါ်လေးကို ကန်တော့ခဲ့မှာပါ ”

ဥက္ကဋ္ဌစကားအဆုံး ဦးစိုးကျော်ပြောတာနဲ့ မြစမ်းကြည်ကလည်း ပက်ကနဲ့ ပြန်ပြောတာဗျ။ ရုံးကနေ ညတွင်းချင်းပဲ မြစမ်းကြည်အဒေါ်အိမ်ကို လာခဲ့ကြတာ။ ရပ်ကွက်ခံ အကွက်မှူးက အစအဆုံး ကူညီပေးတယ်ဗျို့။ မြစမ်းကြည် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ထုပ်ပိုးပြီး သေတ္တာအစိမ်းရောင် အသေးတစ်လုံးပဲ ယူခဲ့တာပါ။

သေတ္တာလေးကို လူအများရှေ့ဖွင့်ပြတော့ မြစမ်းကြည်ရဲ့ မိဘနှစ်ပါးပုံရယ် မြစမ်းကြည်နာမည်နဲ့ ဘဏ်စာအုပ်လေးပဲ တွေ့တာ။ ဘဏ်အပ်တဲ့ငွေ သိန်း ၁၂၀ ကို သိန်း ၆၀ တိတိ သူ့အဒေါ်ကိုပေးဖို့ ရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးထားပြီးသားပါ။ အားလုံးရှေ့ဖွင့်ပြပြီး ကျုပ်တို့လည်း တည်းခိုခန်း ပြန်ခဲ့ကြတာ။ ခဏနားကြပြီး မိသားစုလိုက် ပျော်ပျော်ပါးပါး ညစာထွက်စားကြတာဗျို့။ ဟိုနားဒီနား လျှောက်ကြည့်ပြီးမှ တည်းခိုခန်း ပြန်အိပ်ကျတော့တာပဲ။

နောက်ရက် မနက်ပိုင်း ဘဏ်ဖွင့်တာနဲ့ ငွေထုတ်ပြီး တစ်ဝက်တိတိကို မြစမ်းကြည်တို့ ရပ်ကွက်ရုံးမှာပဲ သူ့အဒေါ်ကို လူကြီးတွေရှေ့မှာ ပေးအပ်ခဲ့တာ။ မြစမ်းကြည် ထိုင်ကန်တော့တုန်း သူ့အဒေါ်က ငိုနေသေးတာဗျ။ ကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေက တူမဖြစ်သူအတွက် အတုလား အစစ်လားဆိုတာ ကာယကံရှင်ပဲ သိနိုင်မှာပါ။ အားလုံး ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကို နူတ်ဆက်ပြီး ကျုပ်တို့လည်း ရွာပြန်ခဲ့ကြတာပေါ့။ အပြန်ခရီးမှာတော့ အားလုံး အပြုံးကိုယ်စီနဲ့ပါ။ ပြန်ခါနီး တည်းခိုခန်းကအထွက် သူကြီးစကားကြောင့် တခါမှ မလေးစားဖူးတဲ့ သူကြီးကို ကျုပ် လေးစားသွားမိတယ်ဗျို့။

” နောက်ပိုင်း … ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေရင် … ငါက မောင်ခြိမ့်နဲ့ မြစမ်းကြည်ကို ပေးစားဖို့ထိ … ကြံထားတာ … မယ်စိန်ရ … ဟားဟားးး ”

” အိုရ် … ဘဘကလည်း ”

မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး ကျုပ်ကို မျက်လုံးရွဲကြီးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာဗျ။

………………………………………………………

အခန်း ( ၁၂ )

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး နောက်ရက်ကြ မြစမ်းကြည်က ကျုပ်အမေကို အမေလို့ ပြောင်းခေါ်တာဗျ။ အမေကလည်း သမီး သမီးနဲ့ပါ။ ခိုင်းစရာရှိရင် သမီးလေးက သမီးလေးကနဲ့ ကျုပ်ကို ညာခိုင်းတာဗျ။ ကျုပ်လည်း အပြင် သိပ်မထွက်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ တခါတခါ အမေ့ယာခင်းတွေ လူမရှိရင် ကျုပ်က ကူလုပ်ပေးနေတာဗျို့။ ပြီးတာနဲ့ အိမ်ပဲပြန်လာခဲ့တာ။ ဘာနေနေဗျာ မြစမ်းကြည် မျက်နှာလေး မြင်နေရရင်ကို ကျုပ်ဘဝ ပြည့်စုံနေတာပါပဲ။

” မောင်ခြိမ့် ”

” ဟာ … အောင်ကြီး ”

” မင်းကလည်း … ရွာထဲကို မလာတော့ဘူး လီးလိုပဲ ”

” အဲ့ကောင် … မြစမ်းကြည်နားပဲ … ကပ်နေတာကွ ”

အခုလည်း အမေ့ယာခင်းက အပြန် အောင်ကြီးတို့နဲ့ တွေ့နေတာဗျို့။ အောင်ကြီး ပြန်နှုတ်ဆက်နေတုန်း မောင်တိုးကပါ ဝင်ပြောနေတာ။ ကျုပ်လည်း သူတို့ပြောတာ မှန်နေတော့ အသာငြိမ်နေလိုက်ရတာ။

” ဟီးဟီး ”

” ဟီးမနေနဲ့ … ကိုလှဟန် ထန်းထောသွားမယ်ကွာ မင်းလိုက်တိုက် ”

” ဟာ … ငါ မအားဘူးကွ … အမေ့လက်ကျန် မြေပဲတွေ … ပိုးပါတာ ရွေးပေးရဦးမှာ ”

” အောင်မှာ … မောင်ခြိမ့်ရာ … တသက်နဲ့တကိုယ် မကြားဖူးပါဘူးကွာ … ထွီ ”

” ဒီလိုလုပ်ကွာ … မင်းတို့ပါသာ သွားသောက်ကြ … ပိုက်ဆံ နောက်ရက် … ငါလာရှင်းမယ်လို့ ပြောလိုက် ”

” အေးနော် … မောင်ခြိမ့် … အမြည်းက ကြွက်ကင်စားမှာ ”

” မင်းကြိုက်တာစားပါ … မောင်တိုးရာ ”

တကယ်လည်း ကျုပ် မသောက်ချင်တော့တာဗျ။ အိမ်ပဲ ပြန်ချင်နေမိတာ။ ရွာလယ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ခြံဝင်းရှေ့ ရောက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲဗျ။ မြစမ်းကြည်က အိမ်ပေါက်ဝမှာ ခြံဝဘက် လှမ်းမျှော်နေတာဗျို့။

” ဟော … ကိုမောင်ခြိမ့် လာပြီ … အမေရေ့ ”

” မယ့်လေး သမီးရယ် … မောင်ခြိမ့်လာတာ ဘာဖြစ်တုန်းအေ ”

” ဪ … အမေရယ် … နေတောင် ခေါင်းတည့်တည့် ရောက်ပြီ … ထမင်း ဆာရောပေါ့ ”

ကျုပ်လည်း ခမောက်လေး ချွတ်ပြီး အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်လေးပေါ် ထိုင်လိုက်တာပေါ့။ ခဏနေတော မြစမ်းကြည်က ထမင်းဟင်းတွေ ခူးခပ်လာတာ။ ကျုပ်အကြိုက် ငပိရည်လေးကလည်း မွှေးနေရောပဲ။ ကြက်သားချက်လေးကလည်း အနံ့လေးကို သင်းနေတာဗျ။

” နင်ရော … စားပြီးပြီလား ”

” အမလေးတော် … မအေတောင် တခါမှ မမေးဖူးဘူး … မစားချင်သေးဘူးတဲ့ … နင်လာမှ စားမယ် ပြောနေတာ ”

ကျုပ်က မြစမ်းကြည်မေးတုန်း အမေက ဝင်ပြောနေတာဗျ။

” အမေကလည်းဗျာ … ကျုပ်က ဒီတိုင်း မေးမိတာပါ ”

မြစမ်းကြည်က ကျုပ်ထမင်းပန်းကန်ထဲ ကြက်သားတစ်တုံး အရင်ခပ်ထည့်ပေးတာ။ ပြီးမှ သူ့ပန်းကန်ထဲ ဟင်းထည့်စားနေတာပါ။ ကျုပ် ငပိရည် ဆမ်းတော့…

” ခဏ … ကိုမောင်ခြိမ့် … အရီးကျော့တို့ နောက်ဖေးက ရှောက်ရွတ်လေးတွေ ခူးထားသေးတယ် … မြုပ်ဖို့ ”

ပြောပြီးတာနဲ့ မြစမ်းကြည်က အိမ်ထဲ မီးဖိုချောင်ဘက် ဝင်သွားတာဗျ။ အပြန်ကြ ပန်းကန်လုံး အသေးလေးထဲ ရှောက်ညွှန့်လေးတွေ ထည့်ယူလာတယ်။ ကောင်းဗျာ ငပိရည်လေးနဲ့ ရောမြုပ်စားလိုက်တာ။ အမေကတော့ ဘေးကနေ မြစမ်းကြည်ကို ထိုင်စနေတာဗျို့။ မြစမ်းကြည်လည်း ကြာတော့ ရိုးနေတာနေမယ် သိပ်မရှက်တော့ပါဘူး။

” အမေ စားတုန်းကကြ … ချမပေးဘူး … မျက်နှာလိုက်တာ သမီးရယ် ”

” အမ် … သမီး မေ့နေတာပါ … အမေရယ် … ခ်ခ် ”

ရက်ပိုင်းလေး မြစမ်းကြည်နဲ့ ကျုပ် အတော်ကို ရင်းနှီးသွားကြတာပါ။ ကျုပ်က ဖွင့်မပြောရသေးပေမယ့် ကျုပ် မေတ္တာရှိနေတာကို မြစမ်းကြည်က သိနေတာပါ။ စဉ်းစားကြည့်ဗျာ ဒုက္ခရောက်လို့ အမေက ကူညီပြီး သားက ရည်းစားစကား ပြောတယ်လို့ အထင်မခံနိုင်ဘူးလေ။ ကူညီတာသပ်သပ်၊ ချစ်တာက ချစ်တာ သပ်သပ်ပဲ။

တစ်အိမ်ထဲ အတူနေတော့ ပိုဆိုးသဗျာ။ မြစမ်းကြည် ထမီဝတ်တာ တခါတခါ ထမီအပေါ်စကို ဆွဲခါဝတ်တာ ဗိုက်သားဖွေးဖွေးလေးအောက်က စောက်မွှေးအုံကြီးက အတိုင်းသားပဲ။ ကျုပ်လည်း ကြည့်မိတာပေါ့။ အစပိုင်း မြစမ်းကြည်က ရှက်နေပေမယ့် နောက်ပိုင်းကြ သိပ်ရှက်ဟန် မပြတော့ပါဘူး။ မနက်ပိုင်း အလုပ်သမားမရှိတဲ့ရက် ယာထဲဆင်းဖို့ ကျုပ်လာနိုးတိုင်း ပုဆိုးကြားက ထောင်မတ်နေတဲ့ ကျုပ်လီးကို ခိုးခိုးကြည့်နေတာ ကျုပ်လည်း သိပါတယ်။

ရွာပြန်ရောက်ပြီး နှစ်ပတ်လောက်နေတော့ ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ရွာက နတ်ပွဲဗျ။ ရွာဓလေ့ ရိုးရာပွဲပေါ့။ ကျီးနှစ်ကောင်ပွဲပါ။ သူတို့ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက် ဝါးလုံးတွေနဲ့ စင်ထိုးပြီး အစားအသောက်တွေနဲ့ ပူဇော်ကြတာ။ ၂ ရက်လောက်နေတော့ ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ ကျီးနှစ်ကောင်လည်း မသိဘူး။ ပူဇော်ထားတဲ့ ထမင်းတွေ အသားတွေ လာစားကြတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆိုင်းသံဘုံသံတွေနဲ့ ကြိုဆိုကြတာဗျို့။ ဒီလောက်ဆူညံနေတဲ့ အသံတွေကြား အဲ့ဒီကျီးနှစ်ကောင်ကလည်း လန့်မပြေးဘူးဗျ။ အစာစားပြီး ဝမှ ရွာကို သုံးပတ် ပတ်ပျံပြီး ပျောက်ပျောက်သွားတာ။ ကျုပ်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုထိပါပဲ။ နောက်ရက်ကြ အောင်ပွဲအနေနဲ့ ဇာတ်ထည့်ကြတာ။ ဇာတ်ငှားဖို့က သူတို့ရွာထဲက ကာလသားတွေ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး အနီးအနား ရွာတွေ အလှူခံကြတာပေါ့။

တခြားရွာရောက်တာနဲ့ ရွာခံ ကျုပ်တို့လို လူငယ်တွေက ကိုယ့်ရွာကို အလှူခံပေးကြတာ။ အခုလည်း အတီးအမှုတ် အကတွေနဲ့ ကျုပ်တို့ရွာထဲ ဝင်လာကြပြီဗျို့။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ကိုကြီးသာဂေါင်က သူ့လူတွေနဲ့ ကျုပ်ကို ရွာထဲအလှူခံဖို့ ထည့်လိုက်တာ။ ရွာထဲက လုပ်အားပေးမယ့် အေးဘုံတို့ အပျိုတစ်သိုက်ရော ပါလာတာပေါ့။ အေးဘုံတို့အုပ်စုက ကျုပ်ကို တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ့ စနေကြတာဗျ။

” ကိုမောင်ခြိမ့် … ရွာထဲ မလာတော့ဘူးနော် ”

” စိမ်းကားနေတာ ”

” အသစ်တွေ့နေပြီလား ”

” ငါးစိမ်းမြင် ငါးကင်ပစ်ပြီပေါ့ ”

သူတို့စကားကြောင့် မြစမ်းကြည် မျက်နှာလေး ပျက်နေတာဗျ။ ကျုပ် အလှူခံအဖွဲနဲ့ လိုက်တော့ မြစမ်းကြည်က သူရော လိုက်မယ်ဆိုပြီး အတင်းလိုက်လာတော့တာပဲ။ ကျုပ်ဘေးကနေ မခွာဘူးဗျ။ အေးဘုံတို့ အုပ်စုက စနောက်နေလည်း မျက်နှာခပ်တည်တည်လေးနဲ့ပဲ။ ကျုပ်တို့ တောင်ခြမ်းကနေ မြောက်ခြမ်းဘက်သွားတော့ ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ ရွာက ဦးရွှေရိုး ဒေါ်မိုးအကနဲ့ ဧည့်ခံပေးတာ။

ရွာလယ်ရောက်တော့ ဆက်မသွားပဲ အနောက်ဘက်ခြမ်းထဲ ကွေ့ဝင်လိုက်တာ ကတဲ့အတွဲလည်း မောရောဗျ။ ရွာကလည်း ပွဲငတ်နေတော့ ဒီအကပဲ လိုက်ကြည့်ကြတာ။ လူအုပ်ကြီးက သီချင်းတစ်ပုဒ်ပြီးတိုင်း တရွှီးရွှီး တဖျောင်းဖျောင်းနဲ့ပဲဗျာ။

” ရွှီးးးးး ရွှီးးးးးးးးးးး …… ဖျောင်းးးး ဖျောင်းးးးးး ဖျောင်းးးးးးးးး ”

ကတဲ့လူတွေလည်း သူတို့ရွာအထွက်ကတည်းက ကလာရတော့ လက်ပန်းကျတာပေါ့။ ဒီအချိန် ထင်မထားတာက မြစမ်းကြည်ဗျ။ ခပ်တည်တည်နဲ့ ဆိုင်းအဖွဲ့နား ထသွားတာ။ ခဏနေကြ ဆိုင်းသံ ခပ်မြူးမြူးလေး ထွက်လာတာဗျို့။ မှုံရွှေရည် သီချင်းလေးဗျ ။

” ♪ ♫♪ ♫ ♫ ♪♪ မှုံ ရွှေရည် ♪ ♫♪ ♫ ♫ ♪♪ … ခိုင်မာလာနှင်းဆီ ……… ♪ ♫♪ ♫ ♫ ♪♪ ”

ကိုကြီးသာဂေါင်တို့အဖွဲ့ ငှားထားတဲ့ ဆိုင်းအဖွဲကလည်း မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်နဲ့ မြစမ်းကြည်ကလည်း ထင်တောင်မထားဘူးဗျာ။ ခါးလေးကော့ ရင်လေးမော့ပြီး စည်းဝါးကိုက်အောင် ကပြနေတာ။ မင်းသမီးဝတ်စုံ မဟုတ်ပေမယ့် အမေနဲ့ ဟိုရက်က ဝယ်လာတဲ့ အင်္ကျီအညိုလေးနဲ့ အောက်က ထမီအစိမ်းနုလေး ဝတ်ထားတာ။ ခေါင်းလေးမေးထိုးပြီး ကိုယ်လေးလှုပ်ပြရင် ရှေ့က နို့အုံကြီးတွေက တုန်ခါနေတာပဲ။ ကြည့်နေတဲ့ လူအားလုံး အသံတွေကို ငြိမ်ကုန်ရော။

ကိုယ်လုံးလေး တစ်ပတ်လှည့်ပြီး ခြေထောက်လေး မြှောက်ကရင် ကော့ထားတဲ့ ဖင်သားဆိုင်ကြီးတွေက စည်းချက်အတိုင်း လှုပ်ရမ်းနေတော့တာဗျို့။ သီချင်းအဆုံး မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ချပြီး ရင်လေးကော့ ခေါင်းမော့ရင်း လက်လေးနှစ်ဖက်က နို့အုံတွေပေါ် သိုင်းဖိပြီး လူအုပ်ကြီးကို ကြာပါပါလေး ကြည့်လိုက်တာ။ အားပါးပါးးးး ခုနထက် ၃ ဆလောက် လက်ခုပ်သံတွေ ဆူညံလာတာဗျို့။

” ရွှီ ……… ရွှီ ……… ရွှီ ”

” ဖျောင်းးးးးးး ဖျောင်းးးးးးးးးးးး ဖျောင်းးးးးးးးးးးးးးးး ”

” နောက် တစ်ပုဒ်ဗျို့ …… အဟေးးးး ”

” ကပြပါဦး ဗျို့ ”

” ရွှီးးးးး ရွှီးးးးးးးးး ……… ဖျောင်းးးးးး ဖျောင်းးးးးးးး ဖျောင်းးးးးးးးးးးးးး ”

အမေလည်း ဘယ်ချိန်က လိုက်လာမှန်း မသိပါဘူး။ မြစမ်းကြည်နားသွားပြီး တဘက်လေးနဲ့ ချွေးသုတ်ပေးနေတာပဲ။ ရွာအရှေ့အနောက် တောင်မြောက် လေးခြမ်းလုံး အလှူခံပြီးမှ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြတာ။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက ညပိုင်း ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ရွာ ပွဲကြည့်ဖို့ နေရာဦးခိုင်းထားတာတဲ့ဗျို့။ မြစမ်းကြည်လည်း မောပြီး သူ့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်အိပ်သွားတော့တာပဲ။ ကျုပ်လည်း အိမ်အပေါ်ထပ်မှေးရင်း အိပ်ပျော်သွားတာ။ ညနေပိုင်း မြစမ်းကြည် လာနိုးမှ အိပ်ရာနိုးတာဗျ။

” ကိုမောင်ခြိမ့် … ထ ထ … အမေက ညနေပိုင်းထဲက … ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ရွာ သွားမှာတဲ့ ”

မြစမ်းကြည်အသံ ကြားတာနဲ့ ကျုပ်လည်း ကုတင်က ကုန်းအထ လျော့နေတဲ့ ပုဆိုးအပေါ်ပိုင်း ညာခြမ်းက ပေါင်လယ်လျှောကျသွားတာ။

” အို့ ”

မြစမ်းကြည် မျက်နှာလေးလွဲပြီး ကျုပ်အိပ်ခန်းထဲက ထွက်ပြေးသွားတာပဲဗျာ။ ပေါင်ကြားက လီးက ညာဘက်ပေါင်ပေါ် မပျော့မမာ အနေအထားနဲ့ တင်နေတာဗျ။ အိမ်အောက်ဆင်းပြီး ရေချိုးတော့ အမေနဲ့ အဘက အဆင့်သင့်ဗျို့။ မြစမ်းကြည်က ပွဲခင်းခြုံဖို့ စောင်အပါးလေးတွေ အိတ်တစ်လုံးထဲ ထည့်နေတာ။ ကျုပ်လည်း ခပ်မြန်မြန်ရေချိုး အဝတ်စားလဲပြီးတာနဲ့ အောက်ပြန်ဆင်းပြီး အမေတို့နဲ့ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။

ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ရွာဝင်တာနဲ့ အသံချဲစက်နဲ့ ထမင်းခေါ်ကျွေးနေပြီ။ အလှူခံလို့ရတဲ့ ငွေပေါ် မူတည်ပြီး ဟင်းက ကောင်းတဲ့နှစ် ကောင်းပေါ့။ အဓိကက ဇာတ်ပွဲအတွက် အလှူခံကြတာပါ။ ထမင်းစားသောက်ပြီး ကိုကြီးသာဂေါင်တို့အိမ် အချိုပွဲ တည်းပြီး ခဏနေတော့ အလင်းရောင်ပျောက်ပြီး မှောင်စပြုလာပါပြီ။

ကိုကြီး သာဂေါင်တို့အိမ်ကနေ ဓါတ်တိုင် ၅ တိုင်စာလောက် လျှောက်သွားတော့ ဇတ်ခုံကြီး တန်းမြင်ရတော့တာပဲ။ ဗလာပွဲမို့ အကာအရံတော့ မပါဘူးပေါ့။ ကျုပ်တို့နေရာက ဇတ်ခုံရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်း ရှေ့နားလေးမှာပါပဲ အစွန်းဘက်ပေါ့။ ကျုပ်တို့ဖျာနောက်က မြှောင်းအသေးလေးဖောက်ထားတဲ့ လယ်ကွင်းအစပ်ပါ။ ခုန်ပေါက်ဆော့နေတဲ့ ကလေးတွေရော နေရာဦးရင်း စကားများနေတဲ့ အသံတွေရော ဇာတ်ပွဲက ဆိုင်းသံကြားမှ ငြိမ်သွားကြတာ။ အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်က ရှေ့က ကျုပ်နဲ့ အဘက နောက်ကပေါ့။

တဖြေးဖြေး မှောင်လာပြီး လယ်ကွင်းထဲ ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေနုအေးလေးက ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဗျ။ ကျုပ်ရှေ့ထိုင်နေတဲ့ မြစမ်းကြည် ဖင်သားကြီးက ဖျာပေါ် အိကားနေတာပဲဗျာ။

……………………………………………

( ဇာတ်သိမ်း )

မြစမ်းကြည်က ပွဲထဲ အာရုံရောက်နေပေမယ့် ကျုပ်က သူ့ဖင်ကြီး နောက်ကနေ ထိကပ်ထားရင်း လီးတောင်နေတာဗျ။ ခြေတဖက် ကွေးထိုင်ထားရင်း အဘဘက်ကို ဒူးထောင်ပြီး ကွယ်ထားလိုက်တယ်။ စတိတ်ရှိုးစတော့ ကာလသားအချို့က ထကပါလေရော။ ပွဲခဏရပ်ပြီး စင်ပေါ်က မိုက်နဲ့အော်ရင်း မကကြဖို့ ပြောနေသေးတာ။ လူတွေ တအုံးအုံးဖြစ်တော့ ကျုပ်လည်း ဒူထောက်ရင်း မြစမ်းကြည်ပုခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး လူအုပ်ဘက် ကြည့်လိုက်တာ။ ထောင်မတ်နေတဲ့လီးက မြစမ်းကြည်ကျောပြင်ကို ထောက်မိရောပဲ။

မြစမ်းကြည်ကိုယ်လေး ဆက်ကနဲ တုန်သွားတာ သူ့ပုခုံးကိုင်ထားတဲ့ ကျုပ်လက်ကနေ ခံစားသိရှိလိုက်တာပေါ့။ ခဏနေ လူအုပ်ငြိမ်သွားတော့ ပြန်ထိုင်ရင်း မြစမ်းကြည်ဖင်သားကြီးတွေ ပွတ်ပေးနေမိတာ။ ၂ ခါလောက် မြစမ်းကြည် ညာလက်လေးက တွန်းထုတ်သေးတယ်ဗျ။ သူ့မျက်နှာလေးက အမေနဲ့ အဘတို့ဘက် လှည့်လှည့်ကြည်နေတာ။ အမေနဲ့ အဘက ပွဲဘက်အာရုံရောက်နေတော့ မြစမ်းကြည်လည်း ငြိမ်နေတာပဲ။

ပြဇာတ် တဝက်လောက်ကြ မြစမ်းကြည်က သေးပေါက်ချင်ကြောင်း အမေ့ကို လှမ်းပြောနေတာ။ ပြဇာတ်ကလည်း ကောင်းနေတာဗျ။ “ဓါးတောင်ကိုကျော်၍ မီးပင်လယ်ဖြတ်မည်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ပါ ။ ရုပ်ရှင်တောင် ပြန်ရိုက်လို့ အမေတို့ မြို့ပေါ်တက်ကြည့်ကြသေးတာ။

အမေလည်း ဇာတ်ရှိန်တက်နေတော့ ကျုပ်ကို အဖော်လိုက်သွားဖို့ ပြောတော့တာပဲ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်တို့နောက်ကျောက ချောင်းလေးကို ကျော်ပြီး လယ်ကွင်းဘက် လျှောက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ဇာတ်ခုံနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းလေးရောက်တော့ မြစမ်းကြည်က မပြောမဆိုနဲ့ ထမီလှန်ပြီး ထိုင်ပေါက်တော့တာပဲ။ အမှောင်ထဲမို့ ဘာမှမမြင်ရပါဘူးဗျာ။ သေးပေါက်တဲ့ အသံက တရှုးရှုးနဲ့ အရှည်ကြီးဗျ။

ခဏကြမှ ရှုး ရှု့ ရှုး ရှု့ နဲ့ အသံက ပျက်တောင်း ပျက်တောင်းလေး သေးက ထွက်လိုက် ရပ်လိုက်နဲ့ ပြီးမှ ထရပ်လိုက်တာ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက ပေါင်လယ်ရောက်နေတော့ ပြန်ဆွဲတင်ပြီး ထမီကို ပြင်ဝတ်နေတာပေါ့။ ပြီးမှ ကျုပ်ဘက်လှည့်ရင်း စကားပြောနေတာ။

” ကိုမောင်ခြိမ့် … အမေတို့ သိရင် မကောင်းဘူးနော် ”

” ဟမ် ”

” ရှင် … ကျမ ဖင်ကို ကိုင်နေတာလေ ”

” အေးပါဟ … နင့်ဖင်က … ဖျာပေါ် အိကားနေလို့ မနေနိုင်လို့ပါ ”

” အိမ်မှာလည်း မြင်နေရတာကို အပိုတွေ … ဟွန့် ”

ပွဲခင်းပြန်ရောက်ပြီး ခဏကြာတော့ အတော်လေး အေးလာပြီဗျ။ ဒါနဲ့ စောင်အပါးလေးတွေ ထုတ်ခြုံရတာ။ ကျုပ်အတွက် အဆင်ပြေပြီဗျို့။ မြစမ်းကြည်က အမေတို့မြင်မှာ ကြောက်တာလေ၊ ကျုပ်ကိုင်တာ ဘာမှ မပြောပါဘူး။ တညလုံး ဖင်သားကြီးတွေပွတ်ရင်း အရသာခံနေမိတာပါ။ စောင်ခြုံတွေနဲ့မို့ အမေတို့လည်း လှည့်ကြည့်တောင် မမြင်ရတော့ပါဘူး။

ကျုပ် အဆင့်တက်ကြည့်သေးတယ် မရတာဗျို့။ ဖင်သားတွေ ဆုပ်နယ်ရင်း တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်ပေါင်ကြားထဲ စမ်းနိုက်ကြည့်တာ လက်မခံဘူးဗျ။ ကျုပ် လက်ခုံကို လက်သည်းနဲ့ ဆိတ်လွတ်နေတာ။ ပူကနဲ့ တကယ်နာတာဗျို့။ မနက်လင်းတဲ့ထိ လီးကို ညှောင်းနေတာပဲဗျာ။ခပွဲပြီးတော့ ကိုကြီးသာဂေါင်တို့အိမ် ခဏဝင်နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြတာ။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ကျုပ်လည်း အိမ်ပေါ်တန်းတက်ပြီး တချိုးတည်း အိပ်တော့တာပဲ။

………………………………………….

အိပ်ပျော်နေတုန်း အောက်ထပ်က စကားသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ခေါင်းရင်းတံခါးက နေရောင်စူးစူးတွေကြောင့် နေ့ခင်းဘက်ရောက်ပြီ ဆိုတာတော့ သိနေတာပါ။ ဗိုက်ကလည်း ပြန်ဆာလာပြီလေ။ အိမ်အောက်ဆင်းတော့မှ ကျုပ် မမြင်ဖူးတဲ့ လူ ၃ ယောက်နဲ့ အမေတို့အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်မှာ စကားထိုင်ပြောနေကြတာပဲ။ ခြံဝင်းထဲမှာလည်း မြို့က လူချမ်းသာတွေစီးတဲ့ ဇိမ်ခံကား အသေးလေး ရောက်နေတော့ အံ့သြမိနေတာ။

ကျုပ်တို့ရွာဘက် သူကြီးအိမ်က လွဲပြီး ကားလာတာမျိုး မရှိဘူးလေဗျာ။ သူကြီးအမျိုးတွေက မြို့ပေါ်က လူဂုဏ်ထံတွေမို့ တခါတလေ ကားနဲ့ လာလည်ကြတာမျိုးပဲ ရှိတာ။ ကျုပ်လည်း မျက်နှာသစ်ပြီး အမေတို့ဘေးနား ကပ်ထိုင်လိုက်တာပဲ။ မြစမ်းကြည်ကတော့ သက်လတ်ပိုင်း ခပ်သန့်သန့်မိန်းမကြီးဘေး ထိုင်နေတာပါ။ ကျုပ် ဝင်ထိုင်တာနဲ့ မြစမ်းကြည်က ကျုပ်ကို တချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးပြန်ငုံ့နေတာဗျ။

ခပ်သန့်သန့် မိန်းမကြီးနဲ့ ရွယ်တူလောက် လူကြီးက မြစမ်းကြည်ရဲ့ မြို့ပေါ်က စတိုးဆိုင် ပိုင်ရှင်တွေတဲ့။ သူတို့ ဘေးနားက ကျုပ်ထက် နည်းနည်းကြီးတဲ့ အသားဖြူဖြူ မျက်မှန်အနက်နဲ့ အတော်ကြည့်ကောင်းတဲ့သူက ပိုင်ရှင်မိန်မကြီးရဲ့ မောင်အငယ်ဆုံးလို့ ပြောနေတာ။ စကားတွေ ကွေ့ပတ်ပြောနေကြတာပါ။ ဒီလာတဲ့ အကြောင်းရင်းက မြစမ်းကြည်ကို အပြီးခေါ်ဖို့ပါ။ မြို့ပေါ်မှာလည်း သူတို့မောင်ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီလူက မြစမ်းကြည်ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖူးတယ် ပြောတယ်။ မြစမ်းကြည်က ခေါင်းလေးညိတ်ပြပြီး ဘာမှတော့ ပြန်မပြောပါဘူး။

” လာရင်းကိစ္စကတော့ အဲ့ဒါပဲ အစ်မရယ် … မြစမ်းကြည်လေး နယ်ပြန်သွားပြီးပဲ သိထားတာပါ … ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်ထားမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး ”

” ဟုတ်ကဲ့ … ကျမကလည်း … မတရား မလုပ်ပါဘူး … သမီးလေး ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်စေရမှာပါ ”

မြို့ပေါ်က မြစမ်းကြည်အလုပ်ရှင် မိန်းမကြီးကို အမေက ပြန်ပြောနေတာ။ ကျုပ်စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းလိုက်တာဗျာ။ မြို့ပေါ်က သူဋ္ဌေးရဲ့မောင် ခပ်ချောချောနဲ့ ကျုပ် ဘယ်နေရာမှ ယှဉ်လို့မရဘူးလေ။ မြစမ်းကြည်ကို ကြည့်တော့လည်း စိတ်ရှုပ်နေပုံလေး။ ဒီအခြေအနေရောက်မှ ကျုပ် မြစမ်းကြည်ကို ဘယ်လောက်ချစ်မှန်း သိခဲ့ရတာပါ။ ခဏနေတော့ သူကြီးရော ဘကြီးပေါရော ရောက်လာပါတယ်။ ကျုပ် ပြန်အားတက်လာမိတာပေါ့။ ခဏပါပဲဗျာ သူတို့ကလည်း မြစမ်းကြည် သဘောအတိုင်းပါပဲတဲ့။ ဗိုက်ဆာနေတာတောင် စားချင်စိတ် မရှိတော့ပါဘူး။

စကားပြောရင်း မိုးချုပ်စပြုတော့ သူကြီးက မြစမ်းကြည်ရဲ့ အလုပ်ရှင်မိသားစုကို သူ့အိမ်မှာ လိုက်တည်းဖို့ ပြောနေတာ။ ဘဝအရေးမို့ မြစမ်းကြည်ကို ဒီတစ်ည စဉ်းစားဖို့ ပြောပြနေတယ်။ မြစမ်းကြည်ကလည်း အင်းမလှုပ် အဲမလှုပ် အားရစရာ မရှိပါဘူးဗျာ။

ဟုတ်ပါတယ်လေ ကျုပ်လို ရွာသားကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဘယ်ရွေးပါ့မလဲ။ ကူညီဖူးထားလို့ ချက်ချင်းပြောရမှာ အားနာနေတာ နေမှာပါ။ အားလုံး လူစုကွဲသွားတော့ ကျုပ်လည်း စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ရွာထဲ အရက်သွားသောက်ပစ်လိုက်တယ်။ ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာခဲ့တာ။ မီးအိမ်လေးထွန်းပြီး ကျုပ်ပြန်အလာကို စောင့်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်ကို တွေ့လိုက်ပါပြီ။ ခပ်တည်တည်ပဲ အိမ်ဝ လျှောက်ခဲ့လိုက်တယ်။

” ကိုမောင်ခြိမ့် … ထမင်းစားရအောင် … ကျမစောင့်နေတာ … ဟင်းတွေ ပြန်နွေးထားတယ် ”

” တော်ပြီဟာ … ငါ မစားတော့ဘူး ”

မြစမ်းကြည်ကို လှည့်မကြည်ပဲ ကျုပ် ပြောလိုက်တာ။ နောက်ကျောဘက်က ရှိုက်သံ သဲ့သဲ့လေးတော့ ကြားမိသားပဲ။ ဒါပေမယ့် မလိုတော့ဘူးလေဗျာ။ နောက်လည်း မတွေ့ရတော့မယ် အတူတူ အခုကတည်းက ခပ်ကင်းကင်းနေတာ ကောင်းပါတယ်။

အိမ်ပေါ် ကျုပ်အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ တန်းအိပ်ပစ်လိုက်တာ။ အိပ်မရဘူးဗျာ။ မြစမ်းကြည်နဲ့ တကယ်ဝေးရတော့မယ် ဆိုတဲ့ အသိက ရင်ထဲ မီးတောင်ပေါက်ကွဲနေသလိုပဲ။ အရင်က မြစမ်းကြည်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုလေးတွေက အစီအရီ ပေါ်လာတာဗျ။ ကျုပ်ပြန်လာမှ ထမင်းအတူစားတဲ့အချိန်တွေ၊ ဘေးနားက ရေနွေးငှဲ့ပေးရင်း ယက်တောင်လေးခတ်ပေးတဲ့ အချိန်တွေ၊ ကိုမောင်ခြိမ့်ရေ ထတော့ အမေက နိုးခိုင်နေပြီဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ၊ အရာအားလုံး ပြီးပြီလေဗျာ။

………………………………………………

ဘယ်အချိန် အိပ်ပျော်သွားလဲ မသိပါဘူး။ မနက်လင်းတော့ မြစမ်းကြည်ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ချင်နေမိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ သူ့ဘဝလေး ကောင်းစားတာကို ကျုပ် နားလည်ခွင့်လွတ်ပေးရမှာပေါ့။ အလိုလို ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေတဲ့ မျက်ရည်တွေသုတ်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းခဲ့လိုက်တာ။ အောက်ရောက်တော့ အမေက မီးဖိုချောင်ထဲ ထမင်းဟင်းချက်နေတာဗျ။ မြစမ်းကြည်က ဘေးနားရပ်ပြီး ကူလုပ်နေပုံပါပဲ။

ကျုပ် တံခါးကြားကနေ အသာလေး မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး ချောင်းကြည့်နေတော့ မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေးက မို့တက်နေတာဗျ။ သူလည်း ကျုပ်ကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် မစဉ်းစားနိုင်ပေမယ့် သံယောဇဉ်တော့ ရှိမှာပါလေ။ နောက်ဆို မမြင်ရတော့မယ့် မျက်နှာလေး။ ကျုပ်ကြည့်နေတုန်း အမေဆီက စကားသံကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတယ်။

” ကဲ … သမီးလေး ပြန်လိုက်သွားဖို့ … ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား ”

” ဟင့် အင် ”

” အဲ့ဒီ … ချောချော ကောင်လေးကို … မကြိုက်ဘူးလား ”

” မကြိုက်ပါဘူး … အမေရယ် ”

” ဟောတော် … ငါ့ သမီးက … ဘယ်သူ့ ကြိုက်တာတုန်း ”

” ကိုမောင်ခြိမ့် ”

” ဟယ် ”

” အာ … အမေကလည်းနော် ”

မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး ရဲပြီး အမေ့နားကနေ ပြေးထွက်လာတာဗျို့။ တံခါးအပြင်က ချောင်းနေတဲ့ ကျုပ်ကို မြင်တော့ !! ဟွန့် ကနဲ့ !! လုပ်ပြပြီး သူ့အိပ်ခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားတော့တာပဲ။ ကျုပ်ဖြင့် ဝမ်းသာလိုက်တာဗျာ။ အသားတွေတောင် တဇပ်ဇပ်တုန်တယ်။ ဒီအချိန် ကျုပ်လောက်ပျော်တဲ့ကောင် လူ့ပြည်မှာ မရှိလောက်ဘူးဗျို့။ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ပြီး အမေ့ကို သေချာအောင် မေးရသေးတာ။ အသံတွေကို တုန်ပြီး စကားတောင် ထစ်နေမိသေးတာ။

” အ အ မေ … ခု ခုန …… မြ မြ မြစမ်းကြည် … ပြော ပြော ပြောတာ … … တ ကယ် လား ဗျာ ”

” အမေက … ညကတည်းက သိနေတာပါ ”

” ဗျာ ”

” ဗျာမနေနဲ့ … ညက … နင်နဲ့ ထမင်းအတူစားဖို့ … သမီးလေးက … စောင့်နေတာ ……နင်က စကားကောင်းကောင်း ပြန်မပြောပဲ … တက်အိပ်တော့ … ဟိုက တညလုံး ငိုနေလေရဲ့ ”

” ဘာလို့လဲ … အမေရ ”

” ဘာလို့ရမလဲ … နင်ဘက်က ဒီလိုဆက်ဆံတာ … ဝမ်းနည်းပြီး ငိုနေမှာတော့ … နင့်အပေါ် သူ သံယောဇဉ် ရှိနေတာ … သေချာပြီလေ … နင့်ရှေ့ သေချာအောင် … မေးပေးလိုက်တာ ”

” ဒါတော့ ပိုပြီ အမေရာ … ကျုပ်က … အသာလေး ချောင်းကြည့်နေတာ … အမေက ဘယ်လိုသိ ”

” ငတုံးရယ် … နင် ဒါကြောင့် … ခုထိ မိန်းမ … မရတာ … နင်အပြင်က ချောင်းနေပေမယ့် … နင့်ပါးစပ်က အရက်နံ့တွေက … မီးဖိုချောင်ထဲထိ အနံ့ရနေတာ ”

ဟုတ်တယ်ဗျ ကျုပ် ညက အရက်သောက်တာ များသွားတာ။ အမေ့ကို ဖက်နမ်းပြီး ရေသွားချိုးပစ်လိုက်တယ်။ ခဏနေ မြစမ်းကြည်ရဲ့ အလုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင် မိသားစု လာတော့ မြစမ်းကြည်က ထိုင်ကန်တော့ရင်း ဒီရွာမှာပဲနေဖို့ ပြောပြလိုက်တယ်။ သူတို့မိသားစု ပြန်တော့မှ ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည်ကို ပြန်ချော့ရတာပေါ့။ မြစမ်းကြည်က မျက်နှာခပ်တည်တည်ကြီးဗျ။ တနေကုန် စကားမပြောဘူး ကျုပ်ကို။

…………………………………………………………………………

” အိုရ် … အဲလို … မလုပ်နဲ့ လေ ”

” နင်လည်း … ငါ့ အပေါ် သံယောစဉ်ရှိသားနဲ့ဟာ ”

” အာ … မ လုပ် …… ကျွတ် … အ …… ရှီးးးးးးးး ”

ကျုပ်လည်း ညပိုင်း အိပ်မပျော်ဘူးဗျ။ ပြန်စဉ်းစားတိုင်း မြစမ်းကြည်ကို စွန့်လွတ်ဖို့ဆိုတာ သေတာထက် ခံရခက်တာ သိလာပါပြီ။ ည ၁၂ နာရီ လောက်ကြ မရတော့ဘူးဗျာ။ အိမ်အောက်ဆင်းပြီး မြစမ်းကြည်အိပ်ခန်းတံခါး ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်တာ။ တံခါးဖွင့်ပေးတာနဲ့ မြစမ်းကြည်ကို ကုတင်ပေါ်ပွေ့တင်ရင်း ထမိီချွတ်ပြီး စောက်ပတ်ကို တန်းလျက်ပစ်တာပါ။ ကျုပ်ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းရင်း နောက်ပိုင်း ပေါင်လေးကို ဖြဲပေးနေတော့တာပဲ။

ကျုပ်အိပ်မက်ထဲကလို စောက်စိက မကြီးပါဘူး ပုံမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကတော့ ဖောင်းကားနေတာဗျ။ စလျက်တာနဲ့ အရည်ကြည်လေးတွေ စို့လာနေတာ။ အစိလေး စုပ်တော့ ဖင်ကြီးကြွတက်လာပြီး သူ့ပါးစပ်လေးကို လက်နဲ့ အုပ်ထားတာဗျို့။ ကျုပ်လည်း အိပ်မက်ထဲကလောက် အကြာကြီး မလျက်နိုင်ပါဘူး။ လီးက တောင်ပြီး တအားလိုးချင်နေတာဗျ။ ပုဆိုးကို စလွယ်သိုင်းရင်း မြစမ်းကြည် စောက်ပတ်လေးထဲ လီးထိပ်နဲ့ တေ့ပြီး ဖိလိုးလိုက်တာ။

” အ … သေပါပြီ … ကိုမောင်ခြိမ့်ရယ် … နာလိုက်တာ ”

အသံကျယ်ကြီး အော်ပြီးမှ တစုံတခု သတိရတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကျုပ်ကို ခဏဆင်းခိုင်းနေတာ။

” ဒီထဲ … မဖြစ်ဘူး … ကိုမောင်ခြိမ့် ”

” ဘာလို့လဲ ဟ ”

” အမေတို့ … ကြားကုန်လိမ့်မယ် ”

ဟုတ်ပဗျာ ကျုပ်က လိုးဖို့ပဲ အာရုံရောက်နေတာ အမေတို့အိပ်ခန်းနဲ့က အနီးလေးဗျ။

” ဒါဆို … ဘယ်နားလုပ်ရမှာလဲဟာ ”

” မီးဖိုချောင်ထဲ … သွားမယ် … လာလာ ”

မြစမ်းကြည် ထမီကောက်စွပ်တာနဲ့ ကျုပ်လည်း စလွယ်သိုင်းထားတဲ့ ပုဆိုးကို ပြန်ချလိုက်တယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်တော့လည်း ဘယ်နေရာလှဲပြီး လုပ်ရမှန်းမသိဘူးဗျာ။ လီးက တဇပ်ဇပ် တောင်နေတာဗျ။ မြစမ်းကြည်လည်း ဟိုနားလှန်ပေးရမလို ဒီနားလှန်ပေးရမလို ဖြစ်နေရှာတာ။

” နင် … ကြောင်အိမ်ကို လက်ထောက်ထားဟာ ”

ကျုပ်က လိုးလည်းလိုးချင် နေရာကလည်း အဆင်မပြေတာကြောင့် အနီးနားရှိတဲ့ ကြောင်အိမ်ကို လက်ထောက်ခိုင်းလိုက်တာ။ ပြီးမှ ထမီလှန် ခါးကို ဖိချပြီး အနေတော်လေး ကော့ထွက်နေတဲ့ ဖင်နောက်ကနေ ဆွဲလိုးပစ်တာပေါ့။ ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာဗျာ။ ဘာနဲ့မှကို မတူတာ။

မြစမ်းကြည်ကတော့ ခေါင်းလေးမော့တက်သွားပြီး တအားအား ညည်းနေရှာတာ။ ဖင်ကို ရှေ့ကပ်တာနဲ့ ကျုပ်က ခါးလေးဆွဲပြီး ဆောင့်လိုးပစ်တော့တာပဲ။ ၂ ခါလောက်ကြ သဘောပေါက်သွားပုံပါ၊ ဖင်ကို မကြုံ့ရဲတော့ပါဘူး၊ အလိုက်သင့်လေး ကော့ပေးနေတာ။ လိုးကောင်းတုန်းဗျာ မီးရောင်ထွက်လာတာဗျို့။ မီးဖိုချောင် အပေါက်ဝက မီးအိမ်လေးကိုင်ပြီး ကြည့်နေတာ အမေဗျ။

” ဟဲ့ … ဘယ်သူတွေတုန်း ”

ညပိုင်း အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ကျုပ်တို့ကို သေချာမြင်ပုံ မရပါဘူး။ ကြောင်အိမ်နဲ့ တံခါးကြားမှာ ပန်းကန်စင်ရှိနေတော့ မျက်နှာလောက်ပဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် မြင်နေရတာပါ။

” သမီးတို့ပါ … အမေ … ကိုမောင်ခြိမ့် … ဗိုက်ဆာတယ်ဆိုလို့ … ထမင်း ခူးပေးနေတာ ”

” ဟုတ်တယ် … အမေ … ကျနော် ထမင်းစားမလို့ပါ ”

မြစမ်းကြည်က အမေ့ပြောပြီးတာနဲ့ ကျုပ်လီးကို ထုတ်ခိုင်းနေတာဗျာ။ ကျုပ်လည်း ဇပ်တငန့်ငန့်နဲ့ ထုတ်ပေးလိုက်ရတာ။ အမေယုံအောင် ထမင်း တစ်ပန်းကန်စားပြီး အိမ်ပေါ်ပြန်တက်ခဲ့ရတာ။ အိမ်ပေါ်ရောက်တော့ လိုးတာလေး ပြန်တွေးပြီး လီးကပြန်တောင်နေရောပဲ။

သိပ်ကြာကြာ မနေနိုင်ဘူးဗျာ။ မြစမ်းကြည်ကို အောက်ကနေ အိမ်ပေါ်ခေါ်ပြီး စိတ်တိုင်းကျ လိုးပစ်လိုက်တယ်။ ပထမ တချီ ပက်လက်လှန်ပေးတဲ့ မြစမ်းကြည် စောက်ပတ်လေးထဲက လီးဆွဲထုတ်တော့ ရုတ်တရက် လန့်သွားမိသေးတယ်။ လီးတချောင်းလုံး စောက်ရည်တွေရွှဲနေပြီး ထိပ်ပိုင်းမှာ သွေးစသွေးနတွေ ကပ်နေတာဗျ။ ပျော်သွားမိတယ် အပျိုစစ်မှန်း သိလိုက်ရတာလေဗျာ။ တစ်ညလုံး နားလိုက် လိုးလိုက်နဲ့ မနက်လင်းခါနီးမှ မြစမ်းကြည်လည်း ကွတကွတလေး အောက်ဆင်းသွားတာ။

ခေါင်းရင်းဘက် ကျေးငှက်သံလေးတွေကြောင့် မနက်မိုးလင်းမှန်း သိခဲ့ရတာဗျ။ နိုးတာနဲ့ အောက်ဆင်းတော့ အမေက အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာဗျို။ ခဏနေတော့ အဘနဲ့ မြစမ်းကြည်လည်း နိုးလာတာပါ။ အဘက ရှေ့က မြစမ်းကြည်က နောက်က အိမ်တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာဗျ။ ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည်နဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပေးဖို့ ဇွတ်ပူဆာနေတာပေါ့။

” အစောကြီး … သားအမိနှစ်ယောက် … ဘာတွေ တွတ်ထိုးနေတာလဲကွ ဟေ ”

” ဒီမယ်လေ … ရှင့်သား … လီးတောင်နေတာ ”

” ဟာ … အမေကလည်းဗျာ ”

အမေက တခါတလေ ဒီလိုပဲဗျ။ တစ်တစ်ခွခွ ပြောတတ်တာ။

” ဟုတ်မှာ မယ်စိန်ရေ … ညက အိမ်အပေါ်ထပ် … ငလျင် လှုပ်နေတာဟ ”

” တိန် ”

အဘ စကားဆုံးတော့ မြစမ်းကြည်လည်း အိမ်တံခါးဝလေး ရပ်နေရင်း ကျုပ်ကို လျှာလေးထုတ်ပြပြီး အိမ်ထဲဝင်ပြေးသွားပြီဗျို့။

မြစမ်းကြည် ဇာတ်လမ်းလေးအား ဒီမှာပဲ ရပ်နားခွင့်ပြုပါဗျာ။ အစ/အဆုံး ဖတ်ရှု့ပေးသော မိတ်ဆွေများအား ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။

မောင်ခြိမ့်

အခန်း ( ၁ )

” ဒေါင် … ဒေါင် … ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ”

” ဟ … ဘာသံလဲ … မောင်ခြိမ့် ”

ဦးကြီးသာဝက မီးမွှေးရင်း ကျုပ်ကို လှမ်းမေးတာဗျ။ အုတ်ခဲ ၅ လုံး ဖိုခနောက်ဆိုင်ဆင့် မိုးပြဲဒယ်နဲ့ ရေထည့်ပြီး ဝက်သားပြုတ်နေတာဗျို့။ နက်ဖန် ရွာကထိန် ဆွမ်းလောင်းဖို့ပါ။ ကာလသားတွေ စုပြီး လုပ်အားပေးကြပေါ့ဗျာ။ ရုတ်တရက် ရွာရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်း ကင်းတဲက သံချောင်းခေါက်သံ ထွက်လာလို့ပါ။

” မြောက်ပိုင်းက သံချောင်းခေါက်တာ ဦးကြီးသာဝ ”

” မီးလောင်တာများလား ကြည့်ကြဦးဟ အောင်ကြီးနဲ့ မောင်တိုး ”

ကျုပ်ကို မေးပြီးတာနဲ့ ထင်းခွဲနေတဲ့ အောင်ကြီးတို့ကို လှမ်းပြောနေသေးတာဗျို့။

” ဘာမှတော့ မမြင်ရဘူး ဦးကြီးရ ”

မောင်တိုးက ပြန်ဖြေနေတာပါ။ မကြာပါဘူးဗျာ အရှေ့ရော အနောက်ရော တဒေါင်ဒေါင်နဲ့ဗျို့။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း အောင်ကြီးကို လှမ်းအော်လိုက်ရတာပေါ့။

” ဟျောင့် အောင်ကြီး … ငါတို့လည်း ခေါက်ကွာ ”

” ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ”

အောင်ကြီးလည်း ခွဲလက်စ ထင်းတွေထားခဲ့ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကင်းတဲဆီ ပြေးခေါက်တော့တာပဲ။ တစ်ရွာလုံး သံချောင်းခေါက်သံတွေ ဆူညံလာတော့ လူတွေလည်း ရွာလယ်လမ်းပေါ် ထွက်လာကြပါလေရော။

” မောင်ခြိမ့် ဘာဖြစ်တာလဲကွ မီးလောင်တာလား ”

ဘိုးပုက တိုက်ပုံအင်္ကျီအနက်နဲ့ အတွင်းက ဘာမှခံဝတ်မထားပဲ ပုဆိုးကွက်ကြား တိုတိုဝတ်ရင်း လမ်းပေါ်ကနေ လှမ်းမေးနေတာဗျ။

” မသိသေးဘူး ဘိုးပုရေ မြောက်ပိုင်းက စခေါက်တာဗျို့ ”

ည ၂ ချက်တီးဆိုပေမယ့် မီးဖိုက အလင်းရောင်ကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းနားထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတာဗျ။ ကျုပ် ဘိုးပုနဲ့ စကားပြောတုန်း အောင်ကြီးနဲ့ မောင်တိုးက ပုဆိုးစလွယ်သိုင်းပြီး ရွာမြောက်ခြမ်းဘက် ပြေးထွက်သွားပြီဗျို့။

ဘိုးပုလက်ထဲက ကွမ်းထုပ်မြင်တော့ ကျုပ်လည်း ကွမ်းတစ်ယာ တောင်းစားပြီး အောင်ကြီးတို့နောက် ပြေးလိုက်ခဲ့တာ ဦးကြီးသာဝက ဟင်းအိုးစောင့်ရင်း နေရစ်မယ်လို့ လှမ်းအော်နေတာဗျ။ ကျုပ်ပြေးလိုက်တော့ လမ်းပေါ်ထွက်ကြည့်နေတဲ့ လူအုပ်ကလည်း ကျုပ်နောက်က ပြေးလိုက်လာကြတာပေါ့။ ပြေးရင်း ကျုပ်ကို လှမ်းမေးနေကြသေးတာဗျာ။

” မောင်ခြိမ့် ဘာတဲ့လဲဟ ”

” ကိုမောင်ခြိမ့် မီးလောင်တာလား ”

” သူခိုးလားဟေ့ မောင်ခြိမ့် သူခိုးဆို ဗျင်းကွာ ”

လူအုပ်ကြီးအမေးကို ကျုပ်လည်း ခေါင်းရမ်းပြရင်း ဆက်ပြေးလာတာ မြောက်ပိုင်း ကင်းတဲနားထိ ရောက်လာတာပေါ့။ ကျုပ်ရောက်တော့ လူလည်း အတော်များနေပြီဗျ။

” ဟေးးး … ဘာဖြစ်ကြတာလဲကွ ”

ရွာသူကြီး ဦးသာကျော်ရဲ့ အသံအောအောကြီးကြောင့် အနားရှိတဲ့ လူအားလုံး ငြိမ်သွားကြတာ။

” သရဲလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ အကောင်ကြီးဗျို့ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ တဟီးဟီး အော်နေတာ၊ ဒါနဲ့ ကျုပ်တို့က ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်ကြတာ ”

သူကြီးမေးတာကို ကိုသောင်းထွန်းက ပြန်ဖြေနေတာဗျ။

” ဒီည ကင်းစောင့်ကျတာ မင်းနဲ့ ဖိုးအေးလား ”

” ဟုတ် သူကြီး ”

ကျုပ်တို့ရောက်ပြီး ခဏအကြာ အရှေ့ပိုင်းနဲ့ အနောက်ပိုင်းက လူအုပ်က ထပ်ရောက်လာတော့ လူက အများကြီး ဖြစ်လာပြီဗျို့။ ခုဏငြိမ်နေတဲ့ အသံတွေကလည်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ့ ပြန်ပြီး ဆူညံလာတာပေါ့။

” မင်းတို့သေချာကြည့်ရဲ့လား … ဖိုးအေး ”

” ကြည့်လိုက်တယ်ဗျ … တုံးလုံးကြီးနဲ့ … မိန်းမသရဲထင်တယ် ”

ဖိုးအေးက ပြောပြီး ဘေးက လူအုပ်ကို မျက်လုံးကစားကြည့်လိုက်သေးတာ။ လူအတော်တော်များများရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း ဖိုးလုံးဆီ စုသွားကြတာဗျို့။

” မအေဘေး ဖိုးအေး မင်းသောက်ထားတာလား … လီးလို့ တုံးလုံးကြီးဆိုတာ ထည့်ထည့်ပြောနေတာ ”

” ဒီနေ့ ကင်းကျလို့ မသောက်ပါဘူး သူကြီးရာ ”

” တုံးလုံးနဲ့မိန်းမ ဆိုတော့ ရွာအရှေ့ဘက်ခြမ်းက အရီးဒေါ်ကျင်ရဲ့သမီး အရူးမ မြင့်ကြည်များလား ”

သူကြီးဆဲနေတုန်း လူအုပ်ထဲက ထွက်လာတဲ့အသံဗျ။ ဘယ်သူမှန်းတော့ မသိဘူး ယောင်္ကျားအသံဗျို့။ ဖိုးအေးလည်း လူအုပ်ဖက်လှည့်ပြီး ရှင်းပြနေတော့တာပဲ။

” မဟုတ်ဖူးဗျ … မမြင့်ကြည်က ဝဝမဲမဲကြီး … ကျုပ်တွေ့တာက ကိုယ်လုံးလှတယ်ဗျ၊ ဆံပင်ဖားလျားကြီးက တင်ပါးထိရှည်တာ ”

” နေပါဦး ဖိုးအေးရ … မင်းပြောတဲ့ … သရဲမက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ”

ကျုပ်လည်း မနေနိုင်ပဲ ဝင်မေးလိုက်တာဗျိူ့။

” ကျုပ်နဲ့ ကိုသောင်းထွန်း ကြည့်နေတုန်း ကျုပ်တို့ဆီ လာနေတာဗျ၊ ဒါနဲ့ ကျုပ်က သံချောင်းပြေးခေါက်လိုက်တာ ကိုမောင်ခြိမ့်ရေ ”

” ဟေ ”

” ဟုတ်တယ်ဗျ သံချောင်းခေါက်သံကြားမှ သရဲမက ထွက်ပြေးတာ ”

ဖိုးအေး ကျုပ်ကို ပြန်ရှင်းပြတုန်း သူကြီးရယ်သံကြီး ထွက်လာရောပဲ။

” အလကားပါ မောင်ခြိမ့်ရာ … ဒီနှစ်ကောင် သရဲခြောက်ခံရတာပါ … ဟား ဟား ဟား ဟားးးးးး ”

” ဟုတ်ပ … ဖြစ်နိုင်တယ် … သူကြီးရေ ”

” ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် … သူကြီး … ဟီဟိ ”

လူအုပ်ထဲက အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောရင်း လူစု ပြန်ခွဲသွားကြပါပြီ။

” တခြား ကင်းတဲတွေလည်း ပြောထား၊ သရဲလာခြောက်ရင် ခဲလုံးသေးပန်းပြီး ထုလို့ သံချောင်းမခေါက်ကြနဲ့ ငါ့လခွီး အိပ်ရေးပျက်တယ် ”

သူကြီးလည်း အသံ အော်ကျယ်အော်ကျယ် ပြောပြီး ထွက်သွားပြီဗျို့။ လူရှင်းသွားမှ ကျုပ်ရယ် အောင်ကြီးရယ် မောင်တိုးရယ် ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်း ပြန်လာခဲ့လိုက်တာ။

………………………………………………….

အခန်း ( ၂ )

ကျုပ်တို့ ပြန်ရောက်တော့ ဝက်သားက ပထမရေခမ်းသွားလို့ ဒုတိယရေထည့်ခါနီးမှာ ဦးကြီးသာဝက အာလူးတွေ စိတ်ထည့်နေတာ။ ပြီးမှ ရေနည်းနည်း ထပ်ထည့်တာ။ တခြား အစာပလာနဲ့ ဆီထည့်ပြီး အတော်လေးကြာတော့ ဝက်သားဟင်းနံ့လေးက မွှေးလာတာဗျို့။ ဒုတိယရေခမ်းတာနဲ့ ဝက်သားက နူးရုံတင်မကဘူး အိနေတာဗျ။ ကျုပ်လည်း အောင်ကြီးဆီက ဆေးပေါ့လိပ် တစ်လိပ် တောင်းပြီး မီးညှိလိုက်တယ်။ ဆေးလိပ်လေး ဖွာလိုက် ဝက်သားဟင်းနံ့လေး ရှူလိုက်ပေါ့။ မနက် ဝေလီဝေလင်းကြ ဆွမ်းရော ဟင်းရော ကျက်တာနဲ့ ဦးသာဝကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့လိုက်တာ။

ဟင်းချက်တဲ့နေရာကနေ အိမ်ရောက်ဖို့ ရွာလယ်လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်ပြန်ခဲ့တာ။ အိမ်နားရောက်တော့ ခြံဝင်းတံခါးဖွင့်ကြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ အိမ်မကြီးတံခါးက ကျုပ်ပြန်လာမှာမို့ အဘနဲ့ အမေက စိရုံလေး စိထားတာဗျို့။ အသာလေး တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ အဘတို့ အိပ်ခန်းရှေ့ကအဖြတ် အသံတွေ ကြားလာရတာပဲဗျ။ တချက်တချက် အမေ့အော်သံတိုးတိုးလေး ကြားမိနေသေးတာ။ အသာလေးကပ်ပြီး ထရံပေါက်လေးက ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။

အင်း ကျုပ်တို့အိမ်က ခြံဝင်းအကျယ်ကြီးထဲ ခြံအနောက်ဘက် မကျည်းပင်နဲ့ ပေ ၂၀ အကွာလောက်မှာ ဆောက်ထားတာဗျို့။ အဲ့ဒီ မကျည်းပင်တော့ မခုတ်ရဲဘူး ပြောတယ်။ နှစ်ထပ်အိမ် ထရံကာ သွပ်မိုးပါ။ ပေ ၄၀ ပတ်လည်လောက်ရှိပြီး အောက်ထပ်မှာ ဝင်ဝင်ချင်း ခုံတန်းလျားရှည်ကြီးတစ်ခုနဲ့ စားပွဲရှည်ကြီးတစ်လုံး ဧည်ခန်းသဘောမျိုးပေါ့။ ပြီးမှ အိပ်ခန်းက ၂ ခန်း ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖွဲ့ထားပြီး နောက်ဖေး ဆွယ်လေးချ မီးဖိုချောင်လေး လုပ်ထားတာပါ။ အိမ်ရဲ့အရှေ့ခြမ်းဘက် အဘတို့ အိပ်ခန်းဘေးက အပေါ်ထပ်ကိုတက်တဲ့ လှေကား ထောင်ထားတာဗျို့။ အပေါ်ထပ်မှာက အခန်းလွတ် ၃ ခန်းတောင် ရှိတာ။ ရပ်ဝေးက အမျိုးတွေ ညအိပ်ညနေ အလည်လာရင် အိပ်ဖို့ပါ။

” အမလေး … ကိုသာဇံ … ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါတော် ”

” အေးပါ … မယ်စိန်ရာ … မလုပ်တာ ကြာလို့ပါဟ ”

” မယ့် … ညကလည်း သားလေးမရှိတုန်း တအားလိုးထားတာကို ”

အဘက ညပိုင်း ကျုပ် ဟင်းချက်ကူပေးနေတော့ အမေ့တို့ လုပ်ထားကြပုံပါ။ အဘနာမည်က ဦးသာဇံပါ။ ရွာမှာတော့ လယ်ပိုင်ယာပိုင် လူချမ်းသာမျိုးရိုးပေါ့။ အသားညိုတယ်ဗျ။ အဘက လက်ပြင် နည်းနည်းကိုင်းတယ်။ အရပ်အမောင်းလည်း ကောင်းပါ့ဗျာ။ အမေကတော့ တခြားရွာသူပါ။ အရပ်ပုပေမယ့် ကိုယ်လုံးက အသက် ၅၀ ကျော်တဲ့အထိ သူ့နေရာနဲ့သူ ကြည့်ကောင်းတယ်ဗျို့။

ကျုပ်က အသက်၂၀ ကျော်ပါပြီ။ အရပ် မနိမ့်မမြင့်နဲ့ ရုပ်ရည်က အမေနဲ့တူပြီး ကြည့်ကောင်းတဲ့ အမျိုးအစားထဲ ပါတာပေါ့။ အခုလည်း ထမီအောက်နားစကို ဗိုက်ပေါ်ထိ ဆွဲတင်ပြီး ဒူးထောင်ပေါင်ကားလေး ဖြဲခံနေတော့ အဘက အပေါ်ကနေ ခွလိုးနေတာ ဖင်ကြီးကိုပြောင်လို့။ ပုဆိုးက ကုတင်ခြေရင်းမှာ အပုံလိုက်လေး။ ခေါင်းရင်းဘက် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားတော့ မနက် ဝေလီဝေလင်း အလင်းရောင် ဖျောဖျော့လေးကြောင့် မြင်နေရတာပါ။ အဘတို့ကုတင်က အိပ်ခန်းအနောက်ဘက် ကပ်ထားတော့ သိပ်မရှင်းဘူးဗျ။ အသံပဲ ကြားနေရတာ။

” နင်ကလည်း ၁ လ မှ ၇ ကြိမ် ၈ ကြိမ်လောက် လိုးတာကို ”

” အင်း … လိုးပါရှင် … လိုးပါ … ကျွန်မပြောတာ ဖြည်းဖြည်းလိုးဖို့ ပြောတာပါ ”

ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တယ်ဗျ။ အဘက ဆောင့်ဆောင့်လိုးတော့ ကုတင်တိုင်တွေပါ တကျွိကျွိနဲ့ဗျို့။ အမေကလည်း ပါစပ်ကသာ ဖြည်းဖြည်းလိုး ပြောနေတာ တစ်ချက်တစ်ချက် အောက်ကနေ မသိမသာလေး ကော့ထိုးနေတာပါဗျာ။

စကားသံတွေ ငြိမ်သွားပြီး တဘွတ်ဘွတ် တဖွပ်တဖွပ်နဲ့ အသားချင်း ထိရိုက်သံတွေ ဆူညံလာပြီဗျို့။ ကြည့်ရင်း အဘက အမေ့အင်္ကျီလှန်ပြီး ပျော့တွဲနေတဲ့ နို့တွေကို တဖက်ပြီး တဖက် စို့နေတော့တာပဲ။ ကြည့်ရတာ အားမရလိုက်တာဗျာ။ ဒါနဲ့ နောက်ဖေးဖက်က ပတ်ချောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ခြေဖွဖွနင်းပြီး နောက်ဖေးတံခါးဖွင့်ရင်း အဘတို့ ကုတင်ရှိတဲ့ အိပ်ခန်းရဲ့ အနောက်ဖက်ခြမ်း တိုးကပ်သွားမိတာ။

” ဟင် ”

” ဟို ဟို … ကျွန်မ မိန်းမကောင်းပါ … ကျွန်မကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့ရှင် … အဟင့် ဟင့် ”

ကျုပ် ဖျက်ကနဲ့ လန့်ပြီး အံ့သြမှင်သက်သွားရတယ်ဗျို့။ ဟုတ်တယ်ဗျ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ဆံပင် ဖားလျားချပြီး ဒူးထောက်လျက်လေး တောင်းပန်နေတာ။ ကြည့်ရတာ သရဲလည်း မဟုတ်ပါဘူး အရူးတစ်လောက်လိုပဲ။ ကျုပ်ကို လက်အုပ်လေးချီပြီး မော့ကြည့်နေတာဗျို့။

အဝတ်အစား မပါပေမယ့် ဆံပင်အုံ ထူထူကြီးနဲ့ မျက်နှာကို အုပ်ထားတာပါ။ ဆံနွယ်တွေကြားက နို့အုံကြီးမြင်တော့ အောက်က ကျုပ်ပုဆိုးထဲက လီးက ထောင်လာပါလေရော။ အဘနဲ့ အမေ့ကို ချောင်းထားသေးတာလေဗျာ။ ကျုပ်က နို့အုံတွေကို စိုက်ကြည့်နေမှန်းသိတော့ သူ့ရဲ့လက်ကလေးနှစ်ဖက်နဲ့ နို့တွေကို ကာထားလိုက်ရောပဲ။

” နင် ဘယ်သူလဲ … ငါ့တို့အိမ်နား ဘာလာလုပ်တာလဲ ”

လူစကားပြောနေမှတော့ ကျုပ်လည်း သိပ်မလန့်တော့ပါဘူး။ ကျုပ်ဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း သရဲတစ္ဆေတွေ မကြောက်တတ်ဘူးဗျ။ စကားပြောရင်း ထောင်ထွက်နေတဲ့လီးကို ညာလက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ပြီး ဖိထားရသေးတယ်ဗျို့။

” ကျွန်မ … မြ…စမ်း…ကြည်…ပါ… အစ်ကိုရယ် ”

အသံ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြန်ဖြေနေတာဗျ။ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေပုံပဲ။ ခြေ ၅ လမ်း အကွာလောက်မို့ ကျုပ်က မျက်နှာသေချာမြင်ချင်တာနဲ့ ရှေ့တိုးလိုက်တာ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေး ဆက်ကနဲ့တုန်ပြီး ဒူးထောက်လျက်လေး နောက်ဆုတ်သွားတာဗျာ။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ အဝတ်မပါတဲ့ မိန်းမနား လီးကိုင်ပြီး ကပ်လိုက်မိတော့ တမျိုးထင်နေမှာပေါ့။ ဆံနွယ်ကြားက လှစ်ကနဲ ပေါ်လာတဲ့ မျက်နှာလေးက ချောသလိုပဲဗျ။ သေချာတော့ မမြင်ရသေးပါဘူး။

” နင် ဘာကိစ္စ ဒီအချိန်ကြီး ငါ့တို့အိမ်နောက်ဖေး ရောက်နေတာလဲ မှန်မှန်ဖြေနော် ”

” ဟို ဟို …… ဒီလိုပါ ရှင် ”

သူ့စကားပြန်ပြောတုန်း ရုတ်တရက် မီးရောင် ကျရောက်လာတာဗျို့။ အမေနဲ့ အဘတို့ လိုးနေရင်း ကျုပ်တို့အသံတွေကြားပြီး နောက်ဖေးဘက်ကို ဓာတ်မီးနဲ့ လာထိုးကြည့်တာနေမှာ။

” ဟင် … မောင်ခြိမ့် သားလေး ”

” ဟာ … မိန်းကလေးက တုံလုံးကြီး မယ်စိန်ရ ”

” အမေ … အဘ … ကျနော် ရှင်းပြ … ပြ ”

” မောင်ခြိမ့် နင် မိန်းမ ခိုးလာတာလား … သူများသားသမီးကို ဒီလို ဆက်ဆံရသလား ”

” ဟေ့ကောင် မောင်ခြိမ့် … မိန်းမခိုးလာရင်လည်း အခန်းထဲ ခေါ်လေကွာ … နောက်ဖေး လူမြင်ကွင်းကြီးမှာ ”

သေပြီဆရာပဲ ဗျာ … ကျုပ် ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူက တုံးလုံးလေး ဒူးထောက်ထိုင်နေတာ။ ကျုပ်က လီးကိုင်ပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့် ရပ်မိလျက်သား။ အဘတို့ ထင်လည်း ထင်ချင်စရာဗျာ။

” ကျုပ် … မိန်းမ ခိုးလာတာ မဟုတ်ရပါဘူး အဘရာ ”

” အောင်မှာ … မအေဘေးက … ငါလည်း ငယ်ရာက ကြီးလာတာပါကွာ … မင်းအဖေကွ ငခြိမ့်ရ လီးတဲ့ ”

” ကဲကဲ … ရှင်တို့ ငြင်းမနေကြနဲ့ … ဟိုမှာ မိန်းကလေး ရှက်နေရှာပြီ ”

အမေက အိမ်ထဲ ခဏ ပြန်ဝင်လာပြီး အင်္ကျီနဲ့ ထမိန်ယူလာပေးတာ။ အမေ အဝတ်အစားတွေ ယူလာပေးတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက အမှတ်တမဲ့ ထယူတာပေါ့။ အားပါးပါးးးး … ဂလု … ဗိုက်သားလေးက ချပ်ကပ်နေပြီး ခါးလေးက ခွက်နေတာဗျို့။ ပေါင်တန်လေးတွေကြားက စောက်မွှေးအုံလေးက ပြူးထွက်လာရောပဲ။

” အိုရ် ”

သူ ရှက်သွားတာဗျ။ အဘနဲ့ကျုပ်က သူ့စောက်မွှေးအုံလေးကို စိုက်ကြည့်နေတာကိုးဗျ။ ရှက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖက်လှည့်တော့မှ ပိုမိုက်ရောပဲဗျာ။ ခါးသေးကျဉ်လေး အောက်က ဖင်သားကြီးတွေက ကော့ထွက်နေတာပဲဗျို့။

” ကိုသာဇံ … မောင်ခြိမ့် ”

” ဗျာ … အမေ ”

” ဟေ … မယ်စိန် ”

ကျုပ်နဲ့အဘလည်း ဖင်ကြီးကို ကြည့်နေမိရာက အကြည့်ခွာပြီး အမေခေါ်တာကို ပြိုင်တူ ထူးလိုက်ကြတာ။

” ရှင်တို့ အထဲဝင်တော့ … ကျမ ဒီကလေးမကို အဝတ်စားဝတ်ပေးပြီးမှ အိမ်ထဲခေါ်လာခဲ့မယ် မိုးလည်း လင်းတော့မှာ ”

ဟုတ်တယ်ဗျို့ ကျုပ်တို့ စကားပြောရင်းကို လင်းကြက်တွန်သံ ကြားနေရတာပါ။ အိမ်ထဲဝင်တော့ အဘက ကျုပ်ပေါင်ကြားလှမ်းကြည့်ပြီး တခိခိနဲ့ ရယ်နေတော့တာ။ အခုထိကို လီးက ပြန်မကျသေးဘူးဗျ ဟီးဟီး။

…………………………………………………………………………………………………………………..

အခန်း ( ၃ )

” ကဲ … သမီးလေး ပြောပါဦး ”

အိမ်ရှေ့ခန်းက ခုံတန်းလျားပေါ်မှာပဲ ထိုင်ခိုင်းပြီး အမေက မေးနေတာဗျ။

” အဟင့် ဟင့် … အီးဟီးးး … ဟင့် ဟင့် ”

ဘာမှမပြောသေးဘူး ဝမ်းနည်းပြီး ငိုပါလေရောဗျာ။

” ဟိတ် … ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တာ … အဘတို့ကို ပြောပြလိုက်ဦး ”

ကျုပ်လည်း အဘတို့ အထင်မလွဲအောင် ရှင်းပြခိုင်းရသေးတာဗျို့။

” ဟုတ် … ဟုတ် … အဟင့် ရွှတ် ”

အရေးထဲ နှပ်ချီးက ညှစ်လိုက်သေးဗျာ။ ကျုပ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ကြောင်း ရှင်းပြရှာပါတယ်။ ဆံပင်လေး သပ်တင်လိုက်တော့ ဝိုးးး … ချောလိုက်တဲ့ မိန်းမဗျ။ ပါးလေးက ဖောင်းတော့ နဖူးကျဉ်းသလို ဖြစ်နေတာ၊ မျက်ဝန်းနက်ကြီးတွေရယ် နှာတန်စင်းစင်းလေးရယ် နှုတ်ခမ်းထူထူလေးနဲ့ အတော်လှသဗျ။

” ဒီက အစ်ကိုနဲ့ … ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးရယ် ”

” ဪ ”

” ဟေ ”

အမေနဲ့ အဘက မယုံသေးသလို ကျုပ်ကိုကြည့်လိုက် မြစမ်းကြည်ကို ကြည့်လိုက်ဗျ။ တကယ်တော့ မြစမ်းကြည်က မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ကပါ။ မိဘနှစ်ပါးဆုံးတော့ အဒေါ်ဖြစ်သူနဲ့ အတူနေဖြစ်ကြတာ။ အဒေါ့်ယောင်္ကျားက မဟားဒယားကြံလို့ သနပ်ခါးတုံးနဲ့ ပစ်ပေါက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာတဲ့ဗျို့။ အဝေးပြေး လမ်းမပေါ်ရောက်တော့ ကုန်ပစ္စည်းတင်တဲ့ ကားတစ်စီးတွေ့တာနဲ့ တားပြီး လိုက်ခဲ့တာဗျ။ ကျုပ်တို့ရွာအနီး လမ်းမကြီးပေါ် ကားက ရပ်သွားပြီး ကားသမားတွေက တစ်ခါ မဟားဒယား ထပ်ကြံတော့ လယ်ကွင်းထဲ ဆင်းပြေးလာတာပေါ့။

” ဪ … ကျွတ်ကျွတ် ”

အမေက မျက်မှောင်လေးကြုတ်ရင်း စုပ်သပ်ပြီး သနားတဲ့အကြည့်လေးနဲ့ ကြည့်နေတာဗျ။ အပေါ်အင်္ကျီရော ထမီရော ဆွဲချွတ်ခံခဲ့ရတာ နောက်ဆုံး ဘယာစီယာ ဆွဲအချွတ်မှာ ရုန်းကန်ပြီး လယ်ကွင်းထဲပြေးရင်း မီးရောင်မြင်လိုက်ရတာတဲ့။ မီးရောင်ရှိတဲ့ဆီ အားကိုတကြီး ပြေးလာပြီးမှ လူနှစ်ယောက်ကို ဗြုံးကနဲ့ တွေ့မိတာ ပြောတယ်။

” ဟမ် … ဒါ ဒါဆို … နင်က … ဖိုးအေးတို့ ပြောတဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး သရဲမ ဆိုတာလား ”

” ဟဲ့ … မောင်ခြိမ့် … သဒေါင်းစားလေး … သူခင်မျာ ဒုက္ခရောက်လို့ ပြေးလာရတာလေ ”

” အင်းပါ … အမေရ ”

ကျုပ်က မေးတုန်း အမေက ဝင်ဆဲတာနဲ့ ထပ်မမေးပဲ ဆက်နားထောင်လိုက်တာပဲ။

” ဒီလိုပါ … အစ်ကိုရယ် … ကျမ ဝမ်းသာအားရ ပြေးပြီး အကူညီတောင်းမလို့ပါ … အနားရောက်တော့ ကျမ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဝတ်စားပါမလာမှန်း တွေးမိပြီး ရှက်တာနဲ့ မျက်နှာ လက်ဝါးနဲ့အုပ်ပြီး ငိုမိတာပါ … သူတို့က … သရဲ သရဲ အော်လို့ … ကျမက ရှင်းပြချင်တာနဲ့ ရှေ့အတိုး သံချောင်းခေါက်လို့ ထွက်ပြေးပြီး အပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေတာပါ ”

ကျပ်လည်း အခုမှ သဘော ပေါက်သွားတာဗျို့။ မြစမ်းကြည်က အကူညီတောင်းဖို့ အကပ် ဟိုနှစ်ကောင်က သံချောင်းခေါက်တော့ တစ်ရွာလုံး အိပ်ရေးပျက်ရောပေါ့။

” ဪ … ည ၂ ချက်တီး လောက်က … တစ်ရွာလုံး ဆူညံနေတာ ဒါကြောင့်ကို ”

” ဟုတ်ပါတယ် အဒေါ်ရယ် … လူအုပ်ကြီး ရှဲသွားတော့ ဒီက အစ်ကိုနဲ့ လူနှစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တာပါ ”

” ဟေ ”

အမေ့ကို ပြန်ဖြေရင်း ထပ်ပြောတဲ့ စကားကြောင့် ကျုပ်လည်း အံ့သြနေမိတာဗျို့။ ကျုပ်ရယ် အောင်ကြီးရယ် မောင်တိုးရယ် လူရှင်းမှ ပြန်ကြတာကိုးဗျ။

” ငါတို့ ဒီဘက်ပြန်လာတော့ နင်ရှိတယ်ပေါ့ ”

” ဟုတ် … အပင်ကွယ်က ထွက်ပြီး အစ်ကိုတို့နောက်က လိုက်ခဲ့တာပါ။ လူက ရှင်းနေတော့ ဘယ်သူမှ ကျမကို သတိမထားမိကြတာပါ ”

” အင်း … ဒါနဲ့ ငါ့သမီးက … အဒေါ်တို့ ခြံဝင်းထဲ ဘယ်လိုရောက်တာလဲ ”

အမေက မနေနိုင်တာနဲ့ ဝင်မေးတော့တာပဲ။

” ဒီက အစ်ကိုတို့နောက် ကပ်လိုက်ရင်း ဟင်းချက်တဲ့နားက ကင်းတဲနောက် ခဏပုန်းနေရတာပါ … အဝတ်စားက မပါ ခြင်ကကိုက် မခံနိုင်တဲ့အဆုံး တခြားဆက်သွားမလို့ပါ … အဲ့ဒီအချိန် ဒီက အစ်ကိုက အိမ်ပြန်မယ် ပြောနေတာ ကြားတာနဲ့ နောက်က ကပ်လိုက်လာတာပါပဲ ”

” အင် … နင် … အဲဒါဆို ငါ့ကို ဘာလို့ အသံမပေးတာလဲ ”

” ရှင် ”

” ဟဲ့ … မောင်ခြိမ့် … သူကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်စားမှ မပါတာ … နင့်အသံပေးလိုက်ရင် … ဟင်းဟင်း … ငါ မပြောလိုက်ချင်ဘူးနော် ”

အမေက ကျုပ်ကို ဆဲတော့ မြစမ်းကြည်က ခိကနဲ့ ရယ်လိုက်သေးဗျာ။

” ဒါနဲ့ … သမီးလေးက … နောက်ဖေး ဘာလို့ရောက်တာလဲ … အဒေါ်က ဘာသဘောမှ မပါပါဘူး ဒီတိုင်းမေးတာပါ ”

” ဒီလိုပါ အဒေါ်ရယ် … ဒီက အစ်ကို အိမ်ထဲဝင်ပြီး ခဏအကြာမှ သမီးက ဝင်လာလိုက်တာ … သမီး တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်တော့ ဖွင့်မရတော့ပါဘူး ”

” အေး … အဲ့ဒါ ငါဝင်ပြီး အိမ်တံခါးမကြီး ပြန်ပိတ်ထားခဲ့တာလေ ”

ဒီအခါ အမေက ကျုပ်ဖက် လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေတာဗျ။ သူ့သားရဲ့ စေ့စပ်သေချာမှု့ကို အသိမှတ်ပြု့တဲ ပုံစံလေးပေါ့။ ဒါပေမယ့် မြစမ်းကြည် နောက်ပြောတဲ့ စကားကြောင့် အဖေက နပန်ထကျင်းတော့တာဗျ။ ကျုပ်ဖြင့် ခုံရှည်ပေါ်ထိုင်ရင်း မြေကြီးပေါ် စိုက်ကျသွားရတာ။

” သမီးလည်း ဖွင့်မရတော့ အိမ်ထဲ ချောင်းကြည်လိုက်တာ ဒီအစ်ကိုက … အိပ်ခန်းကို အပြင်က ချောင်းနေတာရှင့်၊ ဘာရှိလဲ မသိဘူး ခ်ခ် ခ်ခ် … ဒါနဲ့ နောက်ဖေး လှမ်းထားတဲ့ အဝတ်စားလေးများ တွေ့ရင် ယူဝတ်ချင်လို့ လာခဲ့တာပါ ”

” ဟာ … ငါလိုးမသား … ဝှီး … ဖျောင်း ”

” အား … ဘုတ် … အွပ် … အမလေးဗျ ”

ဘေးနားက အဘက ကျုပ်ဇက်ပိုး ထအုပ်တာလေဗျာ။ အဘနဲ့အမေ လိုးနေတာကို ကျုပ်က ချောင်းမှန်းသိသွားတာဗျို့။ ကျုပ် မြေကြီးပေါ်ကနေ အမေ့လှမ်းကြည့်တော့ အမေလည်း မျက်နှာပျက်ပြီး စကားဝိုင်းကို ဖျက်လိုက်တော့တယ်။

” ကဲ … မိုးလည်း လင်းပြီး … သမီးလေး ခဏနားဦး … ခဏနေ ထမင်းတည်ပြီး ထမင်းစားကြတာပေါ့ … ပြီးမှ ဆက်ပြောရအောင် ”

” ဟုတ် … အဒေါ် ”

မြစမ်းကြည်က ပြန်ပြောတာတောင် ဂရုမစိုက်တော့ပဲ ကျုပ်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး မီးဖိုချောင်ဘက် ဝင်သွားတာဗျို့။ အဘက ကျုပ်ဇက်ပိုး ရိုက်ပြီး သူတို့အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတာပါ။ မြစမ်းကြည်က အမေလည်းသွားရော ခုံရှည်ပေါ်ထိုင်လျက်ကနေ စားပွဲခုံပေါ် လက်တင်ပြီး အိပ်သွားတော့တာ။ ကျုပ်လည်း အခုထိ တရေးမှ မအိပ်ရသေးတော့ မျက်လုံးက စင်းလာပြီဗျို့။

ကျုပ်အိပ်ခန်းထဲ ကုတင်ပေါ် ခေါင်းချတာနဲ့ တုံးကနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာပါပဲ။ နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေတုန်း တံခါးခေါက်သံကြောင့် ပြန်နိုးလာခဲ့တာ။ နိုးတာနဲ့ ခေါင်းရင်းဘက် စားပွဲခုံ အသေးလေးပေါ်က ဆေးပေါ့လိပ် အတိုကို မီးညှိပြီး အားရပါးရ ရှိုက်ရင်း မီးခိုးငွေ့တွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

” ဟဲ့ … မောင်ခြိမ့် … မထသေးဘူးလား … ထမင်းလာစား ပြီးမှ အိပ် ”

” ဟုတ် … အမေ … လာပြီဗျို့ ”

အိမ်ရှေ့ရောက်ရော ကွပ်ပစ်ပေါ်မှာ စားပွဲခုံ အဝိုင်းလေး ခင်းပြီး အဘနဲ့ မြစမ်းကြည်က စားနေကြပြီဗျ။ မျက်နှာ အမြန်သစ်ပြီး ကျုပ်လည်း ထမင်းဝိုင်း ဝင်ကြိတ်လိုက်တာပေါ့။ ဘဲဥ အချဉ်ချက်လေးဗျ ကောင်းလိုက်တာ ငရုပ်သီးထောင်းလေးနဲ့ မြိန်သဗျို့။

အဘနဲ့အမေက ပုံမှန်ပါပဲ။ မြစမ်းကြည်က ဟန်ကိုမဆောင်နိုင်ရှာတာ။ ထမင်း ပလုပ်ပလောင်း စားလိုက် အမေငှဲ့ပေးတဲ့ ရေနွေးလေး မှုတ်သောက်လိုက်နဲ့ပေါ့။ ခဏအကြာမှ ထမင်းဝိုင်းသိမ်းပြီး အဘက ကွမ်းအစ်ဖွင့် ကွမ်းယာ ၅ ယာလောက် ယာပြီး ရွာထဲ ထွက်သွားလေရဲ့။ အမေက မြစမ်းကြည်ကို ရေချိုးခိုင်းနေတာဗျို့။ ဟုတ်ပဗျာ အခုမှ မိန်းမချွေးနံ့ ချဉ်စူးစူးလေး ရနေမိတာ။ ရေကန်က မီးဖိုချောင် အရှေ့ဘက် အခု ထမင်းစားနေတဲ့ ကွပ်ပစ်ရဲ့ တောင်ဘက်မှာဗျ။ ရေပုံးကို ကြိုးနဲ့ ငင်ချိုးရတာပါ။

အမေနဲ့မြစမ်းကြည် အိမ်ထဲဝင်သွားပြီး ခဏနေတော့ မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် ရင်လျားလေးနဲ့ ပြန်ထွက်လာပါလေရော။ ပုခုံးကျယ်ကျယ် ရင်သားထွားထွားနဲ့ ဖင်ကြီးက လမ်းလျှောက်တော့ ရမ်းခါနေတာဗျို့။ ကျုပ်ကို မျက်လုံးလေးဆွေကြည့်ရင်း ရေကန်ဘက် လျှောက်သွားနေတာ ကျုပ်ရဲ့ညာဘက် မျက်စောင်းထိုး အနေထားလေးဗျ။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်လေးက ခပ်စူးစူးလေးမို့ မြစမ်းကြည်ရဲ့ ထမီအောက်က ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလေးတွေ ခပ်ရေးရေး မြင်နေရတယ်။ မကြာပါဘူး ရေလောင်းချိုးတော့ ထမီက ကိုယ်လုံးလေးကို ကပ်သွားတာပေါ့။ တကယ်ကိုဗျာ နေရောင်အောက်မှာ လှပကျော့ရှင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အထင်းသားဗျာ။ ဆပ်ပြာတိုက်တော့ ကျုပ်ဘက်ကို တချက်လှည့်ကြည့်သေးတာ။

ဘယ်ရမလည်း သူကြည့်တာနဲ့ ကျုပ်က ရေနွေးပန်းကန်ကို ယူပြီး မှုတ်သောက်နေလိုက်တာ။ အသာလေး ပြန်ခိုးကြည့်တော့ ကျုပ်ကို ကျောပေးပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲ လက်သွင်းပွတ်နေတာဗျို့။ ထမီအပေါ်စကို ညာဘက်လက်နဲ့ ဆွဲဟရင်း ဘယ်လက်နဲ့ နို့အုံတွေပါ ပွတ်သပ်ဆေးကြောနေတာ။ ပြီးမှ တပွမ်းပွမ်းနဲ့ ရေငင်ပြီး ချိုးတော့တာ။

ကျုပ်ဘေးက ဖြတ်ပြီး အိမ်ထဲဝင်တော့ သူ့နောက်ပိုင်းအလှကြောင့် လီးက တင်းကနဲ့ တချက် ဖြစ်မိသေးတယ်။ ကျုပ် ဆေးပေါ့လိပ်လေး မီးညှိပြန်ရှိုက်နေရင်း ခဏကြာတော့ အမေနဲ့ အိမ်ထဲက ပြန်ထွက်လာတာဗျို့။ အမေ့အဝတ်စားတွေ ဝတ်ထားပေမယ့် မြစမ်းကြည်ရဲ့ နုပျိုတဲ့အလှက ပျောက်မသွားပါဘူး။ အမေက ထန်းလျက်ပန်းကန်လေး ချပေးရင်း စကားစပြောတာဗျို့။

” ကဲ … သမီးလေ … အိမ်ပြန်ချင်လား … အဒေါ်တို့ လိုက်ပို့ပေးမယ် ”

” ဟင့်အင် … မပြန်ဘူး မပြန်ဘူး အဒေါ် ”

ခုဏက ကြည်လင်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး သွေးရောင်မဲ့သွားသလို ဖွေးဆွတ်သွားတာဗျ။

” အဒေါ်က … သမီးကို … တင်ကျွေးနိုင်ပါတယ် … ဒါပေမယ့် သမီး အုပ်ထိန်းသူတွေ လိုက်ရှာနေရင် ”

” ရှာလည်း သမီး ပြန်မလိုက်နိုင်ဘူး အဒေါ် … အဟင့် ဟင့် … သမီးကို ပြန်မပို့ပါနဲ့ အဒေါ်ရယ် … သမီး ရှစ်ကြီးခိုးပါရဲ့နော် ”

မြစမ်းကြည်က လက်အုပ်လေး ချီပြီး အမေ့ကို တောင်းပန်နေတာဗျ။ ကျုပ်တောင် ကြည့်ရင်း သနားနေမိတာ။

” ဟူးးးးး … အေးပါ သမီးလေး ဖြည်းဖြည်း စဉ်းစားပါကွယ် ”

” စဉ်းစားစရာ မလိုဘူး အဒေါ် … သမီး ဦးလေးကျော်ကို ရင်မဆိုင်ချင်လို့ပါ ”

” ဦးလေးကျော်က သမီး အဒေါ်ခင်ပွန်းလား ”

” ဟုတ် အဒေါ် … မရိုသေစကား … တဖြည်းဖြည်း သမီးကို … အနိုင်ကျင့် ရင်း …… ဟို ဟို …… သမီး မိန်းမကိုယ်ကိုပါ လျက်တာ အဒေါ်ရယ် … ပြီးတော့ … သူ့ သူ့ …… အဟင့် ဟင့် ”

အမေ့ကိုပြောရင်း ကျုပ်ဆီအကြည့် မျက်လုံးချင်းဆုံတော့ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး အသံတွေ တိမ်ဝင်ကုန်တာဗျ။

……………………………………………….

အခန်း ( ၄ )

” ကျမ … ရှင်အပေါ် ဝတ္တရား မကျေသလိုပဲ … ကိုစိုးကျော်ရယ် … ပြွတ် … ပြွတ်စ် ”

မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ရဲ့ ရပ်ကွက်ငယ်လေးတစ်ခု ပျဉ်ထောင်အိမ်လေး၏ အိပ်ခန်းအတွင်းမှ စကားသံလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဒေါ်စမ်းကြည်တစ်ယောက် အသက် ၅၀ ကျော်ကျော်တွင် သွေးဆုံးကာ လိင်စိတ်များ နည်းပါးလာပြီး လင်ဖြစ်သူ ဦးစိုးကျော်၏ ကမဆန္ဒလေးများအား မဖြည့်ဆီးနိုင်တော့ပေ။ အခုလည်း ဦးစိုးကျော်မှာ ရာဂစိတ်ထကြွကာ အားကြိုးမာန်တက် လိုးနေစဉ် သူမစောက်ဖုတ်အတွင်းမှ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေသဖြင့် တောင်းပန်ရင်း လီးစုပ်ပေးနေမိ၏။

” ရှီးးး … ထိပ်ကလေး ဖိစုပ် … အစမ်းရာ ”

ဦးစိုးကျော်မှာ ကုတင်ပေါ် ဒူးထောက်လျက် အနေအထားဖြင့် သူ၏လီးအား လေးဖက်ထောက်လေး စုပ်ပေးနေသော ဇနီးဖြစ်သူအား စကားပြန်ပြောနေသည်။ ညာဘက်ဘက်လက်ဖြင့် လီးတဝက်လောက် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဂွင်းထုနေကာ ဒေါ်စမ်းကြည်ပါးစပ်ထဲ ဒစ်ဖူးအား မြုပ်ထားလိုက်၏။ လိုးရင်း မပြီးမြှောက်သေးသည့် ကာမစည်းစိမ်အား ပြီးမြောက်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။

တဖြည်းဖြည်း လီးထိပ်မှ ကျင်တက်လာသဖြင့် ခပ်သွက်သွက်ထုကာ လရည်ထွက်ကာနီး လီးကိုင်ထားသော လက်အား လွတ်လိုက်တော့၏။ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်စမ်းကြည်၏ ခေါင်းလေးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကာ လီးတဝက်လောက် အထုတ်အသွင်း လုပ်နေလိုက်သည်။ ပါးစပ်လေးအား လိုးရင်း ခဏအကြာ ခါးတချက်တုန်သွားကာ လရည်များ ပန်းထည့်လိုက်တော့၏။

” အ …… အားးးးးးး … ပြီးပြီ …… အစမ်း …… ရှီးးးးးးးး …… ရပြီ ရပြီ ”

ဒေါ်စမ်းကြည်မှာ ပါးစပ်ထဲဝင်လာသမျှ လရည်ပူပူများအား တဂွတ်ဂွတ် မျိုချရင်း လီးထိပ်အား နောက်ဆုံးအကြိမ် ခပ်ပြင်းပြင်း တချက်ဆွဲစုပ်ပေးလိုက်သည်။ လီးအား ပါစပ်မှ ထုတ်ကာ ထထိုင်ရင်း လင်ဖြစ်သူမျာက်နှာအား ကြည့်နေရင်း မျက်ရည်လေး ဝေ့တက်လာသည်။

” ရှင် … အားရရဲ့လား … ကိုစိုးကျော် ”

” ရပါတယ် … အစမ်းရယ် ”

ဇနီးဖြစ်သူ ကိုယ်လုံးအား ဖက်ရင်း ပါးပြင်လေးအား နမ်းရှိုက်နေမိသည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းမှ စကားသံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

” ဒေါ်လေးကြည် … သမီး ပြန်လာပြီနော် ”

” အေးအေး … သမီး … ညစာ ငါးကြော်ရှိတယ် … စားခါနီး ချဉ်ရည်ဟင်းလေး ပြန်နွေးလိုက် ”

တူမဖြစ်သူ မြစမ်းကြည်အား စကားပြန်ပြောရင်း လင်တော်မောင် နဖူးအား တချက်နမ်းကာ အိပ်ယာပေါ်လှဲရင်း မှေးနေလိုက်သည်။

” ဟုတ် … ဒေါ်လေး ”

မြစမ်းကြည်မှာ အလုပ်က ပြန်လာရင်း အဒေါ်ဖြစ်သူ အခန်းရှေ့အရောက် မျက်လုံးလေး ဆွေကြည့်ကာ ခြေဖွဖွနင်းပြီး သူမအိပ်ခန်းရှိရာ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းတံခါးအား ဖွင့်ကာ သူမ အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် လွယ်သော အိတ်လေးအား ကုတင်ခေါင်းရင်း ညာဘက် မှန်တင်ခုံပေါ်တင်ကာ အိပ်ယာပေါ် လှဲချအနားယူလိုက်၏။

မြစမ်းကြည်မှာ နယ်ဘက်တွင် မိဘနှစ်ပါးဆုံးကာ ခိုကိုးရာမဲ့နေချိန် မိခင်၏ ညီမဖြစ်သူ ဒေါ်စမ်းကြည်မှ ခေါ်ယူခဲ့သဖြင့် ဒီအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မိဘနှစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်သော မြေဝိုင်းလေးအား ရောင်းချပြီး ဘဏ်တစ်ခုတွင် အပ်နှံထားကာ အဒေါ်ဖြစ်သူအိမ်တွင် ခိုကပ်နေရင်း တဝမ်းတခါးအတွက် စတိုးဆိုင်တစ်ခုတွင် အရောင်းစာရေးမအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေသည်။ ၃ နှစ်ကျော်ထိ အေးချမ်းခဲ့ပေမယ့် ဒီနှစ်ထဲ အဒေါ်ဖြစ်သူယောင်္ကျား၏ အပြုအမူများကြောင့် စိတ်အနှောက်ယှက် ဖြစ်နေရ၏။

ဦးစိုးကျော်မှာ ဇနီးသည်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးသုခ မပြည့်စုံတော့သဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အိမ်တွင်လာရောက်နေထိုင်သော ဇနီးဖြစ်သူ၏ တူမတော်စပ်သူ မြစမ်းကြည်အပေါ်တွင် စိတ်ကစားနေမိသည်။ ဦးစိုးကျော်မှာ စက်ရုံလုပ်သား တစ်ဦးဖြစ်ကာ အသက် ၅၀ ကျော်လာသည့်တိုင် ကျန်းမာရေးကောင်းသဖြင့် လိင်စိတ်ထကြွနေတုန်းပင်။

အသားဖြူဖြူ ရုပ်ရည်သန့်သန့်ဖြင့် ဗိုက်အနည်းငယ်ထွက်နေရုံမှအပ ကြည့်ကောင်းသော ယောင်္ကျားတစ်ဦးဖြစ်၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရာဂစိတ် မကြီးမားပေမယ့် မိန်းမဖြစ်သူ သွေးဆုံးချိန် ပုံမှန် မလိုးရတော့သဖြင့် တဖြည်းဖြည်း မသိမသာ ရမ္မက်စိတ်များ ပြင်းထန်နေတော့သည်။ ညပိုင်း ထမင်းအတူစားပြီးချိန် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်း၌ တီဗွီထိုင်ကြည့်နေစဉ် ၁၀ နာရီခွဲလောက်၌ ဒေါ်စမ်းကြည်မှာ အကြောတက်သဖြင့် အိပ်ယာဝင်ရန်ပြောပြီး ထထွက်သွားသည်။

” ကိုစိုးကျော် … ရှင်တို့ ဆက်ကြည့်ချင် ကြည့်နော်၊ ကျမ ဇက်ကြောတွေတက်လာလို့ အိပ်တော့မယ် ”

” အေးအေး … အစမ်း … ဒါလေးပြီးမှ ငါလာခဲ့မယ် ”

ဒေါ်စမ်းကြည် ထွက်သွားသဖြင့် ဧည့်ခန်းတွင်း ဦးစိုးကျော်နှင့် မြစမ်းကြည်တို့ နှစ်ဦးသား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မြစမ်းကြည်မှာ တီဗွီမှလာသော ဇတ်လမ်းအား စိတ်ဝင်စားနေတော့၏။ မင်းသမီလေး၏ မိခင်ဖခင်အား ရန်သူများက သတ်ဖြတ်နေစဉ် မင်းသမီးလေးက တောထဲတောင်ထဲ ထွက်ပြေးနေသော အခန်းမို့ ဇတ်ရှိန် မြင့်နေသည်။

ဒေါ်စမ်းကြည် ထွက်သွားသည်နှင့် ဦးစိုးကျော်မှာ သူ၏ ဘယ်ဖက်ခြမ်း ခုံပုအဝိုင်းလေးပေါ် ထိုင်ကြည့်နေသော မြစမ်းကြည်အား ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးတိုက်အနေထားမို ခုံပုလေးပေါ် ပေါင်တန်လေးကွေးပြီး ထိုင်နေသော မြစမ်းကြည်၏ ဘေးကားထွက်နေသော ဖင်ကြီးအား မြင်နေရ၏။

” အားးး … ကျွတ်ကျွတ် … သမီး မြစမ်းကြည် ”

” ရှင် … လေးလေးကျော် ”

တီဗွီဇာတ်လမ်းအား စိတ်ဝင်စားနေစဉ် ဦးစိုးကျော် ခေါ်လိုက်သဖြင့် မြစမ်းကြည်မှာ ပြန်ထူးရင်း လှည့်ကြည်လိုက်သည်။

” လေးကျော်လည်း ပေါင်တွေ ခြေသလုံးတွေ တင်းနေတာ ခဏနှိပ်ပေးပါဦး ”

” ဟုတ်ကဲ့ ”

မြစမ်းကြည်မှာ ဒေါ်စမ်းကြည်နှင့် ဦးစိုးကျော်အပေါ် မိဘသဖွယ် သဘောထားသူမို့ ချက်ချင်း နှိပ်ပေးရန် ထရပ်လိုက်သည်။

” သမီး ခုံလေး ဒီဘက်ရွေ့လိုက် … ဇာတ်လမ်းကလည်း ကောင်းနေတော့ ကြည့်ရင်း နှိပ်ပေါ့ ”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဦးစိုးကျော်မှာ မြစမ်းကြည်ဘက် ခုံလှည့်ထိုင်လိုက်သည်။ မြစမ်းကြည်ကလည်း ခုံပုလေးအား ရွေ့ကာ ဦးစိုးကျော်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်ထိုင်လိုက်၏။ တီဗွီရှေ့ ခြေ ၅ လှမ်း အကွာလောက် ကန့်လန့်အနေထားဖြင့် ဦးစိုးကျော်မှာ ကျောမှီပါသော စီတီခုံပေါ်ထိုင်နေလျက် မြစမ်းကြည်မှာ ဦးစိုးကျော်ရှေ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားဖြင့် ခုံပုလေးပေါ် ထိုင်ကာ ခြေသလုံးမှ စနှိပ်ပေးနေသည်။

တီဗွီအား ဘေးတိုက်လှည့်ကြည့်လိုက် နှိပ်လိုက်ဖြင့် တီဗွီဇာတ်လမ်းကလည်း ဇတ်ရှိန်တက်တော့၏။ မင်းသမီးလေးနောက် လူသတ်သမားများက တောထဲခြေရာခံ လိုက်နေကြသည်။ မင်းသမီးခြေထောက်တွင် ဆူးခက်များ ခြစ်မိသဖြင့် သွေးချင်းချင်းနီရဲလာကာ လမ်းဆက်လျှောက်ဖို့ အတော်အားယူနေရ၏။

” သမီး … ခြေသလုံးက ရပြီ … ပေါင်လေးတွေ နှိပ်ပါဦး … ကောင်းလိုက်တာ ”

မြစမ်းကြည်မှာ ဦးစိုးကျော် စကားကြောင့် တီဗွီမှ အကြည့်ရွေ့ကာ ဒူးအထက်နားမှ ပေါင်ထိပ်ထိ စနှိပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ဇာတ်လမ်းကလည်း ကောင်းနေသဖြင့် တီဗွီကြည့်ရင်း နှိပ်ပေးနေရာ ဦးစိုးကျော် ပေါင်တန်နှစ်ဖက်မှ ဆက်ကနဲ တုန်သွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးလေး ဦးစိုးကျော် ပေါင်တန်ဆီ အကြည့်ရွေ့မိရာ…

” အိုရ် ”

မျက်နှာလေး ရဲတက်လာကာ စိတ်ထဲ ကတုန်ကရင်လေး ဖြစ်သွားမိ၏။ ဦးစိုးကျော် ပေါင်ကြားရှိ လီးတန်ကြီးမှာ ပုဆိုးအတွင်းမှ ထောင်ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လက်ကလေးနှစ်ဖက်မှာ တုန်ရင်လာပြီး ဦးစိုးကျော်မျက်နှာအား မော့ကြည်လိုက်၏။

……………………………………

အခန်း ( ၅ )

ဦးစိုးကျော်မှာ တီဗွီဘက် မျက်နှာလှည့်ကာ ခပ်တည်တည် ကြည့်နေ၏။ မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် သူမမျက်စိရှေ့ ဦးစိုးကျော်ပုဆိုးတွင်းမှ ထောင်ထွက်နေသော လီးအား ပြန်ကြည့်ရင်း ရင်တဒုံးဒုံး ခုန်နေမိသည်။ ချစ်သူရည်းစား မထာဘူး၍ ဘယ်ယောင်္ကျားနှင့်မှ ဒီလို နီးနီးကပ်ကပ်လည်း မနေဘူးချေ။

သိစိတ်က ထပြေးချင်မိပေမယ့် မသိစိတ်က ဦးစိုးကျော် ပေါင်ကြားထဲ ကြည့်နေမိသည်။ အာရုံပြောင်းကာ တီဗွီဘက်လှည့်ကြည့်ရင်း နှိပ်ပေးနေစဉ် သူမ ညာဘက်လက်လေးအား တစုံတစ်ခုက ထိလိုက် မထိလိုက် ခံစားသိရှိလိုက်ရပြန်၏။ ခေါင်းလေးလှည့်ကာ ငုံ့ထားပြီး မျက်လွှာပင့်ကြည့်ရာ ဦးစိုးကျော်၏ ညာဘက်လက်မှာ လီးတန်အား ပုဆိုးအပြင်မှ အုပ်ကိုင်ပွတ်သပ်နေသဖြင့် လီးထိပ်ဒစ်ဖူးမှာ ဘေးသို့ရမ်းမိချိန် သူမလက်လေးအား ထိကပ်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိပေမယ့် သူမအသက်ရွယ်အရ ယောင်္ကျားတစ်ယောက် ဂွင်းထုနေသည်ကို နားလည်သိမြင်နေ၏။ ချွေးလေးများစို့ကာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်က ဒူးဆစ်အထက်နားတွင်သာ နှိပ်ပေးရဲတော့သည်။ ပေါင်ရင်းဘက်နှိပ်ပေးလျင် သူမလက်အား လီးထိပ်မှ လာလာထိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထိတ်လန့်နေမိ၏။ ဦးစိုးကျော်မှာ ခပ်တည်တည်ပင် တီဗွီဘက်မျက်နှာမူထားပြီး မြစမ်းကြည်အား ဂွင်းထုပြနေတော့သည်။

” လေး လေး ကျော် … ရ ပြီ လား … သ မီး သွား အိပ် တော့ မ လို့ ”

မျက်နှာလေး ရဲပဒေါင်းခတ်နေကာ အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် မေးနေရှာ၏။

” ခဏလေးပါ … သမီးရယ် … အ အားးးးး … ပြီးတော့မှာပါ ”

ဦးစိုးကျော်မှာ မြစမ်းကြည် မျက်နှာလေးအား ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

” ရှင် ”

” ဪ … ဇာတ်ကားလေး … ပြီးတော့မှာ … သမီးရဲ့ ”

စကားပြောရင်း ဦးစိုးကျော်တစ်ယောက် ညာဘက်လက်က မြန်လာတော့၏။ ခဏအကြာ ခေါင်းမော့တက်သွားရင်း ခုံ၏နောက်ကြောအား မှီပြီး ပါးစပ်မှ တရှီးရှီး ညည်းရင်း လရည်များအား ပုဆိုးအတွင်း၌ပင် ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ မြစမ်းကြည်မှာ ဦးစိုးကျော် ဇက်လန်သွားသည်နှင့် သူမ အိပ်ခန်းတွင်း ထပြေးလာခဲ့၏။ အိပ်ခန်းထဲအရောက် တံခါးအား ပြန်စိကာ ကျောဖြင့် နောက်ပြန်မှီရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သက်သာရန် အသက် ပုံမှန်လေး ရှူနေမိသည်။

အိပ်ယာပေါ်လှဲချရာ သူမ မျက်လုံးထဲ ဦးစိုးကျော် မျက်နှာကြီးပေါ်လာကာ ပါးစပ်မှ တရှီးရှီး ညည်းတွားနေသည်ကို မြင်ယောင်နေမိသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ယောင်္ကျားတစ်ယောက် အာသာဖြေချင်းကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အတော်နှင့် အိပ်မရတော့ပေ။ အိပ်ယာပေါ် လူးလိမ့်ရင်း မိုးအတော်ချုပ်မှ မနက်အလုပ်သွားရန် တွေးရင်း ကြိတ်မှိတ်အိပ်ပစ်လိုက်ရ၏။

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဦးစိုးကျော်မှာ အနည်းငယ် ရဲတင်းလာသည်ကို သိရှိ လာမိသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ အလစ်တွင် ဖင်သားကြီးများအား မတော်တဆ ပုံစံဖြင့် ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်လာ၏။ အလုပ်နားရက်များတွင် သူမ အိပ်နေစဉ် အိပ်ခန်းတံခါးကြားလေးမှ ချောင်းကြည့်ရင်း ဂွင်းထုတတ်သည်ကိုလည်း ရိပ်မိလာရသည်။

အိပ်ခန်းတံခါးဝမှ လူရိပ်ပျောက်သွားသည်နှင့် ထကြည့်လျင် တခါးအပြင်ဘက်မျက်နှာပြင်အား လရည်ဖြူဖြူများ ပန်းထုတ်ထားသည်ကို တွေ့နေမိ၏။ မှတ်မှတ်ရရ သူမ အလုပ်လုပ်နေသော ဆိုင်ပိုင်ရှင် သူဋ္ဌေးမွေးနေ့တွင် အကျွေးအမွေးများဖြင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းများ မဲဖောက်ပေးကာ နေ့တစ်ပိုင် အလုပ်ပိတ်ပေးသဖြင့် အိမ်ပြန်လာစဉ် သူမ အိပ်ခန်းတံခါးလေး ဟနေလျက်…

” အားးးး …… ရှီးးးးးးးးး …… ကောင်းလိုက်တာ …… သမီးရာ ”

ညည်းသံလေး ကြားမိသဖြင့် သူမခြေလှမ်းများ တုန့်ကနဲ့ ရပ်သွားမိသည်။ စိတ်ထဲ မသင်္ကာသဖြင့် ဟနေသော တံခါးကြားမှ အိပ်ခန်းထဲ ချောင်းကြည်ရာ မနက်က သူမ အလုပ်သွားစဉ် မလျှော်ပဲ ထားခဲ့မိသော အတွင်းခံလေးအား ဦးစိုးကျော်မှ နှာခေါင်းဝတေ့ရှုရင်း ဂွင်းတိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

” ဟင် ”

စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် တရှိန်းရှိန်းလေး ဖြစ်လာကာ မျက်နှာလေး အို့တို့အမ်းတန်း ဖြစ်နေရသည်။ မနေ့က တစ်နေလုံး နေ့ရောညပါ ဝတ်ထားသဖြင့် သေးနံ့ စောက်ချီးနံ့များ စွဲနေသည်မှာ အသေအချာပင်။ သူမ စောက်ဖုတ်နှင့် အမြဲထိကပ်နေသော ဘောင်းဘီဂွလေးအား သေချာရွေးပြီး နမ်းရှိုက်နေသဖြင့် စောက်ပတ်လေးဆီမှ ဆစ်ကနဲ့ ဖော်မပြတတ်တဲ့ ခံစားမှုလေး ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို ခြေဖွဖွနင်းပြီး ပြန်လျှောက်ကာ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ခဏ ရှောင်နေရသည်။ ခဏအကြာ အဒေါ်ဖြစ်သူ အထုပ်လေးဖြင့် အပြင်မှ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

” ဟဲ့ … သမီး … မြစမ်းကြည် … အလုပ်က စောလှချည်လား ”

” ဟုတ် ဒေါ်လေး … ဒီနေ့ သူဋ္ဌေးမွေးနေမို့ … အုံးနို့ခေါက်ဆွဲ ကျွေးပြီး … ပစ္စည်းတွေ မဲဖောက်ပေးတာ … ဒီမှာ သမီး စတီးချိုင့် ပေါက်လာတာ ”

” အဟေး … အံကျပဲ … သမီးရေ … အိမ်က စတီးချိုင့်တွေက … ဟောင်းကုန်ပြီ ”

စကားတပြောပြောဖြင့် အိမ်ထဲဝင်လာရာ ဦးစိုးကျော်မှာ ဧည့်ခန်းထဲ၌ ခပ်တည်တည်ဖြင့် သတင်းစာ ဖတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

” ရော့ … ကိုစိုးကျော် … ရှင်ဝယ်ခိုင်းတဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ရပါပြီတော် … ဟိုဖက် လမ်းထိပ် သွားဝယ်ရတာ မောတာရှင် ”

အခုမှ မြစမ်းကြည် သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။ ဦးစိုးကျော်မှာ အဒေါ်ဖြစ်သူအား မုန့်ဟင်းခါးဝယ်ခိုင်းပြီး သူမအိပ်ခန်းထဲဝင်ကာ အတွင်းခံအား နမ်းရင်း ဂွင်းထုနေတော့၏။ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်စဉ် အဝတ်ဟောင်းထည့်သော ခြင်းတောင်းအရှည်လေးထဲမှ အောက်ထဲထိ ထိုးထည့်ထားသော အတွင်းခံလေးအား တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ အပေါ်မှ အဝတ်ဟောင်းများ ဖယ်ကာ ယူကြည့်စဉ် သူမ လက်ချောင်းလေးအား ခပ်ပျစ်ပျစ် အရည်များ ကပ်နေ၏။

” ဟာ ”

မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် မျက်လုံးလေးပြူးလာကာ အတွင်းခံလေးအား ခပ်ဖွဖွ နမ်းကြည့်မိသည်။ သူမသေးနံ့လေးနှင့်အတူ ခပ်ညှီညှီ အနံ့လေးက စူးကနဲ့ နှာခေါင်းဝ တိုးဝင်လာတော့သည်။ ဦးစိုးကျော်မှာ ဂွင်းထုပြီး ထွက်လာသည့် လရည်များအား သူမ အတွင်းခံလေးထဲ ပန်းထုတ်ပစ်ခဲ့လေ၏။

လရည်များ ပေကပ်သွားသော လက်ချောင်းလေးအာ တခြားအဝတ်ဟောင်းတထည်နှင့် ယူသုတ်ကာ အတွင်းခံလေးအား အဝတ်ခြင်းထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တော့သည်။ နောက်ပိုင်း အိမ်အဝင်အထွက် တံခါးပေါက် ဆုံမိလျင် ဦးစိုးကျော်မှာ သူမ လက်မောင်းသားလေးအား ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးဖြင့်ထိမိစေရန် တိုးကပ်ထွက်တပ်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲ ချက်ပြုတ်နေလျင် မယောင်မလည်နှင့် ရောက်လာကာ သူမဖင်သားကြီးများအာ လီးဖြင့် ထောက်ထားတတ်သည်။ ပါးပါးနပ်နပ်နှင့် ရှောင်ထွက်တတ်သဖြင့် ဦးစိုးကျော်မှာ ရှေ့မဆက်ရဲပဲ ဖြစ်နေရ၏။ သူမ ဖင်အား လီးဖြင့် ထိကပ်သည်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူအား…

” ဒေါ်လေးရေ … ငံပြာရည် ကုန်ပြီလား … ကြောင်အိမ်ထဲ မတွေ့တော့လို့ ”

တစ်မျိုးမဟုတ် တစ်မျိုး အဒေါ်ဖြစ်သူအား အော်ဟစ်မေးလျင် ဦးစိုးကျော်မှာ ရှေ့မဆက်ရဲပဲ လှည့်ထွက်သွားရ၏။ အဒေါ်ဖြစ်သူအား တိုင်တန်းလျင်လည်း သူမကြောင့် အဒေါ်တို့ အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးမည်ကို မလိုလားပေ။ သို့သော် ဝဋ်ကြွေးလို့ ပြောရမလား အတိတ်ဘဝက အကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးချိန်လား မသိဘူး မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် ဘဝတစ်ချိုး ပြောင်းလဲသည့်နေ့ ကျရောက်လာတော့၏။

အလုပ်နားရက် တနေ့ … ညနေစာ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးကာ ရေမိုးချိုးပြီးအိပ်ခန်းတွင်း ဝထ္ထုစာအုပ်လေး ဖတ်နေစဉ် အိပ်ပျော်သွားရသည်။ နေ့လည်ကတည်းက အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ ဆေးခန်းသွားရာ ပြန်မလာသေးပေ။ တဖြည်းဖြည်း နေလုံးကြီးပျောက်ကွယ်ကာ အမှောင်ထုက စိုးမိုးလာ၏။ နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေစဉ် သူမပေါင်ကြားလေးထဲ ခပ်နွေးနွေး အရာလေးက ထိတွေ့နေသည်ကို ပထမဆုံး ခံစားသိရှိလာရသည်။

ထိုအထိအတွေ့လေးက ဘယ်ဘက်ပေါင်ရင်းထိ တက်လာကာ ဆီးခုံးလေးအား ဝိုက်၍ ညာဘက်ပေါင်သားလေးပေါ် ပြန်ဆင်းသွားပြန်သည်။ ညာဘက်ဒူးခေါင်း အထက်နားတွင်ရပ်ကာ ပြန်တက်လာပြီး ဆီးခုံးနေရာလေး ခဏနားပြီး ဘယ်ဘက်ဒူးဒေါင်း အထက်နားထိ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

သူမ ဘဝတွင် တခါမှ မခံစားဖူးသော ခံစားမှုအသစ်လေးမို့ ဘဝင်ခိုက်နေမိသည်။ ဖော်မပြနိုင်သော ဝေဒနာလေးအား ခံစားနေရင်း ရုတ်တရက် သူမ စောက်ဖုတ်အက်ကွဲကြောင်းလေးထဲ ထိုအထိတွေ့လေး ကျရောက်လာသဖြင့် ဖျက်ကနဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ခါးအောက်ပိုင်းသို့ ကြည့်လိုက်မိ၏။

” ဟင် … လေး လေး … လေးလေးကျော် … ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ ”

………………………………………………

အခန်း ( ၆ )

သူမပေါင်ကြားလေးထဲမှ ဦးစိုးကျော်အား အံ့သြထိတ်လန့်ကာ မေးလိုက်တော့၏။

” ခဏလေးပါ … သမီးရယ် … လေးကျော် မနေနိုင်လို့ပါ ”

” အို့ … မသင့်တော်ပါဘူး … မလုပ်ပါနဲ့ … လေးလေးကျော်ရယ် ”

ဦးစိုးကျော်မှာ စက်ရုံမှ ည ၇ နာရီလောက် ပြန်လာစဉ် မိန်းမဖြစ်သူ ဒေါ်စမ်းကြည်အား မတွေ့ရပေ။ မနက်က ဆေးခန်းသွားရက်ဟု ပြောသွားသည်ကို အမှတ်ရလိုက်၏။ အင်္ကျီချွတ်ကာ ရေချိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တဘက်ကလေး ပုခုံးပေါ်တင်ကာ အိပ်ခန်းမှ ထွက်ရင်း ရေကန်ရှိရာအသွား အမှတ်တမဲ့ မျက်လုံးက မြစမ်းကြည် အိပ်ခန်းဘက် ရောက်သွားမိသည်။

ခြေလှမ်းများက အလိုအလျောက် မြစမ်းကြည်အိပ်ခန်းဘက် လျှောက်လိုက်တော့၏။ အိပ်ခန်းတံခါးကြားလေးထဲမှ ချောင်းကြည့်ရာ ပက်လက်အနေအထားဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော မြစမ်းကြည်အား တွေ့မြင်ရသည်။ တံခါးအသာတွန်းကြည်ရာ အလွယ်တကူ ပွင့်သွားသဖြင့် အိပ်ခန်းထဲ ခြေသံလုံအောင် ခပ်ဖွဖွနင်းကာ ကုတင်နားထိ တိုးကပ်လာခဲ့၏။

လည်ဟိုက်အင်္ကျီအောက်နားစမှာ နို့အုံအောက်နားထိ ရောက်ရှိနေပြီး ဗိုက်သားဖွေးဖွေးပေါ်မှ ချက်ကလေးမှာ စူထွက်နေသည်။ ခါးအောက် ထမီအစိမ်းနုလေးမှာ အပေါ်အထက်ဆင်လေး ပြေလျော့နေကာ စောက်မွှေးအုံ ပါးပါးလေးက ဆီးခုံးပေါ် တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေပြန်၏။

ဦးစိုးကျော်မှာ ကုတင်စောင်းတွင် တင်ပလွဲဝင်ထိုင်းရင်း ထမီအပေါ်စလေးအား ပေါင်လယ်ထိ ဆွဲချပစ်သည်။ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးလေးအလယ်တွင် စောက်ပတ်နီတာရဲလေးမှာ ဘေးနှုတ်ခမ်းသားများ ပြဲလှန်မနေပဲ ခပ်စိစိလေးရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့၏။ လက်တဖက်က ပုဆိုးအပြင်မှ လီးအား အုပ်ကိုင်ရင်း စောက်ပတ်နီတာရဲလေးအား ကြည့်ကာ ဂွင်းထုနေလိုက်သည်။ စောက်ပတ်လေးအား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လျက်ပေးချင်သော စိတ်များ ထကြွလာသဖြင့် ဂွင်းထုနေသည်ကို ရပ်ကာ ထမီအား အောက်ထိဆွဲကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ထမီအောက်ခြမ်းမှာ မြစမ်းကြည်၏ ဖင်သားကြီးများက ဖိထားသဖြင့် ဆက်ဆွဲမရတော့ပေ။ ဦးစိုးကျော်မှာ ရမ္မက်စိတ်များ တောက်လောင်နေသဖြင့် ထမီအောက်နားစအား ခါးပေါ်ဆွဲတင်ပစ်ပြန်သည်။ သူလျက်ပေးချင်သော စောက်ပတ်နီတာရဲလေးအား စိုက်ကြည့်ရင်း မထိရက်သလိုဖြင့် ပေါင်သားများအား လျှာဖြင့် အရင်ပတ်လျက်ပေးနေလိုက်၏။

ပေါင်တံများအားလျက်ရင်း ပေါင်ထိပ်နားရောက်တိုင်း စောက်ပတ်နံ့ ညှီညှီလေးက နှာခေါင်းထဲဝင်ရောက်လာရာ နောင်ဆုံး စောက်ပတ်အက်ကွဲကြောင်းလေးအာ လျှာထိပ်ဖြင့် ထိုးခွဲမိတော့သည်။ အဖုတ်လေးစလျက်တာနှင့် မြစမ်းကြည် အိပ်ယာနိုးလာကာ တောင်းပန်နေတော့၏။

မြစမ်းကြည်မှာ ဦးစိုးကျော်ခေါင်းအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းရင်း ပေါင်တန်လေးနှစ်ဖက်အား စိထားလိုက်သည်။ အဖုတ်ဘေးနှုတ်ခမ်းသားလေးမှာ ပေါင်ခြံတွင်း မြုပ်ကာ အစိလေးက ခုံးထနေသည်ကို မြင်နေရပြန်၏။ ဦးစိုးကျော်မှာ သူ့မျက်နှာအား တွန်းထားသော မြစမ်းကြည်လက်နှစ်ဖက်အား ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပေါင်ကြားထိပ်လေးထဲ မျက်နှာပြန်အပ်လိုက်သည်။ လျှာဖျားလေးဖြင့် စောက်စိနီတာရဲလေးအား ရသလောက် ဖိထိုးလျက်ပစ်လိုက်၏။ မြစမ်းကြည်မှာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်အား ဖမ်းချုပ်ခံရရင်း သူမစောက်စိလေးအား မထိတထိလေး အလျက်နေရပြန်၏။

” အဟင့် ဟင့် … ငရဲငအုံတွေ … ကြီး ကုန် …… ပါ့ မယ် …… အ …… အားးး …… လေး လေး ကျော် ရယ် ”

ငိုသံလေးဖြင့် တောင်းပန်နေစဉ် ခုံးထနေသော စောက်စိလေးအား ဆွဲစုပ်ခံရသဖြင့် ပေါင်တန်လေးများ တဇပ်ဇပ်တုန်ကာ ဖြဲပေးမိသလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဦးစိုးကျော်မှာ ပေါင်လေး အနည်းငယ်ကားလာသည်နှင့် ဖောင်းကြွလာသော စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား အလယ်တည့်တည့် အတွင်သားများအား လျှာဖြင့်ထိုးခွဲကာ အပေါ်ပင့်လျက်ပေးလိုက်တော့၏။ လျှာဖျားထိပ်လေးက အဖုတ်အက်ကွဲကြောင်းအတိုင်း အပေါ်သိုတက်လာစဉ် အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိသော သူမစောက်စိလေးက ခေါင်းထောင်ကြည့်နေရာ လျှာထိပ်ဖြင့် အကော်ခံလိုက်ရသည်။

” အ … အမေ့ ”

ခါးလေးကော့ကာ ဖင်သားကြီးများ မြောက်တက်သွားရင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စောက်ရည်များ ထောင်ပန်းနေတော့၏။ ဒူးလေးကွေးရင်း ဖြေဖျားထောက်ကာ အလိုအလျောက် ကာမအရသာသစ်လေး ခံစားနေရရှာသည်။ ဦးစိုးကျော်မှာ ဇနီးဖြစ်သူဒေါ်စမ်းကြည်အား အိမ်ထောင်စကျကတည်းက လျက်ပေးနေကြမို့ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်တည်း တုံ့ဆိုင်းမနေပဲ စောက်ခေါင်းဝလေးအား ပါးစပ်ဖြင့် တေ့ကာ အပျိုစင်တစ်ယောက်ရဲ့ စောက်ရည်များအား တဂွတ်ဂွတ်ဖြင့် စုပ်ယူမျိုချပစ်လိုက်၏။

မြစမ်းကြည်မှာ တခါမှမခံစားဖူးသော ကာမစည်းစိမ်လေးထဲ ခေတ္တခဏ မိန်းမောသွားရသည်။ အိပ်ယာပြင်ထက် ပက်လက်အနေထားဖြင့် ခြေဖျားလေးထောက်ကာ ပေါင်သားဖွေးဖွေးလေးနှစ်ဖက်က တဇပ်ဇပ် တုန်နေရ၏။ သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲ လျှာနွေးနွေးလေးက အတွင်းသားများအား ထိုးမွှေစုပ်ယူနေသဖြင့် သူမစောက်ဖုတ်နီတာရဲလေးနှင့် ဦးစိုးကျော်ပါးစပ် လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးရိမ်မိပြန်သည်။

စောက်ရည်များကုန်စင်အောင် ပန်းထုတ်ပြီးမှ ဖင်သားကြီးနှစ်ခြမ်းအား အိပ်ယာပေါ် ဖြည်းဖြည်းပြန်ချရင်း ရင်ဘတ်လေး နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြင့် အသက်မျှင်းရှူကာ မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားလိုက်တော့၏။ သိစိတ်က ငြင်းဆန်သော်လည်း မသိစိတ်က ကာမစည်းစိမ်းလေးအား လက်ခံယူလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးအား အသားစိုင်တစ်ခုက ထိကပ်ပွတ်သပ်နေရာ ခပ်ပြင်းပြင်း အနံ့စူးစူးလေး နှာခေါင်းဝထဲ တိုးဝင်လာသည်။ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးအား ဖွင့်လိုက်စဉ် သူမဦးခေါင် ဘယ်ဖက်ခြမ်းမှ ဦးစိုးကျော်သည် ဒူးထောက်လျက်အနေထားဖြင့် လီးအရင်းမှကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ ဒစ်ဖူးအား ထိုးထည့်နေ၏။ ဦးစိုးကျော်မှာ အလုပ်က ပြန်လာချိန်ဖြစ်ရာ လီးကြီးက အောက်သိုးသိုး ချွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

” ဝေါ့ … မ လုပ် … ဖလွပ် … အု ဝု … ”

လချီးနံ့ ခပ်ပြင်းပြင်းကြောင့် ပျို့တက်လာပြီး ခေါင်းလေး ညာဖက်လွဲစဉ် ဦးစိုးကျော်မှာ သူမခေါင်းလေးအား ဘယ်ဖက်ပြန်လှည့်ဆွဲလိုက်၏။ တဆက်တည်း ပျို့အန်ချင်သဖြင့် ဟနေသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ဒူးဖူးနီညိုကြီးအား ဖိသွင်းလိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက် ပါးစပ်ထဲ လီးတန်ကြီးဝင်လာရာ မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် အော်လည်းမအော်နိုင် ရုန်းလည်းမရုန်းနိုင်ရှာပဲ မျက်လုံးလေး ပြူးနေရသည်။

ဦးစိုးကျော်မှာ အတွေ့အကြုံရှိသော အိမ်ထောင်သည်မို့ ဒစ်ဖူးမြုတ်သွားသည်နှင့် ပါးစပ်နဲ့ဆီးခုံး ကပ်သွားအောင် လီးအရင်းထိ ဖိကပ်ပစ်တော့၏။ မြစမ်းကြည်မှာ အာဂေါင်ထိ ဖိထောက်ထားသော ဒစ်ကြီးကြောင့် လည်ပင်းကြွက်သားများလျော့ကာ အသက်လုရှူနေရပြန်သည်။ တဖြည်းဖြည်း လည်ပင်ကြောများထောင်ကာ နဖူးကြောများကြုံ့လာရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာရသည်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲအမ်းတက်လာမှ ဦးစိုးကျော်မှာ မြစမ်းကြည်ပါးစပ်အတွင်းမှ လီးအား ဆွဲထုပ်ပေးလိုက်သည်။ လီးကျွတ်ထွက်သွားသည်နှင့် မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် ချောင်း တဟွတ်ဟွတ်ဆိုးကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွားရည်အကျိအချွဲများ စီးကျလာတော့၏။

နှုတ်ခမ်းဒေါင့်လေးအား ဘယ်ဘက်လက်ခုံလေးနှင့် သုတ်နေစဉ် ဦးစိုးကျော်၏ လီးထိပ်ကြီးမှ သူမပါးစပ်နား ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ မျက်နှာလေးအား လွဲလိုက်စဉ် ကုတင်ခေါင်းရင်းညာဘက် ကပ်လျက်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်မှ သနပ်ခါးလက်သွေးတုံးအား မြင်လိုက်ရသည်။ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ ပက်လက်အနေထားဖြင့် ဒူးထောက်ခါးညွတ်လာသော ဦးစိုးကျော်မျက်နာအား လွဲရိုက်ပစ်လိုက်၏။

” ဝှီးးး … ခွပ် … အားးးးးးးးးးး ”

ဦးစိုးကျော်တစ်ယောက် မျက်နှာတဝိုက် သွေးချင်းချင်းနီရဲစီးကျလာရင်း မျက်နှာအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ချိန် မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် အိပ်ခန်းတွင်းမှ ပြေးထွက်လာခဲ့၏။ ရပ်ကွက်လမ်းမကြီးအတိုင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ ပြေးလာရာ လမ်းထိပ်အရောက် ကားမီးရောင် မြင်လိုက်ရသည်။

ထွေထွေထူးထူး စဉ်းစားမနေပဲ ကားတားကာ တက်လိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ကားရှေ့ခန်းတွင်းမှ လိုက်လာရာ ကားဒရိုင်ဘာက လမ်းကြုံလိုက်မည့်မြို့အား မေးမြန်သေး၏။ နီးစပ်သော မြို့တစ်မြို့အား ခပ်လွယ်လွယ်ပြောကာ ဦးစိုးကျော်အကြောင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

တဖြည်းဖြည်း မြို့ပြင်သို့ရောက်လာရာ လမ်းဘေးသစ်ပင်ကြီးများ ရိပ်ကနဲ့ ရိပ်ကနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးများနှင့် လူနေအိမ်များ ကျို့တို့ကျဲတဲလေး မြင်နေရ၏။ ည ၁ နာရီခွဲကျော်ကျော်တွင် သူမလိုက်ပါလာသော ကုန်တင်ကားကြီးမှာ လမ်းဘေး ထိုးရပ်သွားတော့သည်။

ကားဒရိုင်ဘာဆင်းသွားပြီး မကြာမီ ကားနောက်ခန်းမှ လိုက်ပါလာသော စပယ်ယာနှင့်အတူ ကားနားပြန်ရောက်လာကာ သူမအား ကားပေါ်မှ အတင်းဆွဲချကာ လမ်းဘေး ခြုံတောထဲ အဓမ္မကျင့်ရန် ကြိုးစားကြတော့၏။ သူမ အဝတ်အစားများ ချွတ်ပြီးချိန် ရုန်းကန်တွန်းထိုးရင် လယ်ကွင်းတွေထဲ ရောက်ရာပေါက်ရာ ပြေးခဲ့ရာမှ မီးရောင်လှမ်းမြင်ရသဖြင့် အကူညီတောင်းရန် ကပ်လာခဲ့သည်။

…………………………………………………………

” အဲ့ဒါပဲ အဒေါ်ရယ် သမီး ပြန်မသွားချင်တော့ပါဘူး … အဟင့် ဟင့် ”

” ဪ … သမီးကလည်း ကိုယ့်ကိုအနိုင်ကျင့်လို့ ကာကွယ်တာလေ … အဒေါ် သမီးတို့ မြို့ထိ … လိုက်ရှင်းပေးမယ် … မငိုရဘူး … တိတ်တိတ် ”

” သမီး … ဦးစိုးကျော်ကို ရိုက်မိခဲ့လို့ ခံရမယ့် ပစ်ဒဏ် မကြောက်ပါဘူး … ဒေါ်လေးစမ်းကြည်တို့ အိမ်ထောင်ရေး သမီးကြောင့် မပြိုကွဲစေချင်တာပါ ”

မြစမ်းကြည်လည်း ပြောပြီး အမေ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးငိုနေတာဗျို့။ ကျုပ်ရှေ့မှာတောင် မရှက်မရွံ့နဲ့ အဖြစ်မှန်ပြောပြနေတာ အိမ်ပြန်ရမှာ ကြောက်နေပုံပါ။ အတော် သနားစရာ အကောင်းသားဗျာ။ ကံဆိုးပြီဆို အကုသိုလ်က အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ဝင်တာပဲ။

” မောင်ခြိမ့် … ဟျောင့် … မောင်ခြိမ့် ”

ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည်ရဲ့ ငိုနေတဲ့မျက်လေး ငေးကြည့်နေတုန်း ခြံဝကနေ ကျုပ်နာမည် အော်ရင်း အိမ်ဘက် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေတဲ့ အောင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတာ။

” ငါ … ဒီမှာ … အောင်ကြီး ရ ”

ကျုပ်အသံကြားမှ ခြံဝင်ထဲ ဝင်လာတာဗျ။ ကျုပ်ဘေးနား ဝင်ထိုင်ပြီး ရေနွေးငှဲ့ရင်း…

” ဟျောင့် … ညက … ကိုယ်တုံးလုံး သရဲမ … အဲ … အရူးမ … မဟုတ် … ဟိုကွာ … ကောင်မလေး မင်းတို့အိမ် ရောက်နေတာဆို … အဲ တာ …… ”

အောင်ကြီးက ငှဲ့ပြီးတဲ့ ရေနွေး မှုတ်သောက်ရင်း အမေ့ရင်ခွင်ထဲ ငိုနေတဲ့ မြစမ်းကြည်ကို သတိထားမိသွားတာဗျ။ စကားပြောရင်း ရပ်သွားပြီး သဒေါင်းဇားက မြစမ်းကြည် ဖင်ကြီးကို မသိမသာလေး ခိုးကြည့်နေတာဗျို့။ ကွပ်ပျစ်ပေါ် ဒူးတုတ် တင်ပလွဲလေးထိုင်ရင်း အမေ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးထားပေမယ့် အိကားနေတဲ့ ဖင်သားစိုင်ကြီးတွေက ကျုပ်တို့ ထိုင်တဲ့ဘက် ပြူးနေတာလေဗျာ။

……………………………………………

အခန်း ( ၇ )

” မင်းကို ဘယ်သူပြောတာလဲ … အောင်ကြီးရ … ဟုတ်တယ် … သရဲလည်းမဟုတ်ဖူး အရူးလည်းမဟုတ်ဖူး … လူကောင်းပါကွာ ‘

” မင်း … အဘ … ရွာထဲ လည်ပြောနေတာလေ ”

” ဟမ် ”

မကြာဘူးဗျို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြတာ အိမ်ကို လူစည်နေရောပဲ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မေးကြမြန်းကြနဲ့ ဆူညံနေတာ။ အဘက ရွာထဲ လည်ပြီး မောင်းထုနေတာဗျို့။ ညနေပိုင်းလောက်မှ လူရှင်းသွားတော့တာ။ မအေဘေး မောင်တိုးဆို ၃ ခေါက်ရှိပြီ အိမ်ပြန်သွားလိုက် ပြန်လာလိုက်နဲ့ ရေမိုးချိုးပြီး နောင်ဆုံးတခေါက်လာတော့ အမေ့ဖို့ ငါးခြောက်တွေ ယူလာသေးတာဗျ။

မြစမ်းကြည်ရောက်လာပြီးမှ အိမ်လည်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ ဟိုကလာပို့ ဒီကလာပို့နဲ့ အရီးဖို့ အရီးဖို့သာ ပြောနေတာ မျက်လုံးတွေက မြစမ်းကြည် ကိုယ်ပေါ်မှာပဲ။ မြစမ်းကြည်က ဘာသာရေးလည်း ကိုင်းရှိုင်းတယ်ဗျို့၊ စကားပြောလည်း ယဉ်ကျေးတော့ အမေက သမီး သမီးနဲ့ ပါးစပ်ကကို မချတော့တာ။ ကျုပ်တောင် မနာလို ဖြစ်မိတယ်ဗျာ။

ထမင်းဟင်းချက်လည်း အမေ့ကို ဘေးကနေ ကူလုပ်ပေးတာဗျ။ ဒီနေ့မနက်ပိုင်း မြစမ်းကြည်ချက်တဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးချက်ရယ် မောင်တိုးပေးထားတဲ့ ငါးခြောက်ကိုဖုတ်ပြီး ဆီလေးစမ်းထားတာရယ် ကျုပ်အကြိုက်ပဲဗျာ။ မြစမ်းကြည်ချက်တာလည်း အစပ်အဟတ်တည့်သဗျို့။ အမေက ငရုတ်သီးလေး ထောင်းပေးတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ၊ အဝတီးပစ်တာပေါ့။ မနက်စာ စားအပြီး ထန်းလျက်ခဲလေးကိုက်လိုက် ရေနွေးဂျမ်းလေး သောက်လိုက်နဲ့ အချိုတည်းနေတုန်း…

” ဟေးးးး … မယ်စိန် … ရှိလား ဟေ့ ”

ဟော … အဖေ့အစ်ကို ဦးကြီးပေါ ဗျို့ … လက်ထဲ အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ ခြံဝကနေ လှမ်းအော်ရင်း ဝင်လာနေတာ။ အဖေ့အစ်ကိုဆိုပေမယ့် အဖေနဲ့ တခြားဆီပါ။ ဗိုက်ပူပြီး နဖူးနည်းနည်း ပြောင်တယ်ဗျ။ လူက ခပ်ဝဝ ဆိုပေမယ့် လမ်းလျှောက်ရင် သွက်တယ်ဗျို့၊ ပြောရင်းဆိုရင်း ကျုပ်တို့နား ရောက်လာပါပြီ။

” ရှိပါ့ … ကိုပေါရယ် … ဘာတွေလဲ … လက်ထဲက အထုပ်က ”

အနားရောက်လာတဲ့ ဦးကြီးပေါကို အမေက ပြုံးပြီး မေးနေတာဗျ။

” ဝက်လက်တွေ လာရောင်းလို့ … ဝယ်ထားလိုက်တာ … အခုရက် ထမင်းစားမကောင်းတာနဲ့ နင့်လာချက်ခိုင်းတာဟ ”

ဦးကြီးပေါက ကွပ်ပျစ်ပေါ်ဝင်ထိုင်ရင်း မြစမ်းကြည်ကို မျက်လုံးဝေ့ကြည်လိုက်သေးတာ။ ပြီးမှ ထန်းလျက်ခဲ တစ်ခဲ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဝါးနေတာဗျ။ သူ့ပုဂ္ဂိုလ် ကြီးနဲ့ ဝင်ထိုင်တော့ သူထိုင်တဲ့နေရာ ကွပ်ပျစ်ပေါ်ခင်းထားတဲ့ ဝါးကြမ်းပြားတွေက တကျွိကျွိနဲ့ အိကျသွားရောပဲ။ လက်ထဲက ဝက်လက်တွေ ထည့်ထားတဲ့ အထုပ်ကို အမေ့ဘေးနာ ချထားလိုက်တယ်။

” အင်းပါ … ကိုပေါရယ် ကျမ ချက်ပေးပါ့မယ် … ညနေကြ လာစားလေ ”

” အေး … နောက်တစ်ခုက … နင်တို့အိမ် ရောက်နေတယ် ဆိုတာ … ဒီကလေးမလား ”

” ဟုတ် … ဦးကြီး ”

ဒီတခါတော့ မြစမ်းကြည်က ဝင်ဖြေလိုက်တာဗျ။

” အေးအေး … ငါ့ တူမရေ … ဦးကြီးနဲ့ သူတို့က အမျိုးတွေ ဆိုတော့ လာမေးကြည့်ရတာ … စပ်စုတယ်လည်း မထင်နဲ့ … တူမကြီး မိဘတွေကရော ”

” အဖေနဲ့ အမေက မရှိတော့ပါဘူး … ဦးကြီးရယ် ”

” လောလောဆည် ကျမပဲ ခေါ်ထားလိုက်တာ ကိုပေါ … သမီးလေးကလည်း အိမ်မပြန်ရဲရှာဘူးလေ … ပြီးမှ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြပါ့မယ် … သေချာပြီဆိုမှ သူကြီးကို အသိပေးလိုက်မယ်လေ ”

ဦးကြီးပေါနဲ့ မြစမ်းကြည်တို့ ပြောတုန်း အမေက ပြန်ဝင်ပြောလိုက်တာပါ။

” သူကြီးပြောဖို့ … ငါတာဝန် ယူပါတယ်ဟာ … ကလေးမလေး အုပ်ထိန်းသူတွေက … လူပျောက်တိုင်လား ဘာလား ဆိုတာ စုံစမ်းဦး၊ တော်ကြာ ကူညီရာကနေ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ် ”

ဟုတ်တယ်ဗျို့ ဦးကြီးပေါက သူကြီးတော့ နိုင်သဗျ။ ရွာအပိုင်းလေးပိုင်းလုံး သူကြီးပြီးရင် ဦးကြီးပေါကို ရှိန်းကြတယ်။ ဦးကြီးကလည်း ငယ်ငယ်ကတည်းက လက်ယဉ်တယ်ဗျ။ ထစ်ကနဲ့ ရိုက်ပြီးသားပဲ။ သူကြီးတောင် ဦးကြီးနဲ့ ထိပ်တိုက်မတွေ့ရဲဘူးဗျို့။ သာရေး နာရေး ကိစ္စတွေဆို ဦးကြီးကို အလျှော့ပေးနေရတာ။

မနှစ်က မှတ်မှတ်ရရ နာရေးချရင် ရွာလယ်လမ်းမကြီးက မချရဘူး အမိန့်ထုတ်တာ ကျုပ်တို့တောင်ပိုင်းက လူသေတော့ သူကြီးအိမ်ရှေ့ကဖြတ်ပြီး ဦးကြီးပေါ ကိုယ်တိုင် အလောင်းကို ထမ်းချတာဗျ။ သူကြီး တောက်တခေါက်ခေါက်နဲ့ ပြောလည်းမပြောရဲရှာဘူး။ နောက်ပိုင်းကြ ရွာလယ်လမ်းမကြီးကို ပြန်အသုံးပြုဖို့ ကြေငြာတော့တာပဲ။

ဦးကြီးပေါ ပြန်သွားတာနဲ့ အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်လည်း အိမ်ထဲဝင်သွားကြတယ်။ ကျုပ်လည်း ခဏမှေးချင်တာနဲ့ ကွပ်ပျစ်လေးပေါ် မှေးနေလိုက်တာ။ နားထဲ တခွပ်ခွပ်နဲ့ အသံကြားတဲ့ဆီ ခေါင်းထောင်ကြည့်တော့ ရေကန်နားမှာ မြစမ်းကြည်က ဦးကြီးပေါ ချက်ခိုင်းတဲ့ ဝက်လက်တွေကို ဓါးနဲ့ခုတ်ထစ်နေတာဗျို့။ အမေက မြစမ်းကြည်ဘေးနား ဝက်လက်တွေကို ရေပြောင်အောင် ဆေးပေးနေတာ။ ကျုပ်လည်း အမြင်မတော်တာနဲ့ အိပ်နေရာကထပြီး အမေတို့နား လျှောက်သွားလိုက်တာ။

” ဟော … ကာလနဂါးလေး … နိုးလာတာလား ”

” ကျမ … ဝက်လက်တွေခုတ်တာ … အသံဆူလို့နဲ့ တူပါရဲ့ အဒေါ်ရယ် ”

ကျုပ်အမေ့နောက်နား ရပ်လိုက်တာနဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဝိုင်းစနေတာဗျို့။

” မဟုတ်ပါဘူးဟာ … အမေ ကျနော် ဘာကူလုပ်ပေးရမလဲ ”

” ကိုမောင်ခြိမ့်က လိမ္မာတယ်နော် … အဒေါ် ”

” အမလေး … ငါသမီးလေး ရောက်လာမှ အိမ်ကပ်တာပါတော် … အရင်ဆို ရွာရိုးကိုးပေါက် လျှောက်သွားနေတာ ”

” အိုရ် … အဒေါ်ကလည်း ဘာဆိုင်လို့ ”

မြစမ်းကြည် မျက်နှာလေး ရဲတက်လာတာဗျ။ အမေက တခိခိ ရယ်ရင်း ဇလုံကြီးထဲက ဝက်လက်တွေကို ရေနဲ့ ပြောင်စင်နေအောင် ဆေးပြီး မြစမ်းကြည်ကို ပေးနေတာ။ မြစမ်းကြည်က မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေထားနဲ့ အမေပေးတဲ့ ဝက်လက်တွေကို စဉ့်နီတုံးပေါ်တင်ပြီး ဓါးနဲ့ အနေတော် အတုံးလေးတွေဖြစ်အောင် ခုတ်ထစ်နေတာပေါ့။

ဘယ်လက်နဲ့ ထိန်းကိုင်ပြီး ညာလက်နဲ့ခုတ်တိုင်း နို့အုံလေးတွေ တုန်တုန်သွားတယ်ဗျ။ ကျုပ်က အမေ့နောက်ကျောရပ်နေတော့ မြစမ်းကြည်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေထားလေး ဖြစ်နေတာပါ။ အမေ့အင်္ကျီရင်ဖုံးတွေ ဝတ်ထားပေမယ့် အမေက နည်းနည်းဝတော့ မြစမ်းကြည်နဲ့ကြ အင်္ကျီတွေက ချောင်နေတာဗျို့။

လည်ဟိုက်နေတော့ နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေးပါ အပေါ်စီးက မြင်နေရသေးတာ ဘော်လီကလည်း ချောင်နေတာလေဗျာ။ ဝက်လက် နောက်ဆုံးတစ်ချောင်းခုတ်တော့ ထိုင်ခုံအပြားပေါ်ထိုင်ရင်း ဒူးခေါင်းလေးကို နည်းနည်းထပ်ဖြဲပြီး ကျကျနနလေး ခုတ်နေတာဗျ။ ထမီအောက်နားစက ဒူးအထက် လိပ်တင်ထားတော့ ပေါင်အတွင်းသား ဖွေးဖွေးလေးတွေက အရင်းထိ မြင်လိုက်ရတာ။ အောက်ခံဘောင်းဘီမပါတော့ စောက်မွှေးအုံမဲမဲလေးက အတိုင်းသားပဲဗျာ။

မြစမ်းကြည်က ဝက်လက်ခုတ်နေတော့ သူ့ကိုယ်သူ သတိမထားမိတာဗျို့။ ကျုပ်က ကြည့်ရင်း လီးတောင်နေရတာပဲ။ အောက်က ထိုင်နေတဲ့ အမေ မော့ကြည့်တော့ ကျုပ်လီးက ထောင်ထွက်နေပါရော။

” ဟဲ့ … မောင်ခြိမ့် … မီးဖိုထဲ မီးသွားမွေးထား ”

ကျုပ်လည်း အမေ့အသံကြားမှ အောက်ငုံ့ကြည့်တော့ အမေက ကျုပ်ဟာကြီးကို မျက်လုံးပြူးကြည့်နေတာဗျ။ ချက်ချင်း အိမ်ထဲဝင်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ မီးမွှေးပေးလိုက်ရတယ်။ ခဏနေတော့ အမေက ဇလုံကြီးထဲ ခုတ်ထစ်ထားတဲ့ ဝက်လက်တွေ ထည့်ပြီး ကိုင်ဝင်လာတာဗျ။ ဇလုံကို မီးဖိုရှေ့ဝင်ထိုင်ရင်း ဇလုံကို ချအပြီး…

” မအေဘေး … မောင်ခြိမ့် … သတိထားနေနော် … ငါ သိပ်မပြောချင်ဘူး … ဟွန်း ”

” ဟမ် … ဘာကိုလဲ … အမေရ ”

” ဒါကိုလေ … သဒေါင်းဇားလေး ”

” အ … ဟုတ် ဟုတ် ဟုတ်ပါ အမေရ … လွတ်ပါ … အမလေးးး ”

အမေက ပြောပြောဆိုဆို သူ့ဘေးရပ်နေတဲ့ ကျုပ်ပေါင်ကြားထဲ လက်နဲ့စမ်းပြီး ညှစ်တာဗျ။ လီးကထောင်နေတော့ ချော်ထွက်ပြီး အောက်က လဥနှစ်လုံးကို ညှစ်မိတာဗျို့။ ကျုပ်ဖြင့် ရယ်လည်ရယ်ချင် လဥတွေကလည်း ညှစ်ခံရတော့ အောင့်နေတာပဲ။ အမေက ပြုံးဖြီးကြီးလုပ်ပြီး ခပ်တင်းတင်း ညှစ်နေတာဗျာ၊ မီးဖိုချောင်အပြင်က မြစမ်းကြည်ခြေသံကြားမှ လွတ်ပေးတာ။ လူကို အီစောင့်သွားတာဗျ။ မြစမ်းကြည်က ရေဖလားလေး ကိုင်ပြီး ဝင်လာရင်း ကျုပ်ကို လှမ်းမေးနေတာဗျို့။

” ကိုမောင်ခြိမ့် … ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ”

” ဘာမှ မဟုတ်ဘူး သမီးရေ … ဝက်လက်ထဲ သရက်သီးခြောက်လေး ရောချက်မလားလို့ … အဒေါ်က စမ်းကြည့်လိုက်တာ … ခိခိ ”

” ဟောတော် … အဒေါ်က အအီပြေလေးဆိုလို့ … သမီးက … ဧည့်သည်တွေပေးထားတဲ့ မရမ်းသီးခြောက်လေးတွေ … ရေဆေးယူလာခဲ့ပြီ ”

မြစမ်းကြည်က အူကြောင်ကြောင်နဲ့ သူ့ကိုင်ထားတဲ့ ရေဖလားထဲက မရမ်းသီးခြောက်လေးတွေ ပြနေတာဗျ။ အမေက တခိခိနဲ့ သဘောတွေ ကျနေတာဗျာ။ ကျုပ်က အခုထိ လဥတွေ အောင့်နေတုန်းပဲ။

” မရမ်းသီးလည်း ကောင်းပါတယ် သမီးရယ် ပေးပေး … အဒေါ်ချက်ပြမယ် ”

” အံမယ် … အဒေါ်က … သမီးကို မြို့သူဆိုပြီး အထင်သေးနေတာ … သမီးချက်မယ် … တစ်အိမ်လုံး ရှာလည်သွားစေရမယ် ”

မြစမ်းကြည်က ပြောရင်း အမေ့ကို ထခိုင်းလိုက်တယ်။ မြစမ်းကြည် လက်စွမ်းပြပြီဗျို့။ ပထမဆုံး မီးဖိုပေါ်က အိုးထဲ ခုတ်ထစ်ထားတဲ့ ဝက်လက်တုံးတွေ အရင်ထည့်ပစ်လိုက်တယ်။ ဆီပူထိုးတယ် ပြောတယ်ဗျ။ ရေနည်းနည်း ထပ်ထည့်ပြီးမှ သူ့ဘယ်ဘက်ခြမ်း မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ကျူပ်ကို မော့ကြည့်နေတာ။

” ဒါက … ခေါ်ရေလို့ ခေါ်တာ … ကိုမောင်ခြိမ့် … သေချာကြည့်နော် ”

ကျုပ်ကြည့်နေတုန်း ဝက်လက်ထဲက တရှူးရှူးနဲ့ ရေတွေ ထွက်လာတာဗျို့။ ဝက်လက်အသားထဲက ရေကို ထုတ်ပစ်တဲ့သဘော။ ရေခမ်းသလောက်ရှိမှ မြစမ်းကြည်ဆီက အသံထွက်ပေါ်လာတာ။

” အဲ့ဒီရေတွေ ကုန်အောင် ထုတ်ပြီးချက်မှ ဝက်သားက ပိုအရသာရှိတာ … ကိုမောင်ခြိမ့်ရဲ့ ”

အမေက မြစမ်းကြည် ညာဖက်ကနေ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြုံးနေတာဗျ။ ကျုပ်လှမ်းကြည့်တော့ ခေါင်းလေး ဆက်ကနဲ့ ညိတ်ပြနေတာ။ မြစမ်းကြည်ပြောတာ ထောက်ခံတဲ့သဘောပါ။ ပထမရေခန်းတာနဲ့ အမေက ဘေးကနေ မြစမ်းကြည်ယူလာတဲ့ ရေဖလားထဲက မရမ်းသီးခြောက်တွေ ရေညှစ်ပြီး ထည့်ပေးနေတာဗျို့။ ပြီးမှ မြစမ်းကြည်က ဒုတိယရေ ထပ်ဖြည့်ထည့်တာ။ ကျန်တဲ့ အဆာပလာတွေ ထည့်တာက အမေချက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲဗျာ။

ဒုတိယရေလည်း ခန်းရော ဝက်လက်တွေက ကြည့်ရုံနဲ့ နူးအိနေတာ သိသာတယ်ဗျို့။ မြစမ်းကြည်က တဆင့်ချင်း သေချာရှင်းပြနေတာ ကျုပ်က ဟင်းချက်တဲ့ဆီ အာရုံသိပ်မကပ်ဘူးဗျို့။ မီးဖိုရှေ့ထိုင်ခုံပုလေးပေါ် အိကားတွဲကျနေတဲ့ မြစမ်းကြည် ဖင်သားကြီးတွေပဲ အာရုံရနေတာဗျ။ မြစမ်းကြည်ကတော့ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရက်လေး ဝက်လက်ဟင်း ကျက်တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်နေတာ။

အမှတ်တမဲ့ အမေ့ဆီ အကြည့်ရွေ့မိတော့ အမေက ကျုပ်ကို မျက်လုံးကြီးပြူးပြပြီး ပေါင်ကြားထဲ မျက်စပစ်ပြနေတာ။ ဟုတ်ပဗျာ ကျုပ်ပုဆိုးကြားက ခုံးခုံးကြီး အမြှောင်းလိုက်ထနေပြီဗျို့။ ကျုပ်လည်း မျက်နှာဖြဲလေးနဲ့ အမေဆီပြန်အကြည့်… အမေက သူ့ညာဘက်လက်ကို ဟလိုက်စိလိုက်နဲ့ ညှစ်ပြနေတာ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း လီးညှစ်ခံရမှာ ကြောက်တာနဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက အသာလေး လစ်ခဲ့လိုက်တယ်။

မြစမ်းကြည်ချက်တဲ့ ဝက်သားနံ့လေးက နှာခေါင်းထဲ မွှေးကြိုင်ပြီး ကပ်ပါလာတာဗျို့။ ညနေပိုင်း ဘကြီးပေါ ရောက်လာတော့ ခေါင်းမဖော်တန်း စားတာ ထမင်း ၃ ပန်းကန်လောက် ကြိတ်သွားတာဗျ။ အဘ ပြန်လာမစားသေးတော့ ထမင်းနည်းနေတော့ နို့ဆီဘူးတဝက်လောက် ထပ်တည်ရသေးတယ်။

” ဒီတခါ ပိုကောင်းနေပါလား မယ်စိန်ရ … မရမ်းသီးခြောက်လေးတွေရော … အီလည်မအီဘူးဟေ့ … နူးအိနေတာပဲ ”

” ကျမချက်တာမဟုတ်ဘူး ကိုပေါရဲ့ …. ဟောဒီက … သမီးလေး ချက်တာပါ ”

ထမင်းစားအပြီး မြစမ်းကြည်က စားပြီးသားပန်းကန်တွေ သိမ်းတော့ ဘကြီးပေါတစ်ယောက် မြစမ်းကြည်ကို တဖွဖွ ချီးကျူးနေတာဗျို့။

……………………………………………….

အခန်း ( ၈ )

နောက်ရက် မနက်ပိုင်း အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်တို့ မြို့တက်ပြီး မြစမ်းကြည်အတွက် အဝတ်စားဝယ်ဖို့ သွားကြလေရဲ့။

” မောင်ခြိမ့် … ရွာထဲသွားရင် … အိမ်တံခါးစိသွားနော် ”

” ဟုတ် … အမေ ”

အမေတို့ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာလေးပဲ…

” မောင်ခြိမ့်ရေ … ဟျောင့် မောင်ခြိမ့် ”

” ဟော … ကိုကြီး သာဂေါင် … ရေးကြီးသုတ်ပြာနဲ့ .… ကျုပ်ဒီမှာဗျို့ ”

” အရီးရော ”

” အမေတို့ မြို့တက်ကြတယ်ဗျ … မြစမ်းကြည်ဖို့ အဝတ်စားဝယ်ရင်း အကျိုးအကြောင်းလေး စုံစမ်းမယ် ပြောနေတာ ”

” ဪ … နေ့လည်ကြ … လူရှာပြီး … ငါ့တို့ရွာလာခဲ့ဦးကွာ ”

” အလုပ်သမား … မရှိဘူးလား ကိုကြီးသာဂေါင်ရ ”

” အေးကွာ … မြေပဲ ဆွတ်ဖို့ လူက ရှာမရတော့တာဟေ့ … မိုးကလည်း ချတော့မယ် ”

ကိုကြီးသာဂေါင်က အမေ့ တူတော်မောင်ဗျို့။ ကျုပ်တို့နဲ့ တရွာကျော်က ကျုပ်တို့ရွာလောက်တော့ အိမ်ခြေမများပါဘူး။

” ဟုတ် … ရွာထဲ မေးကြည့်ပြီး … လွတ်လိုက်ပါ့မယ်ဗျာ ”

” မင်းရော လိုက်ခဲ့ကွ … ညက ကြွက်တွေမိထားတာ အတော်ဖြိုးတာ မောင်ခြိမ့်ရ … ထန်းရည်လေးနဲ့မြည်းကွာ … ငါဒီကပြန် ငရုပ်သီးလေးနဲ့ ကြော်ထားပေးမယ် … အပြန်ကြ အရီးဖို့ ဆီတစ်ပုံးလောက် ယူသွားကွာ ”

” ဟုတ် ”

ကိုကြီး သာဂေါင် ပြန်သွားတော့ ကျုပ်လည်း အိမ်တံခါးစိပြီး ရွာအနောက်ပိုင်းထိ လျှောက်ခဲ့လိုက်တယ်။

” ဟေးးး မောင်ခြိမ့် … မင်းလည်း ခုမှ မြင်ရတော့တယ် … မြို့က မိန်းကလေး ရောက်ကတည်းက မမြင်ရတော့တာ ”

” မဟုတ်ပါဘူး ဦးလေးသာဝရာ … အမေ့ကို အလုပ်တွေ ကူနေတာပါဗျ … အခုလည်း မြေပဲနှုတ်ဖို့ လူလိုက်ရှာနေတာ … ဘယ်သူတွေ အားလဲ မသိဘူး ”

ဦးကြီးသာဝက သာမာန်လက်လုပ်လက်စား ဆိုပေမယ့် ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်နဲ့ ရွာအနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ အတော်နှံ့စပ်တယ်ဗျ။

” သန်းမြတို့ အုပ်စု ခေါ်လေကွာ … ဟိုတလောကတောင် အလုပ်ပါးလို့ … တောထဲ မျှစ်သွားချိုးကြသေးတာ ”

” ဟာ … ကျေးဇူးပဲ … ဦးလေးသာဝ … ခုပဲ သွားပြောလိုက်မယ် … ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ ရွာဘက် သွားလုပ်ရမှာဗျို့ ”

” သွားသွား … မောင်ခြိမ့် … ရွာထဲက မဝင်နဲ့ … ဒေါ်အေးသန်းအိမ်က ခွေးညိုမ သားကျပြီး လိုက်ဆွဲနေတာ … အနောက်ဘက်က ပတ်ဝင်လိုက် …. ဒီချိန် သန်းမြ ရှိတယ်ကွ ”

ဦးလေးသာဝ နှုတ်ဆက်ပြီး ကျုပ်လည်း ရွာအနောက်ဘက်က ပတ်ပြီး မသန်းမြ အိမ်ဘက် ဝင်လာခဲ့တာ။ မသန်းမြက ခပ်ပျော်ပျော်နဲ့ စကားပြောလည်း ကောင်းသဗျို့။ ရွာထဲ အလုပ်အကိုင်မရှိတဲ့ မိန်းမတွေက မသန်းမြ ပြီးရာ ပြီးရတာဗျ။ မသန်းမြက အလုပ်ရတာနဲ့ အကုန်ခေါ်ပြီး အလုပ်ပေးတာပေါ့။

မသန်းမြ အလုပ်လုပ်သလောက် သူ့ယောင်္ကျား ဖိုးလုံးက ဇိမ်ဗျို့။ ဘာအလုပ်မှကို မလုပ်တာ။ ဖိုးလုံးက ကျုပ်တို့နဲ့ရွယ်တူ မသန်းမြထက် ငယ်တယ်။ ပြောရင်း မသန်းမြ အိမ်ရှေ့ရောက်ပါပြီ မသန်းမြအိမ်က ရွာအနောက်ပိုင်း လယ်ကွင်း အစပ်မှာဗျ။ သူ့နောက်ကြောက လယ်ကွင်းပဲရှိတာ၊ မြေဝိုင်းလေးကို ဝါးလုံးတိုင်တွေ ဆူးခက်တွေနဲ့ ကာထားပြီး အိမ်လေးက စည်းရိုးအစပ်နားလေး ကပ်ဆောက်ထားတာပါ။

အိမ်က ပေ ၃၀ ပတ်လည် မြေစိုက်အိမ်လေးပါ။ အိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက်က အိမ်သာဗျို့။ တောင်ဘက်က ဆွယ်လေးချပြီး မီးဖိုချောင်လေး လုပ်ထားတာပါ။ အိမ်တံခါးပဲ ရှိတာ ခြံဝင်းတံခါးက ဖြစ်သလို ဆူးခက်တွေ ဝါးလုံးနဲ့ တွဲပြီး လက်နဲ့ ရွှေ့ဖွင့် ရွှေ့ပိတ်ပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်ရောက်တော့ ခြံဝင်းတံခါးလေး ပိတ်နေလို့ ဘေးအသာလွဲပြီး လူတကိုယ်စာ ဝင်ပေါက်လေး ဟပြီး ဝင်ခဲ့လိုက်တာ။

မီးဖိုချောင်ဘက်က မီးခိုးအူနေလို့ လူရှိတာ သေချာပြီဗျ။ ကျုပ်တို့ရွာက မီးကို အထူးဂရုစိုက် သုံးကြတာဗျို့။ လူမရှိပဲ မီးမဖိုကြဘူးဗျ။ အိမ်လေးနားအရောက် ညည်းသံကြားမိလို့ ကျုပ်လည်း ခြေဖွဖွနင်းရင်း အထဲ လှမ်းကြည့်လိုက်တာ။ အားပါးပါးးး မြင်ကွင်းက ရှယ်ဗျို့။ အိမ်လေးရဲ့ တောင်ဘက်ခြမ်း ဝါးကွပ်ပျစ်လေးပေါ်မှာ မသန်းမျှက ပက်လက်အနေထားနဲ့ ပေါင်လေးနှစ်ချောင်း ထောင်ပြီး ဒူးကွေးပေးထားတာ သူ့ယောင်္ကျားဖိုးလုံးက ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းအပ်ထားတာ ကုန်းလျက်ကလေးဗျ။

မသန်းမြ ပေါင်ကြားထဲ ဖိုးလုံးခေါင်း ရမ်းတာနဲ့ ရင်ဘတ်ကြီး ကော့တက်ပြီး တအီးအီး ညည်းနေတာဗျ။ ဖိုးလုံးခေါင်းကို ဖမ်းကိုင်ရင်း ဖင်ကြီးက ကော့ထိုးနေသေးတာ။ ထမီက ဗိုက်ပေါ်မှာဗျ။ ကြည့်နေရင်း ဖိုးလုံးက ထမီဆွဲချတော့ ဖင်ကြီးကို အလိုက်သင့် ကြွပေးနေတာဗျို့။ ထမိန်ချွတ်လိုက်တော့ ဖင်ကြီးက ဖွေးနေတာပဲ။ ပေါင်တန်ကြီးတွေက အတုတ်ကြီးတွေ။ ဖိုးလုံးက ပိန်တော့ ဖိုးလုံးခေါင်းနဲ့ကိုယ်လုံး ရှေ့ခြမ်းလေးက မသန်းမြ ပေါင်ကြားထဲ ပျောက်နေရောပဲ။

” အားဟား … ကျွတ် … ကောင်းလိုက်တာ ဖိုးလုံးရာ … နင် ဒါတွေ ဘယ်ကတတ်လာတာတုန်း ”

” ကိုသံချောင်းတို့ လင်မယားလည်း လိုးခါနီး လျက်ကြ စုပ်ကြပဲ … မမသန်းရဲ့ … ကောင်းတယ်မလား ”

” သံချောင်းက မယား ၂ ယောက်နဲ့နော် သတိထားပေါင်း … သူ့အကျင့်တွေ ကူးနေမယ် ”

” သိပါတယ် မမသန်းရာ … ကျုပ်က မမသန်းမှ မမသန်းပါ … ဒီလောက်လှတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီး လိုးမဝပါဘူးဗျာ ”

” အေးနော် နင်ဇယားရှုပ်လို့ကတော့ … ငါ့ အကြောင်းသိတယ်မလား … မအေလိုးလေး … အ … အ … စောက်စိကို စုပ်နေတာလား … ရှီးးးးးးး ”

ဖိုးလုံးက စကားပြောလိုက် စောက်ဖုတ်လျက်လိုက်နဲ့ အစိကို ဆွဲစုပ်လိုက်ပုံဗျ။ မသန်းမြ ဖင်ကြီး မြောက်တက်သွားပြီး ဖိုးလုံးခေါင်းကို ဖမ်းဆွဲထားတာ။ သူ့စောက်ပတ်နဲ့ ဖိုးလုံးပါးစပ် လွတ်သွားမှာ စိုးရိမ်နေပုံပဲဗျို့။

” မရှုပ်ပါဘူး မမသန်းရယ် … ဟောဒီစောက်ဖုတ်ကြီးက … ကျုပ်အကြိုက်ဗျ … ကိုသံချောင်းကတောင် ပြောနေသေးတာ ”

” သံချောင်းက … ဘာပြောတာလဲ ”

” မမသန်းလို … ကိုယ်လုံးလှလှကြီးဆို … တနေကုန် လျက်ပေးချင်တာတဲ့ ”

” ဟမ် … သံချောင်းကလား … အေးလေ ဟုတ်မှာပေါ့ သူ့မယားနှစ်ယောက်က ပိန်ကပ်နေတာ … ငါ့လို စိုစိုပြည်ပြည်မှ မဟုတ်တာ ”

မသန်းမြက ဖိုးလုံးစကားကြားတာနဲ့ ဘဝင်ခိုက်နေတာဗျ။ နို့ကြီးတွေ သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပင့်ပြီး ညှစ်ကြည့်နေသေးတာ။

” မမသန်းက … ကိုသံချောင်းလျက်မယ်လည်း ပြောရော … စောက်ရည်တွေတောင် ရွှဲလာပါလား ”

ဖိုးလုံးက အဖုတ်လျက်ရင်း ခေါင်းလေးထောင်မေးနေတာဗျ။

” အောက်မယ် … ခုထိ ငါ့စောက်ပတ်ထဲ … နင့်လီးတစ်ချောင်းပဲ ဝင်ဖူးတာ … မအေလိုးလေး … ဟွန့် … ငါ့စောက်ပတ်များ သူလျက်ချင်တိုင်း လျက်လို့ရမလား … စကားမများနဲ့ဟာ … စောက်စိလေး စုပ်ပေးဦး ”

မသန်းမြလည်း ပြောပြီးတာနဲ့ နို့တွေချေနေတဲ့ သူ့လက်နှစ်ဖက်က ဖိုးလုံးခေါင်းကို လှမ်းကိုင်ပြီး စောက်ပတ်နဲ့ ဖိုးလုံးမျက်နာကို ဆွဲကပ်ပစ်တာ။ ခါးပင့်ပြီး စောက်ဖုတ်နဲ့ နှစ်ချက်လောက် ကော့ထိုးတော့ ဖင်သားကြီးတွေ ခွက်နေတာဗျို့။ စကားသံတွေ ခဏငြိမ်သွားပြီးမှ မသန်းမြဆီက အသံခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာတာ။

” ဖိုးလုံး … လိုးတော့ဟာ … စောက်ပတ်က ယားနေပြီဟာ ”

ဖိုးလုံးလည်း မသန်းမြ စကားအဆုံး ပုဆိုးစလွယ်သိုင်းပြီး တဘွတ်ဘွတ်နဲ့ ဖိလိုးတော့တာပဲ။

” ဗျစ် …… အ …… ဘွတ် ဘွတ် … ရှီးးးး ……… အင်းဟင်း …… လိုးလိုး …… နာနာလေး … … ဆောင့်လိုးစမ်းပါ …… အ …… ဟုတ်တယ် …… လိုးစမ်းဟာ ”

ဖိုးလုံးက လူသာသေးတာ လိုးချက်တွေက မီးပွင့်မတတ်ဗျို့။ ဝါးကြမ်းနဲ့ခင်းထားတဲ့ ကွပ်ပျစ်လေး တကျွိကျွိနဲ့ အသားချင်းရိုက်သံတွေရော ဆူညံလာရောပဲ။ မသန်းမြ ပါးစပ်ကလည်း အသံပေါင်းစုံ အော်ပြီး ညည်းနေတော့တာ။ ဖိုးလုံးလည်း နားလိုက်လိုးလိုက်နဲ့ မသန်းမြ ကိုယ်လုံးပေါ် မှောက်ချလိုက်တယ်။

မသန်းမြကလည်း အလိုက်သင့် ဖက်ထားရင်း ပေါင်တန်ကြီးတွေ ရသလောက် ဖြဲပေးနေတာဗျ။ မသန်းမြင့် ချိုင်းအောက့် လက်လျှိုသွင်းပြီး မနားတမ်း ဆောင့်လိုးပစ်တာ။ မနားတမ်း ဖိလိုးရင်း မသန်းမြင့်ဆီက အားကနဲ့ ညည်းသံရှည်ကြီးနဲ့အတူ ပေါင်နှစ်ချောင်း မြောက်တက်လာပြီး ဖိုးလုံး ခါးပေါ် ချိတ်တင်လိုက်တယ်။

” အားး အားးးးးး … မရပ်နဲ့ … လိုးလိုးးး …… ကောင်း လိုက် တာ ဖိုး လုံး ရာ …… ရှီးးးးးးးးး … အမလေးးး … မ ရ တော့ ဘူးးးး …… ထွက် ထွက် … ထွက် ပြီ ဟာ …… ဟူးးးးးးးး …… အ အားးးးးးး ”

မသန်းမြင့်လည်း ဖိုးလုံး ကျောပြင်ကြီး ကုတ်ခြစ်ရင်း စောက်ရည်တွေ ထွက်ကုန်တော့တာပဲ။ ဖိုးလုံးလည်း မသန်းမြင့် ညည်းသံကြောင့် တဖုံးဖုံး ပစ်လိုးရင်း နောက်ဆုံးတချက် ဆောင့်ပြီး တအီးအီး ညည်းရင်း ငြိမ်သွားတော့တာ။ ကျုပ်လည်း ခြံဝင်းတံခါးနား ပြန်လျှောက်သွားပြီး ခဏအကြာမှ အသံလှမ်းပေး လိုက်တာ။

……………………………………………….

အခန်း ( ၉ )

” မသန်းမြင့် … မသန်းမြင့် ရှိလားဗျို့ ”

” ဘယ်သူလဲ … ရှိတယ်ရှင့် ”

အသံနဲ့အတူ မသန်းမြင့် ထွက်လာတော့ ဖိုးလုံးက ရေပုံးလေးကိုင်ရင်း နောက်က ကပ်ပါလာတာ။

” ဪ … မောင်ခြိမ့်လား … လာလေ အိမ်ထဲ … ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ … အရီးစိန်က … အလုပ်ခိုင်းမလို့လား ”

” အမေ မဟုတ်ဘူးဗျ … ဟိုဘက်ရွာက ကိုကြီးသာဂေါင် … မြေပဲခင်း နှုတ်ချင်လို့ လူမရှိလို့ အစ်မဆီ လာရှာတာ ”

ကျုပ်လည်း စကားပြောရင်း မသန်းမြင့်တို့နား လျှောက်သွားလိုက်တော့ ဖိုးလုံးက နှုတ်ဆက်နေပါရော။

” မောင်ခြိမ့် အိမ်ထဲဝင်ကွာ … ငါ ရေသွားချိုးမလို့ ”

ဖိုးလုံးက ချွေတွေနှင့်နေတာဗျို့၊ ရေပုံးကိုင်ပြီး ထွက်သွားလေရဲ့။ ကျုပ် အိမ်ထဲဝင်ထိုင်တော့ မသန်းမြင့်က မီးဖိုချောင်ဘက်ဝင်ရင်း ရေနွေးခရားအိုးနဲ့ အကြမ်းပန်းကန်လေးယူ ပြန်ထွက်လာတာ။ ထိုင်စရာ နေရာကလည်း မရှိပါဘူး၊ ခုနလး သူတို့လိုးထားတဲ့ ကွပ်ပျစ်လေးပေါ် ဝင်ထိုင်ရတာဗျ။

” ငါသိပါတယ် … မောင်ခြိမ့်ရယ် … နင့်အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ကိုသာဂေါင်မလား ”

” ဟုတ် … အစ်မ ”

” ဒီနေ့လား ”

” ဒီနေ့ဗျ ”

မသန်းမြင့် ရေနွေးခရားချပေးရင်း ကျုပ်ဘေး ဝင်ထိုင်တော့ အင်္ကျီအတွင်းက ဘော်လီမပါဘူးဗျ။ နို့ကြီးတွေ တွဲနေပြီး နို့သီးခေါင်းက အင်္ကျီအပါးထဲ ချွန်ထွက်နေတာ။

” ခဏတော့စောင့် … ငါ ၅ ယောက်လောက် စုပြီး ခေါ်ခဲ့မယ် ”

ကျုပ်ဘေးထိုင်ပြီး စကားပြောရင်း သူ့ပေါင်ကြားထဲက စောက်ဖုတ်ကို တဗျင်းဗျင်း ကုတ်နေသေးတာဗျာ။ ခိုးကြည့်ရင်း ကျုပ်လီးက တင်းကနဲ့ ဖြစ်လာသေးတယ်။ ခဏကြာတော့ သူခေါ်မယ်လူတွေ စဉ်းစားပြီးဟန်နဲ့ ထရပ်လိုက်တာဗျို့။ အခန်းပြတင်းပေါက်က လေပြေလေးတစ်ချက် ဝှေ့လာတော့ အနီးကပ်မို့ မသန်းမြင့်ပေါင်ကြားဆီက သေးနံ့လိုလို စောက်ရည်နံ့လိုလို ခပ်စူးစူးလေး ကျုပ်နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာတော့တာပဲ။

မသန်းမြင့် ထွက်သွားတော့ ထမီနောက်မှာ စောက်ရည်ကွက်ကြီး အထင်းသားဗျ။ ရေနွေးသောက်လိုက် ဆေးပေါ့လိပ်ဖွာလိုက်နဲ့ တော်တော်လေးကြာမှ မသန်းမြင့်တို့အုပ်စု ရောက်လာကြတာ။ အားလုံး ၇ ယောက်ဗျို့။ ထမင်းထုပ်လေးတွေကိုယ်စီနဲ့၊ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပဲ ဖိုးလုံးရောက်လာပြီး မသန်းမြင့်ဖို့ ထမင်းထုပ်ပေးနေတာ။ အကုန်ပြီးတာနဲ့ ရွာပြင်လမ်းကပဲ ပတ်ခဲ့ကြတယ်။ ရွာထဲက သွားရင် ကြာနေမှာစိုးလို့ပါ။

၄ မိုင်လောက် လျှောက်ပြီးမှ ကိုကြီးသာဂေါင်တို့ရွာထဲ ဝင်လာကြတာ။ ကိုကြီးသာဂေါင်အိမ်ရောက်တော့ သူ့မိန်းမက မသန်းမြင့်တို့အဖွဲ့ကို ယာခင်းဘက် ခေါ်သွားလေရဲ့။ ကျုပ်က ကိုကြီးသာဂေါင် အဆင်သင့် လုပ်ပေးထားတဲ့ ပင်ကျရည် ထန်းရည် အစစ်နဲ့ ငရုပ်သီးလေးထည့်ပြီး ရဲနေအောင်ကြော်ထားတဲ့ ကြွက်ကြော်လေး မြည်းရင်း ဇိမ်ယူနေတာပေါ့။

ရောက်ရာပေါက်ရာ စကားပြောရင်း ထန်းရည် အဝသောက်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ ကိုကြီးသာဂေါင် အမေ့ဖို့ပေးတဲ့ ပဲဆီပုံးလေးကိုင်ရင်း ကျုပ်ရွာ ပြန်လာခဲ့တာ။ ရွာရောက်တော့ အိမ်တံခါးက ကျုပ်စိထားတဲ့ အတိုင်းပဲ။ အဘလည်း ထမင်း ပြန်မစားသေးဘူး။ အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်လည်း ပြန်မရောက်သေးဘူးဗျ။ ဆီးပုန်းတင်းလာလိုက် သေးထပေါက်လိုက်နဲ့ ဆေးပေါ့လိပ် မီးညှိရင်း အိမ်အပေါ်ထပ် ကျုပ်အိပ်ခန်းထဲ ဖွာနေလိုက်တယ်။ ခဏ မှေးရင်း အိပ်ပျော်သွားတာဗျို့။

……………………………………………

ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားလဲ မသိပါဘူး။ နှာခေါင်းထဲ သနပ်ခါးနံ့လေး ရလို့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည်မိတာ။ ကျုပ် ကုတင် အလယ်လောက် တင်ပလွဲဝင်ထိုင်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်ကို တွေ့လိုက်တာဗျို့။ အမေနဲ့ မြို့က ပြန်ရောက်ပုံဗျ။ မျက်နှာတော့ မကောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လာလဲ မသိ။

” ဟင် … မြစမ်းကြည် ပြန်ရောက်ပြီလား …. အမေရော ”

” အဒေါ်က … အောက်မှာ ကိုမောင်ခြိမ့် … ကျမ လာနှုတ်ဆက်တာပါ ”

” ဟမ် … နင်က ဘာဖြစ်လို့ ”

” ကျမ … ကျမ …… အဟင့် ဟင့် ဟင့် ”

” ပြောပါဟ … မငိုပါနဲ့ ”

ကျုပ်လည်း ငိုနေတဲ့ မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး ကြည့်ပြီး ထထိုင်ရင်း ဖက်ထားမိတာ။ မြစမ်းကြည်က မရုန်းပါဘူး။ ကျုပ်မျက်နှာလေး ပြန်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတာဗျ။ မျက်ရည်တွေ ကျနေရင်း…

” ကျမ … မြို့ပြန်နေရတော့မယ် … ကိုမောင်ခြိမ့်ရယ် ”

” ဟာ ”

” ဟုတ်တယ် … အာ့မို့ လာနှုတ်ဆက်တာပါ ”

ကျုပ်က မြစမ်းကြည် စကားအဆုံး ခပ်တင်းတင်း ပွေ့ဖက်ထားလိုက်တယ်။ ပါးပြင်လေးနမ်းရင်း မြို့ကိုမပြန်ဖို့ ပြောတုန်း မြစမ်းကြည် ညာဖက်လက်က တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ထားတဲ့ ကျုပ်ပေါင်ကြား ရောက်လာတာပေါ့။ ဝမ်းနည်းပြီး တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်ငိုနေတော့ ကိုယ်လုံးလေးလှုပ်နေပြီး မြစမ်းကြည် လက်ဖမိုးလေးက ကျုပ်လီးထိပ်ကို ထိလိုက် မထိလိုက် ဖြစ်နေတာဗျို့။ တဖြည်းဖြည်း လီးက တင်းလာပြီး ဆန့်ထွက်လာတော့ မြစမ်းကြည်လက်ကို သိသိသာသာလေး ထောက်မိနေတာ။

” ဒီမှာ နင်ကြိုက်သလောက်နေပါဟာ … အမေကလည်း နင့်ကို သံယောဇဉ်ဖြစ်နေတာကို ”

” ကျမလည်း နေချင်တာပေါ့ … ကိုမောင်ခြိမ့်ရယ် … ဒါပေမယ့် …… ”

” ဒါပေမယ့် … ဘာဖြစ်လဲဟ … ပြောပါ … ငါကူညီနိုင်ရင် ကူညီမှာပါ ”

စကားပြောရင်း ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည် နို့အုံတဖက်ပေါ် လက်လှမ်းတင်လိုက်တယ်။ နို့အုံလေး ဖွဖွညှစ်လိုက်တော့ ဆက်ကနဲ့ တုန်သွားတာ ခဏလေးပါပဲ။ စကားမပြောတော့ပဲ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေး ဆွဲစုပ်တော့ အလိုက်သင့်လေး မျက်နှာမော့ပေးရှာတယ်။ ကျုပ်လက်တွေ နို့အုံလေးပေါ်က အောက်ဆင်းပြီး မြစမ်းကြည်ပေါင်ကြားထဲရောက်တော့ စင်းနေတဲ့ မျက်လုံးလေး ခဏပွင့်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်သေးတယ်ဗျ။

စောက်မွှေးအုံကို ဖွဖွပွတ်ရင်း အောက်ထဲ အုပ်ကိုင်လိုက်တော့ မြစမ်းကြည်ကိုယ်လုံးလေး ဆက်ကနဲ တုန်သွားရင်း မျက်လုံးလေး ပြူးကြည့်နေတာ။ သူ့ညာလက်လေးက မသိမသာနဲ့ ကျုပ်လီးကို ထိကပ်လာပြီဗျို့။ ကျုပ်လည်း ထမီအပြင်ကနေပဲ စောက်ဖုတ်လေးကို ကလိပေးနေတာပေါ့။

ကျုပ်စိတ်ထဲ ဖိုးလုံးက မသန်းမြကို လျက်ပေးနေတဲ့ ပုံတွေ ဖျက်ကနဲ့ ပေါ်လာမိတယ်။ လက်ထိပ်လေးတွေ အရည်စို့လာနေပြီဗျ။ ထမီကိုဖောက်ပြီး စောက်ရည်လေးတွေ ထွက်နေတာပါ။ ကျုပ် နမ်းနေရာကနေ ခွာလိုက်တော့ မြစမ်းကြည်ရဲ့ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေက ရီဝေဝေလေးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာဗျ။

ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး တင်ပလွဲထိုင်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်ကိုယ်လုံးကို တည့်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ထမီလှန်တုန်း မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး ရဲကနဲ ဖြစ်လာပြီး ထမီကို အောက်ပြန်ဆွဲချတော့တာပဲ။ ကျုပ် ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ရိပ်မိနေတာပေါ့။ ခေါင်းလေးရမ်းပြပြီး ကုတင်ပေါ်က ထရပ်ရင်း အိပ်ခန်းတံခါးဆီ ပြေးထွက်သွားတာဗျို့။

ကျုပ်လည်း ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ကပ်လိုက်သွားတာ။ အိပ်ခန်းတံခါးနားအရောက် မြစမ်းကြည် ခါးသေးလေးကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်တယ်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်က တံခါးပေါက်ကို ကိုင်ဆွဲနေတော့ ခါးလေးကုန်းနေတဲ့ အနေထားလေး။ ကျုပ်ရဲ့ ရမ္မက်စိတ်က မရတော့ဘူးဗျာ။ နောက်ကနေ ဘယ်လက်က ခါးကိုဆွဲထားရင်း ထမီအောက်နားစကို ညာလက်နဲ့ ဆွဲလှန်ပြီး ဒူထောက်ထိုင်ချလိုက်တာ။ ဖွေးဥနေတဲ့ ဖင်သားစိုင်ကြီး နှစ်ခြမ်းအောက်က စောက်ပတ်နီတာရဲလေးက ကျုပ်မျက်နှာရှေ့ ပေါ်လာရောပဲ။ စောက်မွှေးပါးပါးလေး ဖုံးထားတဲ့ အဖုတ်က ကုတင်ပေါ် ကျုပ်နိုက်ထားတော့ ဘေးနှုတ်ခမ်းသားတွေ ဖောင်းကြွနေပြီး စောက်ခေါင်းဝလေးက အရည်ကြည်လေးတွေ အိုင်နေတာဗျ။

ကျုပ်မျက်နှာက အလိုအလျောက် မြစမ်းကြည် ဖင်ကြားထဲ အပ်မိရင်း စောက်ပတ်နီတာရဲလေးကို လျှာအပြားလိုက် ပင်လျက်မိတယ်။ မြစမ်းကြည် ဖင်ကြီးကြုံ့သွားရင်း ရှေ့ကိုတိုးခွာနေတာဗျ။ ပထမဆုံး စောက်ဖုတ်လေးဆီက အောက်သိုးသိုး နံ့လေး ကျုပ်နှာခေါင်းထဲတိုးဝင်လာတာ။ မြို့ပေါ် ကားနဲ့သွားတော့ တလမ်းလုံး စောက်ပတ်ချွေးနံ့လေး စွဲနေတာနေမှာ။ ညှီစို့စို့ အနံ့လေးရှူနေတုန်း … အ … ကနဲ ခပ်တိုးတိုးညည်းရင်း လက်တစ်ဖက်က ကျုပ်ခေါင်းကို နောက်ပြန်တွန်းထုတ်နေတာဗျို့။ သူ့လက်လေးကို ကျုပ်ညာလက်နဲ့ ပုတ်ထုတ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် စောက်ဖုတ်အက်ကွဲကြောင်းလေးထဲ အထက်အောက် ထိုးလျက်ပစ်လိုက်တယ်ဗျာ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျုပ် တုံဆိုင်းမနေတော့ပါဘူး။ အက်ကွဲကြောင်းထဲ လျှာဖျားနဲ့ ထိုးလျက်ရင်း ထောင်ထွက်နေတဲ့ အစိလေးကို မိမိရရလေး ဆွဲစုပ်ပစ်တာ။

” အ … အမေ့ ”

ခပ်တိုးတိုးညည်းသံလေးနဲ့ ပေါင်လေး မသိမသာ ကားပေးတယ်ဗျ။ မတ်တပ်ကုန်းလျက်လေးမို့ အပေါ်ဘက် စောက်ခေါင်းဝလေးထဲ အိုင်နေတဲ့ စောက်ရည်ကြည်လေးက ပွက်ကနဲ့ ကျုပ်နဖူးပေါ် ပန်းထုတ်နေတာ။ နဖူးကတဆင့် ကျုပ်အထက်နှုတ်ခမ်းထိ စီးကျလာတဲ့ စောက်ရည်ကြည်လေးတွေ မျိုချပစ်လိုက်တယ်ဗျာ။ ပြီးမှ စောက်ပတ်လေးကို ပြန်လျက်ပေးနေတာ။

တဖြည်းဖြည်း သိပ်မရုန်းတော့ပဲ ခါးလေးကော့ပေးရင်း ကျုပ်လျက်ပေးတာကို ငြိမ်ခံနေပြီဗျို့။ စောက်ပတ်ဘေးနှုတ်ခမ်းသားကြီးတွေကလည်း စောက်ရည်နဲ့ ကျုပ်တံတွေးတွေကြောင့် ပြောင်လက်ပြီး ဖောင်းကြွနေတာ ဖားဂုံညှင်းကြီး ကြနေတာပဲ။ ပေါင်သားလေးတွေ တဇပ်ဇပ်တုန်ရင်း ကိုယ်လုံးကို ဆန့်ပစ်လိုက်တာ၊ ကျုပ်လည်း မော့အကြည့် မြစမ်းကြည်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုပ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်ပစ်လိုက်ပြီ။

တံခါးပေါက်ဘေးနား အိပ်ခန်းထရံကို ကျောမှီပြီး ကျုပ်ကို ငုံကြည့်ရင်း ပေါင်တန်ကြီးတွေ ဖြဲရပ်ပေးနေတာ။ ထမီအပေါ်စကို ဖြည်ပြီး ခြေရင်းပုံချလိုက်ရင်း မျက်နှာလေး ရဲတွတ်နေလျက် သူ့ညာဘက်လက်က ကျုပ်ခေါင်းကို ပေါင်ကြားထဲ ဆွဲကပ်ပေးတော့တာပဲ။

အစိလေးဆွဲစုပ်တာနဲ့ ခါးလေးကို ကော့ပေးရင်း ခေါင်းလေး မော့တက်သွားတာကြည့်ရင်း ကျုပ် ကာမစိတ်တွေလည်း ထိန်းမရအောင် ထကြွနေပါပြီ။ အဖုတ်အက်ကွဲကြောင်းအတိုင်း ပင့်လျက်လိုက် အစိလေး စုပ်ပေးလိုက်နဲ့ မြစမ်းကြည်လည်း အသံထွက်ပြီး ညည်းနေတော့တာဗျ။ အစိလေးဆွဲငုံရင်း သွားလေးနဲ့ ခပ်ဆက်ဆက်လေး ဖိကိုက်ပေးနေတုန်း သူ့လက်လေးတစ်ဖက်က ကျုပ်ဆံပင်တွေ ကျစ်နေအောင် စုကိုင်းရင်း ခါးလေးကော့ပြီး စောက်ရည်တွေ ထောင်ပန်းလာတာဗျို့။

” အမလေးးးး …… အ အားးးးး …… ကန် တော့ ပါ ရဲ့ …… ကိုမောင်ခြိမ့်ရယ် …… မ မ မရ တော့ ဘူး ရှင် …… ထွက် ထွက် ထွက် ကုန် ပါ ပြီ …… အားးးး ရှီးးးးးးးးး ”

စောက်ရည်ကော့ပန်းရင်း ကျုပ်ခေါင်းကို ဆွဲမပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားနဲ့ ကျုပ်ကို နမ်းနေတာဗျာ။ ကျုပ်မျက်နှာပေါ် ရွှဲနှစ်နေတဲ့ သူ့စောက်ရည်တွေကိုလည်း လျှာလေးနဲ့ ပြောင်နေအောင် လျက်ပေးနေတာ။ အလိုက်သင့် ပြန်နမ်းရင်း မြစမ်းကြည်ကို ကုတင်နား ပြန်ခေါ်လာလိုက်တယ်။

ကုတင်နားအရောက် ကျုပ်ပုဆိုးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ချွတ်ချလိုက်တော့ ပေါင်ကြားက လီးက ထောင်ထွက်နေပြီး မြစမ်းကြည် ဆီးခုံးလေး ထောက်မိနေတာ။ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်အနေထားလေး လှဲချလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ထားတာဗျ။ ကျုပ်လည်း ဒူးထောင်ပေါင်ကားလေးဖြစ်နေတဲ့ သူ့ပေါင်ကြားထဲ နေရာယူလိုက်တာပေါ့။

” အိုရ် … အကြီးကြီးပဲ ”

မြစမ်းကြည်ရဲ့အုပ်ထားတဲ့ လက်ကလေးတစ်ဖက်ဖယ်ပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်နေရာယူထားတဲ့ ကျုပ်ပေါင်ကြားကို ကြည့်ရင်း ပြောနေတာဗျ။ ကျုပ်လီးကလည်း အကြောပြိုင်းပြိုင်းထရင်း တဇပ်ဇပ် တုန်နေတာဗျို့။ ဖောင်းကားနေတဲ့ စောက်ပတ်နီတာရဲလေးကို လီးထိပ်နဲ့ ၅ ချက်လောက် ပွတ်ဆွဲပေးတော့ လှန့်ပြီး အော်နေသေးတာ။

” အမလေးးး …… ဖြည်း ဖြည်း လုပ် နော် …… ကိုမောင်ခြိမ့် ”

ကျုပ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဒစ်ဖူးကို စောက်ခေါင်းလေးထဲ အရင်မြုတ်လိုက်တာပဲ။ မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး ရုတ်တရက် မဲ့သွားတာဗျို့။ နဖူးကြောလေး ကြုံ့ရင်း ကျုပ်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေတာ။ ခါးအားလေးနဲ့ ဖိချပစ်တော့ ခေါင်းလေးရမ်းပြီး စူးစူးဝါးဝါးကို အော်ဟစ်နေတော့တာပဲ။

” ဗျစ် …… အ …… ဖလွပ် …… အမလေး သေပြီ သေပြီ …… ကယ်ကြပါဦးရှင် …… အားးး အားးးး …… မ ရ လောက် ဘူး … ကိုမောင်ခြိမ့်ရယ် ”

” ဗြိ … ဘွတ် … ခဏ လေးပါ … မြစမ်းကြည်ရဲ့ … ဗျစ် … စွက် ”

” နာလိုက်တာ …… သေပါပြီရှင် …… ပြန် ပြန် ပြန်ထုတ်ပေးပါ …… အမလေးးးး ကျွတ်ကျွတ် ”

ကျုပ်လည်း မျက်ရည်လေးဝိုင်းပြီး တောင်းပန်နေတဲ့ မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေးကြည့်ရင်း ဆက်မသွင်းပဲ ရပ်ထားလိုက်တယ်။ လီးကို ဒစ်ဖျားလောက်ထုတ်ကြည့်တော့ သွေးစသွေးနလေးတွေ ကပ်နေတာဗျ။ အပျိုးမှေးပေါက်ပြီး နာလို့ အော်ရှာတာနေမှာ။

သူ့ကိုယ်ပေါ်မှောက်ချရင်း နှုတ်းခမ်းလေးဆွဲစုပ်ပြီး နို့အုံလေးကို ချေပေးနေတာပေ့ါ။ ခဏနေတော့မှ ဝင်သလောက်လေးပဲ လီးကို အထုတ်အသွင်း လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ တဆက်ထဲ အင်္ကျီကြယ်သီးဖြုတ်ပြီး အောက်က ဘော်လီကို ဆွဲချလိုက်တော့ တင်းထုပ်နေတဲ့ နို့အုံထိပ်က နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေး ပေါ်လာတာပဲ။ အမေ့ဘော်လီတွေ ဝတ်ထားတော့ ချောင်ချောင်ချိချိလေးပဲ ပေါ်လာတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ဆွဲစုပ်ပေးတော့ ရင်ဘတ်လေး ကော့တက်လာပြီဗျ။ မျက်လုံးလေး စင်းပြီး အရသာခံနေတာဗျို့။ ခဏကြာတော့မှ…

” ကိုမောင်ခြိမ့် ”

” ဟမ် ”

” ဟိုလေ … ရှင့် ဟာ ကြီး … အဆုံးထိ ဝင်ပြီလား ”

” နည်းနည်း ကျန်သေးတယ် … နင်က အော်နေလို့ … ဆက်မသွင်းရသေးတာ ”

” ဖြည်းဖြည်း ချင်း … သွင်း ကြည့် ပါ့ လား ”

” ဗျစ် …… ဗြိ …… ဗြိ …… ဟိုး ဟိုး … အမလေးးး … ခဏ ရပ်ဦး ”

” နာ လို့ လား ”

” ခုနလောက် မနာတော့ပါဘူး … အတွင်းထဲ … တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်နေလို့ … ကျွတ် ကျွတ် ”

ခပ်ဖြည်းဖြည်း လိုးရင်း ဖိလိုးကြည့်တော့ မြစမ်းကြည်မျက်နှာလေး မဲ့နေရုံလေးပဲ။ တားတော့ မတားတော့ဘူးဗျ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း လီးအဖျားထိထုတ်လိုက် အရင်းထိ ပြန်လိုးလိုက်နဲ့ ချော့ပြီး လိုးပေးနေရတာ။ စောက်ခေါင်းအတွင်းသားလေးတွေက ညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေတော့ လိုးရတာ စီးပိုင်နေတာပဲဗျာ။ တဖြည်းဖြည်း လီးဒဏ်ခံနိုင်သွားပုံဗျ။ နှုတ်ခမ်းလေးဟပြီး အောက်ကနေ မသိမသာလေး ပြန်ပြန်ကော့ထိုးနေတာဗျို့။

” ကိုမောင်ခြိမ့် ”

” ဟင် ”

” ရပြီ … လုပ်တော့ … ကျမ ခံနိုင်ပါပြီ ”

ပြောပြီး ရှက်သွားတဲ့ ပုံလေးနဲ့ ကျုပ်ပုခုံးကို ဆွဲဖက်ရင်း သူ့ဘယ်ဘက်ပါးနားလေး မျက်နှာကို ဆွဲကပ်ပစ်တာ။ ကျုပ်လည်း မြစမ်းကြည်ဆီက ခွင့်ပြုချက်ရတာနဲ့ ချုပ်တည်းထားတဲ့ စိတ်တွေ လွတ်ပေးလိုက်တာ။ တအအနဲ့ အိပ်ခန်းထဲ ဆူညံနေတာပဲဗျာ။

ဒီတခါ ကျုပ်ရဲ့ ထိထိမိမိ လိုးချက်တွေအောက် မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် သူ့စကားအတိုင်း ကြိတ်ခံနေတာဗျို့။ အဝင်အထွက်တိုင်း မြစမ်းကြည်ရဲ့ အဖုတ်အတွင်းသားလေးတွေက ညှစ်ပေးနေသလိုဗျ။ ကျုပ်လည်း ဆီးခုံးချင်း ကပ်နေအောင် ဆောင့်ဆောင့် လိုးနေမိတာ။ လီးအရည်ပြားတလျှောက် နွေးကနဲ ဖြစ်သွားရင်း ကျုပ် ကျောပြင်တွေကို မြစမ်းကြည် ကုတ်ခြစ်နေတာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီဗျာ။ စောက်ရည်တွေလည်း ကျုပ်ကုတင်ပေါ် ရွှဲနှစ်ကုန်ရောပဲ။

ကျုပ်လီး အရင်းထိဝင်သွားတိုင်း မြစမ်းကြည်ခေါင်းလေး မော့သွားတာလေးက ကျုပ်အတွက် အရသာဗျ။ တဖြည်းဖြည်း လီးတစ်ချောင်းလုံး ယားတက်လာပြီဗျို့။ လီအရည်ပြားတလျှောက်လုံး တဆစ်ဆစ်နဲ့ဗျာ။

လရည်စထွက်တာနဲ့ မြစမ်းကြည် ဖင်ကြီး ကော့တက်လာပြီး ကျုပ်လီးအဝင်ကို ကော့ထိုးညှစ်ပေးနေတာ။ အကြောပေါင်းစုံ အီစိမ့်နေအောင် ခံစားရင်း လီးကို အပြင်ထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ချက် ဆောင့်လိုးပစ်မိတာဗျာ။ လီးထိပ်က ခံစားမှုအရသာ အသစ်လေးနဲ့အတူ မြစမ်းကြည်တစ်ယောက် ငယ်သံပါအောင် အော်နေတာဗျ။

” အားးး … အမလေးးးး …… သေပါပြီရှင် ”

နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြ လီးထိပ်က စောက်ခေါင်းဝက ကျွတ်ထွက်လာပြီး ပြန်အထည့်ကြ အောက်က ဖင်ဝထဲ ဝင်သွားတာဗျို့။ ကျုပ်လည်း ဖင်ပေါက်ထဲက လီးကို ပြန်အထုတ် မြစမ်းကြည်က လက်နှက်ဖက်နဲ့ ကုတင်ဘေး အားကုန်တွန်းထုတ်တာ ကုတင်အောက် ပြုတ်ကျသွားတာပဲဗျာ။

” ဝှီးးး … ဘုတ် …… အင့် ”

ကုတင်ပေါ်က ပြုတ်ကျမှန်းသိတာနဲ့ ကုန်းအထ အခန်းဝမှ အမေနဲ့ မြစမ်းကြည်က ကျုပ်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေကြတာဗျို့။ အခုမှ မြိုက ပြန်ရောက်ပုံနဲ့ပါ။ ကျုပ်ပုဆိုးက ပေါင်ရင်းလှန်တက်နေပြီး ခပ်ကုန်းကုန်း ထိုင်လျက်ကလေးဗျ။

ကျုပ် အိပ်မက် မက်နေတာပါဗျာ ဟီးဟီးးး။

မြစမ်းကြည် အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

မိုးတွေ တဖွဲဖွဲရွာနေတာကို ချစ်လွန်းတင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာ ငေးမောကြည့်နေသည်။ အပြင်ကို ငေးနေပေမယ့် စိတ်ကတော့ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းဆီ။ လှုပ်ခါရမ်းနေသော ဖြူ၀င်းသည့် သက္ကရာဇ်နို့လေးတွေ….၊ မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားရင်း ပါးစပ်လေးဟကာ အော်ညည်းနေပုံ…၊ သူမရဲ့ ပန်းပွင့်၀တ်ရည်ကို အားရပါးရ သောက်သုံးနေသည့် ဦး…။ အား…. သူ ဆက်မတွေးချင်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သွေးတွေ ဆူပွက်မတတ်။ လင်မယားဖြစ်နေမှပဲ ဒီကိစ္စတွေက အဆန်းတကြယ်လည်း မဟုတ်။

ဒါပေမယ့် သက္ကရာဇ်ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတာ သူအရမ်းကို နာကျင်မိသည်။ သက္ကရာဇ်အပေါ်မှာ ရှိနေသင့်သောလူသည် ဦး မဖြစ်သင့်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆင်အခြင်မဲ့စွာ လိမ်ညာမိသည်။ ဒါဆို သက္ကရာဇ်အပေါ်မှာ ရှိနေသင့်တာ ဘယ်သူလဲ.. သူလား….. အား… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… မတွေးသင့်မှန်းသိပေမယ့် ဘယ်လိုမှ ဖျောက်ဖျက်ပစ်မရ။ ပူပူနွေးနွေး လတ်တလော မြင်ကွင်းကို ဘယ်လိုမှ မဖျောက်နိုင်။

အောက်က တင်းမာနေပြီဖြစ်သော သူ့လိင်တံကို ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ ပွတ်သပ်ရင်း သက္ကရာဇ်မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေသည်။ မတတ်နိုင်တော့ ထုပစ်မှရတော့မည်။ ဖြူ၀င်းနေသော ကိုယ်လုံးသေးသေးလေး… စို့ချင်စဖွယ် နို့လုံးဖွေးဖွေးလေး…. သူ့အပေါ်၀ယ် အုပ်မိုးနေသော သက္ကရာဇ် ဆံနွယ်လေးတွေ….

“အာ့…အာ့..သက္ကရာဇ်ရယ်… ပိုးဟပ်ဖြူလေးရယ်… ကောင်းတယ်.. အား.. ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ကွာ”

“အင်း… အဲ့လိုလေးနေပေး…. အား…. မောင် ပြီးတော့မယ် သက္ကရာဇ်ရယ်… အား… မောင် ပြီးပြီ… သက္ကရာဇ်ရယ်… ချစ်တယ်ကွာ… ချစ်တယ်”

အရည်ဖြူဖြူများ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွင့်စဉ်သွားကာမှ ချစ်လွန်းတင် အသိစိတ်တို့ ပြန်၀င်လာရသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ရူးမိုက်မိမှန်းမသိ။ သူ့ကိုယ်သူ မောင်လို့တောင် နာမ်စားသုံးမိသည်အထိ။ သက္ကရာဇ်မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း အားနာစိတ်တို့နဲ့အတူ သိလိုက်တာက သူဟာ Bisexual သမားတစ်ယောက်ပါလား။

“ကိုယ့်ကို…ခွင့်လွှတ်ပါ သက္ကရာဇ်ရယ်”

……………………………….

ဒီရက်ပိုင်း ချစ်လွန်းတင်တစ်ယောက် အိမ်ကိုကပ်သည်မရှိသည်ကို နေမိုးစွေ သတိထားမိသည်။ သူနဲ့လည်း မျက်နှာချင်းမဆိုင်။ အပြင်ထွက်ရသည့် အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်နေသည်။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်လွန်းတင်ကို စောင့်ရှောက်ထားခဲ့တာကြောင့် တကယ့်တူ‌ညီရင်းချာလေးတစ်ယောက်လို သူ သံယောဇဉ်ရှိသည်။ ချစ်သည်။ ယုံကြည်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုတလော အချိုးတွေ ပြောင်းနေသော ချစ်လွန်းတင်ကို နေမိုးစွေ သိပ်မကြည်ချင်တော့။

“ဒေါက်…ဒေါက်…ဒေါက်”

“၀င်ခဲ့ပါ”

အခန်းတွင်းကို ၀င်လိုက်တာနဲ့ စူးရှသည့် အရက်နံ့တို့က ထောင်းခနဲ။ စားထားသည့် မုန့်တွေကလည်း ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသလို… အ၀တ်တွေကလည်း တောင်လိုပုံနေပြီ။ ဒီကြားထဲ လိုက်ကာကြီးကို ပိတ်ထားသေးတာမို့ အခန်းထဲ အလင်းရောင်က ကောင်းကောင်းမ၀င်။

နေမိုးစွေ အံ့ဩသွားရသည်။ သူနဲ့နေခဲ့တဲ့အချိန်တွေမှာ ချစ်လွန်းတင်ကို ဒီလောက်ထိ စုတ်ပြတ်သတ်အောင် နေတာမျိုး မကြုံဖူးပါ။ လူကိုလည်း ကြည့်ဦး… ညှင်းသိုးသိုးနဲ့ မုတ်ဆိတ်မရိတ် ဘာမရိတ် ဖြစ်သလိုနေနေပုံများ။ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ကီးဘုတ်နှိပ်နေပုံက မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်အလား။ နေမိုးစွေ စိုးရိမ်သွားမိသည်။

“လွန်း…မင်းဘာ‌တွေလုပ်နေတာလဲ”

“ဟမ်…ဘာလို့လဲ”

“မင်း ဒီလောက်စုတ်ချာနေတာ ငါမမြင်ဖူးပါဘူး… မင်းမှာ ဘာအဆင်မပြေဖြစ်နေလို့လဲ… ငါ့ကိုပြောလို့ရသားနဲ့”

“ဟက်…မရပါဘူး.. ကျုပ်လိုချင်တာ ခင်ဗျား မပေးနိုင်ပါဘူး”

“ပြောစမ်းပါ…ငါ မလုပ်ပေးနိုင်တဲ့အရာဆိုတာ ရှိလို့လား.. မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ပူဆာတာမှန်သမျှ ငါမလုပ်ပေးတာ ဘာရှိလို့လဲ”

ချစ်လွန်းတင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရာကနေ ခြေထောက်တွေကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ နေမိုးစွေကို အေးစက်သော မျက်လုံးအစုံနဲ့ စိုက်ကြည့်တော့ နေမိုးစွေ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ကြောက်ကျသွားမိသည်။

“သက္ကရာဇ်ကို ကျုပ်ကို ပေးနိုင်မလား”

တစ်လုံးချင်း ပီပီသသ ထွက်လာသည့် စကားလုံးဖြစ်သော်ငြား နေမိုးစွေနားထဲ အသံတွေ ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတာမို့ ထပ်မေးမိသည်။

“လွန်း..မင်း…မင်း ဘာပြောတာ”

“ဟာ့..ဟာ့”

မဟတဟ ရယ်သံတိုးတိုးနဲ့အတူ ချစ်လွန်းတင် သဘောကျစွာ ရယ်မိသည်။ မစသင့်သော မီးပွားကို သူသွားထိုးဆွမိပြီမှန်း နားလည်ပေမယ့် သူ နောက်မဆုတ်ချင်တော့။ ဒီနေရာမှာပဲ အတိအလင်း တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်တာ ကောင်းပါသည်။

“သက္ကရာဇ်ခိုင်ကို ကျုပ် လိုချင်တယ် ဦးနေမိုးစွေ… ခင်ဗျား ပေးမှာလား”

ခွပ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ လုံးကနဲ ကျသွားသော ချစ်လွန်းတင်။ စီးကျနေသော သွေးတွေကို လျှာနှင့်သိမ်းလျက်ရင်း မထီထင်သလို သူ့ကို ပြုံးပြီးကြည့်နေပုံက တကယ်ကို သတ်ပစ်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်။ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော လက်တို့ကို ချစ်လွန်းတင် မမြင်အောင် အနောက်သို့ ကွယ်ဝှက်ရင်း စကားလုံးတို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သက္ကရာဇ်က ငါ့မိန်းမ… ငါကိုယ်တိုင် ခေါ်ပြီး ယူထားတဲ့ မိန်းမဆိုတာ မင်းသိရဲ့သားနဲ့… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအတွေးတွေ စကားတွေ မင်းဆီက ထွက်လာရတာလဲကွာ”

“ခင်ဗျား မိန်းမမှန်း ကျုပ်သိပ်သိတာပေါ့… ကျုပ် သူ့ကို ချစ်မိသွားလို့… ချစ်တယ် ပြောတာလေ… ခင်ဗျား မပေးနိုင်ဘူး မဟုတ်လား… ဟက်.. ခင်ဗျားပေးဖို့လည်း မလိုပါဘူး… ကျုပ်နည်းကျုပ်ဟန်နဲ့ သက္ကရာဇ် အချစ်ကို ရအောင်ယူမှာ”

နေမိုးစွေ ချစ်လွန်းတင်ရဲ့ စကားတွေကို မကြားဝံ့တော့။ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း ပတ်၀န်းကျင်နှင့် သွေဖီနေသော စကားလုံးတွေ။ သူ့စကားဆို တစ်ခွန်းဆိုတစ်ခွန်း နာခံတတ်သော ကောင်လေးက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

“လွန်း…မင်း… ငါ့ကျေးဇူးကို ဒီနည်းနဲ့ ဆပ်လိုက်တာပေါ့လေ”

“သွားစမ်းပါ… ခင်ဗျား ကျေးဇူးတွေက ကျုပ်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေနဲ့တင် ကျေပြီးသား.. ကျေးဇူးဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့တော့ ကျုပ်ကို လာမနွယ်နဲ့”

“မင်း…ငါ့အိမ်က အခုချက်ချင်းဆင်းသွား”

ချစ်လွန်းတင် စောင့်နေသည်ကလည်း ဒီစကားလုံး။ နေမိုးစွေကိုယ်တိုင် သူ့ကိုနှင်ချတာပဲ ဖြစ်စေချင်သည်။ တကယ်လည်း ဒီအိမ်မှာ မနေချင်တော့။ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သူရဲ့ အရိပ်မှာနေပြီး မိန်းမဖြစ်သူကိုပါ ပြစ်မှားနေမိသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း စိတ်မလုံချင်။ သူ့အရိပ်ကနေ ခွဲထွက်ပြီး သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရင်ဆိုင်လိုက်တာကပဲ ပို၍ကောင်းမည်။ သူ သက္ကရာဇ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်သည်။ သက္ကရာဇ်သည် သူ့အတွက်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိတိုင်း သွေးတို့ ဆူပွက်လာစမြဲ။ ရူးသွပ်မိသော သူ့စိတ်ရိုင်းတို့ကိုလည်း သူ မထိန်းနိုင်။ တစ်ချိန်က အချစ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သူနဲ့ စစ်ခင်းရမည်ဆိုလည်း သူ မကြောက်ရွံ့တော့။ သူ့စိတ်မှာ သက္ကရာဇ်သည်သာ ပထမ။

……………………………………….

ခြံထဲဆင်းပြီး ဘုရားပန်းခူးဦးမည်ဟု တွေးကာ သက္ကရာဇ် ခြံထဲကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ အခုတလော ချစ်လွန်းတင်ဆိုတဲ့ လူကို မတွေ့ရတာကြောင့် စိတ်ထဲ ကျေနပ်နေမိသည်။ သက္ကရာဇ်မှာ သူ့ကို ကြည့်မရဘူးဆိုတာထက် ကြောက်ရွံ့စိတ်က ပိုမည်ထင်ပါသည်။ လူပုံက ချောပုံချောခန့်ရှိသော်ငြား သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်တွေက စူးရှတောက်ပြောင်လွန်းလှသည်။ သူ့ရှေ့ဆို သက္ကရာဇ် မဖြတ်ရဲ။ အဲ့ဒီ အကြည့်စူးစူးကြီးတွေကို ကြောက်သည်။

အတွေးတွေမှ မဆုံးသေး… သူ့အပေါ် ရိပ်မိုးလာသော အရိပ်တစ်ခု။ ချစ်လွန်းတင်… ထိုလူ။ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်တွေနဲ့မို့ ရုတ်တရက် မမှတ်မိသော်လည်း နောက်မှ ရုပ်ကို ဖမ်းမိသွားသည်။ ဘာရူပ်ဦးမလို့ပါလိမ့်။ ဘေးနားပုံချထားသော ပန်းခက်တွေကို ပွေ့ယူရင်း သက္ကရာဇ် အိမ်ထဲသို့ ၀င်ဖို့ပြင်သည်။

တကိုယ်လုံး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် အဖက်ခံလိုက်ရတာမို့ သက္ကရာဇ် လန့်ပြီး ပန်းခက်တွေကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချမိသည်။ သက္ကရာဇ် လည်တိုင်တစ်လျှောက်ကို သူ့နူတ်ခမ်းမွေးတို့နဲ့ ပွတ်တိုက်ရင်း လည်ပင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းသည်။ သက္ကရာဇ်ခါးကို ဖက်ထားသည့် သူ့လက်တွေက ပြုတ်တူပမာ။

“ချစ်လွန်းတင်…ရှင်…လွှတ်…လူယုတ်မာ”

“ဦးရေ..ဦး…အု”

အော်ခေါ်ဖို့ ပြင်သော်ငြား ပိတ်ဆို့ထားသော လက်ကြောင့် အသံက လည်ချောင်းမှာတင် ပျောက်သွားရသည်။ ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်ရင်း ပိတ်ထားသော လက်ကို ပြန်ခွာလိုက်သည်။

“ဦီး….အွန့်”

မထင်မှတ်စွာ ဆွဲစုပ်နမ်းလိုက်သော အနမ်းတွေကြောင့် သက္ကရာဇ် ပိုတိုးလို့ ရုန်းကန်မိသည်။

“တစ်ခါအော်ရင်… တစ်ခါ အနမ်းခံရမယ်မှတ်”

သက္ကရာဇ် မအော်ရဲတော့ပါ။ ‌စိတ်တိုလွန်းစွာ သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်တော့ ပြုံးပြီးကြည့်နေတာကို တွေ့ရသည်။

“တောက်…လူယုတ်မာ”

“ဪ..ဟော်… ဒေါသကလည်း ကြီးလိုက်တာ… ကိုယ်မယုတ်မာရသေးပါဘူး”

“ရှင်…ကျွန်မကို အခုလွှတ်”

“ဟင်အင်း…ခဏလေးပါ… မင်းကို ခဏလေးပဲ ဖက်ခွင့်ပေးပါ”

အရူးတစ်ယောက်လို သူ့ကိုယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော ချစ်လွန်းတင်ကြောင့် သက္ကရာဇ် အသက်ရှူတောင်မ၀ချင်။ သူ့နူတ်ခမ်းတွေက အငြိမ်မနေ။ လည်တိုင်ာဘယ်ညာတစ်လျှောက် နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ စုပ်နေပြန်တော့ သက္ကရာဇ် ငိုမိပြီ။ ဦးသာ ရောက်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒီမြင်ကွင်းကို ဦးကို မမြင်စေချင်ပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် ဒီနားကို ရောက်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။

“အဟင့်..အဟင့်..ဟင့်..ဟင့်”

ရှိုက်သံတို့ တစ်စွန်းတစ်စ ကြားရချိန် ချစ်လွန်းတင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဖက်တွယ်ထားသော သူ့လက်တို့ကို သက္ကရာဇ်ဆီကနေ ပြန်ရုပ်ရင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“မကြာခင်…မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့ရဦးမှာပဲ.. ငါ မလောပါဘူး… အဲ့ဒီအချိန်ကြရင် မင်းက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ သက္ကရာဇ်ရာ”

ချစ်လွန်းတင် ထွက်သွားပြီးနောက်မှ သက္ကရာဇ် ဒူးတွေခွေညွတ်ကာ ပုံရက်သား လဲကျမိသည်။ တုန်ရင်နေသော ရင်ဘတ်အစုံကို လက်နဲ့ အသာဖိပြီး အသက်ကို ၀အောင်ရှူရသည်။ သူ ဘာတွေပြောသွားတာလဲ။ သက္ကရာဇ် နားမလည်… သူ့အပိုင်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာတွေရော….. ဘာတွေလဲ ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ။

……………………………………….

ဦးကောင်းဇော် ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ နေမိုးစွေ ၀မ်းသာရမည်လား မပြောတတ်။ ရန်သူတော်ကြီးဆုံးသည့် သတင်း ကြားရပေမယ့် ချစ်လွန်းတင် ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခေါင်းရူပ်နေတာမို့ စိတ်ထဲသိပ်မထူးသလို ခံစားရသည်။ အသုဘကိစ္စအ၀၀ လုပ်ပေးရင်း အပူရုပ်ပေါက်အောင် ဟန်ဆောင်နေပေးလိုက်သည်။ သေတမ်းစာအရ အမွေခွဲတော့ သက္ကရာဇ်အတွက် ဘာမဟုတ်သည့် Showroom တစ်ခန်းသာ။ ဒါတွေ မမက်မောပါဘူး၊ သက္ကရာဇ်ကို သူသာ လိုလေးသေးမရှိ စောင့်ရှောက်ပါမည်ဟုပြောရင်း ရှေ့နေ့ကြီးရှေ့မှာပင် သက္ကရာဇ်လက်ကိုဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ စရိုက်နိမ့်ကျလွန်းသည့် သူတို့မိသားစုနှင့် သက္ကရာဇ်ကိုလည်း ဘာမှမပတ်သက်စေချင်တော့။ သက္ကရာဇ်ကို သူသာ ပျော်ရွှင်အောင်ထားမည်။ သူရှိနေသရွေ့လည်း ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်စေရ။ သက္ကရာဇ်သည်လည်း သူ့ကိုသာ ချစ်ရမည်။ သူတစ်ဦးတည်း အပိုင်သာ ဖြစ်ရမည်။

“ဦး…ဦး”

“ဟင်…သက္က..ဘာလဲ ဘေဘီ ဗိုက်ဆာလို့လား… Daddy ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”

“မဟုတ်ပါဘူး..ဦးရဲ့… သက္ကရာဇ်ခေါ်နေတာ ကြာနေပြီ… ဦး… အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလို့လားဟင်”

သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ကာ စိတ်ပူစွာမေးလာသော သက္ကရာဇ်ကို သဘောကျစွာ ပြုံးမိသည်။

“မပင်ပန်းပါဘူး.. ဘေဘီလေးက ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတာပဲလေ”

“သွား…စကားကတတ်ပြီ”

“မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ… Daddy မှာ ဘေဘီနဲ့တွေ့မှ အချစ်ဆိုတာကို ခံစားတတ်လာတာ… ဒီလို ကိုယ့်ကို ခံစားတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တာကိုလည်း အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်… မဟုတ်ရင်… ကိုယ်… ကိုယ် တစ်ယောက်ထဲ အထီးကျန်နေရဦးမှာ…”

သက္ကရာဇ်ပေါင်ပေါ် ခေါင်းအုံးရင်း ကလေးဆိုးလေးလို မှီနွဲ့တိုး၀င်လာသော နေမိုးစွေ၊ သက္ကရာဇ်နားလည်စွာ သူ့ဆံပင်လေးတွေကို ဖွဖွပွတ်သပ်ပေးမိသည်။ ဖေဖေရဲ့ ရှေ့နေကြီး ပေးခဲ့သော သက္ကရာဇ်အတွက် စာအရ အားလုံးကို သက္ကရာဇ် နားလည်ခဲ့ရပြီ။ ဦးကလည်း ဖေဖေရဲ့ သားကောင် မိသားစု၀င်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့လေ။ ဦးကို သက္ကရာဇ် ခွင့်လွှတ်ပါတယ်… သက္ကရာဇ်သာ လူမှားပြီး ရောက်မလာခဲ့ရင် ဦးနဲ့လည်း ဆုံတွေ့ခွင့်ရမှာ မဟုတ်သလို ဒီလိုချစ်ခြင်းတွေကိုလည်း ခံစားခဲ့ရမှာ မဟုတ်။

“ကိုယ်လေ…သက္ကရာဇ်ဖေဖေအပေါ် အငြိုးတွေ ထားခဲ့မိတယ် သက္ကရာဇ်ရယ်”

“ဒါတွေ အားလုံး သက္ကရာဇ် သိပြီးပါပြီး ဦးရယ်… ဖေဖေလည်း သူ့မိုက်ပြစ်နဲ့သူ ခံခဲ့ပြီးပါပြီ.. ဦး အရမ်းပင်ပန်းနေတယ်… ဘာမှမတွေးနဲ့နော်.. သက္ကရာဇ်ရှိတယ် သိလား… ဦး… ဘေးနားမှာ သက္ကရာဇ် အချိန်တိုင်း ရှိနေမယ်နော်.. ဦး”

မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်ကို သက္ကရာဇ် အသာအယာသုတ်ပေးရင်း နေမိုးစွေ နဖူးလေးကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်မိသည်။ ဦးဘေးနား အမြဲတမ်း အတူတူ နေသွားချင်ပါသည်။ ဘာအနှောင့်အယှက် အတားအဆီးမှလည်း အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။ ဦးကို သက္ကရာဇ် သိပ်ချစ်ပါသည်။

…………………………

သစ်ရွက်တွေ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ကြွေကျလာတာကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် ပြုံးနေမိသည်။ ဆောင်းဦးကုန်လို့ နွေပေါက်ခဲ့ပြီ။ ပတ်၀န်းကျင်က အရာရာအားလုံးဟာ သာသာယာယာ…။ ဒီနေ့လည်း မနေ့ကလိုပဲ သာယာနေဦးမှာပါ။

အိပ်ရာပေါ်ကနေ ခြေလေးဖော့ကာ အသာဆင်းပြီး မီးဖိုခန်းထဲ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဦးကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးချင်တာကြောင့် မနက်မနက်ဆို အစောကြီးထကာ ဘယ်သူမှမသိအောင် ချက်နေကြ။ ဦးမသိအောင် ချက်ရတာမို့ စောစောထမှ တော်ကာကျမည်။

“ဟိတ်”

“အမေ့…ဦး”

“မနက်အစောကြီးဆို အိပ်ရာထဲ မတွေ့ပါဘူးလို့ အောက်မေ့နေတာ လက်စသတ်တော့ ဒီရောက်နေတာကိုး”

“သက္ကရာဇ်က ဦးကို ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးချင်လို့ပါ… ဦး သက္ကရာဇ်ကို မဆူပါနဲ့နော်”

“မဆူပါဘူး ဘေဘီရဲ့… ကိုယ်က ဘေဘီလေး ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ တမင်မချက်ခိုင်းတာ.. ဘေဘီလေး ချက်ချင်ရင်လည်း ၀င်ချက်လေ.. အရမ်းပင်ပန်းတာမျိုးတော့ မလုပ်ရဘူးနော်… ကျန်တာ မိပုကိုပဲ ချက်ခိုင်းလိုက်.. ကြားလား”

“ဟုတ်ကဲ့..ဦး”

သက္ကရာဇ်က ခွင့်ပြုချက်ရပြီမို့ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ရေနွေးအိုးထဲ ရေထည့်ပြီး မီးဖိုပေါ်တင်ကာ ရေနွေးအဆူကို ထိုင်စောင့်နေစဉ် နောက်မှ ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်သော လက်နွေးနွေးကြောင့် ပြုံးမိသည်။

“အင်း…ဦး…ပြန်မအိပ်တော့ဘူးလား”

“ဟင်အင်း… သက္ကရာဇ်လုပ်နေတာကို ကြည့်ချင်တယ်… ကိုယ့်မိန်းမကာမနက်စောစော ထတာကို ကိုယ်က အိပ်ရာထဲ အိပ်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလားလို့”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဦးရဲ့.. သွားပြန်အိပ်ပါ.. သက္ကရာဇ် ကော်ဖီဖျော်ပြီးရင် လာနိုးလိုက်မယ်လေ”

“ဟင်အင်း…မသွားချင်ဘူးကွာ… အခုစားချင်တာ”

“ဟွန်း…ဗိုက်ကလည်း ဆာတတ်ချက်”

“အဲ့ဒါ ဆာတာ မဟုတ်ဘူး ကလေးရဲ့”

“ဟင် ဒါဆို ဘာကို… အာ ဦးနော်”

“ဘေဘီလေးကို စားချင်တာ…. ကိုယ်ဆာနေတာ ကျွေးမှာလား”

ကလေးဆိုးကြီးလို မှီနွဲ့ပြောရင်း သက္ကရာဇ် ပခုံးသားလေးကို အင်္ကျီမှဆွဲဖော်ကာ ဖွဖွလေး ကိုက်သည်။ ကျောပြင်ကို လာထောက်နေသော မာမာအရာကြီးကြောင့် သက္ကရာဇ် လန့်သွားသည်။

“အို….ဦး”

“ဘေဘီလေး….”

သက္ကရာဇ်ကို သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်စေပြီး ညအိပ်၀တ်ရုံအောက်က ထိုးထွက်နေသော မာမာအရာကြီးကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်စေသည်။

“အို…ဦး… မီးဖိုချောင်ထဲမှာလေ”

“ဘာဖြစ်လဲကွာ.. မနက်လည်း စောသေးတာ… ဘယ်သူမှ ရောက်မလာသေးပါဘူး”

နှုတ်ခမ်းတို့ကို ပြွတ်ခနဲ မြည်အောင် ဆွဲစုပ်ရင်း သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ဘေစင်ပေါ် နေရာလွတ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ည၀တ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖြည်လိုက်တော့ လိင်တံကြီးက မတ်ခနဲ ထောင်ထွက်လာသည်။

“ကြည့်ပါဦး…. ကိုယ့်လီးကြီး ဘယ်လောက် မာနေလဲ”

“ကိုင်ကြည့်ပါဦး…ကလေးရဲ့”

သက္ကရာဇ် မရဲတရဲ ထောင်ထွက်နေသော သူ့ဟာကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကြည့်သည်။ လုံးပတ်ကြီးမားပြီး ရှည်ကလည်း ရှည်သေးတဲ့အပြင် အကြောကြီးများက စိမ်းမြနေသည်။ ထိပ်ဖူးလေးက အရေခွံလေးက အနည်းငယ် လန်နေကာ နီနီဖူးဖူးလေးဖြစ်နေပြီး အကွဲကြောင်းလေးက အရည်ကြည်လေးကို စို့နေသည်။ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် သက္ကရာဇ်အတွက်တော့ ရင်ခုန်ချင်စရာ။ သက္ကရာဇ် အသဲယားစွာ လက်သည်းလေးနဲ့ ဆိတ်ကြည့်တော့ နေမိုးစွေဆီက ခပ်တိုးတိုးညဉ်းသံ ထွက်လာသည်။ အထက်အောက် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်ပေးတော့ သူ့လက်တွေက သက္ကရာဇ်နို့လုံးတွေကို ပိုကြမ်းတမ်းစွာ ဆုတ်ချေသည်။

“ဘေဘီလေး …. ကိုယ်မရတော့ဘူး…. ဖြဲပေးကွာ”

ပေါင်ကို အနည်းငယ် ကားပေးလိုက်တော့ ဆတ်ကနဲကို ဆောင့်ထိုးလိုက်သည်။

“အား…ဦး နာတယ်”

“ဆောရီး ဘေဘီလေးရယ် Daddy လောသွားတယ်… ဖွ ဖွ”

ထိုးသွင်းမှုကို ခဏရပ်လိုက်ရင်း သက္ကရာဇ် ပိုကောင်းလာစေရန် နို့လေးတွေကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် စို့ပေးသည်။ ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကိုပါ နူးညံ့စွာ ဆွဲစုပ်ပေးသည်။ သက္ကရာဇ် ကောင်း‌နေပြီဆိုမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်တော့သည်။ သက္ကရာဇ် သူ့အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား အတွင်းတလျှောက် အသွင်းအထုတ် လုပ်နေသော နေမိုးစွေ လိင်တံချောင်းကြီးကို မရဲတရဲ ငုံ့ကြည့်သည်။ အသွင်းအထုတ် လုပ်လေတိုင်း ကပ်ပါသွားသော အချစ်ရည်ရွှဲရွှဲများနှင့်အတူ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားက လိပ်တက်သွားသည်ကို အသည်းယားစဖွယ် တွေ့မြင်ရသည်။

နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်ကာ အကြမ်းအရမ်း ဆောင့်တော့သည်။ သက္ကရာဇ် လည်ပင်းသား ဂုတ်သားတို့ကလည်း နေမိုးစွေ လက်ချက်ကြောင့် နီရဲကာ သွားရာများထင်းနေသည်။ အသားချင်း တဖတ်ဖတ်ရိုက်ခတ်သံ စွဲမက်ဖွယ်ရာ ညည်းညူသံတို့က စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပြုမူနေကြသော သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပို၍ထန်စေသည်။ နေမိုးစွေ ကြမ်းသလောက် သက္ကရာဇ် တဖြည်းဖြည်း ခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်။ ပေါင်တံတို့ကို ပိုမိုကားပေးရင်း နေမိုးစွေ ဆောင့်ချက်မှန်သမျှကို လူးကာလွန့်ကာ ကော့ခံပေးသည်။

“ကောင်းလား…ဘေဘီလေး.. Daddy လိုးတာ ကောင်းရဲ့လား”

“ကောင်းတယ် Daddy …အား… သက္ကရာဇ်ကို အကြမ်းလိုးပေးပါ”

“ကြိုက်တယ်ကွာ..ဘေဘီက ခံတာ အရမ်းတော်တာပဲ…. နောက်ရော ဒီလိုခံပေးမှာလား”

“ဟုတ်…ဟုတ်.. Daddy ”

“ရော့ကွာ…အင့်..အင့်”

“အွန့်…အ… Daddy ကြမ်းကြမ်းလေး”

ဘေစင်ပေါ် လက်နောက်ပစ်ကာ သက္ကရာဇ် ခေါင်းလေးမော့လို့ ညီးညူမိသည်။ အတွင်းထဲမှာ အီဆိမ့်နေအောင်ကောင်းသော ခံစားမှုတို့နဲ့အတူ အဆက်မပြတ် ဆောင့်ထိုး‌နေသော အချောင်းကြီးကလည်း ပူနွေးကာ ပြည့်ပြည့်ကျပ်ကျပ်ကြီး ခံစားနေရတာမို့ သက္ကရာဇ် တစ်ခုခုကို လွှတ်ထုတ်ပစ်ချင်လာသည်။

“ဘေဘီလေး… ပြီးတော့မှာ မဟုတ်လား.. Daddy အားကုန်ဆောင့်ပေးမယ်… အပြည့်အ၀ခံစားပြီး လွှင့်ထုတ်ပစ်လိုက်”

သက္ကရာဇ် ခေါင်းမညိတ်နိုင်..၊ ပိုမို ပြင်းထန်လာသော သူ့ထိုးသွင်းမှုတွေကြား ကိုယ်လေးက အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေသည်။

“အား… Daddy ..အ့..အ့… အား ချစ်တယ် အရမ်းချစ်တယ်… ချစ်တယ် Daddy ”

“Daddy လည်း အရမ်းချစ်တယ် ဘေဘီ.. အား… Fuck ya… What a nice pussy.. အိုး ကလေးရယ်”

အဖုတ်လေးထဲ နွေးကနဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားသော ခံစားချက်နှင့်အတူ စီးကျလာသော အရည်ဖြူဖြူများ။ သက္ကရာဇ် မောပန်းစွာ နေမိုးစွေကိုယ်ကို မှီတွဲရင်း အမောဖြေရသည်။ တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသော အသက်ရှူသံများက ကျယ်လောင်စွာ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ခဏလောက် ဒီအတိုင်းလေး ငြိမ်ငြိမ်နေမိကြသည်။ အတန်ကြာတော့မှ ကိုယ်ချင်းခွာကာ နေမိုးစွေ သူ့လိင်တံကို သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မာန်ဖီနေသော သူ့ကောင်ငယ်လေးက အခုတော့ မောပန်းလို့ အိပ်မောကျနေပြီ။ သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို ရီဝေစွာ ကြည့်နေတာ တွေ့ရသည်။ ဖြဲထားသည့် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ကားထားတုန်း ဖြစ်တာကြောင့် ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသည့် အဖုတ်လေးမှာ အရည်လေးတွေ အိုင်နေသည်။

နေမိုးစွေ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ သက္ကရာဇ်အဖုတ်မှာ ကပ်နေသည့် အရည်တွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျက်ပေးလိုက်သည်။

“အို… Daddy မလုပ်နဲ့”

သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နေမိုးစွေ ဦးခေါင်းကို တွန်းထုတ်သော်ငြား မရပါ။ တပြတ်ပြတ် လျက်နေသည့်အသံကို နားရှက်လွန်းစွာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပေမယ့် ကြင်နာသော သူ့အပြုအစုတွေကြောင့် သက္ကရာဇ် သူ့ကိုမကြည့်ပဲလည်း မနေနိုင်ပါ။ အရည်တွေအားလုံး ကုန်စင်အောင် လျက်ပေးပြီး သက္ကရာဇ်ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြသည်။

“ဘေဘီလေး…. Daddy ကြောင့် အရမ်းနာသွားလားဟင်”

“ဟင်အင်း.. မနာပါဘူး ဦးရဲ့”

“Daddy ကိုရော ချစ်လား”

“ချစ်တယ်…အရမ်းပဲ”

နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကို ထပ်မံနမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် စီကနဲ မြည်လာသော ရေနွေးအိုးအသံနှင့် မီးဖိုထဲ၀င်လာသော မပုအသံကြောင့် သက္ကရာဇ်ရဲ့ အလန့်တကြား တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“ဟင် အစ်ကိုလေးနဲ့ အစ်မလေးနဲ့ ဘာလုပ်နေကြ… အဲ့”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ… လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာလေ မမြင်ဘူးလား”

ည၀တ်အင်္ကျီအပေါ်ရုံ ဖရိုဖရဲနှင့် အိပ်ထမတင် လုပ်နေသော နေမိုးစွေနှင့် မီးဖိုထဲ မ၀င်စဖူး သက္ကရာဇ်တို့ကို မြင်လိုက်ရတာမို့ မပုမှာ အံ့ဩမိသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။

“ဟုတ်တယ်…မပု.. ဟို သက္ကရာဇ်လည်း ရေဆာလို့ … ဟီး”

ထူးဆန်းပါ့ ဟိုတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ဂျင် အကောင်းစားအခန်းကြီးအစား မီးဖိုချောင်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည်တဲ့။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မီးဖိုထဲမှာမှ တကူးတက ရေ၀င်သောက်သတဲ့။ ဒီလင်မယားတွေ ထူးဆန်းချက်။

မပုက ခေါင်းကုတ် ဖင်ကုတ်နဲ့ လှည့်ထွက်သွားမှ နေမိုးစွေနဲ့ သက္ကရာဇ်တို့နှစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။ ပြုံးစိစိနဲ့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ် နဖူးလေးကို မနာအောင် လက်သီးနဲ့ ခပ်ဖွဖွလေး ထုလိုက်ပါသည်။

………………………………………

ချစ်လွန်းတင် ဒီမြို့လေးကို ရောက်လာတာ ၄ လတောင် ပြည့်တော့မည်။ နေရေးထိုင်ရေး လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကအစ အရင်က အချိတ်အဆက်နဲ့ ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်ရသည်မို့ ဒီလောက်တော့ အချိန်ယူရသည်။ အလုပ်တွေများနေတာမို့ သက္ကရာဇ်အကြောင်းကို မစဉ်းစားဖြစ်ပေမယ့် အခုအနားယူချိန်မှာတော့ သက္ကရာဇ်အကြောင်းက သူ့ခေါင်းထဲ၀င်လာသည်။

ဘ၀မှာ မိန်းမသားတစ်ဦးကို ပထမဆုံး စရင်ခုန်မိခြင်း။ ထိုမိန်းမမှာလည်း ပိုင်ဆိုင်သူရှိပြီးသား။ တစ်ချိန်က အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် နေမိုးစွေရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဇနီးမယား။ ချစ်လွန်းတင် အလိုလိုနေရင်း ပူလောင်လာမိသည်။ သက္ကရာဇ်ကို သူ့အနားရှိစေချင်စိတ်တို့က တားမရတော့။ သူ အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရမည်။ ဒါပေမယ့်လည်း နေမိုးစွေကို ဘယ်လိုမှ လျှော့တွက်လို့မရတာကို သူ့လက်အောက်မှာ လုပ်ခဲ့ဖူးတာမို့ သိပြီးသား။

ပိုမိုရှည်လျားနေပြီဖြစ်သော ဆံပင်သားတို့ကို ခပ်ဖွဖွပွတ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် ခနဲ့ပြုံး ပြုံးမိသည်။ သက္ကရာဇ်ကို အပိုင်ရဖို့ သူကြိုးစားတော့မည်။

………………………………………

မနက်ခင်းစောစောကတည်းက အလုပ်ကိစ္စဆိုကာ နေမိုးစွေ ထွက်သွားသည်မို့ သက္ကရာဇ် ပျင်းနေရသည်။ အိမ်ကြီးရှင်သခင်မ ဖြစ်တာကြောင့်လည်း ဘာအလုပ်တစ်ခုမှ မကူခိုင်းတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ပိုပျင်းမိသည်။ အိမ်အပေါ်ထပ် ၀ရန်တာလက်ရန်းမှာ မှေးတင်ကာ ပျင်းတွဲ့စွာနဲ့ ခြံအပြင်ဘက်ကလမ်းကို ဘာရယ်မဟုတ် မျက်စိကစားမိသည်။ အုတ်ခုံလေးပေါ်မှာ ထိုင်ကာ အမောဖြေနေသည့် အသက် ၇၀ အရွယ် အဘွားအိုတစ်ဦး။ ဘေးမှာတော့ ဘောလုံးတွေ ထည့်ထားသည့် ခြင်းကလေး။ ကြည့်ရတာ ဘောလုံးတွေ လိုက်ရောင်းနေပုံရသည်။ နေပူပူမှာ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးနဲ့ ဈေးလိုက်ရောင်းနေသည့် အဘွားအိုကိုကြည့်ကာ သက္ကရာဇ် သနားမိသွားသည်။

“အင်း…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… တတ်နိုင်သလောက်လေး အားပေးမှပဲလေ”

အတွေးတို့နဲ့အတူ ခြံထဲကိုဆင်းလာတော့ တံခါးမှာ စောင့်ကြပ်နေကြသည့် အစောင့်တို့က တားသည်။

“မမလေး…. ဆရာက မမလေးကို သူမပါပဲ ခြံပြင်တောင် မထွက်နဲ့လို့ မှာထားပါတယ် ခင်ဗျ”

“အို… ဒီထိပ်လေးပဲ ထွက်မှာပါ… ဟိုမှာလေ ဘောလုံးတွေ ၀ယ်ချင်လို့”

အဘွားအိုထိုင်နေသည့်ဘက် မေးငေါ့ပြတော့ အစောင့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

“မမလေး လိုချင်ရင် ကျွန်တော် သွား၀ယ်ပေးပါ့မယ်”

“အို..မလိုပါဘူး သက္ကရာဇ်က ကိုယ်တိုင် ထွက်၀ယ်ချင်တာ… ခြံနဲ့လည်း ဘယ်လောက်မှဝေးတာ မဟုတ်ဘူး”

အကြိမ်ကြိမ် နားပူအောင်ပြောတော့ အစောင့်တွေကလည်း နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးလိုက်ရသည်။ သက္ကရာဇ်ကို မျက်စိအောက်ကတော့ အ‌ပျောက်မခံ။

“အဘွား…. ဘောလုံးလေးတွေ ဘယ်လိုရောင်းတာလဲဟင်”

“တစ်လုံး ၃ ထောင်ပါ ကလေးရယ်… ဘယ်နှစ်လုံးယူမှာလဲ”

အဘွားအိုက တကိုယ်လုံး ညစ်စုတ်ပေရေနေပေမယ့် စူးရှတဲ့ သူ့အကြည့်တွေက သက္ကရာဇ်ကိုယ်ပေါ် ပြေးလွှားနေသည်။

“အင်း အဘွားမှာ ဒီအလုံးလေးတွေပဲ ပါတာ မဟုတ်လား… သက္ကရာဇ် အကုန်လုံး ယူမယ်လေ”

“အို…အများကြီးကို ကလေးမက ဘာလုပ်ဖို့လဲ အိမ်မှာ ကလေးတွေရှိလို့လား… ရှိမှ၀ယ်ပါကွယ်”

“ရပါတယ် အဘွားရဲ့ စောစောရောင်းကုန်တော့ စောစောနားရတာပေါ့”

“အေးပါကွယ်…ဟုတ်ပါပြီ..သာဓုပါ ကလေးမလေးရယ်”

“အဲ့..ဘောလုံး လိမ့်ထွက်ကုန်ပြီ”

“နေ နေ အဘွား… သက္ကရာဇ် ကောက်ပေးမယ်”

လမ်းစောင်းတစ်ဘက်စီ လှိမ့်ဆင်းသွားသော ဘောလုံးတွေကို ကောက်ဖို့ သက္ကရာဇ် ဟိုဘက်လမ်းကို ကူးလိုက်သည်။ ဘောလုံးက တော်တော်ဝေးဝေး လှိမ့်သွားသည်မို့ မနည်းလိုက်ဖမ်း ကောက်ရသည်။ တံခါးနားစောင့်နေသည့် အစောင့်နှစ်ယောက်ကလည်း သက္ကရာဇ်ကို သတိမထားမိဘဲ သူတို့ဘာသာ ထွေရာလေးပါး ပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။

အဲ့ဒီအချိန်ခဏလေးမှာပဲ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးဟာ လျှပ်တပြက် ရောက်လာသော ကားထဲကလူတွေရဲ့ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရုန်းကန်မှုကင်းမဲ့စွာနဲ့ ကားပေါ်ကို ပါသွားတော့သည်။

………………………………..

“တောက်… မင်းတို့ ဘာအသုံးကျလဲ… သက္ကရာဇ်တစ်ယောက်ကိုတောင် သေချာမကြည့်ထားနိုင်ဘူး.. အတန်တန် မှာထားရဲ့နဲ့ကွာ…”

“Boss ကျွန်တော်တို့ မှားပါတယ်…. ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်ပေးပါ”

မျက်ထောင့်ကြီးနီကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည့် နေမိုးစွေ။ စိတ်တိုလွန်း စိတ်ပူလွန်းတာကြောင့် ၀တ်ထားသည့် ကုတ်ကို တရကြမ်း ဆွဲခွာရင်း ဆိုဖာပေါ် ဘုန်းကနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ ဒီကိစ္စ ဘယ်သူလုပ်တာ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူ့အပေါ် ကလန်ကဆန်လုပ်ရဲတာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ သက္ကရာဇ်ကို အပိုင်စီးပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်တာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ခေါင်းထဲ လက်ကနဲ ရောက်လာသော အတွေးတစ်စ။

“တောက်…ချစ်လွန်းတင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်… မင်းတို့တွေ အခု အဲ့ကောင် ဘယ်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ရှာကြည့်စမ်း.. ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးမြေဆုံးအောင် လိုက်ရှာမယ်… တောက်”

သခင်စိတ်ဆိုးပြီဆိုတော့ လက်အောက်ငယ်သားတွေမှာ နေစရာမရှိတော့။ မျက်နှာအပျက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အသီးသီး ထွက်သွားကြသည်။ နေမိုးစွေ ရင်အစုံက ဖားဖိုကြီးလို နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်ကာ စိတ်တွေကလည်း လှုပ်ရှားနေသည်။ သက္ကရာဇ်အတွက် စိတ်ပူနေမိသည်။ ဘယ်လောက်ကြောက်နေရှာမလဲ။ သူ့အပြစ်တွေပါ။ သူသာ ကြပ်ကြပ်မတ်မတ်ရှိရင် သက္ကရာဇ် အခုလိုဖြစ်မှာမဟုတ်။ မဖြစ်ချေ။ ချစ်လွန်းတင် တည်နေရာကို အမြန်ဆုံး သိရမှဖြစ်မည်။ သက္ကရာဇ်ကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်မှာကို ပိုစိတ်ပူမိသည်။ ချစ်လွန်းတင်ဆိုသည့်ကောင်က စည်းစောင့်ချင်သူမဟုတ်။ တွေးရင်း တွေးရင်း ဒေါသက ထွက်လာရသည်။

“တောက်…..”

မေးကြောကြီးတွေ ထောင်ထလာအောင် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ရင်း တောက်ခေါက်လိုက်သံက ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။

…………………………………..

သက္ကရာဇ် အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်မည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ချစ်လွန်းတင်က သူ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားသည်တဲ့။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ငိုရှိုက်ရင်း ဦးကို တမ်းတမ်းတတ အော်ခေါ်သော်လည်း ချစ်လွန်းတင်ရဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့။ မွတ်သိပ်စွာ နမ်းနေသော အနမ်းတွေကြားမှာ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးဟာ မျော့မျော့လေးသာကျန်ပြီး တကိုယ်လုံးကလည်း တုန်ရီမောဟိုက်လို့နေသည်။ သက္ကရာဇ် အရမ်းမောနေပြီ။ ဦးရယ်….. ဦး ဘယ်မှာလဲဟင်…. သက္ကရာဇ်ကို လာကယ်ပါဦး။

ပိတ်မှောင်နေသော မျက်လုံးအစုံကို အားယူဖွင့်ရင်း ကိုယ်ပေါ်အုပ်မိုးကာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသော အရာကို သေချာစွာ ကြည့်မိသည်။

“အား….ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ.. ရှင်.. ရှင်.. ကျွန်မကိုယ်ပေါ်က ဖယ်ပေး”

အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်။ တကယ့်အပြင်မှာ ဖြစ်နေတာကြီး။ သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကုန်းရုန်းထတော့ ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကိုယ်ပေါ်ကို တက်ကာ ရုန်းကန်နေသော လက်တို့ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိကပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ဖိချပစ်သည်။ နာကျင်လွန်းတာကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို အနီးကပ် ငုံ့ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်သည်။

“ရှင်..လူယုတ်မာ… ကျွန်မကိုယ်ပေါ်က အခုချက်ချင်း ဆင်းပေး”

ချစ်လွန်းတင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို အသည်းယားစွာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဖိညှစ်ပစ်သည်။ တကယ့် အရိုးခံအလှလေး။ ရှင်းသန့်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ပန်းသွေးရောင် ကာလာလေးပြေးနေကာ မဆိုးဘဲ နဂိုပန်းသွေးရောင်ပြေးနေသော နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေး။ တကယ့်နမ်းပစ်ချင်စရာလေး။ သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေပုံက ကျားသစ်မလေး မာန်ဖီနေသည့်အလား။

လွတ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်နှင့် သူ့ကိုယ်ကို တဘုန်းဘုန်းထုတော့ ချစ်လွန်းတင် စိတ်မရှည်စွာ သက္ကရာဇ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ အသားရောင် ဖွေးဖွေးလေးက ၀င်းခနဲ ပေါ်လာတာမို့ သက္ကရာဇ် ကမန်းကတန်း လက်တို့နှင့် ကာမိသည်။

“ချစ်လွန်းတင်…ရှင် ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ”

အဖျားခတ်လာသော တုန်ယင်သံတိုးတိုးလေးက မျက်၀န်းမှာ မျက်ရည်ဥတို့ကို စွတ်စိုစေသည်။

“ရော်…ကိုယ်ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ… ကိုယ်မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်လို့”

ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကို ငုံ့နမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် တိမ်းရှောင်လိုက်တာကြောင့် လည်ပင်းသားလေးကိုသာ နမ်းမိသွားသည်။ လည်ပင်းသားလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲစုပ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် အရသာခံနေသည်။

“ဟင်အင်း….ဟင့်…မလုပ်ပါနဲ့…. သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်…. သက္ကရာဇ်ကို ဦးဆီပြန်ပို့ပေးပါ….. ဦး…. ဦးရေ”

လည်ပင်းမှာ စုပ်နမ်းမှုက ရပ်သွားပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲခါပြီး နံရံမှာ ဖိကပ်တာ ခံလိုက်ရသည်။ လည်ပင်းကို သန်မာသော သူ့လက်တို့နဲ့ ဖိညှစ်ထားတာကြောင့် သက္ကရာဇ် မျက်လုံးတို့ ပြာဝေလာရသည်။

“တောက်….ငါ့ရှေ့မှာ တခြားယောင်္ကျားနာမည် မတမိစေနဲ့ သက္ကရာဇ်ခိုင်”

ချစ်လွန်းတင် လက်တို့ကို ရုတ်လိုက်တာနဲ့ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေး အရုပ်ကြိုးပြတ် မွေ့ရာပေါ်ကျသွားရသည်။ ပါးပြင်ပေါ်ကျလာသော မျက်ရည်တို့ကို မသုတ်ဘဲ မွေ့ရာထက် မျက်နှာအပ်ကာ အသံထွက် ငိုမိသည်။ ဘယ်ဘ၀က ၀ဍ်ကြွေးတွေလည်း မသိပါ။ ပြန်ပေးဆွဲခံရ၊ အဓ္ဓမ အနိုင်ကျင့်ခံရ။

ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ဘေးနား ရောက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ ပြန်လည်ရုန်းကန်လာသော လက်တို့ကို ဖမ်းချုပ်ရင်း တကိုယ်လုံးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။ ပါးစပ်ကနေလည်း တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောမိသည်။

“မောင်… သက္ကရာဇ်ကို နာကျင်အောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး သက္ကရာဇ်ရယ်… မောင့်စကား နားထောင်စမ်းပါ…. မောင်လေ သက္ကရာဇ်ကို သိပ်ချစ်တယ်… အရမ်းချစ်တယ် သိလား”

“ဟင့်အင်း…ဟင့်… ဟင့်အင်း… လွှတ်… ရှင် အခုလွှတ်”

တကိုယ်လုံး အရိုးများ ကျိုးကြေမတတ်။ ညှစ်ထားသော အားရှိန်က ပြင်းတာမို့ သက္ကရာဇ်မှာ မလူးသာမလွန့်သာ။ သူ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်မှာကိုလည်း ကြောက်သည်။ ဒီလောက်အထိ စိတ်ရူးပေါက်မယ်လို့လည်း မထင်ထားခဲ့။ အခုချိန်မှာ ဦးကိုသာ သတိရမိသည်။ ဦးသာရှိရင်………။

ပါးပြင်ထက်က မျက်ရည်တွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးနေသော ချစ်လွန်းတင်… မုန်းသည်၊ ရွံသည်။

“အအေးပတ်သွားလိမ့်မယ်… ရော့ ဒါလေး ခြုံထားလိုက်”

သက္ကရာဇ် အမြင်ကပ်စွာ ခြုံထည်ကို ကုတင်အောက် ပစ်ချလိုက်သည်။ ချစ်လွန်းတင် မျက်လုံးတွေက ပိုမိုအေးစက်လာပြီး သက္ကရာဇ် ပုခုံးသားတွေကို မထိတထိ တို့ဖွကိုင်တွယ်ကာ အားကုန် ကိုက်ချပစ်လိုက်သည်။

“အား…အ…အ”

အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် သက္ကရာဇ်တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။ အ၀တ်မဲ့နေသော အပေါ်ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်က ဖိထိန်းရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်က မွေ့ရာစကို အားပြုဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံမိသည်။ ချစ်လွန်းတင် မျက်နှာက သက္ကရာဇ်နားကပ်ကာ

“မောင် ဂရုစိုက်ပေးနေတာကို မငြင်းဆန်ချင်နဲ့… မဟုတ်ရင် ဒီထက်ပိုနာသွားလိမ့်မယ်”

“ထွီ”

“ဟာ….တောက်…မင်း”

နီရဲသွားသည့် သူ့မျက်နှာကို သက္ကရာဇ် ရွံရှာစွာကြည့်ရင်း

“ရှင်က… ကျွန်မကို ချစ်တယ်.. ရှင်က ကျွန်မကို ကြင်နာမယ် ဟုတ်လား… ဟက်… ကျွန်မယောက်ျား နေမိုးစွေလောက် ရှင် ကျွန်မကို ချစ်နိုင်မတဲ့လား… ကြင်နာနိုင်မတဲ့လား… ချစ်လွန်းတင်”

အသည်းတို့ကို ဆူးချွှန်ဖြင့် ထိုးသလို နာကျင်စေသည့် စကားလုံးများ……

“ရှင် ကျွန်မကို ဖမ်းလာတာ ဦးသိရင် ဦးက ဒီတိုင်းနေမှာတဲ့လား… ကျိန်သေပေါက် ကျွန်မကို လိုက်ရှာပြီး ရှင့်ကို အရေခွံနွှာပစ်မှာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်”

“ငါ…မင်းကိုချစ်တယ် သက္ကရာဇ်”

“ရှင် ရူးနေလား… ကျွန်မ ရှင့်ကိုမချစ်ဘူး… မုန်းတယ်… ဦးက ကျွန်မကို သေချာပေါက် လာကယ်မှာ”

“မင်း သိပ်ချစ်လှတဲ့လူက အကြွေပန်းတစ်ပွင့်ကို အိပ်ကပ်ထဲထည့်သိမ်းပြီး အမြတ်တနိုး နမ်းရှိုက်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား”

သက္ကရာဇ် တုန်ယင်ကာ ချစ်လွန်းတင်မျက်နှာကို အလန့်တကြား မော့ကြည့်မိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုတင်ထောင့်စွန်းဆီ တဖြည်းဖြည်းရွေ့ရင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်ရည်တို့က အလျင်မပြတ်။

“ဟက်.. ဘာလဲ.. ယုံကြည်ချက်မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား… မင်းက ငါ့လက်ထဲက ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်နေပြီ သက္ကရာဇ်ခိုင်… ငါ ချွေချင်ရင် အလွယ်လေးပါ… ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်တိုင် အလိုလို ကြွေဆင်းပေးမယ်ဆိုရင် ပိုကျေနပ်မိမှာ”

“ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့လည်း မစဉ်းစားလိုက်နဲ့.. တောကောင်တွေမှ အများကြီး.. မောင့်လိုတော့ ကြင်နာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

ရိသဲ့သဲ့ပြောရင်း အခန်းထဲကနေ ချစ်လွန်းတင် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နာကျင်နေသော ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်ဖို့အတွက် သူ ကောင်းကောင်း အနားယူရဦးမယ် မဟုတ်ပါလား။ အချစ်နဲ့စစ်မှာ မတရားတာမရှိ အဆိုစကားအတိုင်း ဆိုပေမယ့်လည်း နာကျင်ရတာကိုတော့ ဘယ်တရားက လာဖြေသိမ့်ပေးနိုင်မလဲ။

သက္ကရာဇ်ကို တရုတ်ပြည်နယ်စပ်ကို ခေါ်သွားမည်။ ဟိုမှာ တရား၀င် လက်ထပ်ယူဖို့ကအစ သူ စီစဉ်ထားပြီသား။ နေမိုးစွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ယှဉ်ဖို့ သတ္တိမကြောင်သော်လည်း… နေမိုးစွေနှင့်ယှဉ်လျှင် သူသာ အားနည်းနေသေးတာမို့ ထိပ်တိုက်တွေ့မယ့် ကိစ္စကိုတော့ သူ ရှောင်ပါသည်။ အဓိကက သက္ကရာဇ် သူ့လက်ထဲရောက်ဖို့။ သူ့မိန်းမဖြစ်ဖို့သာလျင် ဦးစားပေး ပထမ။ သက္ကရာဇ် ပြန်ချစ်သည် မချစ်သည်ထက် သက္ကရာဇ် သူ့ဘေးရှိနေဖို့ပဲ လိုသည်။ အမုန်းတွေကို ခံယူရင်း… သက္ကရာဇ်ကို သူ့ဘေးနားထားထားမည်။ သူချစ်ဖို့မှ မလိုတာပဲလေ။ ကိုယ်ကသာ အချစ်တွေ ပေးချင်သူ။

…………………………………….

ခရီးတစ်လျှောက် သက္ကရာဇ်ကို သူတို့ ဘာတွေတိုက်ထားသည်မသိ။ တကိုယ်လုံးနုံးလျနေကာ လူက အိပ်ပဲအိပ်ချင်နေသည်။ ကျွေးသမျှ မစားသော်လည်း ရေသာ အားပြုပြီး သောက်ရသည်မို့ ရေထဲမှာလည်း တစ်ခုခု ထည့်ထားကောင်း ထည့်ထားနိုင်သည်။ ပေးသမျှ အစားအစာတွေ သွန်ပစ်ပေမယ့် တကယ်တော့ သက္ကရာဇ် အရမ်းဆာနေပြီ။ ခေါင်းကလည်း ချာချာလည်အောင် မူးနောက်နေပြီမို့ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ချင်တော့။ လူကလည်း ပူလောင်နေတာမို့ အင်္ကျီတို့ကို သူ့ဘာသာ သတိမထားပဲ ချွတ်မိသည်။ အားတင်းထားတဲ့ မျက်လုံးတို့ဟာ ခဏမှာတော့ တစတစပိတ်ကျကာ အမှောင်ထုဆီ ဦးတည်သွားသည်။

နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့က ရင်ဘတ်တစ်လျှောက် စုန်ချည်ဆန်ချည်မို့ မျက်လုံးက အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ သူ့အပေါ်ပိုင်းတစ်လျှောက် ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့သလို တင်းရင်းသည့် ရင်သားနှစ်မွှာကို အားရစွာ စို့နေသော ချစ်လွန်းတင်။

“ဟင်အင်း…မလုပ်နဲ့..ရပ်လိုက်ပါ”

စကားသံတို့က လည်ချောင်းထဲက ထွက်မလာ။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်း ရွေ့ဖို့ရာပင် အနိုင်နိုင်။ ချစ်လွန်းတင် ကျေနပ်စွာ သက္ကရာဇ်နို့သီးလေးတွေကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ပစ်သည်။ သူလိုချင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ‌လေ။ နယ်စပ်ဘက်ကိုရောက်လို့ စိတ်ချရမှ အပိုင်သိမ်းဖို့ ကြံရွယ်မိပေမယ့် ဆေးမှိန်းမှိန်းကာ ‌၀တ်လစ်စားလစ် ဖြစ်နေသော သက္ကရာဇ်ကို မြင်ရချိန်မှာ သူ့စိတ်တို့ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါ။ ဖြူ၀င်းနေသော နို့အုံလေးထက်မှာ နီညိုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးက ပနံတင့်စွာ။

ချစ်လွန်းတင် မနေနိုင်တော့။ ပါးစပ်အပြည့် နို့လုံးလေးကို ဆွဲကာဆွဲကာ စုပ်တော့ သက္ကရာဇ် ညည်းရပြီ။ နို့တစ်လုံးစုပ်နေချိန် နောက်တစ်လုံးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ဖိညှစ်ပေးပြီး အလှည့်ကျ ပြောင်းစို့ပစ်သည်။ ရှည်လျားသော ဂါ၀န်ရှည်ကို အောက်သို့ ပိုမိုဆွဲချလိုက်တော့ အနက်ရောင်ပင်တီလေး ပေါ်လာသည်။ သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံးကို မက်မောစွာကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင်အောက်က အကောင်ကြီးက ပိုမိုဖောင်းကြွလာရသည်။

ပင်တီလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသော သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးကို ရင်ခုန်စွာ ချစ်လွန်းတင် စိုက်ကြည့်မိသည်။ မိန်းမသားတစ်ဦး၏ လိင်အင်္ဂါကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းမို့ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ လည်ချောင်းတွေတောင် ချောက်ကပ်လာပြီး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေမိသည်။ ရေတံခွန်စီးကျနေသော တောင်တန်းတစ်ခုလို ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်မှာ ရင်ဖိုစရာကောင်းနေပါပြီဆိုမှ မြစ်ဖျားခံရာ ရပ်၀န်းလေးကလည်း ပို၍ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပါသည်။ ဖောင်းမို့နေသော အသားစိုင်နှစ်လွှာကြား မဟတဟလေး စိစိလေးပေါ်နေသော အများတကာခေါ်ကြသော စောက်စိဆိုသည့်အရာ။ အမွှေးလေးက နုနုလေးကိုမှ စီစီရီရီ နူးနူးညံ့ညံ့လေး။

တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ထိုဖောင်းဖောင်းအိအိ အရာလေးကို လက်နှင့် တစ်ချက်တို့လိုက်သည်။ နူးညံ့သော အထိအတွေ့။ တကယ် လက်တွေ့ မြင်တွေ့ ကိုင်တွယ်ရတော့ စိတ်တွေလှုပ်ရှားပြီး ဘာစလုပ်ရမှန်းမသိ။ အပေါ်ဘက်ပြန်သွားပြီး သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်တော့ နှုတ်ခမ်းလေး မဟတဟနဲ့ သူ့ကိုအားယူပြီး စကားလှမ်းပြောနေဟန်။ မျက်ရည်စတို့ ရစ်ဝဲပြီး အသနားခံနေသည့် သူ့ပုံလေးက ချစ်လွန်းတင် ရင်ကို နာကျင်စေမိသည်။

ချစ်လွန်းတင် ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။ မဖြစ် အလျှော့ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်။ သူသာ အလျှော့‌ပေးလိုက်ရင် သက္ကရာဇ်က သူ့အပိုင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်မှန်း ချစ်လွန်းတင် သိသည်။ သူ့ကို မချစ်မနှစ်သက်ပါသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလိုအကြမ်းဖက်မှပဲ သူလိုချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာမည်ထင်သည်။ အရှက်ကြီးတဲ့ သက္ကရာဇ်စိတ်ကို သူသိသည်။ သူနဲ့သာ ညှိစွန်းခဲ့လိုက်ရင် သက္ကရာဇ် နေမိုးစွေဆီ ပြန်သွားတော့မှာ မဟုတ်တော့။

သက္ကရာဇ်ကို အပိုင်ရဖို့ ချစ်လွန်းတင် မကောင်းသည့် ညဏ်နီညဏ်နက်တွေ ထုတ်သုံးရလည်း မမှုပါ။ လူဆိုးကြီးလို့ပဲမြင်မြင် အနားမှာ သက္ကရာဇ်ရှိနေဖို့က အဓိက။ ကိုယ့်ကိုမချစ်သည့် လူကိုမှ တဘ၀လုံးပုံအောပြီး ချစ်ချင်မိသည့် ကိုယ့်စိတ်ကိုလည်း ချစ်လွန်းတင် နားလည်ပြီးသားမို့ သူပြန်ချစ်ဖို့က အဓိကမဟုတ်ပါ။ အမုန်းခံ ဘ၀နှင့်သာ သက္ကရာဇ်အမုန်းတွေကို သဲ့ယူရင်း သူ့အနားမှာပဲ သက္ကရာဇ်ကို ထားတော့မည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သက္ကရာဇ် အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးဆီ သူ့မျက်နှာ နေရာယူမိခိုက် ဘယ်ကနေပေါ်လာမှန်း မသိသည့် ပါးပြင်ကို ရှပ်ပြေးသွားသော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်။ ရင်ထိတ်စွာ ဘေးဘီဝဲယာကို လှည့်ကြည့်ခိုက် ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ပုခုံးပေါ်ကနေချကာ မီး၀င်း၀င်းတောက်နေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် သူရှိရာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသော နေမိုးစွေ။

ချစ်လွန်းတင် တကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းကာ ခါးကြားက သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့အပြင် လက်ဖဝါးပေါ် နောက်ထပ်ရှပ်ပြေးသွားသော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်။ အေးစက်စက် မျက်နှာထားနှင့် ချစ်လွန်းတင် နေမိုးစွေကို ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယောင်္ကျားသားနှစ်ဦးရဲ့ အကြည့်ချင်းလွန်ဆွဲနေမှုက ပတ်၀န်းကျင်ကို ပိုမိုအေးစက်စေသည်။

ကွပ်ပျစ်ပေါ် ပက်လက်ကလေး အ၀တ်အစားမဲ့နေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ကာ နေမိုးစွေ ယောင်္ကျားတန်မဲ့ ငိုချင်လာမိသည်။ အားငယ်နေသော မျက်၀န်းကလေးတွေနဲ့ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းအစုံက သူ့ရင်ကို တူနှင့် အထပ်ထပ်အခါခါ ထုနေသလို။

“မင်း….မင်း သက္ကရာဇ်ကို……”

စကားလုံးတွေ ရှေ့မဆက်ရဲတော့။

“အဟင်း….ဟုတ်တယ်… စားဖူးပြီးသား အပင်က အသီးတွေက သိပ်ချိုတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ကျုပ်လက်တွေ့ပဲ”

နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင် လျှာသပ်ကာ ဆံပင်ကို ဆတ်ခနဲ ဝဲခါရင်း တမင် ဟန်ပါပါ လုပ်ပြလိုက်သည်။ နေမိုးစွေ ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို….. စီကနဲမြည်လာသော နားထဲက အသံတွေ။ သက္ကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာညှိးညှိုးလေး။ ခွေခေါက်ကျချင်နေသော ဒူးတို့ကို ရိုင်ဖယ်နဲ့ အားပြုရင်း ကိုယ်ကို ပြန်လည်တည့်မတ်လိုက်သည်။

“အဟက်…. ကျုပ်ကို သတ်ပစ်တော့မှာလား ဟုတ်လား…”

စကားမဆုံးလိုက်။ မြည်ဟိန်းသွားသော သေနတ်သံနဲ့အတူ ယိုင်ကျသွားသော ချစ်လွန်းတင် ကိုယ်ခန္ဓာ။ ပခုံးစွန်းနားဆီက ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး စီးကျလာသော သွေးစက်များ။ သူ အရှုံးပေးလိုက်ရဝောာ့မှာလား။

သက္ကရာဇ်ဆီ ပြေးသွားသော နေမိုးစွေခြေလှမ်းတွေကို လှမ်းတားချင်ပေမယ့်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထူဖို့ရာ အနိုင်နိုင်။ ဟင်အင်း…. သက္ကရာဇ်ကို ခေါ်မသွားပါနဲ့။ သက္ကရာဇ်ကို သူ့ကိုပြန်ပေးပါ။

“ကလေးလေး”

“ဦး”

ဦးကိုမြင်တော့ သက္ကရာဇ်မျက်၀န်းမှ မျက်ရည်တွေ တာကျိုးရပြီ။ အားကိုးတကြီး နေမိုးစွေကို လှမ်းဖက်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိသည်။ ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာရတာလဲလို့ မေးချင်ပေမယ့် စကားလုံးတွေက မထွက်လာ။

“Daddy နောက်ကျသွားတယ် ကလေးလေးရယ်… ကိုယ့်ကိုခွင့်လွှတ်ပါ… Daddy တောင်းပန်ပါတယ်”

တကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသော ချစ်ရသူကိုယ်လုံးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ထွေးပွေ့ရင်း နေမိုးစွေ တောင်းပန်စကားတို့ကို အထပ်ထပ် ပြောနေမိသည်။

“ဟာ Boss…နောက်မှာ”

တပည့်ဖြစ်သူရဲ့ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံနဲ့အတူ ကြားလိုက်ရသော နှစ်ချက်ဆင့် သေနတ်သံ။ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တပည့်ဖြစ်သူလက်ထဲမှ သေနတ်ပြောင်း၀၌ ယမ်းခိုးတလူလူ။ ဘေးနားပုံလဲကျနေသည့် ချစ်လွန်းတင်ထံမှ ရယ်သံခပ်အက်အက် ထွက်လာသည်မို့ နေမိုးစွေ မျက်မှောင်ကုပ်မိသွားသည်။

သက္ကရာဇ်ကို အသာပွေ့ချီရင်း ထမည်အလုပ် သူ့အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်လာသော လက်တစ်ဖက်ကြောင့် အသာငဲ့စောင်းကြည့်မိသည်။ နာကျင်စွာ ညီးတွားရင်း ချစ်လွန်းတင် အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းရှလာသည်။ သေနတ်ဒဏ်ရာက ပခုံးစွန်းတစ်ချက် ရင်ဘတ်တစ်ချက်မို့ သူ အသက်တောင်ရှင်ပါဦးမလား။ နေမိုးစွေကရော သူ့ကို အလွတ်ပေးမတဲ့လား။

မျက်လုံးထဲ ပုံရိပ်တွေ ဝေဝါးလာပြီး သတိမလစ်အောင် စိတ်ကိုထိန်းထားရသည်။ မြင်ကွင်းထဲမှာ နေမိုးစွေက သက္ကရာဇ်ကိုချီကာ ထွက်သွားဝောာ့မှာကို တွေ့နေရသော်လည်း ကိုယ်ကမရွေ့နိုင်။ နာကျင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လစ်လျူရူကာ အားယူပြီး ဆွဲမိဆွဲရာ ဆွဲလိုက်မိတာက နေမိုးစွေရဲ့ အင်္ကျီတစ်စ။

“သက္ကရာဇ်ကို ခင်ဗျားချစ်သေးလို့လား… ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်ပြီးတောင်မှလေ”

နေမိုးစွေ မေးရိုးကြောများ တင်းကနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။ သေခါနီးအချိန်မှာ မေးစရာမေးခွန်း ဒီလောက်ရှားသလား။

“သက္ကရာဇ်က ငါပိုင်တဲ့ ငါ့မိန်းမ… သူ့ဘ၀ရဲ့ ဘယ်လိုအမည်းစက် အစွန်းအထင်းကိုမှ ငါက ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး.. အဲ့ဒီ စွန်းနေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ငါကပဲ ဖယ်ရှားပေးရမှာ… သူ့ဘာသာ ညိုးချင်ညိုး ကြွေချင်ကြွေပါစေ.. ဂရုစိုက်ပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမှာက ငါ့တာ၀န်ပဲ… အမြင့်ပေါ်က ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးယူခြွေချနိုင်လို့ ဒီပန်းကို မင်းပိုင်ပြီထင်နေရင် သိပ်ကိုမှားသွားပြီ ချစ်လွန်းတင်”

ချစ်လွန်းတင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားရသည်။ ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံး တစ်ဆို့ကာ မျက်ရည်တွေ ကျလာမိသည်။ သက္ကရာဇ်ကို သူချစ်သောအချစ်မှာ နေမိုးစွေနှင့်ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါလား။ သက္ကရာဇ်ကို အညွှန့်ချိုးနိုင်ရင် နေမိုးစွေ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မည် ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်အပေါ်ထားသည့် အချစ်က ဒီလောက်ထိ နက်ရှိုင်းလိမ့်မယ်လို့ သူမတွေးမိခဲ့။ သူသာ…. သူသာ သက္ကရာဇ်ကို ချစ်တယ်ဆိုပြီး အနိုင်ယူခဲ့မိသူ… ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်တွေကို ပြုမိခဲ့သူ။ ဒါတွေက သူ့မိုက်ပြစ်သူ ပြန်ခံရတာပါပဲ။ မချစ်မနှစ်သက်သောသူ၊ သူတပါးကြင်သူကိုမှ အတ္တစိတ်တစ်ခုတည်းနှင့် လိုချင်တပ်မက်မိသူ သူ့အတွက် မကောင်းတဲ့ ဇာတ်သိမ်းပါပဲ။

အချစ်ဆိုတာ နေမိုးစွေအတွက် နူးညံ့သိမ့်မွေ့စွာ ချစ်တတ်ခြင်း၊ တာ၀န်ယူတတ်ခြင်း၊ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဆိုရင် သူ့အချစ်ကရော ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။ သက္ကရာဇ်ကို မျက်ရည်ကျစေပြီး စိတ်မလုံခြုံမှု ရှက်ရွံ့မှုကိုသာလျင် သူက ပေးစေခဲ့သည်။ ပိုင်ဆိုင်ရရင်ဆိုတဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ သက္ကရာဇ်ဆိုသော နူးညံ့သည့် ပန်းလေးအပေါ် အပူဟပ်စေခဲ့သည့် သူ့အချစ်များ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် အမှောင်ဖုံးခဲ့တာပါလဲ။ ကျေးဇူးရှင်ကိုတောင် သတ်ပစ်ဖို့အထိ စိတ်မှာ ရွယ်ခဲ့မိသည်က သက္ကရာဇ်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့သာ။

နေမိုးစွေ ရင်ခွင်မှာ ဖျော့တော့စွာ မှီရင်း လဲလျောင်းနေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင် နာကျင်စွာ ပြုံးမိသည်။ သက္ကရာဇ်အတွက် သူဆိုတာ ဘယ်နေရာမှ ဘောင်မ၀င်ခဲ့… ရွံမုန်းစရာ လူယုတ်မာကြီးတစ်ဦးမျှသာ… သူကလည်း သက္ကရာဇ်အပေါ် စဉ်းလဲခဲ့တာကိုး။

“ကျုပ်…. သက္ကရာဇ်ကို သိပ်ချစ်တယ်… သိပ်ချစ်လို့ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရုံလေးပါ… ခင်ဗျား စိတ်ချပါ… သက္ကရာဇ်ကို ကျုပ် ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး… ခင်ဗျား အလာစောသွားတယ်… အဟက်… အွန့်.. ဝေါ့”

သွေးစတွေ ပေကျံနေသည့် နှုတ်ခမ်းကို လက်ခုံနှင့်သုတ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် မောပန်းစွာ စကားကို ခဏရပ်သည်။

“ကျုပ် ကျုပ် မှားသွားပါတယ်… သက္ကရာဇ်ကို ပြောပေးပါ… ကျုပ်ကို ခွင့်လွတ်ပါလို့…. အင့်”

ဆက်ကနဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ချစ်လွန်းတင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူ စိတ်ချလိုက်ပါပြီ။ သက္ကရာဇ်အတွက် အလုံခြုံဆုံး၊ အနွေးထွေးဆုံး ရင်ခွင်သည် နေမိုးစွေရင်ခွင်သာ။

ပန်းကလေးရေ….. ကိုယ့်ရဲ့အတ္တတွေနဲ့ မင်းကို ကိုယ်ညိုးနွမ်းစေခဲ့မိတယ်။ ရေကြည်ချမ်းမြ တစ်ပေါက်တောင် မရွာသွန်းပေးနိုင်ဘဲ… အထက်စီးက ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မိုးကောင်းကင်ကြီးဟာ ငါပါလို့ ဟစ်ကြွေးမိခဲ့သမျှ… မင်းကို ပိုပိုပြီး‌ ခြောက်သွေ့နာကျင်‌ ကြောက်ရွံ့စေခဲ့တာပါပဲ။ အခု… မင်းလုံခြုံပါပြီ ပန်းကလေးရေ။ ငါဆိုတာ မရှိတော့ပြီမို့…. ပန်းကလေး မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုံလုံခြုံခြုံ ပွင့်လန်းလိုက်ပါတော့နော်….. ကိုယ် သိပ်ချစ်ခဲ့တယ်… သက္ကရာဇ်ခိုင်။

……………………………..…

နေမိုးစွေ ရင်ထဲ ဟာကနဲ။ ငြိမ်ကျသွားသော ချစ်လွန်းတင်ကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲက ဆို့နစ်လာသည်။ ရန်သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့သော်ငြား ချစ်လွန်းတင်ဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သော သူ့ညီငယ်လေးတစ်ယောက်။ ပြောစကားနားထောင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရာတွင် သေသပ်တိကျလွန်းသူ။ သူ့ညာလက်ရုံးသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သူ။ အခုတော့…….။

အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ချစ်လွန်းတင်ကို ကျောခိုင်းကာ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

“Boss….. သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်ရမလဲ”

“သေချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်ပါ… သူ အရင်တုန်းက ငါ့အတွက် အလုပ်တွေအများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာ ထောက်ပြီးတော့ သူ့ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သွားခွင့်ပြုလိုက်မယ်”

……………………………

သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံးမှာ ဆူးခြစ်ရာတွေကအပြည့်… ချစ်လွန်းတင်နဲ့ ဝေးရာပြေးရင်း တောထဲက ဆူးချုံခက်တွေက တကိုယ်လုံးကို စုတ်ပြတ်သတ်စေသည်။ နောက်ကလိုက်လာသော ခြေသံတို့နှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော သေနတ်သံများ။ သက္ကရာဇ် လွတ်ရာကို အားကုန်ပြေးရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အပင်တွေရှင်းလင်းသော မြေကွက်လပ်ကျယ်ကြီးသို့ ရောက်သွားသည်။ ရှေ့ကို‌လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု။ သွားပြီ ပြေးစရာမြေ ကုန်ပြီ။ ချစ်လွန်းတင် လက်ကနေ လွတ်ဖို့လမ်းစ မမြင်တော့။ ပြီတီတီ မျက်နှာထားနှင့် အနားကို တိုးကပ်လာသော ချစ်လွန်းတင်….

“အို…ရှင်မလာနဲ့…သွား.. သွား… လူယုတ်မာ ကျွန်မအနားမကပ်နဲ့”

“ဟင့်အင်း…မလာနဲ့… ကျွန်မခုန်ချ… အား”

နက်ရှိုင်းသော ကမ်းပါးကြီးအောက် ဝုန်းကနဲ ကျဆင်းသွားသလို အူကလီစာများ ပြုတ်ထွက်ကုန်မတတ် အေးကနဲ ခံစားလိုက်ရသော အခိုက်အတံ့။

“သက္က…ကလေးလေး Daddy ရှိတယ်လေ… Daddy ရှိတယ်နော်…. ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး သိလား… ကလေးလေးဘေးမှာ Daddy အမြဲတမ်းရှိနေမယ်နော်”

အိပ်မက်မက်နေပါလားလို့ အသိစိတ်တို့ ၀င်ပြီးကာမှ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသော နေမိုးစွေကို သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပြန်လည်ဖက်ထားမိသည်။ အတန်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ သက္ကရာဇ်ကျောပြင်ကို တဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ သက္ကရာဇ်နဖူးလေးကို အနမ်းဖွဖွပေးပြီး ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးသည်။ ဦးထက် လုံခြုံနွေးထွေးသော ရင်ခွင်ဆိုတာ သက္ကရာဇ်ဘ၀မှာ မရှိတော့။ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အားကိုးရာ၊ လုံခြုံရာ၊ နွေးထွေးရာ ရင်ခွင်ရှင် ဦး။

“ကလေးလေး…. ပြန်အိပ်လိုက်ဦးလေနော်… အခုမှ ညအစောပဲ ရှိသေးတယ်…”

“ဟင်အင်း…ဦး… ဘာလဲ ဦးက သက္ကရာဇ်ဘေးမှာ မရှိချင်လို့လား”

ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် ပြောလာတော့ နေမိုးစွေ ပျာပျာသလဲလဲ ဖြစ်ရပြီ။

“ဟာ…မဟုတ်ပါဘူး ‌Babyရယ်.. Baby နားမှာ Daddy အမြဲရှိနေမှာပါ.. အခုက Baby ပင်ပန်းနေတာမို့ ပိုအားပြည့်အောင် အိပ်ခိုင်းတာပါ… Daddy ဘယ်မှ မသွားဘူးနော် စိတ်ချ…. ကလေးလေးနားမှာပဲ နေမှာ”

နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်လက်လေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိုးရိမ်စွာနဲ့ သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်မိသည်။ မတွေ့ရသော ၄ ရက်အတွင်း ပိန်သွားလိုက်ပုံများ…. ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေခဲ့ရှာမလဲ။

“ဟို ဟို လူကရော…”

“သူမရှိတော့ပါဘူး… အခုချိန်ကစပြီး သက္ကနဲ့ ကိုယ့်ကြားမှာ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိတော့ပါဘူး… ကလေးလေး စိတ်ချလို့ရပါပြီ”

“ဟင်း….ဟုတ်”

တိုးလျသော သက်ပြင်းချသံနဲ့ ပြန်‌ထူးသံအဆုံးမှာ သက္ကရာဇ် မျက်ခွံတွေ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသည်။ ဘေးနားမှာ ဦးရှိနေပြီမို့ စိတ်ချလက်ချ အိပ်နိုင်ပြီလေ။

…………………………………….

ထိုအဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပြီး ၃ လအကြာ…

သက္ကရာဇ် သံပရာရည် ထည့်ထားသည့် ဗန်းလေး ကိုင်ရင်း ခြံကြီးထဲကို ဆင်းလာသည်။ ရေခဏ ကူးမယ်ဆိုသည့်လူက အခုထက်ထိကို အိမ်ပေါ်ပြန်တက်မလာတာမို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆင်းလာခဲ့ရသည်။ ဟော.. တွေ့ပါပြီ။ အခုထိ ရေကူးလို့ မပြီးနိုင်သေး။ နေမိုးစွေရဲ့ ဝါသနာတွေများစွာတွေထဲမှာ ရေကူးတာက ပထမ။ ရေကူးကန်က ခြံအရှည်ရှိသမျှကိုမှ လူသွားလမ်းကျန်ရုံ ကန့်လန့်ဖြတ် ဆောက်ထားတာမို့ ကျယ်ကျယ်၀န်း၀န်း ရှိတာထက်ကို ပိုမိုသာလွန်နေသည်။ ရေကူးကန် ဒီဖက်နဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းက အတော်လှမ်းတာမို့ အော်ခေါ်ယူရသည်။

“ဦးရေ…..တော်တော့လေ.. အအေးမိလိမ့်မယ် တက်လာခဲ့တော့”

“လာပြီ ‌Baby”

သက္ကရာဇ်ရှိသည့် တစ်ဖက်ခြမ်းကို ပြန်ကူးလာပြီး အပေါ်မတက်သေးပဲ ကန်ဘောင်ပေါ် ပခုံးမှေးတင်ကာ သက္ကရာဇ်ကို ပြုံးကြည့်နေသည်။

“ကြည့် ဘာပြုံးနေတာလဲ… အပေါ်တက်လာခဲ့ပါဆို”

မျက်စောင်းလှလှလေးထိုးပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သံပုရာရည်ခွက်ကို နေမိုးစွေထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ကိုယ့်မိန်းမလေးက ဒီနေ့ ပိုလှနေသလားလို့… အဟင်း”

“ကဲပါ မြှောက်တာ နောက်မှမြှောက်… အခု ကန်ပေါ်ကို တက်ခဲ့ဦး… ရေကူးနေတာ အရမ်းကြာ‌ပြီ ဦးရဲ့”

သံပုရာရည်ကို ကုန်အောင်သောက်ပြီး ခွက်ကို ဘောင်ပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ဒီနေ့ အလှကြီးလှနေသော သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်လို့မ၀နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဆံပင်တွေရှည်လာပြီမို့ ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက်ခွဲကျစ်ကာ ပခုံးပေါ်ချထားသည်။ စည်း၍မမှီသော ဆံနွယ်စတွေက နဖူးပြင်ထက် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။ အပြာနုရောင် ရှေ့ခွဲကြိုးစည်း အင်္ကျီလေးကို အပွလေး၀တ်ထားတာကြောင့် ရှေ့သို့ ကုန်းလိုက်တိုင်း မြင်နေရသော နို့လုံးဖွေးဖွေးလေးများ။ နေသာနေလို့လားမသိ သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံး မိုးကောင်းကင်နှင့်အပြိုင်ကို လင်းလက်ကြည်စင်နေသည်။

နေမိုးစွေ ရင်ထဲ ကလိကလိ ဖြစ်လာရသည်။ ဘေးနားက walkie talkie ကို လှမ်းယူကာ အစောင့်တွေ အကုန်လုံးကို ခြံပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ဟင်..ဦး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နှင့် မသိနားမလည်စွာ သူ့ကိုကြည့်နေသော ကလေးမကို အသည်းယားစွာ ခါးကနေ ပွေ့ချီပြီး ရေထဲဆွဲချလိုက်သည်။

“Baby ကို Daddy စားမလို့လေ”

“အာ…ဦးနော်”

“ဘာ…ဦးလဲ… လင်မယားဖြစ်ပြီးတာပဲကြာပြီ.. Daddy လို့ ခေါ်ပါဆိုညမခေါ်ဘူး”

“သက္ကရာဇ်မှ နှုတ်မရဲတာ ဦးရဲ့”

“ဒါဆို…ထန်နေတဲ့ အချိန်ဆိုရင်တော့ နှုတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ… ဟုတ်လား”

သက္ကရာဇ်‌‌ခြေထောက်တွေကို သူ့ခါးမှာ တင်ပလ္လင်ချိတ်ရင်း ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးကို လက်နဲ့ အသာမချီထားလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ်မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ်မျက်နှာ မထားတတ်အောင်ဖြစ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်လိုက်မိသည်။

“ဟေ့ဟေ့… ဘာခုမှ ရှက်နေတာလဲ.. ကိုယ်နဲ့ဆို ရှက်စရာမလိုပါဘူး ကလေးရဲ့… သက္ကရာဇ်ရဲ့ ဘယ်သူမှမမြင်ရတဲ့ တစ်ဘက်ခြမ်းကို Daddy ကို ထုတ်ပြလို့ရပါတယ်… Daddy ကလည်း အဲ့လိုလေး ထန်နေတာကို… သိပ်ချစ်တာ”

နားနားတိုးကပ်ကာ လေသံမျှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း သက္ကရာဇ်ရင်တွေ အခုန်မြန်နေကာ မျက်နှာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မထုတ်နိုင်သေး။

“ကဲ ဒီဘက်ကို လှည့်ပါဦးကွာ”

“ဟင့်အင်း”

ရေထဲမှာ ကိုယ်လုံးက တစ်၀က်မျှ နစ်နေသည့်အပြင် ပြုတ်ကျမှာစိုးတာနဲ့ နေမိုးစွေကို အားရပါးရခွကာ ဖက်ထားပြီး နေမိုးစွေကလည်း သက္ကရာဇ်တင်သား လုံးလုံးလေးတွေကို လက်နဲ့ပွေ့ထားတာမို့ သက္ကရာဇ်ရင်ထဲ ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်လာသည်။ ငုံ့ကာဖွက်ထားသော မျက်နှာလေးကို မရမက မော့စေကာ နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ရဲ့ တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။ နူးညံ့ပြီး အိစက်‌မွှေးပျံ့နေသော နှုတ်ခမ်းသား အိအိလေးတွေကို တစ်လွှာချင်း စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ရတာ အရသာရှိပါဘိ။ သွားလေးတွေကို လျှာကြီးနဲ့ ဖွဖွထိုးမွှေတော့ သက္ကရာဇ် မနေနိုင်စွာ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဖွင့်ဟမိသည်။

ပွင့်အာသွားသော အာခံတွင်းကြား နေမိုးစွေ လျှာကြီးက မြွေတစ်ကောင်ပမာ ရစ်ပတ်တွန့်လိမ်ပြီး သက္ကရာဇ်လျှာလေးကို အတင်း တို့ငင်ဆွဲယူတော့သည်။ ခံစားမှုတို့နဲ့ မိန်းမောနေသော သက္ကရာဇ်မှာလည်း အလိုက်သင့်ပင် လျှာလေးကို တွန့်ကာတွန့်ကာ ပြန်လည်ဆွဲငင်သည်။

နေမိုးစွေ လက်တို့က ဒီတိုင်းမနေ၊ နှုတ်ခမ်းချင်း ဂဟေဆက်နေသော်လည်း လက်က သက္ကရာဇ် အတွင်းသား နုနုလေးထဲကို ထိုးမွှေနေသည်။ ရေတွေနဲ့မို့ မွှေရတာ အားမရသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် တွန့်တွန့်သွားသော သက္ကရာဇ်ကြောင့် ကျေနပ်မိသည်။ာအတန်ကြာအောင် နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းနေကြပြီးမှ ပြန်လည်ခွာမိကြသည်။ ငွေရည်မျှင်ရောင် တံတွေးတန်းတွေက သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေး၀ယ် ပင့်ကူအိမ်လို ယှက်သန်းနေသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရီဝေစွာကြည့်လိုက်ရင်း နေမိုးစွေက သက္ကရာဇ်အင်္ကျီလေးကို အားကြီးနဲ့ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ပေါ်လာသော ဖြူဖြူ၀င်း၀င်း အသားစိုင်များ။ အဓိကနေရာကို ကွယ်ဝှက်ထားသော ဘော်လီနှင့် ပင်တီလေးကို မကျေမနပ်ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတ်သည်။ အားလုံး အပြောင်အရှင်း ဖြစ်ပြီဆိုမှ တကိုယ်လုံးကို တစ်စိမ့်စိမ့်ကြည့်ကာ ဖြူလုံးနေသော နို့ကလေးနှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးကို ပြွတ်ကနဲ မြည်အောင်စို့ကာ တစ်လုံးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ဖိညှစ်ပစ်သည်။

သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံး ကျင်တက်သွားရသည်။ နို့ပြတ်သူပမာ အငမ်းမရစို့နေသော နေမိုးစွေကဲ့ ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တအင်းအင်း ညဉ်းညူမိသည်။ နို့အစို့ခံရသည့် အရသာက ဘာနဲ့မှမတူပါ။ တကိုယ်လုံးမှာ ဖီးလ်အလာဆုံးက နို့စို့ခံရတာ။

“အား…အား…ဦး…အင့်… Daddy”

“ပြွတ်စ်…ပြစ်…ပြွတ်စ်ပြွတ်စ်”

“အင်း….စို့ပေး…အများကြီးစို့ပေး”

“Daddy က Baby လေးကို အများကြီး စို့ပေးရမှာလား…. ဟုတ်လား… ဟင်”

“အင်း… Daddy ဟုတ်…စို့ပေးပါ… သက္ကရာဇ် အရမ်းကြိုက်တယ်… စို့ပေးပါ”

ကလေးလေးလို ပူဆာနေသည့် သက္ကရာဇ်ကို နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း

“စို့ပေးမှာ… နို့လေးတွေ ရဲသွားတဲ့အထိ Daddy ကစို့ပေးမှာ…”

“ပြွတ်စ်…ပြွစ်…ပြွတ်စ်”

အောက်ငုံ့စို့နေရတာ အားမရတာမို့ သက္ကရာဇ်ကို ကန်ဘောင်ပေါ် ခါးမှ အသာပွေ့ချီတင်ပေးလိုက်သည်။ တုံးလုံးလေးဖြစ်ကာ ရေစိုနေသော ခန္ဓာကိုယ်၀င်း၀င်းလေးက ရေသူမလေးလို နေရောင်အောက် ရွှန်းလဲ့တောက်ပြောင်နေသည်။ ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ချစ်မ၀အောင်ကို ဖြစ်ရတာမို့ နေမိုးစွေ အသဲယားစွာ သက္ကရာဇ်ပေါင်နှစ်ဘက်ကို လက်နှင့် အသာဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ တွေ့ရပါပြီ။ ရေစိုနေသော မက်မွန်ပန်းပွင့်လွှာလေး။ ပန်းရောင်သမ်းနေသော အပြင်သားနှစ်လွှာလေးက နီရဲနေသော မက်မွန်စိလေးကို ကာရံထားသည်။ အစိလေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လားမသိ ဟိစိဟစိ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရသည်။ သူ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ထိုးသွင်းထိုးသွင်း မအာသွားသည့် ပန်းငုံလေး။

“အား…လျက်ချင်လိုက်တာကွာ.. Baby စောက်ပတ်လေးက အရမ်းလှတာပဲ… Daddy ကို လိုးချင်လာအောင် ခဏခဏ ဆွပေးနေတာ”

“Daddy နော်”

နေမိုးစွေ စောက်ပတ်အုံလေးကို လက်နဲ့ သာသာလေး ဖိပွတ်ရင်း အောက်ကကောင်ကြီးက တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ သွေးတိုးလာတာကို ခံစားမိသည်။ Boxer အထဲကနေ ထိုးထောင်ထွက်နေသော လီးကြီးကို မသိကျိုးကျွန်ဟန်ပြုကာ သက္ကရာဇ် စောက်ပတ်အ၀လေးဆီ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြက်ကနဲမြည်အောင် လျက်လိုက်သည်။

“အ…အင့်…. Daddy”

လျှာဖြားအဖုလေးတွေက သက္ကရာဇ်ရဲ့ာအတွင်းအာရုံကြောတွေကို ပိုမိုကောင်းစေကာ ပီတိကြောများ ထွန့်ထွန့်လူးမတတ် လူကို မိန်းမောစေသည်။ အတွင်းနှုတ်ခမ်းသား နှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ အသာဖြဲကာ လျှာအပြားလိုက် အစိလေးကိုပါ ပင့်ပင့်လျက်တော့ သက္ကရာဇ် ဘယ်လိုမှမခံနိုင်တော့။

“Daddy….အား…ဟင်အင်း… သက္ကရာဇ် မခံနိုင်ဘူး”

နေမိုးစွေ ဘျက်နေရာမှ ရပ်ပြီး သက္ကရာဇ်ကို မော့ကြည့်သည်။

“ဘာလို့လဲ ကလေးရဲ့…. Daddy လုပ်ပေးတာ မကြိုက်လို့လား”

“မဟုတ်ပါဘူး… Daddy လုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ သက္ကရာဇ် မခံနိုင်တာပါ”

နေမိုးစွေ ဆံပင်လေးတွေကိုာသက္ကရာဇ်လက်နဲ့ အသာဖွရင်း တုန်ယင်မောဟိုက်စွာ ဖြေမိသည်။ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ပေးပါသော နေမိုးစွေကိုလည်း ပိုလို့အားနာ ပိုလို့ချစ်မိပါသည်။ Boxer အောက်ကနေ ဖုထွက်နေသော နေမိုးစွေ လိင်တံကြီးကို သက္ကရာဇ် မရဲတရဲကြည့်ပြီး

“Dad…. Daddy သက္ကရာဇ် ဟို ဟိုလေ… သက္ကရာဇ် လုပ်ပေးရမလားဟင်”

“ကလေးလေးက ဘာလုပ်ပေးချင်တာလဲ ပြောပါဦး”

“ဟို…. Daddy’s ဟာ ကို လုပ်ပေးရမလားလို့”

“ဘာ Daddy ဟာလဲ.. မရှင်းဘူးကွာ”

ညစ်ကျယ်ကျယ် စနေသော နေမိုးစွေကို သက္ကရာဇ် မျက်စောင်းလေးလှမ်းထိုးကာ…..

“Daddy’s လီးကြီးကို…..ရပြီလား”

“အဟား….မသိပါဘူး”

နေမိုးစွေ ကန်ဘောင်ပေါ်လှမ်းတက်ကာ Boxer ကို အသာချွတ်ပြီး လှဲချလိုက်သည်။ တစ်ခြံလုံး လူသူကင်းမဲ့နေတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား စိတ်ရှိလက်ရှိ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်လို့ရနေသည်။ သက္ကရာဇ် ရင်ခုန်စွာ နေမိုးစွေကို ကြည့်မိသည်။ ကျစ်လစ်တောင့်တင်းသော မာဆယ်တွေကြားမှာ ရေစက်တို့ ကပ်ညှိနေပြီး ကောင်းကင်ပေါ် မျက်နှာမူကာ အိပ်ချနေပုံလေးက အပြစ်ကင်းစင်မှုရှိနေသလို တစ်မျိုးလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြန်သည်။ ပေါင်နှစ်လုံးကြားက လိင်တံကြီးကတော့ ငေါက်တောက်။

သက္ကရာဇ် ရင်ခုန်စွာ နေမိုးစွေ လိင်တံကို လက်နဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တို့ထိကစားမိသည်။ သွေးကြောမျှင်ကြီးများ စိမ်းယှက်နေကာ တို့ထိလိုက်တိုင်း ဆတ်ကနဲ တွန့်တွန့်သွားသော လိင်တံကြီးကို သက္ကရာဇ် မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်စုပ်လိုက်တော့သည်။

“အိုး…..ကလေးရယ်”

ပူနွေးသော အာငွေ့အထိတွေ့နှင့် သက္ကရာဇ်ရဲ့ လျှာဖျားလေး ကော့ကာကော့ကာ စုပ်ယူမှုကြောင့် နေမိုးစွေ တမ်းတမ်းတတကို ညဉ်းညူမိသွားသည်။ သက္ကရာဇ်ကတော့ နေမိုးစွေ နှစ်ခါမသင်လိုက်ရ။ လီးကြီးကို ချိုချဉ်တစ်လုံးအလား မြိန်ရေယှက်ရေ စုပ်ယူနေသည်။ အောက်က တွဲကျနေသော ဥနှစ်လုံးကို မြင်မိသော်လည်း အသည်းယားတာမို့ မစုပ်ရဲသေး။

နေမိုးစွေ လှဲနေရာမှ အသာထပြီး သူ့လီးကို စုပ်ပေးနေသော သက္ကရာဇ်ပါးပေါ်ကျနေသည့် ဆံနွယ်လေးတွေကို စုစည်းဆုပ်ကိုင်ကာ အသာငေးကြည့်နေသည်။ စုပ်လို့မောရင် ခဏနားပြီး အသက်ရှူလိုက် ပြန်စုပ်လိုက် လုပ်နေသော သက္ကရာဇ်ကို သနားလာတာမို့ သူ့လီးဆီကနေ သက္ကရာဇ်ပါးစပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပလွတ်ကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံတွေးရည်တွေ ရွှဲနေသော လီးကြီးက သက္ကရာဇ်ပါးစပ်ကနေ ထွက်သွားသည်။

“ရပြီ… Baby… Daddy တော်ပြီ… Baby လည်း မောနေလောက်ပြီ”

“Daddy က ၀လို့လား”

“မ၀လည်း ကိုယ့်ကလေးလေး ပါးတွေညောင်းကုန်လိမ့်မယ်… နေပါစေ… Daddy ပေါ်လာတက်”

“အမ်….အာ တက်ရဲပါဘူး”

မိုးပေါ်ထောင်တက်မတက် တင်းမာနေသော နေမိုးစွေရဲ့ လီးကြီးကိုကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါရမ်းမိသည်။ ဒီလိုပုံစံနဲ့သာ အပေါ်ကနေ တက်ပြီးထည့်ရင် တော်တော့်ကိုနာမှာ။

“လာပါ ကလေးရဲ့”

နောက်တော့ မတတ်သာဘဲ သက္ကရာဇ် ပေါင်လေးကိုကားပြီး နေမိုးစွေကိုယ်ပေါ်ကို ခွလိုက်ရသည်။ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးဆီ စောက်ပတ်လေးကို အသာတေ့ပြီး ထိုင်ချကြည့်သည်။ မရ…. ပိုပြီးတော့တောင် နာကျင်မိတာမို့ မျက်ရည်ဝဲသွားမိသည်။

“မရဘူး Daddy နာတယ်…. အာ့”

“လာ..လာ..ကလေး”

နေမိုးစွေ အပေါ်က သက္ကရာဇ်ကို ညင်သာစွာနဲ့ အောက်သို့ လှည့်ချလိုက်ပြီး အပေါ်က နေရာယူလိုက်သည်။ တင်းမာနေသော လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သက္ကရာဇ် စောက်ပတ်အ၀လေးဆီ တေ့ကာ တစ်ရစ်ချင်း ဖြေးဖြေး ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“နာရင်…. Daddy ကို ဖက်ထားနော် ဘေဘီလေး”

သက္ကရာဇ် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြရင်း တဖြည်းဖြည်း တိုး၀င်လာသော အချောင်းကြီးရဲ့ မာကျောမှုကို ခံစားနေမိသည်။

“အာ့…. Daddy”

သံချောင်းကြီးပမာ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော လီးကြီးကြောင့် နာကျင်မှုကို ပြင်းပြစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး သက္ကရာဇ် နေမိုးစွေ ကျောပြင်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ကုတ်တွယ် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။

“ခဏလေးပဲနော်… Baby ခဏလေးပဲ…. ပြီးရင် Daddy ကောင်းအောင် လိုးပေးမယ်နော်”

ပါးလေးကို ဖွဖွလေး မပြတ်နမ်းပေးရင်း သက္ကရာဇ်ကို ချော့မြူကာ နေမိုးစွေ အထဲကလီးကြီးကို အတွင်းထဲထိ တစ်ဆုံးရောက်စေဖို့ ခါးကို နှဲ့ကာနှဲ့ကာ ထည့်သည်။ အရည်လေးများ ပိုမိုလိုက်စေရန် သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးများကို ဖိကပ်ပြီး စုပ်နမ်းသည်။ နို့သီးလေးများကို ချေလိုက်.. နှုတ်ခမ်းလေး စုပ်လိုက် လုပ်နေတော့ သက္ကရာဇ်ဆီက တွန်းထိုးမှု အနည်းငယ်လျော့လာကာ သူ့အနမ်းတွေကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာတော့သည်။ ခါးလေးကို အားမရစွာ ကော့ကော့ပေးမှုကြောင့် နေမိုးစွေ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးရပြီ။ သက္ကရာဇ်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ တစ်ဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့်သည်။ ပြီးမှ အနေအထားပြောင်းကာ သူ့ကိုယ်ပေါ် တက်ခွစေသည်။

စစချင်းက သူ့ကိုယ်ပေါ် မတက်ရဲသည့် သက္ကရာဇ်က အခုတော့ ဆာလောင်နေသည့် ကျားရဲမလေးလို… သူ အောက်က ပင်ပင့်လိုးစရာမလိုပဲ လီးကြီးပေါ် အားရပါးရ သက္ကရာဇ် ထိုင်ဆောင့်သည်။ နေမိုးစွေ ရီဝေစွာ သူ့ရှေ့က သက္ကရာဇ် ရမ္မက်ထန်နေသော ပုံစံလေးကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ခါဆောင့်လိုက်တိုင်း လှုပ်ခါသွားသော နို့လုံးလေးတွေနဲ့ ပြန့်ကျဲနေသော ဆံပင်အခွေကောက်ကောက်လေးများ။ နှုတ်ခမ်းလေးဟကာ ညဉ်းညူနေပုံက သူ ဘယ်တော့မှ ရိုးသွားမှာ မဟုတ်သည့် မြင်ကွင်းကလေး။

“အား…အ့…အား ဟင့် ဟင့် Daddy”

“အင်း…ဘာလို့လဲ ကလေးရဲ့… မောနေပြီလား”

“ဟင်အင်း….ကောင်းတယ် daddy … အရမ်းကောင်းတယ်.. သက္ကရာဇ် အရမ်းကြိုက်တယ်… Daddy ရဲ့ လီးကြီးကို အရမ်းကြိုက်တယ်”

“ကောင်းတယ်ဆို ပိုလိုးပေးမှာပေါ့ ကလေးရဲ့.. ရော့ကွာ…….. အင့်အင့်… Daddy လီးကြီးက ဟောဒီ့ Baby လေးအတွက်ပဲ… ကားစမ်းကွာ.. ကားစမ်း… Daddy ဆောင့်ပြီးလိုးပေးမယ်… ကြိုက်လား… ဟင်.. ကြိုက်လား”

“အား…အွင့်…ကောင်းတယ် Daddy … ကြိုက်တယ်… ကြိုက်တယ်… အားနဲ့ ဆောင့်ပေးပါ”

“အား…ကောင်းလိုက်တာ ကလေးလေးရယ်… Daddy လရည်တွေရော သောက်မှာလားဟင်”

“ဟာ… Daddy နော်”

“Daddy လီးတောင် စုပ်ပေးသေးတာပဲကွာ… သောက်မှာလားဟင် ကလေးလေး”

အောက်ကလည်း အဆောင့်မပျက် အပေါ်ကလည်း အခံမပျက်စေပဲ စကားတွေ ပြောရင်း လိုးရင်းပေါ့။

“ကိုယ့်အရည်တွေ သောက်မှာလားလို့ ကလေးလေး.. ဟင်”

“ဟုတ်….အာ့…သောက်မယ် Daddy သောက်မယ်… အာ့အာ့ အရမ်းကောင်းတယ်”

အတွင်းသားတွေထဲ ရှိသမျှ အကြောတွေထဲ သွေးတွေ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းမတတ် အီဆိမ့်နေအောင် ခံစားရသော ကောင်းမွန်သည့် အရသာ။

“အား…ဟင်းဟင်း.. Daddy.. ကောင်းတယ်.. အား.. ကောင်းတယ်”

ကောင်းလွန်းတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ငိုချမတတ်ကို ညဉ်းညူမိသည်။ နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားကာ အောက်ကနေ အားရပါးရ ကော့ညှောင့်ပေးသည်။

“လွှတ်ချပစ်လိုက် Baby… Daddy ရှိတယ်နော်.. Daddy လည်း ပြီးလိုက်တော့မယ်… ရော့ကွာ… အင့်… အား.. အ.. အား… Baby.. Baby ရယ်…. Baby စောက်ပတ်လေးက ကောင်းလိုက်တာ”

“Daddy .. Daddy ရယ်”

အားလုံး လွှတ်ချပစ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပက်လက်ကလေး ပျော့ခွေသွားသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လိုးရသည်မို့ ခံစားချက်က အရမ်းကောင်းနေသည့်အပြင် ပို၍ စိတ်ကိုပေါ့ပါးစေသည်။

နေမိုးစွေ ခဏအမောဖြေနေရာက သက္ကရာဇ်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟောဗျာ… အိပ်တောင်ပျော်နေပါရောလား… တော်တော်လေး ကောင်းသွားသည်ဖြစ်မည်။ ကျေနပ်စွာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို အောက်ကနေ လျှိုသွင်းကာ နိုးမသွားအောင် ဖွဖွလေး ပင့်ချီလိုက်သည်။

“အွန့်..အင်း.. Daddy”

“အာ… Baby နိုးသွားပြီလား… အိပ်အိပ် Daddy အိပ်ရာပေါ် ချီသွားပေးမယ်”

“ရတယ် သက္ကရာဇ် မအိပ်တော့ပါဘူး”

“ကျစ်….ငြိမ်ငြိမ်နေကွာ”

အိမ်ကြီးထဲကို နေမိုးစွေ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနှင့် လှမ်း၀င်ရင်း သက္ကရာဇ် နဖူးပြင်လေးကို ငုံ့နမ်းသည်။

“Baby… Daddy ကို ကလေးလေး မွေးပေးပါလားဟင်”

“ဟင်….”

“ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားသားလေးဖြစ်ဖြစ် မီးမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မွေးပေးပါလားဟင်”

စူးရှသော နေမိုးစွေ အကြည့်တွေကို ရင်မဆိုင်နိုင်စွာ သက္ကရာဇ် ရှက်စနိုးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ချလိုက်သည်။ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ နေမိုးစွေ ထပ်ငုံ့နမ်းပြန်သည်။

“မွေးပေးမယ် မဟုတ်လား… Daddy’s မိန်းမလေး”

“ဟုတ်”

တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြီးပြည့်စုံသွားပါပြီ။ အချစ်နဲ့ မစခဲ့ပေမယ့်လည်း အချစ်နဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ်သိမ်းလှလှလေး ဒီနေရာမှာ အဆုံးသတ်လို့ရပါပြီ။ တစ်ယောက်သောသူရဲ့ ဝိညာဉ်လေးဟာဖြင့်တော့ ချောင်မှာ ထောင့်ကပ်ပြီးပဲ ငိုနေမလား။ သေချာတာတော့ သူလည်း သက္ကရာဇ် ပျော်ရွှင်နေတာ မြင်ရပြီမို့ ဘ၀ကူးကောင်းလောက်ပါရဲ့လေ။

အချစ်နဲ့စစ်မှာ မတရားဘူးဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းသာ ကျင့်သုံးရရင် အချိန်နဲ့အမျှ ကျခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့တင် ကမ္ဘာကို ဆေးကြောပစ်လို့ ရလောက်ပါရဲ့လေ။

ပြီးပါပြီ။

“လွန်း”

“ဟုတ်ကဲ့….ဦး”

“အခုတလော အိမ်ကို သိပ်မကပ်ပါလား… မင်း အလုပ်တွေရော ပြီးရဲ့လား”

“ဦး ခိုင်းထားသမျှတွေ အကုန်ပြီးအောင် လုပ်ပြီးပါပြီ… ဦီး ဘာထပ်ခိုင်းစရာများရှိသေးလို့လဲ”

“လာထိုင်ပါဦးကွာ”

အနားကို ထိုင်ရန် လက်ပြတော့ ချစ်လွန်းတင် မလွှဲသာစွာ အနီးကခုံမှာ ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဦးကို မသိမသာခိုးကြည့်တော့ ရေချိုးထားပြီးခါစမို့ ထင်တယ် ဆံစမှာ ရေစက်အချို့ တွဲလဲခိုနေကာ ရှန်ပူအနံ့သင်းသင်းလေးကိုပါ ရနေသည်။ သူတပါးခင်ပွန်းကို ခိုးကြည့်ရန် မသင့်တော်ဟု တွေးကာ ချစ်လွန်းတင် မျက်နှာကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။ သူ မချစ်သင့်တော့ပြီ မဟုတ်ပါလား…။ ထုတ်ဖော်ပြောခွင့်တောင် မရှိဘဲ လမ်းခုလတ်မှာတင် ကျရှုံးခဲ့ရသော အချစ်တို့သည် အခုတော့ သူတပါးရင်ခွင်ထဲ မြူးထူးပျော်ပါးနေပြီလေ။

“ရော့…ဒီမှာ လိုသလောက်သာ ယူသွား… သက္ကရာဇ်ကို ဈေး၀ယ်လိုက်ပေးလိုက်ဦး…. ငါ ဒီနေ့ Meeting ရှိနေသေးလို့”

“လွန်း…မအားဘူး ဦး… လွန်းလည်း ဒီနေ့ ဘော်ဒါတွေနဲ့ ချိန်းထားသေးတယ်”

မျက်မှောင်ကုပ်ကာ ခပ်စူးစူးကြည့်လိုက်သော နေမိုးစွေ မျက်၀န်းတွေကြောင့် ချစ်လွန်းတင် ကိုယ်လေးကျုံ့သွားမိသည်။ ဦးစကားဆို မြေ၀ယ်မကျ နားထောင်တတ်ပါသော သူက အခုကြမှ ဘာလို့ ငြင်းဆန်မိသည်ကို ကိုယ်တိုင်နားမလည်ပါချေ။

“ရတယ်လေ… မင်းမအားလည်း နောက်နေ့မှ ငါပဲလိုက်ပို့လိုက်မယ်”

အေးစက်စက် စကားအောက်မှာ Laptop ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ကာ ဘာသံမှထပ်မထွက်လာတော့ ချစ်လွန်းတင် စိတ်ထဲအနည်းငယ် ကြောက်ကြသွားမိသည်။ သူ ဦးကို စိတ်မပျက်စေလို။

“လွန်း ချိန်းထားတာ ရွှေ့လိုက်လို့ရပါတယ်… သက္ကရာဇ်ကို လွန်း လိုက်ပို့လိုက်မယ်”

“အင်း….”

ဆိုသော ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်သံနှင့်အတူ စကားလုံးက ထပ်ထွက်မလာတာကြောင့် ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ကားသော့ကိုကိုင်ကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

“ဟင်”

သက္ကရာဇ် ကားဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်မှီရင်း ဆေးလိပ်သောက်နေသည့် ချစ်လွန်းတင်ကို မြင်လိုက်တော့ လှမ်းနေသည့် ခြေလှမ်းတွေက အလိုလို တန့်သွားရသည်။ သူနဲ့မှ ဆုံရပြန်ပြီ။ သူ့ကို ကြောက်ပါတယ်ဆိုနေ….. ဘာရယ်မှန်းမသိ သူ့နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာ သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ဟိုတစ်ခါ လက်ရဲဇက်ရဲနှင့် နမ်းလိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေး ပေါက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထီမထင်မျက်နှာပေးနှင့် ကားတံခါးကိုမှီကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည့်သူက သက္ကရာဇ် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မျက်တောင်လေးမှေးစင်းပြီး ကြည့်နေလိုက်ပုံများ တကယ် မုန်းတီးချင်စရာ။

“လာလေ ဘာတုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ… အဟင်း မင်းကို ကိုက်စားမှာ ကြောက်လို့လား”

သက္ကရာဇ် စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ကားဆီကိုသာ လျှောက်သွားရင်း အနောက်ခန်းတံခါးဖွင့်ကာ ၀င်ထိုင်မည်ပြုစဉ်…….

“နိုး…နိုး…ရှေ့ခန်းမှာထိုင်… ငါက မင်း Driver မဟုတ်ဘူး”

Driver မဟုတ်လည်း ဘာလို့ လိုက်ပို့နေသေးလဲလို့ သက္ကရာဇ် တွေးတာကို ကြိုသိနေ၍ထင်။

“မင်းကို လိုက်ပို့ချင်လွန်းလို့များ ထင်နေတာလား… ဦးက တစ်ခြားသူနဲ့ဆို စိတ်မချလို့ ငါက လိုက်ပို့ပေးရတယ်မှတ်”

ဪ.. သူက တော်တော် စိတ်ချရတယ်ဆိုတော့…၊ ဦးကလည်း ဘာလို့ သူ့ကိုမှ လိုက်ပို့ခိုင်းရပါလိမ့်။

ကားလေးက အရှိန်မြှင့်စွာနဲ့ လမ်းမကြီးထက်ကို တဟုန်ထိုးပြေးလေတော့ သက္ကရာဇ် ရင်ထိတ်စွာ သူ့ကိုကြည့်မိသည်။

“ရှင်…..ရှင်…အရှိန်လေး နည်းနည်းလျှော့လို့ မရဘူးလား”

“ဟင့်အင်း…. ဒါက ငါမောင်းသမျှထဲ အနှေးဆုံးပဲ”

တမင် မောင်းနေတာမှန်း သိသာသည်။ နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်ပြီး ပြုံးနေတာများ…။ သက္ကရာဇ် ကြောက်နေမှန်းသိလို့ ပိုပြီးတော့ကို အရှိန်တင် မောင်းနေတော့သည်။ Center ရှေ့ ရောက်တော့မှပဲ သက်ပြင်းကို လုံးလုံးချမိသည်။ ထိုလူနဲ့ သက္ကရာဇ် ဘယ်လိုမှမဖြစ်။

သက္ကရာဇ်ကို ဘာလို့ ဒီလိုဆက်ဆံနေရတာကိုလည်း နားမလည်။ သူမုန်းမိအောင် ဘာမှမလုပ်မိပါဘဲ အခြောက်တိုက်ကြီး ဒီလိုဆက်ဆံခံရတာ မုန်းမိပါသည်။ အထဲ၀င်တော့လည်း တောက်လျှောက် ဘေးကနေ ကပ်ပါလာတာမို့ စိတ်ပျက်ရသည်။ မိန်းကလေးအသုံးအဆောင်ဆိုင်မို့ မ၀င်ရဘူးဆိုတာ မသိတာလား တမင်လားမသိ… ဇွတ်တရွတ်နဲ့ သူကြိုက်သမျှ အ၀တ်တွေကို သက္ကရာဇ်ဆီ ပစ်ပစ်ပေးသည်။ ဈေးဝယ်တာ သူလား သက္ကရာဇ်လား မသဲကွဲ။

“ကိုချစ်လွန်းတင်”

“ပြောလေ”

သက္ကရာဇ် စိတ်တိုစွာ အ၀တ်တွေကို သူ့ဆီ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“သက္ကရာဇ် အ၀တ်အစားတွေ ကိုယ့်ဘာသာရွေးပါမယ်… ရှင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေပေးပါလား”

“မင်းက အ၀တ်အစားရွေးတာ တော်မယ့်ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး… တစ်ခါခါရွေးလည်း ဒီဂါ၀န်တွေချည်းပဲမို့ ငါက အကောင်းရွေးပေးတာ”

“ဪ ..ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ … အပြင်မှာပဲ စောင့်နေပေးပါနော်”

“အစ်ကိုရွေးပေးတဲ့ အင်္ကျီလေးတွေ လှသားပဲ အစ်မရဲ့… ဒီလို ကိုယ့်မိန်းမအတွက် အင်္ကျီလှလှလေး ရွေးပေးတတ်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုး သိပ်မတွေ့ရဘူး သိလား”

ဆိုင်၀န်ထမ်းကောင်မလေးက ဘုမသိဘမသိပြောတော့ သက္ကရာဇ် မျက်နှာပူစွာ ပြန်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ

“ဒီလိုပဲ.. ညီမလေးရေ… ကိုယ့်မိန်းမက Fashion အမြင် သိပ်မရှိတော့ ဘာ၀ယ်၀ယ် ကိုယ်ကပဲ ကြည့်ပေးနေရတာလေ အဟင်း…”

သက္ကရာဇ်ခါးလေးကို စွေ့ကနဲ ဆွဲဖက်ကာ ခပ်တည်တည် ပြောလာတော့ ၀န်ထမ်းကောင်မလေးက ရယ်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

“တောက်…ချစ်လွန်းတင်..ရှင် လွှတ်.. ကျွန်မဘယ်သူဆိုတာ ရှင်မေ့နေတာလား”

“ဪ..ဟော်.. အဲ့လောက်လည်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့… ဒီတိုင်း စလိုက်တာကို”

ရိသဲ့သဲ့ပြုံးရင်း ထွက်သွားသော သူ့ကျောပြင်ကို တစ်ခုခုနဲ့ ကောက်ပေါက်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ဒီလို သူများကို အသားယူတတ်တဲ့ ယောင်္ကျားမျိုးကို သက္ကရာဇ် နည်းနည်းလေးမှ သဘောမကျ။ သူ့သခင်ရဲ့ မိန်းမကိုမှ ရိသဲ့သဲ့လုပ်ချင်နေသော လူမျိုးကို ဦးက ဘာလို့ စိတ်ချယုံကြည်နေရတာပါလိမ့်။

———————-

ကားနောက်ကြည့်မှန်ကို တကြည့်ကြည့် လုပ်နေတာကြောင့် သက္ကရာဇ် မသိမသာ အနောက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်မိသည်။ အနောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသော ကား ၃ စင်း။ ကားကို တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တင်မောင်းနေသော ချစ်လွန်းတင်။ သက္ကရာဇ် မျက်လုံးပြူးသွားမိသည်။

“လူ…လူဆိုးတွေလားဟင် အနောက်က ကားက”

“ဟက်..ငါလည်း လူဆိုးပဲလေ”

မမှုသလို ဆံပင်တွေဝဲခါပြီး ပြောလာတော့ သက္ကရာဇ် ရင်ထိတ်စွာဖြင့်သာ ခေါင်းကိုငုံ့ရင်း ကားလက်ကိုင်ကိုသာ မြဲမြဲကိုင်ထားမိသည်။

“ခါးပတ် သေချာပတ်ထား”

သူ့စကားအဆုံး ဝေါ်ကနဲ ဆောင့်တက်သွားသော ကားနဲ့အတူ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လေးက ရှေ့ကိုရောက်သွားမိသည်။ အနည်းဆုံး နဖူးတော့ ကွဲပါပြီလို့ တွေးမိပေမယ့် သန်မာတဲ့လက်တစ်ဖက်က သူ့ကိုယ်လေးကို သိုင်းဖက်ပြီး ဆွဲယူလိုက်တာကြောင့် Dashboard နှင့် နဖူးက လွတ်ကင်းသွားရသည်။

“ကျစ်…. အာ့ကြောင့်ပြောတာ ခါးပတ်သေချာပတ်ထားပါဆို”

ဆူပူပြောရင်း ကားကို လမ်းကြိုလမ်းကြားတွေထဲ ဖြတ်မောင်းကာ အနောက်ကကားကို မျက်ခြည်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ တော်သေးသည်… အတန်ကြာ ကွေ့ပတ်မောင်းပြီးတဲ့နောက် နောက်ကလိုက်လာဟန် မတွေ့ရတော့မှ သက္ကရာဇ် သက်ပြင်းကို ခိုးချမိသည်။

“မင်း ကြောက်သွားလား”

“ဟင်အင်း”

လိမ်လိုက်ရပေမယ့် သက္ကရာဇ်အသံက မောသံပေါက်နေသေးသည်။ ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း သနားရမလိုလို ရယ်ရမလိုလို ဖြစ်မိသည်။ ဒီလောကရဲ့ပုံစံတွေ သူ ဘာမှသိပုံမရ။ ဒါတောင် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံရတာပဲ ရှိသေးသည်။ သေနတ်တွေနဲ့ ပစ်ခတ်တာတွေသာ ပါလာခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကြောက်နေရှာမလဲ။ ထူးဆန်းစွာပဲ သက္ကရာဇ်အတွက် တွေးပူနေမိသော ကိုယ့်စိတ်ကို ချစ်လွန်းတင် ပြန်အံ့ဩမိရသည်။

—————————–

“အင့်…ဦး”

“သက္ကက အစောကြီး အိပ်ပျော်နေတာလား… Daddy ကိုတောင် မစောင့်ဘူးကွာ”

အိပ်ရာပေါ်တက်လာကာ သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်ရင်း ပြင်းပြင်းရှရှနမ်းတော့ သက္ကရာဇ် နိုးလာသည်။

“သက္ကရာဇ် ပြန်လာတော့ ဦးကိုမှ မတွေ့တာ…. အာ့ စောင့်ရင်းနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာ… ဦးက သက္ကရာဇ်နားမှာလည်း မနေဘူး.. ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ပြော”

“Daddy အလုပ်ကိစ္စ လက်စသတ်နေလို့ပါ ဘေဘီလေးရဲ့… ဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ့်မိန်းမကို ကိုယ်တိုင်ပဲ လိုက်ပို့ချင်တာပေါ့…. စိတ်ဆိုးနေတာလား Daddy’s ကလေးလေးက”

“အင်း..ဆိုးတယ်”

“ကဲဗျာ…. ကလေးလေး စိတ်ဆိုးပြေဖို့ Daddy ဘာလုပ်ပေးရမလဲပြော”

“မသိဘူးလေ”

“ဟောဗျာ”

ချစ်စဖွယ်မူနွဲ့နေသော သက္ကရာဇ်အမူအရာတွေကြောင့် နေမိုးစွေ စိတ်တို့က ဝုန်းကနဲ တောက်လောင်လာရပြန်သည်။ သက္ကရာဇ်ပါးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် စုံကိုင်ရင်း နှုတ်ခမ်းတို့ကို စူအောင်လုပ်ကာ လျှာနဲ့ ပွတ်သပ်တို့ထိမိသည်။

“ဟင်း….ဦးကွာ”

တဖြည်းဖြည်း တိုး၀င်လာသော ဦးရဲ့လျှာတွေကို ငြင်းဆန်ခြင်းမဲ့စွာ အလိုက်သင့် ရစ်ပတ်ပေးလိုက်ရင်း ဦးရဲ့လည်ပင်းကို လက်အစုံနဲ့ ဟီးလေးခို တွဲလိုက်မိသည်။ နေမိုးစွေ လက်အစုံတို့က သက္ကရာဇ် တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ စုန်ချည်ဆန်ချည် ပြေးလွှားနေသည်။ ချည်သားအပါးလေးသာ ၀တ်ထားတာမို့ အတွင်းသား အလှအပတွေက အလိုလို လှစ်ဟပြနေစရာမလိုပဲ ညအိပ်၀တ်အပါးလေးကနေ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နေမိုးစွေရဲ့ လက်အကြီးကြီးတွေကြားထဲ သက္ကရာဇ် ခန္ဓာကိုယ်လေးက ပြားကပ်နေရသည်။ အလိုဆန္ဒပြင်းပြစွာ အတင်းကို ဆုပ်ညှစ်ဖျစ်ခြေလာတာကြောင့် သက္ကရာဇ် အရိုးတွေတောင် ကျိုးကြေချင်မတတ်။

“အာ့..အာ့..နာတယ် ဦး အရမ်းမညှစ်ပါနဲ့”

နေမိုးစွေ ဆုပ်ချေနေတာကို ရပ်လိုက်ရင်း သက္ကရာဇ် အင်္ကျီစလေးကို ညင်သာစွာ လှန်တင်လိုက်သည်။ ဖြူ၀င်းနေသော နို့လေးနှစ်လုံးက သူဆုပ်ချေထားတာကြောင့် နီရဲနေကာ နို့သီးလေးတွေက ထောင်မတ်နေသည်။ အသည်းယားစွာ ငုံ့နမ်းလိုက်တော့ သက္ကရာဇ်က သူ့လက်ကလေးနဲ့ ကွယ်လိုက်သည်။

“အာ..ကျစ်…ဘာလုပ်တာလဲ Baby ရဲ့”

“အို…သက္ကရာဇ်ရှက်တယ် ဦးရယ်”

“အခုမှ ဘာရှက်နေတာလဲ ကလေးလေးရဲ့.. ကလေးလေးတစ်ကိုယ်လုံး Daddy မထိဖူးတာ မမြင်ဖူးတာ ရှိလို့လား… လင်မယားတောင် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်နေပြီးမှကွာ”

“ဟာ…ဦးနော်”

“Baby က ကိုယ့်ကို မချစ်ဘူးလားဟင်.. Baby မကြိုက်ရင်လည်း Daddy အတင်းကြီး မလုပ်ယူပါဘူးကွာ”

အင်္ကျီစကို ပြန်ဆွဲချပေးရင်း မျက်နှာညိုးငယ်စွာပြောတော့ သက္ကရာဇ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရကာ ပျာပျာသလဲလဲ ဖြစ်ရသည်။

“မဟုတ်တာ ဦးရယ်… သက္ကရာဇ် ဦးကို အရမ်းချစ်ပါတယ်.. သိပ်ချစ်ပါတယ်… သက္ကရာဇ် ဦးကို ခွင့်ပြုပါတယ်… သက္ကရာဇ်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်”

“Daddy.. လို့ခေါ်ကွာ Baby ”

ချစ်ရသူ စိတ်ညိုမှာစိုးသည့်မို့ သက္ကရာဇ် မရဲတရဲနဲ့

“Dad… Daddy”

“အား… Daddy’s ကလေးလေးက အရမ်းလိမ္မာတာပဲကွာ… မွ…မွ”

အနမ်းတွေ အားရအောင်ပေးပြီး သက္ကရာဇ် ချည်သားည၀တ်လေးကို နေမိုးစွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဆံနွယ်အခွေကလေးတွေက ဖြူ၀င်းမို့မောက်နေတဲ့ နို့လေးနှစ်လုံးပေါ် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျနေသည်။ ချပ်ရပ်နေတဲ့ ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးအောက်မှာတော့ သူ သုံးလေးကြိမ် ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေး။ အမွှေးနုနုလေးတွေက ရေးရေးလေး နှုတ်ခမ်းသားဘေးပတ်လည်ကို ၀န်းရံထားပြီး အလယ်က အက်ကွဲကြောင်းရာလေးက စိစိလေး ကပ်နေသည်မို့ မက်မွန်သီး အရာလေးနဲ့တောင် တူနေသည်။ အရင်က မညှာမတာ သူ့လိင်တံကြီးနဲ့ ထိုးသွင်းခဲ့တာကို တွေးရင်း နေမိုးစွေ သနားသွားသည်။ မျက်စိစုံမှိတ်ကာ မွေ့ရာစကို ဆွဲဆုပ်ထားသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ သူ့လျှာတို့ကို သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးထက်၀ယ် စုန်ချည်ဆန်ချည် ကူးသန်းစေလိုက်သည်။

“အ့…ဦး… Daddy ဘာတွေလုပ်… အား.. ဟင်အင့် ဦးရာ သက္ကရာဇ် မနေတတ်ဘူး”

“သက္က ကောင်းအောင်ပဲ Daddy လုပ်ပေးနေတာပါ ကလေးရဲ့.. ငြိမ်ငြိမ်နေကွာ Daddy မကြမ်းချင်ဘူး”

လေသံ ပျော့သယောင် မာသယောင် အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်လိုက်မှ သက္ကရာဇ် ငြိမ်ကျသွားသည်။ နေမိုးစွေ စိတ်ကွက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိသလို သူကြမ်းပြီ ဆိုပါကလည်း ကြောက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

နူးညံ့တဲ့ အတွင်းသားနှစ်လွှာကို သူ့ရဲ့လျှာကြီးနဲ့ ထိုးကော်လိုက် စုပ်နမ်းလိုက် အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ပြီး သက္ကရာဇ်နို့သီးလေးတွေကိုပါ လက်နှစ်ဖက် အအားမထားဘဲ ဆွဲချေနေသည်။ သူ့အောက်က လိင်တံကြီးက တော်တော်ကြီးကို မာတင်းနေပြီ။ ဘောင်းဘီရှည်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲချွတ်ရင်း သက္ကရာဇ်မျက်နှာနားဆီ တေ့ထားလိုက်သည်။

ပူနွေးတင်းမာနေသော အထိအတွေ့တစ်ခု မျက်နှာနားကို လာရိုက်ခတ်နေတာမို့ သက္ကရာဇ် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ကြီးမားပြီး နီရဲပြဲလန်နေသော ထိပ်ဖူးရဲရဲလေးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတာမို့ သက္ကရာဇ် ထိတ်လန့်စွာ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ရသည်။

“အား… Daddy ”

“မလန့်ပါနဲ့ ကလေးရာ.. ဒါကြီး ကလေးလေးဟာထဲ ၀င်ပြီးနေရဲ့နဲ့ ဘာရှက်နေတာလဲ… လာ ကိုယ့်ဟာကို ကိုင်ကြည့်စမ်းပါဦး”

သက္ကရာဇ်လက်ကို အတင်းဆွဲကာ လိင်တံဆီ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ ပူနွေးပြီး သံချောင်းတစ်ချောင်းလို မာကျစ်နေသည့် ထိုအရာက သက္ကရာဇ်လက်‌နဲ့ ထိမိချိန်မှာ တွန့်ကနဲ့ ဖြစ်သွားသည်။

“အား…. Baby ကိုယ့်ကို စုပ်ပေးပါလားဟင်”

“ရှင်…ဟို ဟို”

“လုပ်ပါကွာ…ကိုယ့်ကို သက္ကရာဇ်ပါးစပ်လေးနဲ့ စုပ်ပေးပါလား… ကိုယ် သက္ကရာဇ်စုပ်ပေးတာ ခံချင်လို့ပါ”

“Daddy ရယ် သက္ကရာဇ်မှ မစုပ်တတ်တာ”

“မခက်ပါဘူးကွာ… ဒီတိုင်း သကြားလုံးတစ်လုံး စုပ်နေတယ်လို့ပဲ ခံစားလိုက်… ဒီမှာကြည့်ပါဦးကွာ…. Daddy လီးက သက္ကရာဇ်ရဲ့ ပြုစုတာကို ခံချင်နေတာ”

ကလေးလေးလို ပူဆာနေသော နေမိုးစွေကြောင့် သက္ကရာဇ် မဝံ့ရဲစွာ ပါးစပ်ကလေးဟလို့ ဖွဖွလေး စုပ်ယူလိုက်သည်။ ‌စုပ်လုံးတစ်လုံး စုပ်နေသလို လျှာကို လှည့်ပတ်မွှေရင်း ဖိဖိပြီး စုပ်ပေးတာမို့ နေမိုးစွေ အကောင်းကြီး ကောင်းနေမိသည်။

“အား ဟုတ်တယ် ဘေဘီ… အဲ့လို စုပ်ပေး.. အား… စောက်ရမ်းကောင်းလွန်းတယ်ကွာ.. ဘေဘီလေး စုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်.. အင်းဟင်း….. ဘေဘီရယ်”

အရမ်းကောင်းလွန်းတာမို့ နေမိုးစွေ ပြီးချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

“‌‌‌‌‌‌‌‌ရပြီ ဘေဘီ”

လီးက သက္ကရာဇ်ပါးစပ်ထဲက ထွက်သွားပြီး သူ့လီးကို စုပ်နမ်းထားသော သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းတွေကို နေမိုးစွေ ကြမ်းရမ်းစွာ ဆွဲစုပ်ကပ်ပစ်မိသည်။ တဆက်တည်း သက္ကရာဇ်ကိုယ်ပေါ် အုပ်မိုးကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို သူ့ဒူးနဲ့ အသာဆွဲဖြဲရင်း လီးကြီးကို သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေးထဲ ထည့်လိုက်သည်။

“အိုး…ဘေဘီရယ်”

“အား… Daddy…နာတယ် ဖြည်းဖြည်း”

“ခဏနေ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်နော်… Daddy ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ လိုးပါ့မယ်”

“Fuck..ya… ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေး.. ဘေဘီရယ် Daddy ကြမ်းချင်ပြီကွာ”

သက္ကရာဇ်မှာလည်း အရည်တွေလိုက်ကာ ကောင်းလာပြီမို့ ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘေဘီ…ကုန်းပေးပါလားဟင်… Daddy အနောက်ကနေ လိုးချင်လို့”

“အို ဟင့်အင်း သက္ကရာဇ် ရှက်တယ်”

“လုပ်ပါ ဘေဘီရာ နော်…”

ရှက်လည်း မတတ်သာတာမို့ သက္ကရာဇ် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ လေးဘက်ထောက် သူ့ရှေ့ကုန်းလိုက်သည်။ ပြူးအာနေသည့် အဖုတ်သားရဲရဲလေးမှာ ကပ်တွယ်နေသည့် ငွေရောင်အမျှင်ဖြူဖြူကလေးတွေ တကယ် လျက်ချင်စရာ…၊ နေမိုးစွေ မနေနိုင်စွာ စုပ်ယူမိပြန်သည်။ ခါရမ်းနေသော တင်လုံးလုံးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သေချာကိုင်ရင်း ထောင်မတ်နေသော သူ့လီးကို သက္ကရာဇ်အဖုတ်၀လေးသို့ ဆွဲပွတ်သည်။

“Daddy …အာ့…ဘာလဲကွာ”

“ဘာလို့လဲ ကလေးလေးရဲ့”

“ဘာလို့…ပွတ်နေတာလဲလို့ ဟင့်”

“ဘာလဲ…ပွတ်တာ မကြိုက်လို့လား”

“အာ…မဟုတ်ပါဘူး… Daddy ရာ.. အာ အဟင့် သက္ကရာဇ် မနေနိုင်တော့ဘူး Daddy ”

ဖင်ကိုအနောက်ပစ်ကာ သူ့လီးနဲ့ နီးနိုင်သမျှနီးဖို့ ကြိုးစားနေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ကာ စချင်တာမို့

“ဘာလဲကွာ…ဘေဘီက ရှင်းရှင်းလည်း မပြောဘူး”

“အာ…ကျစ်…သက္ကရာဇ်ကို လုပ်ပေးပါလို့ ပြောတာကို Daddy ကလည်း”

“ဘာလုပ်ရမှာလဲ…ဘေဘီရဲ့ ဟင်”

“အာ….သက္ကရာဇ်ကို လိုးပေးကွာ… Daddy နော် သက္ကရာဇ် ငိုလိုက်မှာ”

“ဟားဟားဟား… Daddy’s ဘေဘီလေးကို Daddy လိုးပေးမှာပေါ့.. ရော့ကွာ”

“အာ့ အာ့ daddy ”

“ကြိုက်လား ဘေဘီ Daddy လိုးတာ ကြိုက်လား”

“ကြိုက်..ကြိုက်တယ် Daddy ”

“အား…ဖင်လေးကို ကော့ထား ဟုတ်ပြီကွာ.. အား ဘေဘီရယ် ဘေဘီ့အဖုတ်လေးက ကြပ်လိုက်တာ… Daddy ရဲ့ လီးကိုရော ကြိုက်ရဲ့လား”

“အွန်း…ကြိုက်တယ် Daddy အား… Daddy ”

“ကြိုက်ရင် အ၀လိုးပေးမယ် ကို‌ယ့်ဘေဘီလေးကို… စိတ်ကြိုက်သာ ခံစားစမ်း”

သက္ကရာဇ် ဒူးတွေက ကြာတော့ မခံနိုင်။ ခွေညွတ်‌လာတာမို့ နေမိုးစွေ ဆောင့်ချက်တွေကို လျှော့ကာ သက္ကရာဇ်ကိုယ်ကို ဘေးတစောင်းလှဲရင်း လိုးနေပြန်သည်။ သက္ကရာဇ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြီးနေသလောက် သူ မပြီးသေး။ ကြာတော့ သက္ကရာဇ် မခံနိုင်တော့။ တကိုယ်လုံးကိုက်ခဲကာ အဖုတ်ကလည်း အထိမခံချင်လောက်အောင် နာကျင်လာသည်။

“Daddy သက္ကရာဇ် အရမ်းနာနေပြီ မခံနိုင်တော့ဘူး… အား… ဟင်အင်း… Daddy အရမ်းနာတယ် မခံနိုင်တော့ဘူး”

“Daddy မပြီးသေးဘူးလေ ဘေဘီရာ… ခဏလေး သည်းခံပါဦး”

“နာတယ်လို့ …. Daddy ရဲ့”

ရှိုက်သံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာတော့ နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်အဖုတ်ထဲက သူ့လိင်တံကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နာကျင်လွန်းစွာ ငိုရှိုက်နေသော သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ အသာထည့်ရင်း သက္ကရာဇ်ဗိုက်သားဖြင့် သူ့လိင်တံကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

“Daddy မပြီးသေးပေမယ့် ကိုယ့်ဘေဘီလေး နာမှာစိုးလို့ ကိုယ်ထပ်မလုပ်တော့ဘူးနော်… မငိုနဲ့တော့ တိတ်… တိတ်”

နေမိုးစွေ လိင်တံကြီးက မာန်ဖီနေသည့် မြွေဟောက်ကြီးနှယ် သက္ကရာဇ်ဗိုက်သားကို လာလာပွတ်နေတာမို့ သက္ကရာဇ်စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်လာရသည်။ မဝံ့မရဲ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်တော့ ‌နီရဲမာတောင်နေသည့် သူ့အချောင်းကြီး။ တဆတ်ဆတ်ကို တုန်ခါနေသည်။

သက္ကရာဇ် နေမိုးစွေကို သနားသွားမိသည်။ ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဖွက်ထားရာကနေ အပေါ်ကိုတက်ပြီး

“Daddy သက္ကရာဇ်ကို လုပ်ချင်လုပ်လေ… သက္ကရာဇ် မနာတော့ပါဘူး… သက်သာသွားပြီ”

နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

“သက္ကရာဇ်ကို Daddy ဘာလုပ်ရမှာလဲဟင်”

“အာ…မသိဘူးကွာ… Daddy နော်”

“ဘာလုပ်ရမှာလဲလို့ အကောင်းမေးနေတာကို ဘေဘီကလည်း”

“မသိဘူးကွာ…အဲ့ဒါဆိုလည်း မလုပ်နဲ့တော့”

“ဟာ…ဘယ်ရမှာလဲ…. ဒီအခွင့်အရေးမျိုး လက်လွတ်ခံလို့ရမလား… Daddy’s လီးက ဘေဘီ့အဖုတ်လေးကို ဘယ်လောက်တောင် လိုးချင်နေတယ်မှတ်လဲ”

သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းသားများကို ပြတ်ထွက်မတတ် ကိုက်ခဲစုပ်ငုံပြီး သူ့လိင်တံကို သက္ကရာဇ်အဖုတ်၀နား တေ့တေ့ကာ ပွတ်သပ်သည်။

“အား….အင်း..အဟင်း… Daddy”

လည်တိုင်ကိုမော့ကာ ခပ်တိုးတိုးလေး ညဉ်းညူလိုက်သော သက္ကရာဇ်ကြောင့် နေမိုးစွေ သူ့အချောင်းကြီးကို ဆက်မပွတ်သပ်တော့ပဲ တစ်ဆုံးအထိ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ နွေးထွေးနူးညံ့သော အသားစိုင်တွေကြား သူ့လိင်တံကြီးကို အနားမပေးဘဲ သက္ကရာဇ်ခါးလေးကို ကိုင်ကာကိုင်ကာ ပစ်ပစ်သွင်းနေမိသည်။ လှုပ်ရမ်းနေသော နို့လေးနှစ်လုံးကိုလည်း အခါမလပ် နမ်းစုပ်နေတော့ သက္ကရာဇ်နာတာတွေ ပျောက်ပြီး ပိုပြီးကောင်းလာရသည်။

“အ့…အ့…အ့ Daddy ”

“ညည်းစမ်းကွာ ညည်းလိုက်စမ်း ကိုယ့်ကလေးလေး အရမ်းကောင်းနေတယ်မဟုတ်လား… Daddy လည်း အရမ်းကောင်းတယ် အား… အာ့….. ဟာ့.. ဟာ့”

သုတ်ရည်ဖြူဖြူတို့ကို သက္ကရာဇ်ဗိုက်သားပေါ် လွှတ်ထုတ်ရင်း ဘေးမှာ လှဲအိပ်ချလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် နှုတ်ခမ်းသားလေးကို အမောပြေ ချိုချဉ်တစ်လုံးပမာ စုပ်နမ်းရင်း လူက လုပ်ရှားထားတာမို့ မောပန်းစွာနဲ့ နေမိုးစွေ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

—————————–

မနက်စောစောသာ ရှိသေးတာမို့ အလင်းရောင်က မကွဲချင်သေး။ ချစ်လွန်းတင်တစ်ယောက် ဒီမနက် အစောကြီး နိုးနေသည်။ အိပ်ထမတင် အကြိမ် ၁၀၀ လုပ်အပြီး ရွဲနစ်နေသော ချွေးတွေကိုသုတ်ဖို့ တဘက်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် မျက်၀န်းထောင့်မှာ လှစ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသော အရိပ်လေးတစ်ခု။ ချွေးမသုတ်ဖြစ်ဘဲ တဘက်ကိုချပြီး ပန်းခြံနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားမိသည်။ အဖြူရောင် ညအိပ်ဂါ၀န်လေးနဲ့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ အသည်းယားချင်စဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မနက်ခင်းလေးနဲ့ ပနံသင့်နေသော ပိုးဟပ်ဖြူလေး။ သူတစ်ယောက်တည်းရှိသည်အထင်နဲ့ သီချင်းတွေတောင် အော်ဆိုလိုက်သေး။ ပန်းတွေကို ကပ်ကြေးနဲ့ ခူးလိုက်… သီချင်းလေး ညည်းလိုက်နဲ့ နေတာမို့ ချစ်လွန်းတင် စချင်လာသည်။

“အဟမ်း…. မနက်အစောကြီး နားအေးပါးအေး နေရမယ် အောက်မေ့တာ… အခုတော့ အစောထဲကကို နားကတော်တော်ပူနေပြီ…. ကီးတွေကလည်း မကိုက်နဲ့… မနက်ခင်းရဲ့ သာယာမှုလေးတော့ သွားပါပြီ”

“အမေ့….ရှင်…ရှင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ…”

“ကြာပေါ့…. မင်းအသံကြားလို့ ငှက်ကလေးတွေတောင် ထပျံကုန်ပြီ… ကျစ် အစာကျွေးမလို့ကို”

သက္ကရာဇ်မှာ သူနဲ့ စကားနိုင်မလုအား။ ခြံထဲ မနက်စောစော ဘယ်သူမှမရှိဘူးအထင်နဲ့ ညကအတိုင်း အောက်ခံမပါ ဘာမပါ ဆင်းလာခဲ့တာမို့ ရုတ်တရက် ချစ်လွန်းတင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။ သူမရိပ်မိအောင် ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ မသိမသာကာကာ အိမ်ကြီးထဲကို ပြန်၀င်ဖို့ပြင်တော့ ရုတ်တရက် ဆောင့်ဆွဲလိုက်သော အားရှိန်ကြီးက ကြီးမားလွန်းတာမို့ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လေးတစ်ပတ်လည်ကာ ချစ်လွန်းတင်ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်သွားမိသည်။ ဦးလို တောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ဆိုင်ထားသော ချစ်လွန်းတင်….၊ သူ့ရင်ဘတ်ကျယ်ကျယ်ကြီးထဲ သက္ကရာဇ် မျက်နှာလေး အပ်ရက်သား။

“ရှင်…ရှင်…ဘာလုပ်တာလဲ”

“အဟက်…ရင်ခုန်သွားလို့လား”

“တောက်…ရှင်…ရှင်”

“အား”

မှီရာကိုလှမ်းကန်လိုက်ရင်း သက္ကရာဇ် သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ နှိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှိုင်းကလေးလို တုန်ခါသွားသော တင်သားစိုင်တို့ကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာ ငေးကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင် ငေးမောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရင်ခွင်အစုံဟာတော့ ဘာကြောင့် အခုန်မြန်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင် သတိထားမိချိန်မှာ….

————————

အငွေ့ပျံနေသော ဝီစကီခွက်ကို လက်ထဲ လှုပ်ခါရင်း ချစ်လွန်းတင် အတွေးတို့က အတိတ်ဆီသို့။

“ထူးသာ…ထူးသာ..အ..ကျွတ်စ်…ကျွတ်စ်”

ကိုက်ခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အားပြုထရင်း မျက်လုံးတို့ကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မြင်ရသည့်မြင်ကွင်းက အစိမ်းသက်သက်နေရာ….၊ ခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခဲပျစ်နေသည့် သွေးစများ။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ထူးသာက ဘယ်ရောက်နေသည်မသိ။ သူ ထရမည်။ ဘေးနားက ရေဗူးခွံတွေကို တွေ့တဲ့အိတ်ထဲ ကျုံးထည့်ရင်း သူတစ်လှမ်းချင်းလျှောက်ဖို့ ပြင်သည်။ မိုက်ခနဲဖြစ်သွားသော ကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ညင်သာစွာ ဖေးမထူတွဲပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“ချာတိတ်…အဆင်ပြေရဲ့လား”

ထိုလူရဲ့ စကားသံကို သူမတုန့်ပြန်နိုင်။ ရီဝေနေသော မျက်လုံးအစုံကို အားယူဖွင့်ကြည့်တော့ ခန့်ညားချောမောသော မျက်နှာတစ်စုံ။ တအိအိကျဆင်းလာသော သူ့ကိုယ်ကို တွဲထူထားတာသာ သိလိုက်ပြီး သူ့အသိစိတ်တို့က အမှောင်ထဲကို မိုက်ကနဲ။

တံခါးခေါက်သံ ခပ်တိုးတိုးကြောင့် အတိတ်ကို ပျံ့လွှင့်နေသည့်စိတ်တို့က လက်ရှိကို စုစည်းရောက်ရှိလာရသည်။

“ဘယ်လိုလဲ… မင်းက ငါ့ကိုတောင် မစောင့်ဘဲ သောက်နှင့်နေပြီလား”

လက်ထဲက ခွက်ကို ခုံပေါ်ပြန်ချရင်း ထူးသာကို ပြုံးလို့သာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနည်းငယ် ပြည့်လာသည်မှအပ ငယ်စဉ်ကအတိုင်း ဖြူမြဲသန့်မြဲ ထူးသာ။

“မင်းကို စောင့်ရင်း ပျင်းလာလို့ပါကွာ”

“မင်း ဦးနဲ့ရော အဆင်ပြေရဲ့လား”

“အင်း ဒီလိုပါပဲ သူ မိန်းမ ရသွားပြီ”

“ဟိုတလောက ကြားမိပါတယ်…. မင်းရော အဆင်ပြေလား…. ငါကတော့”

“မင်း မပြောချင်တဲ့ကိစ္စဆို မပြောပါနဲ့.. ငါ မင်းဆီလာတာ မင်းအပူတွေ နားထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းကလည်းကွာ… ငယ်ငယ်ကအတိုင်း လုံး၀မပြောင်းလဲဘူးနော်… အမြဲတမ်း ဒီလိုချည်းပဲ”

“ထားပါ မင်း ငါ့ကို ခေါ်တဲ့ကိစ္စက”

“ဟို..ငါ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းလောက်လိုလို့”

“မင်း မမက မင်းကို မပေးဘူးလား”

ရဲကနဲနီသွားသော ထူးသာမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကိုထိန်းကာ…

“ကဲပါ ဘယ်လောက်လဲပြော”

“ဟို…200လောက်ပါပဲ”

မျက်မှောင်ကုပ်ကာ ကြည့်လိုက်သော ချစ်လွန်းတင်ကြောင့် ထူးသာ မျက်နှာချိုသွေးကာ

“ငါ အော်ဇီ သွားမလို့ သူငယ်ချင်း…. အဲ့ဒါ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် လိုလို့ပါ”

“မင်း မမ‌ကရော”

“ဟာ အဲ့ဒါ အလုပ်သဘောအရပါကွာ”

“အေးပါ အခုလောလောဆယ်တော့ ပါမလာဘူး… ပြန်ရောက်မှ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”

စကားသံတို့ တိတ်ဆိတ်သွားသော အခန်းလေးထဲမှာ ထူးသာနှင့်သူ နှစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိကြသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူ ရေသန့်ဗူးကောက်၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ နိမ့်ကျသည့် အလုပ်များစွာလုပ်ရင်း မိမရှိဖမရှိ နှစ်ကောင်ကြွက်ဘ၀ကို ဆိုးတူကောင်းဖက် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ ဦးနဲ့တွေ့မှ သူ့ဘ၀တဆစ်ချိုး အပြောင်းအကွေ့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကြေးစားလုပ်ငန်းကို ပိုသဘောကျလာခဲ့မိသည်။ ဒီမှာတင် သူနဲ့ထူးသာ လိုင်းကွဲသွားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခြင်းပင်။

“ဟိတ် အမယ် မင်းက ဒီမှာလာနပ်နေတာပေါ့လေ… မမက လိုက်ရှာလိုက်ရတာ”

ရေမွှေးနံ့နဲ့ အရက်နံ့ ခပ်ပြင်းပြင်း ရောထားသည့် အနံ့ကြောင့် ချစ်လွန်းတင် လှည့်ကြည့်မိတော့ တံခါးဘောင်ကို မခို့တရို့မှီတွဲရင်း ရီဝေဝေ မျက်၀န်းတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသော မိန်းမတစ်ဦး။ ထူးသာမှာတော့ ပျာပျာသလဲဖြစ်ကာ

“မမ…ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ… ကျွန်တော်လာမယ် ပြောထားတာကို”

“အို…ထူးကလာမယ် ပြောပြီး ကြာနေတာကို…. မက ဘယ်လိုလုပ် စောင့်နေနိုင်မှာလဲ…. ဟင့် ဟင့်… ထူးရယ် မ မနေနိုင်တော့ဘူးကွာ”

“ဟာ…မမ နေဦး.. ကျွန်တော့်မှာ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ် မရဲ့”

“ဟင်..ဘယ်ကဧည့်သည်လဲ.. ထူးနော် မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အဖော်လုပ်ရမယ်လို့ ပြောထားတာကို”

“ဟာ..မဟုတ်ပါဘူး မရဲ့…. ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ”

ချစ်လွန်းတင် ဣန္ဒြေပျက်ပြားနေသော ထိုအမျိုးသမီးကို မနှစ်မြို့စွာကြည့်ရင်း ထူးသာကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“မင်း အလုပ်ရှိရင်လည်း ငါပြန်တော့မယ်… ပြီးမှ ဖုန်းလှမ်းဆက်လိုက်”

“အေးပါကွာ…အေးပါ”

ထူးသာ သက္ကရာဇ်နွယ်ဘက်ကို မကြည့်ချင်ကြည့်ချင် မျက်၀န်းတွေနဲ့ကြည့်ကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုက်သင့် ထိန်းထားလိုက်သည်။ အလုပ်သဘောအရသာ ဆက်ဆံနေရပေမယ့် သက္ကရာဇ်နွယ်ရဲ့ ပြင်းပြသော လိင်စိတ်ကို ထူးသာ လက်လန်ရသည်။ တစ်နေ့လုံး မနားတမ်း သူက ခံနိုင်ပေမယ့် လုပ်ရသည့်လူက တကယ်မသက်သာ။ ငွေ၀င်ပေါက်ရတာများလို့သာ ဆက်ဆံနေသော်လည်း တကယ်ကို သက္ကရာဇ်နွယ်နှင့် မပတ်သက်ချင်တော့ပါ။

“အား..မ”

ဘောင်းဘီကို အမြန်ဆွဲချွတ်ရင်း ထူးသာ လိင်ချောင်းကြီးကို စုပ်ယူလိုက်သည့် သက္ကရာဇ်နွယ်။ စုပ်ရုံနဲ့တင် အားမရသေး… သူမ ၀တ်လာသည့် အ၀တ်အစားမှန်သမျှ ချွတ်ကာ ထူးသာပေါ် တက်ခွလိုက်သည်။

“ဟာ…မ..နေပါဦး ကျွန်တော် ကွိုင်မစွပ်ရသေးဘူး”

“အို…ထားစမ်းပါကွာ…လုပ်မနေနဲ့… မက ထူးအရည်တွေ ထွက်လာရင် သောက်ပစ်မှာပေါ့… ပြီးတော့ အဲ့ဒါကြီးမပါတာ ပိုခံစားလို့ကောင်းတယ် သိလား… ထူးလီးကြီးက မရဲ့ အဖုတ်လေးထဲ နွေးနွေးလေးနဲ့ ၀င်နေတာ ခံစားလို့ရတယ်”

“ဟို…မရယ်”

စုပ်ထားသည့်အရှိန်နဲ့ ထောင်မတ်နေသော ထူးသာ လိင်တံချောင်းကြီးကို သူ့အဖုတ်ထဲ အတင်းတေ့ကာ ထည့်တော့သည်။

“အား…အ…ကောင်းတယ် ထူးရယ်.. မ ကြိုက်တယ်”

စိတ်မပါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က တောင်းတနေပြီမို့ ထူးသာ သက္ကရာဇ်နွယ် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အောက်ကနေ ဆောင့်ပေးနေလိုက်တော့သည်။

—————————

“ဦး”

“ဟောကြည့် Daddy လို့ ခေါ်ခိုင်းထားတာကို”

“သက္ကရာဇ် အကျင့်မရသေးဘူး ဦးရဲ့… အာ Daddy ရဲ့”

“ကဲပါ ဟုတ်ပါပြီ.. Daddy’s ဘေဘီလေးက ဘာပြောမလို့လဲ”

“သက္ကရာဇ် ဖေဖေတို့ဆီ ခဏပြန်ချင်တယ်”

အေးစက်သွားသော နေမိုးစွေမျက်၀န်းအစုံကို သက္ကရာဇ် ချောက်ခြားစွာ ကြည့်မိသည်။ ခဏကြာမှ အပြုံးတစ်ပွင့်တို့နဲ့အတူ

“ဟုတ်သားပဲ.. ဘေဘီ အိမ်မပြန်တာလည်းကြာပြီ… ကိုယ်လည်း ‌အခုထိ ဘေဘီ့မိဘတွေကို အခုထိ ကောင်းကောင်းမတွေ့ရသေးဘူး… သွားကြတာပေါ့ ဒီနေ့ပဲ”

ဦးကောင်းဇော်တစ်ယောက် အိပ်ရာထဲတွင် အသက်ကို ပြင်းပြစွာ ရှူနေရသည်။ ဇနီးနှင့်သမီးက ဘေးမှာမရှိ… အိမ်ဖော်မကြီးကသာ အစစအရာရာ သူ့ကိစ္စတွေကို လုပ်ပေးရသည်။ လေဖြန်းနေသော သူ့လို လူမမာကိုပင် ပစ်ထားပြီး အပြင်ကို တနေကုန် ထွက်နေကြသည်။ အလုပ်ကိစ္စ စီမံဖို့မပြောနဲ့ သူ့ကိုတောင် ကြည့်ဖော်မရသော ဇနီးနှင့်သမီးကို တွေးကာ မျက်ရည်က အလိုလိုကျလာရသည်။ တကိုယ်လုံး လေဖြန်းနေတာမို့ စကားကပြောမရ ကိုယ်ကရွေ့မရနဲ့ အတော်ကို ဒုက္ခရောက်ရသည်။ ကုတင်ပေါ် မလှုပ်မယှက် လှဲနေသော ဦးကောင်းဇော် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့်တောင် မပြောနိုင်.. မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် မျက်ရည်တို့က ထိန်းမရနိုင် စီးကျလာသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ဒေါ်ကြီးရယ် .. ဒီလောက်တောင် အခြေအနေဆိုးသွားရလား”

“ဒေါ်ကြီးလည်း အလုပ်လာတဲ့မနက်မှ ရေချိုးခန်းထဲ လဲနေတာ တွေ့ရတာပဲ… ညကတည်းက လဲတာ ဘယ်သူမှမတွေ့လို့ .. အခုလိုအထိ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ထင်တာပဲ”

“ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ဖေဖေရယ်”

နေမိုးစွေ ကုတင်ပေါ်လှဲနေသော ဦးကောင်းဇော်ကို မှုန်တေတေ မျက်၀န်းတွေနဲ့ ကြည့်မိသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီထက်ကို ပိုခံစားသင့်တယ်လို့ ထင်မိသည်။ ဦးကောင်းဇော်ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည့် မိသားစု၀င်များ။ အဲ့ဒီ မိသားစု၀င်တွေထဲ သူလည်း အပါအ၀င်။ အရွယ်မရောက်သေးသည့် ကိုယ်၀န်ဆောင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက ရပ်တကာ ရွာတကာလှည့်ကာ အကြော်ရောင်းရင်း လူတကာ နှိမ်သမျှ ဆဲသမျှကို ခါးစည်းခံကာ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သူ။ အမည်မဖော်တဲ့ ဗိုက်တစ်လုံးကြောင့် ရွာပြင်မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရပြီး အာဟာရပြတ်လပ်မှု အနေဆင်းရဲမှုတို့ဒဏ်တွေကြား လက်မြှောက် အရှုံးပေးခဲ့ရသည်။ အားလုံးရဲ့ အရင်းရှင် တရားခံကတော့ ဦးကောင်းဇော်။

တွေးရင်းနဲ့ နာကျင်လာတာကြောင့် ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စတွေ သက္ကရာဇ်ကို ဘယ်လိုပြောပြရပါ့မလဲ။ ဦးကောင်းဇော်ကို သူ သိပ်မုန်းသည်။ ဒါကြောင့်လည်း တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတွေနဲ့ လက်စားချေဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကြိုးစားခဲ့သည့်အတိုင်းလည်း အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ဦးကောင်းဇော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ ရှယ်ယာလုပ်ငန်းတွေက သူ့ဆီ အကုန်နီးပါး ရောက်ကုန်သည်။ ဒီထက်ဆိုးတာတွေ လုပ်ချင်ပေမယ့်လည်း သက္ကရာဇ် မျက်နှာထောက်ထားလို့သာ သူညှာနေမိတာ ဖြစ်သည်။

“ဦး”

“ဟင်..ဘေဘီပြောလေ”

“သက္ကရာဇ် ဖေဖေ့ကို ပြုစုချင်လို့ တစ်ပတ်လောက် ဒီမှာနေလို့ရမလားဟင်”

“မိဘကိစ္စပဲ ဘေဘီရယ် နေခဲ့လေ… ပြန်လာမယ်ဆိုရင် Daddy ကို ဖုန်းဆက်လိုက်.. Daddy လာခေါ်မယ်နော်…. အား လွမ်းရတော့မှာပဲ ဒီကလေးလေးကို”

“ဟွန်း…ဦးနော် အပိုတွေ… ကဲပါ ဦးအလုပ်တွေ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား… သွားတော့လေ ဖေဖေသက်သာတာနဲ့ သက္ကရာဇ် ပြန်လာမှာပါ… ဘာမှစိတ်မပူနဲ့နော်”

“အင်း..ဒါဆို Daddy သွားတော့မယ်.. တစ်ခုခုဆို ဖုန်းလှမ်းဆက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်”

“ဟုတ်”

သူ့ကားလေး မျက်စိအောက်က ပျောက်သွားမှ သက္ကရာဇ် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ သူ ဖေဖေ့ကို မြင်ကတည်းက ဒေါ်သတွေထွက်နေတာ မျက်နှာပျက်နေတာ သက္ကရာဇ် သိသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို မြန်မြန်ပြန်လွှတ်ခိုင်းလိုက်ရတာ….၊ သူနဲ့ ဖေဖေကြားမှာ ဘာတွေများရှိခဲ့လို့ပါလိမ့်။

————————

သက္ကရာဇ်မရှိတော့ အိမ်ကြီးက ပျင်းခြောက်ခြောက်နဲ့ ပိုလို့တောင် အစိမ်းသက်သက်ဆန်နေသလို။ အရင်ကလည်း ဒီအတိုင်းသာ နေခဲ့ပေမယ့် သက္ကရာဇ်ရှိလာတော့ သူ့ဥယျာဉ်လေးက ပို၍ စိမ်းစိုလန်းဆန်းခဲ့သည်မှာ အမှန်။ ဒီကောင်မလေးကို သိပ်လွမ်းနေပြီ။ တစ်ပတ်ကျော်ပြီမို့ ပြန်လာတော့မှာကို သိနေလည်း စိတ်က လွမ်းနေတာ တားမရ။ ဦးကောင်းဇော်မျက်နှာကို မမြင်ချင်လို့သာ သွားမတွေ့ပေမယ့် ကောင်မလေးကို အရမ်းလွမ်းလို့နေပါပြီ။

“ဦး”

“ဟင်”

သူ့ခါးကိုအနောက်ကနေ လာဖက်လိုက်သော လက်သေးသေးလေး။ နွေးထွေးတဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးနဲ့အတူ ခန္ဓာကိုယ်နွေးနွေးလေး။ ၀မ်းသာစိတ်နဲ့အတူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှေ့သို့လှည့်ရင်း သက္ကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း ပြန်ရောက်နေတာတောင် Daddy ကို မပြောဘူး.. Daddy လာခေါ်ပေးမှာလို့ ပြောထားတာကို”

“အာ့..နာတယ် ဦးရဲ့.. ဟီး..ဟီး ဦးကို Suprise လုပ်ချင်လို့လေ.. ဘယ်လိုလဲ သက္ကရာဇ်ကို လွမ်းနေတယ်မလား”

ပြောင်ချော်ချော်ပြောနေသည့် သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးလေးကို နေမိုးစွေ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထပ်မံပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

“လွမ်းတယ် ကလေးရယ် အရမ်းလွမ်းတယ်.. ဖုန်းပြောရတာလည်း မလွတ်မလပ်နဲ့ဆိုတော့ ကိုယ့်မှာ ကိုယ့်မိန်းမလေးကို ဘယ်လောက်လွမ်းရတယ်ထင်လဲ”

“မသိဘူးလေ…ဘယ်လောက်လွမ်းလဲ”

“အာ..မပြောင်နဲ့ကွာ”

“ပြောင်ပါဘူး ဦးရဲ့… ပြောပါဦး သက္ကရာဇ်ကိုဘယ်လောက်လွမ်း.. အွန့်.. အင်း.. ဦး”

မဆုံးလိုက်သော မေးခွန်းသံအောက်မှာ အစားထိုးလိုက်သည့် ချစ်တင်းနှောသံ။

“အား…ဒီနှုတ်ခမ်းလေးကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ”

“ပြွတ်…..ပြွတ်…ပြွတ်စ်…”

သက္ကရာဇ် နှုတ်ခမ်းသားတစ်ခုလုံးကို ဝါးစားတော့မတတ် အသံများထွက်သည်အထိ ကြမ်းတမ်းစွာ နမ်းစုပ်ပစ်လိုက်သည်။ လက်များကလည်း အငြိမ်မနေပါ။ ပေါင်တံတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်နေရင်း ချည်ပါးအတွင်းခံလေးသာ ဖုံးထားသော ပန်းပွင့်ချပ်လေးဆီ ဦးတည်ရင်း လက်ခလယ်နှင့် ထိုးကော်ပစ်လိုက်သည်။ ကော့ခနဲဖြစ်သွားသော သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးကို အသာအယာ ထိန်းမရင်း ဆိုဖာဆီ အနမ်းမပျက်စေပဲ ထိုင်ချစေသည်။ နှုတ်ခမ်းသားအတွင်းထဲအထိ သူ့လျှာကိုကစားရင်း လျှာချင်းဆွဲစုပ်ကာ သက္ကရာဇ်အင်္ကျီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲခွာသည်။

“အို…ဦး…ဧည့်ခန်းထဲမှာ”

“ရှူး… ဒီနေ့ ဘယ်သူမှမရှိဘူး… Daddy အပြင်ကို အကုန်လွှတ်ထားပြီးသား”

“ဒါ…ဒါပေမယ့်”

စကားကို ဆက်ပြောခွင့်မပေးတော့။ ဖြူဥနေသည့် နို့လေးတွေ ရဲလာသည်အထိ နမ်းစုပ်နေရင်း အောက်က ပွင့်ချပ်လေးဆီ လက်နဲ့ အဆက်မပြတ် ထိုးသွင်းနေတော့ သက္ကရာဇ် နေရခက်လာသည်။

“အင်း…ဟင်း…ဒါကြီး မကြိုက်ဘူး ဦး”

“Daddy လိုးပေးရတော့မလား”

ညစ်ညမ်းသော စကားပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဒီလိုပြောတာက သက္ကရာဇ်စိတ်ကို ပို၍ကြွစေသည်။

“ဟုတ်..ဟုတ်.. Daddy”

“ကြိုက်တယ် ကလေးရာ…. Daddy ကို ကုန်းပေးကွာ”

သက္ကရာဇ် လှဲနေရာကနေ ဒူးထောက်ကာ ဖင်ကို အနောက်ဘက်ပစ်ပြီး သူ့ကို ကုန်းပေးသည်။ ဖင်လုံးလုံးဖြူဖြူလေးကြားမှာ အနီရောင် ကြာပန်းပွင့်ငယ်လေး။ နေမိုးစွေ သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းကို ကြည့်မ၀နိုင်စွာ ငေးမောရင်း လျှာအပြားလိုက်ကြီးဖြင့် ပင့်သပ်စုပ်ယူလိုက်သည်။

“အား…အား.. Daddy”

သက္ကရာဇ် ဒူးတွေ ညွတ်ခွေသွားမတတ်ဖြစ်ကာ လက်နဲ့အားယူပြီး ထောက်ထားလိုက်ရသည်။ တပြတ်ပြတ်လျက်နေသော သူ့လျှာကြီးကြောင့် ပို၍ မခံနိုင် ဖြစ်လာရသည်။

“အာ့…အာ့..ဟင်း…ဟင့်..Daddy ကွာ”

နေမိုးစွေ အချိန် ဒီထက်ဆွဲမနေနိုင်တော့၊ သူအရမ်း လွမ်းနေခဲ့သည်၊ လိုချင်နေခဲ့သည်လေ။ ထောင်မတ်နေသော လိင်တံကို ပြူအာနေသည့် အပေါက်၀လေးဆီ ပွတ်သပ်တော့ တပ်မက်နေသည့် စိတ်တို့က ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်သည်။ တစ်ရစ်ချင်းထိုးသွင်းစဉ် ခံစားရသည့် သာယာမှုက ဘာကိုမှမလဲနိုင်။ ပြူအာနေသည့် အဖုတ်သားလေးဆီ သူ့လိင်တံ တစ်ချက်ချင်း ၀င်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်သည်ကို အရသာခံကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် ဆောင့်သွင်းပေးနေမိသည်။ ကြာလာတော့ သက္ကရာဇ်ဒူးတွေက တဖြည်းဖြည်း ညွတ်လာရသည်။ သက်လုံအား ကောင်းလွန်းကာ သုတ်ထိန်းနိုင်စွမ်းကောင်းလွန်းသော နေမိုးစွေရဲ့ ဆောင့်ချက်တွေကို တောင့်ခံရင်း သက္ကရာဇ် တတိယအကြိမ်မြောက် ပြီးသွားရပြန်သည်။ မခံနိုင်တော့ ဆိုဖာပေါ် ပုံးကနဲ လဲကျသွားသည်။

“Baby လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ မောနေပြီလား”

“ဦးနော် ဦးမို့လို့ မေးရက်တယ်… ဦးက လူမှဟုတ်ရဲ့လား”

“ဟောဗျာ..ဘာလို့လဲ”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ သက္ကရာဇ်ဖြင့် ၃ ခါတောင်ပြီးနေပြီ… ဦးက မမောနိုင်မပန်းနိုင်”

“အင်း…ဆက်ပြောလေ.. မမောနိုင်မပန်းနိုင် ဘာတဲ့”

“ဟွန်း ပြောတော့ဘူး”

“အဟင်း..မမောနိုင်မပန်းနိုင် လိုးတုန်းလို့ ပြောမလို့မလား… Daddy က Baby နဲ့ ပြီးရမှာ နှမျောလို့ အကြာကြီးထိန်းထားတာ… အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ခဏလေးနဲ့ မပြီးချင်ဘူး”

“ဟို…သက္ကရာဇ်က ဦးမောမှာ စိုးလို့ပါ”

မျက်နှာလေးနီကာ ပိုးတုံးလုံးလေးသဖွယ် ကိုယ်လုံးတီးလေး ဖြစ်နေသော သက္ကရာဇ်ကို နေမိုးစွေ ချစ်မ၀စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဦးနော် ဘာကြည့်တာလဲ”

“ချစ်လို့”

“ဟင်”

“ချစ်လို့လေ….ဟောဒီ့ Daddy ရဲ့ ပိုးတုံးလုံးလေးကို ချစ်လို့”

နှုတ်ခမ်းအစုံကို ညင်သာစွာ နမ်းစုပ်လာတော့ သက္ကရာဇ် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သူ့အနမ်းတွေကို ခံယူလိုက်သည်။ သူနဲ့ဆို ဘယ်တော့မှ ၀သည်မရှိတဲ့ အချစ်ရေယာဉ်ကြောထဲ အတူတူ ကူးခတ်ချင်သေးသည် မဟုတ်လား။

သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ကိုယ်ပေါ်ပွေ့ချီကာ အသင့်စောင့်နေသော လိင်တံဖူးကြီးဆီ ဂဟေဆက်စေသည်။ သက္ကရာဇ် ညဉ်းသံတိုးတိုးလေးက နားထဲ ပျားသကာလောင်းချလိုက်သလို တိုးညှင်းပေမယ့် ကျေနပ်မှုအပြည့်ရစေသော ညဉ်းညူသံလေး။

နေမိုးစွေ အောက်ကနေ တစ်ချက်ချင်းဆောင့်ရင်း သက္ကရာဇ်နို့လုံးလေးတွေကို အငမ်းမရ တပြွတ်ပြွတ် စို့ပစ်ပြန်သည်။

“အား…ဦး… Daddy …အား”

“ကြိုက်တယ် ကလေးရယ်… အော်စမ်းပါ… ကောင်းတယ်ဆို အော်လိုက်စမ်း”

“အား..အဟင်း.. ကောင်းတယ် Daddy ‌အရမ်းကောင်းတယ်… အရမ်းလိုးပေး”

“လိုးပေးမယ်.. Baby လေးကောင်းဖို့ Daddy အားနဲ့ ဆောင့်လိုးပေးမယ် ခံမှာမလား”

“ဟုတ်…ဟုတ်… Daddy အား… လိုးပေး.. လိုးပေး.. အာ့အာ့”

“အား…. Baby…. Daddy လည်း ကောင်းတယ်.. အား.. အား… ကြိုက်တယ်ကွာ ကြိုက်တယ်”

တဖုန်းဖုန်းအားရအောင် ဆောင့်လိုးအပြီးမှာတော့ နေမိုးစွေ မောပန်းစွာ သက္ကရာဇ်ရင်ဘတ်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ အသက်ကို မောပန်းစွာ ရှူရိူက်ရင်း သက္ကရာဇ်နဖူးလေးအပေါ် မြတ်နိုးစွာ အနမ်းတစ်ပွင့် ချွေချလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ စလယ်ဆုံး ဖြစ်ရပ်မှာ အဆုံးသတ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်တွေ့သွားသည်ကိုတော့ နှစ်ဦးလုံး မသိလိုက်ကြပါ။ လှုပ်ခတ်သွားသော ပန်းခြုံကြီးနောက်က စူးရဲတင်းမာ‌တဲ့ အကြည့်တစ်စုံနဲ့ ဒေါ်သတွေကိုလည်း နေမိုးစွေနဲ့ သက္ကရာဇ် မတွေ့မြင်လိုက်ရပါ။

Daddy’s Candy (အပိုင်း ၃ ဇာတ်သိမ်း) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

အသက်ရှူလို့ မ၀တော့ပါ။ မျက်နှာကို အုပ်ထားသော အ၀တ်စနဲ့ ပါးစပ်ကို တိပ်နဲ့ တင်းကြပ်စွာ ကပ်ထားခြင်းခံရတာကြောင့် အသက်ရှးလို့ မ၀တဲ့အပြင် ဘာမှကို မမြင်ရပါ။ လက်ကို ကြိုးနောက်ပြန်တုပ်ထားတာကြောင့် ဘာဆိုဘာမှ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်လို့မရသလို လူကလည်း တကိုယ်လုံး မောဟိုက်လို့နေပြီ။

“ဆင်းစမ်း…ကဲ..ဆင်းစမ်းကွာ… ပေကပ်ကပ် လုပ်မနေနဲ့”

ကားပေါ်မှ အတင်းဆွဲချခံလိုက်ရပြီး နေရာတစ်ခုကို တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားတာကြောင့် သက္ကရာဇ် နာကျင်စွာ ငြီးတွားရင်း ဆွဲခေါ်သွားသည့်လူနောက် အရုပ်ကလေးပမာ ပြိုလဲကာ တရွတ်တိုက် ပါသွားရသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီ Boss”

“ကောင်းပြီ မင်းတို့တာ၀န်ကျေတယ်… သူ့ကိုထားခဲ့လိုက်”

အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ပြောနေသံတွေကို ကြားပြီး သက္ကရာဇ် တုန်လှုပ်လာသည်။ သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ.. ဘာလို့ သက္ကရာဇ်ကို ဖမ်းခေါ်လာရတာလဲ.. သက္ကရာဇ်ဘ၀မှာ မမြင်နိုင်သော တိရစ္ဆာန်လေးမှအစ ပုရွက်ဆိတ်လေးအဆုံး ဘာတစ်ခုကိုမှ သတ်ဖို့ မဝံ့ရဲတဲ့သူ။ အပေါင်းအသင်းများနဲ့လည်း လိုက်လျောညီထွေစွာ ပေါင်းသင်းတတ်သူမို့ သက္ကရာဇ်ကို ဒုက္ခပေးသူဆိုတာ မရှိလောက်ပါ။

အခန်းထဲမှာ အသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟို Boss ဆိုတဲ့ လူကြီး ရှိနေတာလား။ ကြောက်ရွံ့စွာ… မပြေနိုင်မှန်းသိသော လက်ကကြိုးတွေကို အတင်းပွတ်ချေနေမိသည်။ ခေါင်းမှာစွပ်ထားသော အ၀တ်စကို ဆွဲဖယ်လိုက်တာမို့ အလင်းရောင်က မျက်လုံးထဲ စူးခနဲ။ ပတ်၀န်းကျင်ကို ကျင့်သားရအောင် မျက်စိကို ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်လုပ်ရင်း… အရှေ့မှာ ရပ်နေသည့် ဝိုးတဝါးအရိပ်ကို သဲကွဲစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင် Suit ကို သပ်ရပ်စွာ ၀တ်ဆင်ထားပြီး မေးရိုးကားကားနဲ့ စူးရှတောက်ပြောင်‌‌တဲ့ ညို့ဓါတ်အပြည့်ပါသည့် မျက်၀န်းအစုံ..၊ အသားအရောင် ဖြူ၀င်းပြီး နှုတ်ခမ်းက ထူထဲကာ ယောင်္ကျားတန်မဲ့ နီညိုရောင်စွေးနေသည့် အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ နီးပါး ယောင်္ကျားတစ်ဦး။ ပြေပြစ်စွာ ဆင်းလာသော နှာတံအကျလေးက အားလုံးပေါင်းသော် ချောပါသည်ဆိုတာထက် ခန့်ထည်သော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။ သို့ပေမယ့် သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်သည့် အကြည့်တွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် ခက်ထန်တင်းမာနေသည်။

“ဗြတ်”

“အာ့”

ငေးမောလို့ မဆုံးခင်မှာပဲ ပါးစပ်မှာကပ်ထားသည့် တိပ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခွာခံလိုက်ရတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းသားတစ်ခုလုံး စုတ်ဖွာသွားမတတ် နာကျင်သွားရသည်။ နာကျင်လွန်းတာကြောင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာရသည်။ ထိုလူက သူ့နား မုဆိုးဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ့မေးစေ့ကို အပေါ်သို့ ဆွဲမော့လိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ထိုလူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“သက္ကရာဇ်ကို ဘာလို့ ဖမ်းလာတာလဲဟင်.. သက္ကရာဇ် ဘာမှမကောင်းတာလည်း မလုပ်ဖူးပါဘူး.. ပြီးတော့ ဦးကိုလည်း သက္ကရာဇ် မသိဘူး…. သက္ကရာဇ်ကို လွှတ်ပေးပါ ဦးရယ်”

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်ကာ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည့် သူ့ကို ထိုလူက စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ရင်း

“မင်းက ငါ့ကို မသိပေမယ့် ငါက မင်းကိုသိတယ် ဆိုရင်ရော… မင်းဘာမှမလုပ်ပေမယ့် မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့သွေးတွေ စီးဆင်းနေတာ ငါခံစားလို့ရနေတယ်…. ဒီတော့ မင်းရဲ့မကောင်းတဲ့သွေးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ဖို့က ငါ့တာ၀န်ဖြစ်လာပြီ”

သက္ကရာဇ် ထိတ်လန့်စွာ အနောက်ကိုသာ ပိုလို့ တိုးဆုတ်နေမိသည်။ ထိုလူမျက်နှာကလည်း သူနဲ့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ အရှေ့ကို တိုးကပ်လာသည်။ လက်မှ ကြိုးတို့ကို အားကုန်ရုန်းဖယ်ပေမယ့် ဘယ်လိုပြတ်မတဲ့လဲကွယ်။

“ရှင်…ရှင်…ရှေ့မတိုးလာနဲ့နော်…”

“အို…လွှတ်…လွှတ်…ရှင်…လွှတ်နော်… ဖေဖေရေ မေမေရေ သက္ကရာဇ်ကို ကယ်ပါဦး”

“မင်းအဖေနဲ့ အမေကို အခုချိန် တနေလို့လည်း အလကားပဲ…. သက္ကရာဇ်နွယ်… အခုချိန်ကစပြီး မင်းဟာ ငါ့ရဲ့မယားပဲ..”

“ဟင်….သက္ကရာဇ်က သက္ကရာဇ်နွယ် မဟုတ်… အား…”

ထိုလူက ပုခုံးသားကို စူးနစ်စွာ ကိုက်ချလိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ် နာကျင်စွာအော်ဟစ်မိသည်။ ထိုမျှနဲ့မပြီးသေး… သက္ကရာဇ်၀တ်ထားသည့် လယ်သာစကပ်လေးကို အကွဲကြောင်းရာကနေတဆင့် ပေါင်လယ်အထိ ဗျိခနဲ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြန်သည်။ အောက်က အဖြူရောင်ပင်တီလေးကိုပါ ဇိုးဇိုးဇတ်ဇတ် ဆွဲချွတ်ရင်း သက္ကရာဇ်ရဲ့တီရှပ်လေးကိုပါ ထပ်ပြီး ဆွဲဖြဲပြန်သည်။ ဖြူ၀င်းသော အသားစိုင်လေးတွေက ထိုလူရဲ့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲချွတ်မှုအောက်မှာ နီစွေးကုန်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ ဦးရယ် သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်… ဦး ပိုက်ဆံလိုချင်တယ်ဆို ဖေဖေတို့ဆီ သက္ကရာဇ် တောင်းပေးပါ့မယ်… သက္ကရာဇ်ကိုတော့ ပြန်လွှတ်ပေးပါနော်… နော်”

မျက်ရည်စိုစို အင်္ကျီကပိုကရိုနဲ့ သနားစဖွယ်ကောင်းသော မျက်၀န်းတွေကို နေမိုးစွေ ရွံရှာစွာ ကြည့်မိသည်။ မုန်းသည်။ သူ သိပ်မုန်းသည်။ သူတို့တစ်မိသားစုလုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ချေချင်လောက်အောင် မုန်းသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့တွေ တမြေ့မြေ့ နာကျင်ခံစားရအောင် အစီအစဉ်တကျ လုပ်ဆောင်မှ ဖြစ်မည်။

“ငါ့ပုံက ပိုက်ဆံလိုနေတဲ့ပုံ ပေါက်လို့လား… ဟမ်… မင်းရဲ့အသွေးအသားတွေကို ငါဝါးမြိုချင်လို့ မင်းကို တမင်ခေါ်လာခဲ့တာ… ဒီညကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့မယားပဲ..”

သက္ကရာဇ်ကိုယ်လုံးလေးကို ဆတ်ခနဲပွေ့ချီပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ အခန်းဆီကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ တွန်းထိုးရုန်းကန်နေသော သက္ကရာဇ်ကို မွေ့ရာပေါ် ပစ်ချပြီး သူ့အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို နေမိုးစွေ တစ်လုံးချင်း ချွတ်ပြလိုက်သည်။ ‌စတိုင်ပင် ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ရင်း အထဲက ဘောက်ဆာကိုပါ တခါတည်း ချွတ်လိုက်သည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထွက်ချင်နေပြီမသိတဲ့ သူ့ရဲ့လိင်တံကြီးက တရမ်းရမ်း။

ကုတင်ပေါ် ကနေ သက္ကရာဇ်ကို….. သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကြီးတွေနဲ့ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ချုပ်ထားလိုက်သည်။ ကိုယ်လုံးလေးကို လူးကာလွန့်ကာ သက္ကရာဇ် အားကုန်ရုန်းပေမယ့် မလွှတ်မြောက်နိုင်။ နေမိုးစွေ ‌စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သက္ကရာဇ်ကို ငြိမ်သက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်မိသည်။ အသားအရမ်းဖြူသည့်ဘက် မပါဘဲ ဝါ၀င်းစိုပြေသော အသားအရည်… တခြားမိန်းကလေးတွေလို သွယ်လျလျပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြည့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးထက်မှာ…. ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်တို့က သူ့နေရာနဲ့သူ အစီအစဉ်တကျ။ နူးညံ့မည် ထင်ရသော နှုတ်ခမ်းလေးက ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့…. မိန်းမချောလေး တစ်ဦးဆိုတာထက် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ လှပနေသည့် ပုံဆောင်ခဲလေး တစ်ခုအလား….. မျက်လုံးတွေက ‌ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတော့ နေမိုးစွေ ရင်ထဲ တစ်ချက်လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

သက္ကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို နေမိုးစွေ တစ်ချက် ငုံရှိုက်လိုက်မိသည်။ အား……. ချိုလိုက်တာ… အကြောတွေ ဖျဉ်းခနဲဖြစ်ကာ အာခံတွင်းထဲထိ စိမ့်၀င်လာသော ချိုမြမြအရသာ… နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းသားလေး… မသိရင် ကိတ်သားအိအိလေးကို စားနေရသလို သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားမိမှာတောင် ကြောက်ရသည်။

“အာ့…..ကျစ်စ်”

ရုတ်တရက် အားကုန်ကိုက်လိုက်တာကြောင့် နေမိုးစွေ နှုတ်ခမ်းက ပေါက်ပြဲကာ သွေးစို့လာသည်။ နေမိုးစွေ သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ကို တွန့်ကွေးနေအောင် ပြုံးလိုက်ရင်း သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြတ်ထွက်မတတ် စုပ်ယူတော့သည်။

“အု..အင့်..လွှတ်..ရှင် လွှတ်”

အရသာခံချင်လို့ စုပ်ယူတာမဟုတ်ဘဲ တမင်နာကျင်အောင် လုပ်တာမို့ အောက်က သက္ကရာဇ်မှာ အလူးအလဲ….။ လက်နောက်ပြန်ချည်ထားတာကို မဖြုတ်ပေးသေးတာကြောင့် အပေါ်က ထပ်ဖိထားတဲ့အရှိန်နဲ့ရော လက်တွေရော ကျောတွေရောက နာကျင်ကုန်သည်။ နှုတ်ခမ်းသားအစုံကို ကြမ်းတမ်းစွာ စုပ်ယူရင်း
သက္ကရာဇ်ရဲ့ ချည်ထားသောလက်မှ ကြိုးတို့ကို နေမိုးစွေ ဖြည်ပေးလိုက်သည်….။ ဖြည်ချင်လွန်းလို့တော့ မဟုတ်…၊ သက္ကရာဇ် ရုန်းကန်လုပ်ရှားတာကို သူမြင်ချင်လို့…..။

ဖြောင်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ နေမိုးစွေ ပါးတစ်ဖက်က ပူခနဲ…. အဟင်း…. ကိုယ်ကလည်း အဲ့လို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလေးမှ ကြိုက်တာ…. မင်း စိတ်ကြိုက်လုပ်စမ်း သက္ကရာဇ်နွယ်…. ဒီညတော့ မင်းအတွက် ငရဲပဲ။

နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးလေးကို အပေါ်ကနေ ဖိမိုးရင်း စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီကို တရကြမ်းဆွဲချွတ်ကာ ပေါ်လာသော ရင်နှစ်မြွာကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ချေပစ်သည်။ မာန်ဖီနေသော သူ့အချောင်းကြီးကို သက္ကရာဇ်အ၀လေးဆီ ညင်သာမှုမရှိပဲ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်ထိုးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နာကျင်သွားရသလို သက္ကရာဇ်လည်း ထွန့်ထွန့်လူးမတတ် နာကျင်ကာ မူးမေ့သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒီလိုနေတာ မင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလား”

နားရွက်နားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလာသည်ကို ကြားပေမယ့် သက္ကရာဇ် ပြန်မဖြေနိုင်။ လူက ပျော့ခွေနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ပြန်လည်ရုန်းကုန်ဖို့လည်း အင်အားမရှိ။ မြင်ကွင်းတွေကလည်း မပီပြင်ဝိုးတဝါး။ အောက်မှ နေမိုးစွေရဲ့ အချောင်းကြီးကလည်း သူ့အ၀လေးကနေ အတွင်းတစ်ဆုံးအထိ နေရာယူရန် နယ်ချဲ့နေတာကို ခံစားရပေမယ့် သက္ကရာဇ် ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်…။ အပေါ်ကနေ တလှုပ်လှုပ်ရွေ့နေသည့် ထိုလူ့ပုံရိပ်တွေက သက္ကရာဇ် အမြင်အာရုံထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးကာ… နောက်ဆုံးမှာတော့ မှောင်အတိကျသွားသည်။

နေမိုးစွေ သူ့အချောင်းကြီးကို ထိုးသွင်းနေရင်း ခံနေသည့် အရာတစ်ခုကြောင့် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသလိုရှိကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဘယ်သူနဲ့မှ မစပ်ယှက်ရသေးသည့် အပျိုစင်ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ပါလား…။ ကျေနပ်တယ်….. သိပ်ကျေနပ်တယ်… မင်းဟာ အခု ငါ့မယား မဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ရတော့မယ် သက္ကရာဇ်နွယ်…၊ မင်းမိဘတွေရဲ့ အပြစ်ကြွေးကို ငါ့ဆီမှာ မင်းကောင်းကောင်းကြီး ဆပ်ရတော့မယ်။

အချက်ပေါင်းများစွာ လိင်တံချောင်းကြီးကို ထိုးသွင်းနေရင်း… အောက်မှ ဘာညဉ်းညူသံ ရုန်းကန်သံကိုမှ မကြားရတာကြောင့် နေမိုးစွေ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သတိမေ့မျှောနေသည့် သက္ကရာဇ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာမှတောင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပ်ရသေးဘဲ သတိမေ့နေတာကို နေမိုးစွေ မကျေနပ်ပါ။ သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးထဲက သူ့အချောင်းကြီးကို မကျေနပ်စွာ ပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း အခန်းထောင့်ဆီက ဘေစင်ကြီးစီသွားကာ ရေတစ်ဖလား ခပ်ယူလိုက်သည်။

“ဗွမ်း”

“အာ့”

စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားချက်နဲ့အတူ အေးစက်သောရေတို့က သက္ကရာဇ်တကိုယ်လုံးကို ရွဲစိုသွားစေသည်။ အားယူပြီး ထရန် ဟန်ပြင်ပေမယ့် အပေါ်မှ ဖိမိုးလာသော ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ အဖုတ်၀လေးမှာ တေ့ထားသော သူ့လိင်တံချောင်းကြီး။

“အား….မလုပ်ပါနဲ့”

သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့စွာ ရုန်းကန်တော့ နေမိုးစွေက ကိုယ်ကြီးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ပြီး သူ့အချောင်းကြီးနဲ့ သက္ကရာဇ်အဖုတ်လေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ညှောင့်တော့သည်။ အစိမ်းသက်သက် ထိုးခွဲခံရတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် သက္ကရာဇ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညီးညူရင်း နောက်တစ်ခါ သတိမေ့သွားပြန်သည်။

“တောက်”

နေမိုးစွေ ထပ်မံသတိလစ်သွားပြန်သော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း မကျေနပ်စွာ တောက်တစ်ချက်ခေါက်လိုက်မိသည်။ ကိုယ်ကပဲ ကြမ်းလွန်းနေလို့လား… သူကပဲ ပျော့လွန်းတာလား….. ထားပါလေ နောက်ရက်တွေ အများကြီးရှိသေးတာပဲ…. အစမှာတင် အရမ်းကြမ်းလွန်းပြီး လက်လွန်သွားရင်လည်း… ကြာကြာမနှိပ်စက်ရပဲ နေဦးမယ်။

‌အဖုတ်လေးထဲကနေ သူ့အချောင်းကို ဆွဲထုတ်ဖို့ပြင်တော့ တစ်ခုခု ဆွဲယူထားသလိုခံစားရကာ တော်ရုံထွက်မလာပဲ ဖြစ်နေသည်။ မေ့နေသော သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ စိတ်တွေထန်လာရသည်။ ပြီးအောင် လုပ်လိုက်မယ်လို့ဆုံးဖြတ်ကာ အောက်က လိင်တံချောင်းကြီးကို သူ့အဖုတ်လေးထဲကနေ မကျွတ်စေပဲ အသာအယာညှောင့်ရင်း သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးကို လျှာကြီးနဲ့ယက်ကာ အတွင်းထဲထိ လျှာနဲ့ထိုးကော်မွှေလို့ စုပ်ယူနမ်းပစ်လိုက်သည်။

“အား….Fuck..ချိုလိုက်တာ..”

ကောင်းလွန်းတာကြောင့် စိတ်က မထိန်းနိုင်ပဲ ပါးစပ်ကနေ ပြောထွက်သွားသည်။ အောက်က ကောင်ကြီးကလည်း အချက်အပေါင်းများစွာ လိုးဆောင့်နေသည့်တိုင် မပျော့သွားဘဲ ပို၍တောင် မာတောင်တင်းမာလာသလို။ ဆံနွယ်လေးတွေက သက္ကရာဇ် ပုခုံးနှင့် မျက်နှာထက်မှာ ကပိုကရို ကျနေလျက်သား။ တင်းမာနေသော နို့စူစူလေးနှစ်လုံးမှာလည်း နေမိုးစွေ တစ်ချက်တစ်ချက် ဆောင့်လိုက်တိုင်း လှုပ်ခါနေသည်မှာ ကြည့်လို့ကောင်းသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။

အကြောပေါင်းမြောက်များစွာအထိ ဆိမ့်တက်လာသော ခံစားမှုကြီးကြောင့် သူပြီးတော့မည်ဆိုတာကို နေမိုးစွေ ရိပ်မိလိုက်သည်။ လိင်တံချောင်းကြီးကို အဖုတ်တွင်းဆီ အဆက်မပြတ် ဆောင့်သွင်းရင်း နို့လေးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကာချေကာ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အဖုတ်အတွင်းထဲထိ သူ့လရည်များကို ဆောင့်ကာ ပန်းပစ်လိုက်မိသည်။

“အား…ကောင်းလိုက်တာ… မင်းလေးက မေ့နေတာတောင် ဦးကို အရမ်းထန်စေတာပဲ ကလေးလေးရယ်”

အတန်ကြာအောင် သက္ကရာဇ်ဘေး အမောဖြေပြီးတဲ့နောက် နေမိုးစွေ မျက်နှာက ခဏတွင်းချင်း ခက်ထန်လာရသည်။ ကုတင်ပေါ်ကနေ ရုတ်ခနဲထကာ အခန်းတံခါး၀ဆီ ဦးတည်ရင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ငါကောင်းဖို့ မလိုသလို မင်းကောင်းဖို့လည်း မလိုဘူး သက္ကရာဇ်နွယ်… အဓိကက ငါမင်းကို နှိပ်စက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ရမှာ…. မင်းက ပျော့လွန်းနေတော့လည်း ငါ မင်းကို ညင်ညင်သာသာ ညှဉ်းဆဲရဦးမှာပေါ့ကွာ… အဟင်း”

—————————

“အား…ကျွတ်စ်…ကျွတ်စ်”

စုတ်တသပ်သပ် ညည်းတွားရင်း သက္ကရာဇ် မေ့နေရာက သတိပြန်လည်လာသည်။ မျက်လုံးကို မဖွင့်ချင်ဖွင့်ချင် အားယူကာ ဖွင့်လိုက်ရင်း ပတ်၀န်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်မိသည်။ မနေ့က ညဘက်မို့ ပတ်၀န်းကျင်ကို မမြင်ရပေမယ့် အခုမနက်ဘက် ရောက်ပြီမို့လို့လားမသိ အခန်းအတွင်းအပြင်ကို လင်းကျင်းစွာ မြင်နေရသည်။

“အမယ်လေး…ငါ …ငါ…ဘယ်လိုတွေဖြစ်…အား”

ကျယ်ပြန့်သော ကုတင်ထက်ကြီးမှာ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ရောက်နေသည့်အဖြစ်ကို တွေးမိရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မိသည်။ မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေက ‌Flash back ပြသလိုမျိုး ခေါင်းထဲကို အစီအရီ ၀င်ရောက်လာသည်။

မနေ့က ထိုလူကြီး.. သက္ကရာဇ်ကို… အို ဘာမှမမှတ်မိချင်တော့။ ရှက်ရွံ့စိတ်၊ နာကျည်းစိတ်တို့ဖြင့် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ သက္ကရာဇ် အာခေါင်ခြစ်အော်ဟစ်ရင်း ရှိုက်ကာ ရှိုက်ကာ ငိုမိသည်။ သူ့ဘ၀က ကူကယ်ရာမဲ့။ ဘယ်သူမှန်းလည်းမသိပါဘဲ အတင်းအဓ္ဓမ စော်ကားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီ။ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေသည်မသိ။ အသက်ရှင်နေတာထက် သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။ ကုတင်ပေါ်မှ အားယူဆင်းရန် ခြေအစုံကို ရွေ့လျားစဉ်မှာ အောက်ပိုင်း မိန်းမကိုယ်နေရာက အထိခိုက်မခံသလို ဆစ်ခနဲ မျက်ခနဲ ကျင်ခနဲ။

“အား..အ”

ဘယ်လိုမှမဟန်နိုင်စွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံလျက်သား လဲကျသွားရသည်။ နာတာပျောက်အောင် ခဏအမောဖြေရင်း အ၀တ်များဝတ်စရာရှိမလား မျက်လုံးက ရှာဖွေကြည့်တော့ အခန်းတစ်ခုလုံးက ဘာဆိုဘာမှမရှိ။ ကုတင်တစ်လုံးသာ ထီးထီးတည်း။ သက္ကရာဇ် ကြံရာမရတာမို့ ကုတင်ပေါ်ပတ်ထားသည့် ပိတ်စကိုသာ ၀မ်းလျားမှောက်ရက် တရွေ့ရွေ့တိုးသွားရင်း ဖြည်ယူလိုက်သည်။ ကိုယ်မှာ လုံခြုံစွာ ပတ်လိုက်ပြီး အားယူပြီး ထကြည့်သည်။ နာကျင်နေတာကို အံကြိတ်ခံရင်း တဖြည်းဖြည်း မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သူ ဒီနေရာက ထွက်ပြေးမှဖြစ်မည်။

“မင်း..ဒါ…ဘယ်သွားမလို့လဲ”

တံခါးနားရောက်နေသော သက္ကရာဇ်ကို အေးစက်သောလေသံနဲ့ ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောရင်း နေမိုးစွေ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။ အ၀တ်မပါ ပိတ်စဖြူကြီးပတ်ထားသော သက္ကရာဇ်ကို ခပ်မဲ့မဲ့ကြည့်ရင်း “ဟွန့်”သံကို တချက်ပြုကာ လက်ထဲမှကိုင်လာသော စာရွက်ကို သက္ကရာဇ်ရှေ့ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

“လူယုတ်မာကြီး ရှင် အနားကို မတိုးလာနဲ့နော်”

“အဟင်း…ဘာလဲ ကြောက်လို့လား.. စိတ်ချပါ ဒီနေ့ ငါ စိတ်မပါဘူး.. မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဘူး.. စိတ်ချ”

“အို.. တို့တို့မတို့တို့ ရှင့်မျက်နှာကို မမြင်ချင်ဘူး လူယုတ်မာကြီး ရှင်ထွက်သွား”

နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ရဲ့ မေးစေ့လေးကို ဖျစ်ညစ်ဆုပ်ကိုင်ကာ….

“ဘာလဲ.. မင်းမေ့နေတာလား… မင်းက ငါ့မယားဖြစ်ပြီးနေပြီ သက္ကရာဇ်နွယ်.. မမှတ်မိသေးရင် မင်းကို မှတ်မိအောင် ထပ်လုပ်ပေးရမလား… ရော့ ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်..”

“ရှင်ခိုင်းတိုင်း ကျွန်မက လုပ်ပေးရမှာလား လူယုတ်မာကြီးရဲ့”

“ရတယ်လေ… ဒါဆိုလည်း ညက ငါ ကြမ်းထားတာ မင်းမိဘတွေ အပျင်းပြေကြည့်ရအောင် ပို့ပေးဦးမှပဲ”

နေမိုးစွေ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ပို့မည်ဟန်ပြုတော့ သက္ကရာဇ် နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်ရင်ကာ မျက်ရည်က ကျလာရပြန်သည်။ သူနဲ့ သက္ကရာဇ်မိဘတွေ ဘယ်လိုအငြိုးအတေးတွေရှိမယ် မသိပေမယ့်…. ဒီလိုပုံတွေသာမြင်ရရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကွဲလိမ့်ရှာမလဲ။ သက္ကရာဇ် ပျောက်နေတာနဲ့တင် သူတို့ စိတ်ပူနေလောက်ပြီ။ ထပ်ပြီး စိတ်မဆင်းရဲစေချင်။

“မပို့ပါနဲ့ သက္ကရာဇ်‌ တောင်းပန်ပါတယ်… ဖေဖေတို့ဆီကို မပို့လိုက်ပါနဲ့.. ရှင်ခိုင်းတာ လုပ်ပါ့မယ်”

နေမိုးစွေ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြုံးလိုက်ကာ…

“ကောင်းပြီလေ…. ဟော့ဒီစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်… ပြီးရင် ရေချိုးပြီး အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့.. ငါ့တပည့်တစ်ယောက် အ၀တ်အစား လာပို့လိမ့်မယ်… ကြောင်တောင်တောင်လုပ်မယ်တော့ မကြံနဲ့နော်… မင်းအသက်ရော မင်းမိဘတွေရဲ့ အသက်ရောက ငါ့အပေါ် မူတည်နေတာ….”

သက္ကရာဇ် ကျနေသော မျက်ရည်တို့ကို သုတ်ရင်း ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ညိတ်ပြမိသည်။ သူသာ တစ်ခုခုငြင်းဆန်ခဲ့လို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ သူ မလိုလား.. ပြီးတော့ မမနွယ်။

ထိမ်းမြားမင်္ဂလာ ကတိသစ္စာပြုလွှာ……. ဘာမင်္ဂလာလဲ… ဘာသစ္စာလဲ….. လူကိုတောင် တရားမ၀င် ဆွဲခေါ်လာပြီး အတင်းအဓ္ဓမ ရယူပြီးပြီပဲဟာ။ ဒီစာချုပ်ကရော ဘာထူးလို့လဲ… သူ့ဘာသာ လုပ်လိုက်လည်းရနေတာကို.. လူကို တမင်သက်သက် ထိုးခိုင်းတာ။

—————————

နေမိုးစွေ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေပေမယ့် အတွေးတွေက ယောက်ယက်ခတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ နဖူးပေါ် ဝေ့ဝိုက်ကျနေသော ဆံနွယ်တွေက နေမိုးစွေကို ပိုမိုချောမောခန့်ညားအောင် လုပ်နေသလို။ ဒါပေမယ့် မျက်နှာချောချောထက်မှာ စိတ်ရူပ်ထွေးမှုဟန်က အထင်းသား။

“Boss… ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် မသင်္ကာလို့ စုံစမ်းကြည့်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ကောင်မလေးကို ကျွန်တော်တို့ဖမ်းသွားမှန်း သိရက်နဲ့ တမင်ထည့်ပေးလိုက်တာတဲ့… ပြီးတော့ ဒီကောင်မလေးက ဦးကောင်းဈာန် သမီးအရင်း မဟုတ်ဘူး Boss….. မွေးစားသမီးဖြစ်တဲ့ သက္ကရာဇ်ခိုင်တဲ့…. ကျွန်တော့် ပေါ့ဆမှုတွေပါ Boss…. ဒီကိစ္စကို သေချာမစုံစမ်းမိလိုက်ဘူး…. ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ”

နေမိုးစွေ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရူရင်း မှီထားသည့် ဆိုဖာကနေ ထကာ နံရံမှာချိတ်ထားသော ကြာပွတ်ရှည်ကြီးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြာပွတ်က သူလိုရာရောက်သွားကာ အစောင့်လူငယ်၏ ကျောပေါ်သို့ ဝေ့ကနဲ။ အကြောင်းမရှိဘဲ ရက်စက်တဲ့ အပြစ်ပေးတာမျိုးတွေ သူမလုပ်။ လုပ်ပြီဆိုရင်လည်း စကားတစ်ခွန်းတောင် ထွက်ခွင့်မရှိဘဲ အေးဆေးစွာ ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်သူမို့ သူ့ကို အားလုံးက ချစ်ကြောက်ရိုသေစွာ သူ့အပါးမှာ တာ၀န်ထမ်းဆောင်ကြသည်။

“မင်း..သွားတော့…. ဒီကိစ္စကို ကြည့်ကျက်ပြီး ဖြေရှင်းရမှာပဲ….. အတုပဲဖြစ်ဖြစ် အစစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လက်ထဲရောက်လာမှတော့ ကောင်းကောင်းပုံသွင်းပေးရမှာပေါ့… ဒီကောင်မလေးကိုယ်တိုင်က ဒီကိစ္စမှာ ကြံရာပါဖြစ်နိုင်တယ်… မင်းသွားလို့ရပြီလေ… ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ”

“ဟို Boss … ကိုလေး ချစ်လွန်းတင် ပြန်ရောက်နေပြီ… ဒီကိစ္စတွေ သူသိ….”

“မလိုပါဘူး.. ငါဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ အသေးစိတ်ကအစ သူသိစရာ မလိုပါဘူး.. ပွဲမှာ သူ၀တ်ရမယ့် အင်္ကျီသာ ပို့ထားလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့….Boss”

သက္ကရာဇ်ခိုင် တော်တော်ကို ကြာနေပြီ။ တစ်နာရီခွဲကြီးများတောင် အချိန်ပေးထားပြီးပြီ အခုထက်ထိ အောက်ကို ဆင်းမလာသေး။ နေမိုးစွေ ဖင်တကြွကြွနဲ့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ဖိတ်ထား‌သော ဧည့်သည်တွေကလည်း တဖွဲဖွဲလာနေပြီမို့ အစားအသောက်တွေကို ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ထားနေပြီးပြီ။ သွားခေါ်မှဖြစ်တော့မည်….၊ အကျဉ်းရုံးဒင်နာ ဆိုပေမယ့် သူဖိတ်ထားသော ဧည့်သည်တွေကလည်း ဒိတ်ဒိတ်ကျဲတွေထဲကပေမို့ သူမျက်နှာမပျက်ချင်။

သက္ကရာဇ် ရေချိုးပြီးတာနဲ့ နည်းနည်းလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်ကြားထဲက နာကျင်မှုက ရေနဲ့ထိရင်ကို ကျိန်းစပ်ကာ နာကျင်လွန်းတာမို့ ရေထဲမှာ ကြာကြာမစိမ်နိုင်။ ရေချိုးကန်ကနေ အခန်းထဲ ပြန်အ၀င်မှာတော့ အံ့ဩစရာကို တွေ့ရသည်။ အခန်းက နေချင်စဖွယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားပြီဖြစ်ကာ ပရိဘောဂ အစုံအလင်နဲ့ ဖြစ်လို့နေသည်။ မှန်တွေနဲ့ ကာရံထားသော အခန်းလေးမို့ ညနေဆည်းဆာ ရောင်ပြန်တွေက တစ်စွန်းတစ်စ အခန်းထဲကို ကျရောက်နေသည်။ မြင်ကွင်းက ကြည်နူးစရာပေမယ့် သက္ကရာဇ် မပျော်နိုင်။ သူသည် ထိုလူ ဆုပ်လို့ချေ ကောက်လို့ပစ်နိုင်သည့် အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်သာ ဖြစ်လို့နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ရုတ်တရက် အေးစက်စက် လက်တစ်ဖက်က သက္ကရာဇ်လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကိုယ်ကိုပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် မျက်ရည်ကျချင်ချင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီနေ့ပြောတော့ စိတ်မပါလို့ လက်နဲ့မတို့ပါဘူးဆိုတဲ့ လူက အခုတော့…… ဟင်….. ထိုလူကြီးမဟုတ်…. မရင်းနှီးသော မျက်နှာစိမ်း။

“ဟင်….ရှင် ဘယ်သူလဲ….အု..အွတ်”

သက္ကရာဇ်လည်ပင်းကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖိညှစ်လာတာကြောင့် အသက်ရှူမ၀စွာနဲ့ သူ့လက်တို့ကို အတင်းဆွဲခွာမိသည်။

“မင်းက ဦးရဲ့ မဟေသီဆိုတာလား…. ထင်သလောက်လည်း မဟုတ်ဘူးပဲ…. ငါက တော်တော်လေးလှမယ်လို့ ထင်ထားတာ… မင်းက ပျော့တိပျော့ဖတ်နဲ့ ပိုးကောင်လေးသာသာပဲ ရှိတာပဲ”

ဖိညှစ်ထားသော လက်တို့ကို ဖြေလျှော့လိုက်မှ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းရှူနေသော သက္ကရာဇ်ကို မနာလိုစွာ မုန်းတီးစွာ ချစ်လွန်းတင် ကြည့်မိသည်။ ဦးယူမည့် မိန်းမက သိပ်ကို ထက်မြက်လို့ လှနေလို့ဆိုရင် ချစ်လွန်းတင် ဖြေသာသေးသည်။ အခုတော့ကြည့်ဦး… လေတိုက်ရင် လွင့်သွားတော့မယ့်ပုံနဲ့ ဖြူဖျော့နေလိုက်တာမှ လူမမာအတိုင်း။ ဒီလို သာမာန်မိန်းကလေးကိုမှ ဦးက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး လက်ထပ်လိုက်ရတာလဲ။ သူ့ကို မပြောပြရသေးသည့် အကြောင်းတွေက ဘာတွေလဲ။

“ရှင်…ဘယ်သူလဲ ကျွန်မအပေါ်ကနေ ဖယ်ပါ”

“မဖယ်တော့ မင်းက ဘာလုပ်လို့ရနိုင်မှာတဲ့လဲ…. ဟက်… အားရှိရင် ရုန်းကြည့်လေ.. ယောင်္ကျားလေးအားက ဘယ်လိုရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပေါ့”

ချယ်ရီသီးလေးလို ရဲရဲနီသွားသည့် သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ချစ်လွန်းတင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူနဲ့ဦး တစ်ညတာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီဆိုတာ။ စိတ်ထဲ မနာလိုမှုက ဝုန်းဒိုင်းဆန်စွာ ၀င်ရောက်လာသည်။

အမှန်တော့ ချစ်လွန်းတင်လို့ခေါ်သည့် သူက Gay တစ်ယောက်။ သူ့ကိုယ်သူ ဂေးမှန်းသိခဲ့သည်မှာ ဦးကို စချစ်သွားသည့်နေ့ကပဲ ဆိုပါတော့။ ဘယ်ယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးကိုမှ စိတ်မ၀င်စားပဲ ဦးကိုသာ တမြတ်တနိုး ချစ်ခဲ့မိသည်။ သူ့အချစ်တွေ ထုတ်ဖော်မပြခဲ့ပေမယ့် ဦးခိုင်းသမျှကို တာ၀န်ကျေစွာ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ဦး သူ့ကို ပြန်မချစ်နိုင်မှာ သိရက်နဲ့ ဒီလိုနေ့တွေရောက်လာမှာ သိရက်နဲ့ ချစ်လွန်းတင် သူ့စိတ်သူ မထိန်းနိုင်ခဲ့။

“အာ့….အား… ရှင် ..ရှင်”

သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းသားတို့ကို ချစ်လွန်းတင် အားကုန်ကိုက်ချလိုက်သည်။ သွေးတွေယိုစိမ့်ထွက်လာတာကို လျှာနဲ့ပါ အသာအယာ လျက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လည်ပင်းသား၀င်း၀င်းကိုပါ ထပ်မံကိုက်ချလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်အောက်က သက္ကရာဇ်မှာ မူးမေ့မတတ်။ နဂိုကမှ နေမိုးစွေ ကြမ်းထားတဲ့ ဒဏ်တွေကြောင့် ပျော့ခွေနေပါတယ်ဆို အခု ထပ်ပြီးတော့ ဘယ်သူမှန်းမသိတာရဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကို ထပ်ခံရဦးမည်တဲ့လား။ ဘ၀ဆိုးလိုက်တာ သက္ကရာဇ်ရယ်။

ချစ်လွန်းတင် သက္ကရာဇ်ပတ်ထားသော တာဝါကို ဖြေချရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ် သူ့ကိုယ်ကြီး ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရပြီး

“ခွပ်….”

“အာ့”

မျက်နှာက ပူခနဲဖြစ်သွားကာ နူတ်ခမ်းထောင့်က သွေးတို့ ယိုစီးကျလာသည်။ ထိုးသူ ဘယ်သူမှန်း သူသိသည်။ ဒီမှာ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲသူဆိုလို့ ဦးပဲရှိသည်။

“ချစ်လွန်းတင်….မင်း…. ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ…. ငါယူမယ့် မိန်းမဆိုတာရော မင်းသိရဲ့လား”

“အဟက်….သိသားပဲ… ဦးရဲ့ မိန်းမမို့ တမင်စမ်းကြည့်တာ.. ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး… နှုတ်ခမ်းလေးပဲ ‌ပေါက်ရင်ပေါက်သွားမှာ… သေချာတောင် မနမ်းရသေးဘူး.. ကိုက်ပဲကိုက်ပစ်လိုက်တာ… အဟင်း..”

“တောက်…မင်းကွာ…မင်း…ထွက်သွားကွာ”

မခို့တရို့လေးပြုံးရင်း ကိုယ်ကိုညွှတ်ကာ ထွက်သွားသော ချစ်လွန်းတင်ကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာချမိသည်။ သူ အလိုလိုက်ထားလို့ ဒီကောင်လေး ဆိုးနေတာများလား။ ခါတိုင်းဆို စည်းကမ်းကြီးသည့် ကောင်လေးက အခုမှဘာလို့…။

သက္ကရာဇ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့…. ကြောင်စီစီ မျက်၀န်းတွေနဲ့ နံရံကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့ရသည်။ နှုတ်ခမ်းက သွေးတွေကလည်း မြင်မကောင်းအောင် မေးစေ့အထိ စီးကျနေသည်။ နေမိုးစွေ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိသည်။ အကြောင်းရှိလို့သာ ဒီကောင်မလေးကို အခုလိုတွေဖြစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့မိသည်။ အမြဲတစေ ရက်စက်နေဖို့ကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း မလုပ်ချင်။ စီးကျနေသော သွေးတို့ကို အသာသုတ်ပေးတော့ ဖျက်ကနဲ သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ရှင့်ပွဲက အရေးကြီးနေပြီ မဟုတ်လား ကျွန်မ အ၀တ်လဲလိုက်ဦးမယ်”

“အင်း….ကောင်းပြီလေ … မိတ်ကပ်ပြင်တဲ့သူ ခေါ်ပေးလိုက်မယ် မင်း ပြီးရင်ဆင်းခဲ့”

အားလုံးရဲ့အကြည့်တွေက လှေကားထက်မှာ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာသော သက္ကရာဇ်ခိုင်ဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။ ပန်းဆီရောင်ဖျော့ Evening Gown က ညနေခင်းဆည်းဆာ ဖျော့ဖျော့အောက်မှာ အရောင်က ထပ်တူထပ်တူကျနေကာ သက္ကရာဇ်ရဲ့ ပါးမို့လေးထက်ကို ကာလာသွေးစုံ ခြယ်ပေးနေသလို။ ဖြူ၀င်းနေသော အသားလေးနဲ့ ၀တ်စုံအရောင်က လိုက်ဖက်လွန်းသလို ဒီတိုင်းဆံပင်လေးကို အခွေပျော့လေးတွေလိပ်ကာ ဖြန့်ချထားပုံက လိပ်ပြာမလေးအလား။

ချစ်စရာ လိပ်ပြာမလေး
ဒီညရဲ့ အလှဆုံး လိပ်ပြာမလေး

နေမိုးစွေ မှင်သက်စွာ ငေးမောရင်း ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာမိသည်။

“မင်းက ဘယ်ဆိုးလို့လဲ မိုးစွေရ…. Zaw Group က ကောင်မလေးက တကယ့်အချောလေးပဲ… ဒီလိုမှန်းသိ အစကတည်းက ငါ လက်ဦးထားပါတယ်”

“ကောင်မလေးက အချောလေးတော့ ကြည့်စမ်း….. ဒါနဲ့ သူ့မိဘတွေရော မတွေ့ပါလား”

“ဟဲ့…. တိုးတိုးပြော… ဒီမှာ နားတွေမှအများကြီး… မိဘက ဘယ်လာမလဲအေ.. ဟိုက ခိုးပြေးထားတာဆိုလား…”

အတင်းအဖျင်း စကားသံတွေကို လျစ်လျူရူရင်း နေမိုးစွေ အတောက်ပဆုံး အပြုံးတို့နဲ့အတူ သက္ကရာဇ်ဆီကို လှမ်းသွားကာ လက်ကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ ရင်တွေခုန်နေသည့် သူ့အဖြစ်ကို နေမိုးစွေ ရယ်ချင်ချင် ဖြစ်မိသည်။ ဟန်ဆောင်မျက်နှာတွေကို မသိပျက်ရယ်ပြုကာ သက္ကရာဇ် အားတင်းပြီး လျှောက်နေရသည်။ ဒီလို ကျပ်ကျပ်ထုပ်ထုပ် ၀တ်စုံတွေ တစ်ခါမှမ၀တ်ဖူးတဲ့အပြင် နေရထိုင်ရခက်နေသလို High Heels အမြင့်ကိုပါ စီးထားရတာကြောင့် လူက မလဲကျအောင် သူ့လက်ကိုကိုင်ကာ မနည်းထိန်းပြီး သွားနေရသည်။ သူ့လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူ၀င်းသော မျက်နှာလေးမှာ ချွေးစက်လေးတွေ တွဲခိုနေပြီး မျက်နှာကလည်း ရှုံ့မဲ့နေသည်။ နေမိုးစွေ ရင်ထိတ်သွားသည်။ သူ နေမကောင်းတာများလား။ နဖူးစမ်းရန်အလုပ် ရှောင်သွားတာကြောင့် လက်ကို ရှက်ရှက်နဲ့ ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

“မင်း နေမကောင်းဘူးလား”

“ကောင်းတယ်”

ဘုဆတ်ဆတ် ဖြေလာသည့် သူ့ကို နေမိုးစွေ မကျေနပ်စွာ ကြည့်ရင်း ဘာမှမပြောတော့ပါ။

“ကောင်းရင်လည်း နည်းနည်းပါးပါး ပြုံးဦး…. အခုက မသိရင် ငါကပဲ မင်းကို အတင်းအကျပ်ကြီး ယူခိုင်းနေသလိုပဲ”

“မဟုတ်လို့လား”

“ကျွတ်စ်…မင်း”

နေမိုးစွေ အောင့်သက်သက်ဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သက္ကရာဇ်လက်ကို ဆွဲကာ ဧည့်သည်တွေကြား လူးလားခေါက်တုံ့ လိုက်ဧည့်ခံနေလိုက်သည်။

—————–

မိမိနောက်ကျောကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရပြီး စိတ်ကမသန့်တာကြောင့် သက္ကရာဇ် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စူးရဲသော မျက်၀န်းအစုံနှင့် သူ့ကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်နေသော ချစ်လွန်းတင်။ သက္ကရာဇ်ကြည့်နေမှန်း သိတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေကို ကွေးညွှတ်နေအောင် ပြုံးပြကာ လက်ထဲက အရက်ခွက်ဖြင့် ကိုယ်ကိုရို့ပြသည်။ သက္ကရာဇ် အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း လှုပ်ရှားနေသော စိတ်တို့ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ ဘာတွေမှန်းကို မသိပါ။ ဘယ်အရူပ်ပုံတွေထဲ သူရောက်နေမှန်းမသိ။ သေချာတာကတော့ သူ့ဘ၀ဟာ ဒီထက်ဆိုးတာတွေ ကြုံရဦးမယ် ဆိုတာပါပဲ။

အခန်းထဲကို ပြန်၀င်ရမှာကိုတောင် သက္ကရာဇ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ခဏနေရင် ဟိုလူကြီး သူ့ဆီရောက်လာမှာကို တွေးကြောက်မိသည်။ အောက်ထပ်က ဆူညံနေသော လူတွေကို လျစ်လျူရှုရင်း ကိုယ့်အခန်းဆီ ပြန်၀င်လာကာ တံခါးကို လော့ချလိုက်သည်။

“ဟင်….ရှင်…ရှင်…ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မအခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ”

သက္ကရာဇ် တံခါးဖွင့်ကာ ပြန်ထွက်ရန်အလုပ် ထိုလူက လွှားခနဲ ရောက်လာကာ တံခါးကို ဒုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ကိုယ်မ၀င်နိုင်တဲ့နေရာ မရှိဘူး သက္ကရာဇ်ခိုင်…”

သက္ကရာဇ်မျက်နှာနားကပ်ကာ လေသံတိုးတိုးလေးပြောပြီး လေပူတို့ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တာကြောင့် သက္ကရာဇ် တကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားမိသည်။ သူ့မျက်နှာကို မော့မကြည့်ဘဲ မရဲတရဲ သက္ကရာဇ် ပြောမိသည်။

“ကျွန်မက ဦးနေမိုးစွေရဲ့ မိန်းမဆိုတာ…..”

“နိုး…နိုး…ထပ်ကာ ထပ်ကာ မပြောနဲ့ ကိုယ်သိတယ်”

သက္ကရာဇ် နားမလည်နိုင်စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင် သိရင်ပြီးတာပဲ ဖယ်”

“နေပါဦး ကိုယ်ပြောတာ မဆုံးသေးဘူး… မင်း ဦးရင်ခွင်မှာမပျော်ရင် ကိုယ့်ဆီလာလို့ရတယ်ဆိုတာ ပြောမလို့ပါ…”

“ဖြန်း….”

“ရှင် သိပ်လွန်နေပြီနော် ကျွန်မ အခန်းထဲကနေ အခုထွက်သွား”

ပါးပြင်နီစွေးစွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ချစ်လွန်းတင် မဲ့ပြုံးပြုံးမိသည်။ လူက ပိုးကောင်လေးလို ဖြူဖျော့သလောက် ရိုက်ချက်က အားပါလွန်းလှချေလား။ ဘယ်မိန်းမမှ လက်တော်မတင်ခဲ့သည့် ပါးနုနုဟာ သက္ကရာဇ်ခိုင်ကြောင့် အရာလေး ထင်သွားရပြီ။ မိန်းမတွေကို ဒါကြောင့် မကြိုက်တာ။ ထစ်ခနဲရှိ လက်ပါမယ် ဆိုတာချည်း။

အဲ့ဒီအချိန် ခြေသံတစ်စုံကို ကြားလိုက်ရတာကြောင့် ချစ်လွန်းတင် ဖြတ်ခနဲ သက္ကရာဇ်ကို နံရံမှာကပ်ကာ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ နူးညံ့လွန်းတဲ့ အထိအတွေ့.ကြောင့် ထူးခြားတဲ့ အထိအတွေ့ မကြုံခဲ့ဖူးသည့် အရသာကြောင့် ချစ်လွန်းတင် မူးမေ့မတတ် ဖြစ်သွားမိသည်။ အသက်သာ ၂၇ ကျော်လာခဲ့ပြီ၊ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ ဒွေးရောယှက်တင် မနေခဲ့ဖူးသလို ယောင်္ကျားဆိုလည်း နေမိုးစွေ တစ်ယောက်သာ စိတ်ထဲရှိတာကြောင့် ဘယ်သူနဲ့မှ အပျော်သဘောတောင် မပတ်သက်ခဲ့။ တွန်းထိုးနေသော သက္ကရာဇ် လက်နုနုလေးတွေကို ချုပ်ကိုင်ကာ ယောင်နေသော နှုတ်ခမ်းသားလုံးလုံးလေးကို သတိလက်လွတ် ဖိနမ်းမိသည်။

“တောက်…ချစ်လွန်းတင်… မင်းက ဘာလဲ… ငါ့ကိုရွဲ့နေတာလား… ငါ့မိန်းမတောင် မင်း မရှောင်နိုင်တော့ဘူးလား”

ဒေါသသံအဖျားခတ်ကာ လက်သီးကြီး ကျစ်ကျစ်ဆုပ်လျက် တုန်ယင်နေသော နေမိုးစွေမှာ ချစ်လွန်းတင်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မထိုးမိစေဖို့ ထိန်းရင်း သက္ကရာဇ်ကို သူ့ဘက်ဆွဲထားလိုက်သည်။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်ချင်နေမှန်း သူ မသိ။ ဒါမှမဟုတ် သက္ကရာဇ်ခိုင်ကို စိတ်၀င်စားနေတာများလား။ အရင်ဆို သူ့စကား တစ်ခွန်းဆို တစ်ခွန်း နာခံတတ်သော ကောင်လေးက အခုမှ ဘာတွေ ရိုင်းစိုင်းနေတာလဲ…။ ပြီးတော့ သက္ကရာဇ်ခိုင်ကို တွေ့တာမှ တစ်ရက်မပြည့်သေး… ဆွဲလားရမ်းလားနဲ့ အရိုင်းစိတ်ပေါက်နေသလို။

“ဒါ…ငါ့မိန်းမ… သူနဲ့ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက ငါနဲ့ဆိုင်တယ်… သူ့ကို ငါက လွဲပြီး ဘယ်ကောင်မှ လက်ဖျားနဲ့ မတို့ရဘူး၊ သူအပြစ်လုပ်လည်း ငါပဲ ဆုံးမမယ်..၊ မင်းလုပ်ရပ်တွေ အရမ်းလွန်နေ‌ပြီ ချစ်လွန်းတင်…၊ အပြင်လောကမှာ မင်းဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့ဆိုးခဲ့ ငါ့လောက ငါ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာတော့ စည်းထားစေချင်တယ်၊ ဒါ နောက်ဆုံးဖြစ်ပါစေ လွန်း”

အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေမယ့် ဒေါသကြောင့် သူ့တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသလို အသံကလည်း‌ ဒေါသသံအဖျားခတ်ပြီး လှိုက်ခါနေသည်။ ချစ်လွန်းတင် အေးစက်စက် ရယ်မောပစ်လိုက်သည်။ ဦး ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။ သူပိုင်တဲ့ အရာတဲ့လား… သူ့မိန်းမတဲ့လား.. အဟား….. သိပ်သိတတ်နေပါလား ဦးရယ်… ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အချစ်တွေကိုတော့ ဦး မမြင်ဘူး‌ပဲ.. ရပါတယ်။

သက္ကရာဇ်ကို တစ်လှည့်‌ နေမိုးစွေကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း ခပ်လှောင်လှောင်ပြုံးကာ ချစ်လွန်းတင် အခန်းထဲက လှည့်ထွက်သွားသည်။ သက်ပြင်းတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်ရင်း သက္ကရာဇ်လက်ကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်တို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“သက္ကရာဇ်ကို သတ်လိုက်ပါတော့”

“ဟင်…မင်း….ဘာပြောတယ်”

“သက္ကရာဇ်ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ ရှင်းရှင်းပြောပါ၊ သက္ကရာဇ် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ပေးပါ့မယ်၊ သက္ကရာဇ်ကို ထပ်ပြီးတော့ မနှိပ်စက်ပါနဲ့ဝောာ့…၊ သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါဝောာ့”

“ဟင်အင်း.. မင်းကို လူသိရှင်ကြား လက်ထပ်ယူပြီးမှ သတ်ပစ်ရမယ်ဆို ငါ့လောက်မိုက်တဲ့လူ ရှိပါ့မလား သက္ကရာဇ်ခိုင်”

“ဟင်…..”

“ဘာလဲ သိပ်အံ့ဩသွားလား… မင်းက သက္ကရာဇ်ခိုင်မှန်း ငါ သိပြီးပါပြီ”

“သိရင်လည်း သက္ကရာဇ်ကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ”

“ဟင့်အင်း…. ဒီလိုနဲ့ လွယ်လွယ်ဘယ်ရမလဲ၊ ငါက မင်းရဲ့ တရား၀င်ခင်ပွန်း ဖြစ်ပြီးနေပြီပဲ မဟုတ်လား၊ မင်းကြိုက်ကြိုက် မကြိုက်ကြိုက် မင်း အိုတဲ့အထိ ငါ့ဘေးမှာနေရမှာက အမှန်တရားပဲ”

သက္ကရာဇ် ဆံခွေလေးတွေကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်ရင်း ပြောတော့ ဟန်မဆောင်နိုင်စွာ သက္ကရာဇ် ငိုရှိုက်မိသည်။

“မှန်းစမ်း…. သူနမ်းသွားတာ ဒီနှုတ်ခမ်းလေးလား”

နေမိုးစွေ သ၀န်တိုစွာ သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းလေးကို အသာပွတ်သပ်မိတော့ ပေါက်ပြဲထားတဲ့အရှိန်နဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေး အနောက်ကို ဆုတ်မိသည်။

“မေးနေတယ်လေ သူ နမ်းသွားတာ ဒီနေရာလားလို့”

ခက်ထန်သော အသံနဲ့အတူ သက္ကရာဇ်နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ဖိပွတ်လာတာကြောင့်

“အား…ဟုတ်…နာတယ် ”

“ချစ်လွန်းတင် နမ်းတာထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်… လာစမ်း…”

“ပြွတ်စ်”

“အွန့်….အု…”

သက္ကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်နမ်းရင်း ကိုယ်လုံးလေးကို စွေ့ကနဲ ကောက်ချီလိုက်သည်။ အနမ်းတို့ကို အဆက်မပြတ်စေပဲ ကုတင်ပေါ်ရောက်သည်အထိ မလွတ်တမ်း နမ်းစုပ်နေမိသည်။ အသက်ရှုဖို့မေ့တဲ့အထိ တပ်တပ်မက်မက် နမ်းရှိုက်ရင်း သူကိုယ်တိုင် အသက်ရှူမ၀ခါမှ နှုတ်ခမ်းတို့ကို ခွာမိသည်။ သူ့ကိုယ်အောက် ပြားပြား၀ပ်နေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း သွေးတို့က ဆူပွက်လာသည်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သူ့ကိုယ်က Suit အပြည့်အစုံကို ချွတ်ပစ်ပြီး သက္ကရာဇ်ရဲ့ Evening Gown ကိုပါ တရကြမ်း ဆွဲချွတ်လိုက်တော့သည်။ မျက်ရည်တို့ စွန်းထင်းနေသော မျက်၀န်းအစုံမှာ သူ့ကို အသနားခံနေသလို။ ဒါပေမယ့်လည်း သူ မရတော့… ဒီလိုပုံစံ ဒီလိုအခြေအနေတွေကပဲ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေတာ မဟုတ်လား။

“ကိုယ့်ကို Daddy လို့ခေါ်”

“ဟင်အင်း…အား”

နို့သီးလေးကို နေမိုးစွေ ကုန်းပြီးကိုက်လိုက်တာကြောင့် အသည်းခိုက်စွာ သက္ကရာဇ် အော်မိသည်။

“မခေါ်ရင် ပိုပြီးနာအောင် ကိုယ်လုပ်ရမလား”

“ဟင့်အင်း… မလုပ်ပါနဲ့ ဦးရယ် သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်”

“ဟင်အင်း မင်းက ကိုယ့်မိန်းမတောင် ဖြစ်ပြီးနေပြီ သက္ကရာဇ်ခိုင်…. ခေါ်စမ်း Daddy လို့”

Daddy တဲ့ ဘာအသုံးအနှုန်းကြီးလဲ…။ သူ့လို ဦးလေးအသက်အရွယ်ကြီးက ဘာတွေမျှော်လင့်နေတာလဲ။ မခေါ်ရင်လည်း ဒီထက် ပိုနာဦးမည်။ သူ့ကို မနေ့ကတည်းက သက္ကရာဇ် တော်တော်ကြောက်သွားမိသည်……။ ကြောက်ပြီးတော့ ရွံမုန်းမိသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပန်းဦးကိုမှ အတင်းအဓ္ဓမ ခြွေယူသော လူဟာ ဘယ်နည်းနဲ့မှ လူကောင်းမဖြစ်နိုင်။ မခေါ်….. သူခေါ်ခိုင်းတဲ့နာမည် ဘယ်တော့မှမခေါ်။

မနေ့က အဖြစ်ကို ပြန်တွေးရင်း သက္ကရာဇ် မုန်းတီးမှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ အံကိုကျိတ်ပြီး မျက်နှာကို တခြားဘက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ သူပြုသမျှ ကြိတ်ခံတော့မည့်ပုံစံနဲ့ နေလိုက်သည်။

“ဪ….ဟော်…. သိပ်ကိုရဲတင်းနေတယ်ပေါ့လေ… ဟင်း ဟင်း နေမိုးစွေကလည်း ဒါမျိုးမှကြိုက်တာ”

ချွတ်ထားသော အင်္ကျီပုံကြားက နက်ကတိုင်ကို လှမ်းယူရင်း သက္ကရာဇ်ရဲ့ ခြေ‌နှစ်ချောင်းကို ဆွဲမြှောက်ကိုင်ကာ ပူးယူလိုက်သည်။ ဖြူ၀င်းသော ပေါင်တန်နှစ်သွယ်ကြားမှာ ပြူးအာထွက်နေသည့် အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက ချစ်စရာ ပန်းပွင့်ချပ်လွှာလေးအလား…၊ မနေ့က ဒဏ်ကြောင့် နီရဲပွန်းပဲ့နေပေမယ့် အရည်လေးတွေ စိုလဲ့နေပုံက နှင်းရည်စက်တို့ ပက်ဖြန်းထားသည့် နှင်းဆီပွင့်လေးလို….၊ လျှာအပြားလိုက်ကြီးဖြင့် ထိုနှင်းဆီပွင့်လွှာလေးအား မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်မိသည်။ နေမိုးစွေရဲ့ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကြီးက သက္ကရာဇ်ရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်း နှင်းဆီပွင့်ပေါ်၀ယ် စုန်ချည်ဆန်ချည်။

“အာ့…အား…အွန်း… ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ သက္ကရာဇ် မနေတတ်တော့ဘူး… ဖယ်ပါ ဦးရယ် သက္ကရာဇ် တောင်းပန်ပါတယ်”

သက္ကရာဇ်ဆိုသည့် မိန်းကလေးက နဂိုဓာတ်ခံက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ၊ လူကြီးသူမအပေါ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းတတ်သူ၊ အကြောင်းမရှိဘဲလည်း စိတ်ဆိုးတာမျိုး မရှိသည့် လိမ်မာလွန်းသည့် မိန်းကလေး။ အခုပဲကြည့်လေ…. သူ.. မကြိုက်သော အရာကို လုပ်နေသည့်တိုင် သူမုန်းတီးပါသော လူဖြစ်သည့်တိုင် သူတစ်ပါးအပေါ် အားနာလွန်းသည့်စိတ်က မနေနိုင်။ ရှက်ရွံ့စိတ်နှင့်အတူ မိမိမိန်းမကိုယ်ကို မရွံမရှာ စုပ်လျက်ပေးမှုကြောင့် အားနာမိသလိုလို၊ ကျေနပ်မိသလိုလို။

“Daddy လို့ခေါ်ရင် လျက်တာ ရပ်ပေးမယ်”

“ဟင့်အင်း….ဟင့်အင်း…အာ့”

သက္ကရာဇ် ရင်တွေပူလာကာ ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိပါ။ ရှူးပဲ ပေါက်ချင်သလိုလို တစ်ခုခုပဲ အတွင်းထဲက တစ်ဆို့နေသလိုလိုနဲ့ ခံစားရ အင်မတန်ခက်လှပါသည်။

“မခေါ်မချင်း… ဒီအဖုတ်လေးကို လျက်တာ မရပ်ပေးနိုင်ဘူး…. ပြီးတော့ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အရည်လေးတွေက အရမ်းချိုတယ်”

“အို”

ယစ်မူးရီဝေစွာ ပြောလာသည့် နေမိုးစွေမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သက္ကရာဇ် ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ပေါင်နှစ်ချောင်းမြှောက်ပြီး ကိုယ်လုံးတီးရှိနေရသော ကိုယ့်အဖြစ်ကို တွေးမိကာ ရှက်စိတ်တို့က အတိုင်းမသိ။

“အာ့…ဦး”

ရင်ထဲ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပါ။ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားရကာ လူက တကိုယ်လုံး မောဟိုက်လို့ တုန်ရင်နေမိသည်။ နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း အံကျလာသော အရည်တို့ကို ယုယုယယ စုပ်ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မောဟိုက်နေသော သက္ကရာဇ်ဘေးလှဲချကာ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူလို့ သူ့လျှာဖျားလေးနဲ့ သက္ကရာဇ်လျှာဖျားလေးတို့ကို တို့ထိကစားစေသည်။ သက္ကရာဇ် ငြင်းဆန်ဖို့ အင်အားမရှိတော့။ အလိုက်သင့်ကလေးသာ နေပေးရင်း သူ့အနမ်းတွေအောက် မျောနေမိသည်။

မာကျစ်ကျစ်အရာတစ်ခုက ဗိုက်သားကို လာထောက်နေတာကြောင့် အောက်ကိုငုံ့အကြည့် အို….. သူ့ဟာကြီး။ မျက်လုံးကို ဖျတ်ကနဲ ပြန်မှိတ်လိုက်ပေမယ့် အတွေးထဲမှာ ပျောက်မသွား။ လုံးပတ်တုတ်က သီးမွှေးငှက်ပျောသီးထက် ကြီးမည်။ အရမ်းကြီး ဖြူမနေဘဲ နီညိုရောင်ပြေးနေကာ တဆတ်ဆတ် ခါရမ်းနေပုံက….. ဒါကြီးက သူ့ဟာလေးကို နာအောင်လုပ်တဲ့ဟာတဲ့လား….. ကြောက်လိုက်တာ။

“သက္ကရာဇ် ကိုယ် အရမ်းလိုချင်နေပြီ”

အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းက သူမ နားရွက်ကနေ လည်ပင်း၊ ၀မ်းဗိုက်အထိ ပျံ့လွှင့်လာပြီးမှ အဖုတ်နေရာလေးမှာ ရပ်သွားသည်။ လျှာဖြားနဲ့ အားရအောင် ထိုးကော်ပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပူးကိုင်ကာ သူ့လီးကြီးနှင့် တဆုံး ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

“အား..ကောင်းလိုက်တာ”

ရှေ့ဆက်မသွင်းပဲ အဖုတ်ထဲ လီး၀င်နေသည့်အရသာကို နေမိုးစွေ ခံစားနေသည်။ နူးညံ့သော သက္ကရာဇ်အတွင်းသားတွေက သူ့လီးကို ဆုပ်ညစ်ထားသည်မှာ ပြုတ်တူတစ်ချောင်းနှယ်။

သက္ကရာဇ် မွေ့ရာစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာ ရမ်းခါနေမိသည်။ အရမ်းနာနေပြီ… တကိုယ်လုံးကလည်း ကိုက်ခဲနေသလို မိန်းမကိုယ်နေရာကလည်း ပွတ်တိုက်ဒဏ်ကြောင့် အသားလွှာတွေ ကွာကျကုန်သလို။

“ဦး…သက္ကရာဇ် အရမ်းနာတယ်… မရတော့ဘူး… ပြန်ထုတ်ပေးပါ ဦးရယ်… သက္ကရာဇ် အရမ်းနာလို့ပါ”

“မနာပါဘူး သက္ကရယ် … နောက်ဆို အကျင့်ရသွားမှာပါ….. ခဏအောင့်ထားဦးနော်”

ပေါင်နှစ်ချောင်း ပူးထားတာကြောင့် သက္ကရာဇ်နို့လေးတွေကို ကိုင်ရသည်မှာ အားမရ။ နက်ကတိုင်ပြန်ဖြည်ရင်း လီးကလည်း အဆောင့်မပျက်စေပဲ နို့လေးတွေကို ဟိုတစ်လုံး ဒီတစ်လုံး တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စို့တော့သည်။ အောက်က အဖုတ်နဲ့လီး တဖတ်ဖတ်ရိုက်သံ၊ နို့စို့သံ တပြွတ်ပြွတ်သံ၊ သက္ကရာဇ်ရဲ့ အော်ဟစ်ညီးညူသံတွေက နေမိုးစွေကို ပိုလို့ထန်စေသည်။

“သက္ကရာဇ် Baby ကောင်းလားဟင် Daddy လိုးတာ ကြိုက်ရဲ့လား… Baby အဖုတ်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက် လိုးကောင်းနေတာလဲ… အား မပြီးချင်သေးဘူးကွာ”

နေမိုးစွေ ဆောင့်နေရင်း အားမရတော့ပါ။ သက္ကရာဇ် ကိုယ်လုံးလေးကို လီးနဲ့ မပြတ်ဆောင့်နေရင်းကနေ မပြီး ချီယူလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ်မှာ ပြုတ်မကျအောင် သူ့ကိုယ်ကို အတင်းဖက်တွယ်ထားလိုက်ရသည်။ မတ်တပ်ရပ်ချီထားပြီး အောက်ကနေ တစ်ချက်ချင်း လိုးဆောင့်ချက်တွေက သက္ကရာဇ် အဖုတ်ကနေတစ်ဆင့် သားအိမ်ထဲထိ ထိုးဆောင့်နေသလို။

“ဦး…..သက္ကရာဇ်ကို အာ့… အာ့… အောက်ကို ပြန်ချပေးပါ”

“ဟင်….ဘာလဲ သက္ကရာဇ်ကို Daddy အောက်ကနေ ပြန်ချပေးရမှာလား”

“အို…မဟုတ်ပါဘူး… အား တော်… တော်ပါတော့ ဦးရယ်…. သက္ကရာဇ် အရမ်းမောနေပြီ”

တဖတ်ဖတ်ဆောင့်နေရင်း နို့လေးတွေ မျက်စိရှေ့ခါနေတာကိုလည်း အလွတ်မပေး ငုံလိုက် စုပ်လိုက် လုပ်နေမိသည်။

“ဘာလဲကွာ Baby က ခံဘက်ကချည်း နေနေရတာကို မောသတဲ့လား…. Daddy ကပဲ လိုးပေးနေတာကို … မောချင်းမော Daddy မောရမှာ…. အား…. ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေး…. ဟင် Baby အဖုတ်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းနေရတာလဲ ပြောစမ်းကွာ”

သက္ကရာဇ်မှာ ပျော့ခွေနေပြီ။ နေမိုးစွေမှာ အခုထိ အားမရသေး။ ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ကာ ဘေးတစ်စောင်းလှဲ အနေအထားနဲ့ သက္ကရာဇ်ကို လိုးနေပြန်သည်။ နို့တွေကို ဆုပ်ချေလိုက်၊ လည်ကုပ်ကို နမ်းလိုက်နဲ့ အောက်ကလီးကလည်း အဖုတ်ထဲ အဆောင့်မပျက်။ အချက်‌ပေါင်း ရာကျော်တဲ့အထိ သက္ကရာဇ်အဖုတ်ထဲ တဇွပ်ဇွပ်နဲ့ လိုးအပြီးမှာ

“အား….ရှီး…ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေး… ကြိုက်တယ် Baby ရာ…. အာ့ Daddy ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်….. အာ့ အား အာ့…. Baby… Daddy ပြီးပြီ…. အား.. အိုး… Baby အဖုတ်လေးက ကောင်းလိုက်တာ”

အားရပါးရ မြည်တမ်းရင်း နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ခါးကျင်ကျင်လေးကိုဖက်ကာ အိပ်ရာဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်‌ဝောာ့သည်။

———————————

ဦးကောင်းဇော် ဧည့်ခန်းထဲ၀ယ် အံတကြိတ်ကြိတ်နဲ့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည်။ Zaw Group က သမီးအငယ်လေး ခိုးရာလိုက်ပြေးပြီး ပြိုင်ဘက် မိုးစွေကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်သည့် သတင်းမှာ သူတို့နယ်ပယ်တွင် ဟိုးလေးတကျော်ကျော်။ အမှန်တကယ် နေမိုးစွေ လိုချင်သူမှာ သမီးကြီး သက္ကရာဇ်နွယ်မှန်း ဦးကောင်းဇော် သိသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သမီးကြီးအစား မွေးစားသမီးဖြစ်သူကို ဟိုဘက်က ခေါ်သွားနိုင်အောင် မသိချင်ဟန်ဆောင်ပေးပြီး ထည့်ပေးလိုက်သည် မဟုတ်လား။

ပြဿနာက ဒီလောက်နဲ့မပြီး…။ နေမိုးစွေက သက္ကရာဇ်နွယ် မဟုတ်မှန်း သိသည့်အခါ တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ နယ်စပ်မှာတင်လာသော ပစ္စည်းတွေကို မလိမ့်တပတ်နဲ့ သူ့နာမည်ဖြင့် ရိုက်ပေါက်လုပ်ကာ ဖြောင်ပစ်စေသည်။ ဦးကောင်းဇော်မှာ နေမိုးစွေလောက် ဩဇာအာဏာ မကြီးတာကြောင့်သာ ငြိမ်ခံနေရသည်။ ဒီကောင်က သူ့လုပ်ကွက်တွေကိုလည်းမရှောင် အကုန်၀င်လုသည်။ နေရာတကာ ယှဉ်ပြိုင် အနိုင်ယူချင်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းလည်း သူမသိ။ ဒီကောင်လေးနဲ့ ကင်းရှင်းအောင်နေသလောက် သူကချည်း ရန်လာစသည်။ ဦးကောင်းဇော်မှာ ဇရာက ထောက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် စိတ်ရှိတိုင်း မလုပ်နိုင်၊ မစီမံနိုင်။ တပည့်တွေကလည်း နည်းလာပြီ။

“ရှင့်ကြည့်ရတာ မျက်လုံးတွေကို မူးနောက်နေတာပဲ… ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်စမ်းပါတော်”

“ဟုတ်သားပဲ… ဖေဖေကလည်း မေမေပြောရင် ပြောဦးမယ်… ဘာတွေ ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာလဲ”

ဇနီးဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူကို လေးပင်စွာကြည့်ရင်း

“နေပါဦး မင်းတို့သားအမိက အခု ဘယ်သွားကြမလို့လဲ…. ငါ့လုပ်ငန်းမှာ ဦးစီးပါလို့ပြောရင် မလုပ်ချင်ကြဘူး… အပြင်သွားလိုက် ကလပ်တက်လိုက်နဲ့.. မင်းတို့ကွာ”

“ဪ….ရှင်ကြတော့ မသွားဖူးဘူး ဆိုတော့လေ… ကျွန်မတို့သားအမိကို ဘာမှလာတားမနေနဲ့ ကိုကောင်းဇော်… ရှင်လည်း ရှင်ကြိုက်တဲ့နေရာသွား… ကျွန်မတို့လည်း ကြိုက်တဲ့နေရာသွားမယ် အိုကေနော်….. ဘာမှလာမတားနဲ့… ကဲ သမီးရေ သွားမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ရယ်ဒီပါပဲရှင်”

တကယ့်ကို စရိုက်ဆန်သည့် မိသားစုရယ်လို့ ပြောနိုင်ပါသည်။ သက္ကရာဇ်ခိုင်ကိုလည်း မွေးစားချင်လို့ မွေးစားရသည် မဟုတ်။ သူတို့သမီး သက္ကရာဇ်နွယ် ခိုင်းဖော်ခိုင်းဖက် အနိုင်ကျင့်ဖော်ရဖို့အတွက်သာ မွေးစားခဲ့ကြသည်။ မိဘများနည်းတူ သက္ကရာဇ်နွယ်မှာလည်း စိတ်ရင်းကောင်းသူမဟုတ်။ ဒါ့အပြင် ပျက်စီးနေသည့် အပျက်မလေးလို့တောင် ပြောရမည်။

“အား…..ထူး…ဟုတ်ပြီ…အဲ့နားလေး လျက်ပေး.. အ့…အင့်..ထူး လျက်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲကွာ… ဒါကြောင့် မက စွဲနေရတာ… အား”

ကလပ်တစ်ခုရဲ့ Private အခန်းလေးအတွင်း သက္ကရာဇ်နွယ်မှာ လေးဘက်ကုန်းလျက်သား။ ပြူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို အားရပါးရ ကုန်းလျက်နေသူက ပြည့်တန်ဆာ ထူးမောင်။

“အင်းဟင်း..မ ပြီးချင်ပြီ ထူးရာ… အို လျက်ကွာ အစိလေးပါ နာနာလေးစုပ်ပေး… အား အင့် ထူး… ထူး”

ဖင်လေးကို ထူးမောင်မျက်နှာရှေ့ ရမ်းခါကာ အဖုတ်ရည်တွေဖြင့် ထူးမောင် မျက်နှာကို ပေပွစေသည်။

“မ ပြီးသွားရင် ထူးကိုလည်း စုပ်ပေးဦးလေ… ဒီမှာ မကို လိုးချင်လွန်းလို့ မာဝောာင်နေတာ”

တောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကို သက္ကရာဇ်နွယ်မျက်နှာရှေ့ ရမ်းခါရင်းပြတော့ သက္ကရာဇ်နွယ် ကျေနပ်စွာ တခိခိရယ်ရင်း….

“စုပ်ပေးမှာပေါ့ လူဆိုးလေးရဲ့… စုပ်ပေးပြီးရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာရော သိလား”

“သိတာပေါ့…မရဲ့…. မရဲ့စောက်ပတ်လေးထဲကို ဒီလီးကြီးနဲ့ အသားကုန် လိုးဆောင့်ရမယ်ဆိုတာလေ”

“အိုး….ကြိုက်ပြီကွာ…လာစမ်း….”

“ပြွတ်…ပြွတ်..ဗြွတ်ဗြွတ်”

ထူးမောင်လီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲ အငမ်းမရ ထည့်စုပ်ရင်း သက္ကရာဇ်နွယ် သူ့အဖုတ်လေးကိုပါ လက်နဲ့ အားရပါးရ ပွတ်နေမိသည်။ ကော့ကော့ထိုးလာသော ထူးမောင်လီးကို မလွတ်တမ်း ဆွဲစုပ်သည်။

“ထူးလီးကို ကြိုက်လား မ”

“ပြွတ်စ်..အွန့်..အင်း.. အရမ်းကြိုက်တယ်.. ထူးလီးက မမ အသဲစွဲပဲ”

“အား…စုပ်စမ်းကွာ…ကြိုက်တယ်.. ဥလေးတွေပါ စုပ်ပေး မ”

“လိုးတော့မယ် မရာ.. အဖုတ်ဖြဲပေးထား”

သက္ကရာဇ်နွယ် ပါးစပ်ထဲကလီးကို ပလွတ်ကနဲမြည်အောင် ထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တက်ကာ မိမိအဖုတ်လေးကို ကိုယ်တိုင်ဖြဲပေးလိုက်သည်။ အရမ်းကို လိုချင်နေတာမို့ အဖုတ်အတွင်းသားလေးမှာ ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသည်။ ထူးမောင် ရမ်းခါနေသော သူ့လီးကြီးကို သက္ကရာဇ်နွယ် ‌အဖုတ်လေးသို့ တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ပစ်ဆောင့်မိသည်။ သက္ကရာဇ်နွယ် ပြီးဖို့သာ အဓိက… တစ်ခါပြီးတိုင်း ဘောက်ဆူးက ရဦးမှာမို့…. ထူးမောင် အကြိမ်ရေများများ လိုးပေးပစ်မိသည်။

“ဟင်..အာ့… Sorry”

အခန်းမှားပြီး ၀င်လာမိပြီဆိုတာ ချစ်လွန်းတင် သိလိုက်သည်။ မမြင်သင့်သော ရှက်စရာမြင်ကွင်းကြောင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့ပြီး ကော်ရစ်ဒါတလျှောက် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

“လွန်း..လွန်း နေပါဦး”

အနောက်က ပြေးလိုက်လာသော ခြေသံနှင့် ခေါ်သံကြောင့် ချစ်လွန်းတင် ထိုနေရာမှာပဲ ခြေစုံရပ်မိသည်။

“ဟင်…မင်း ထူးမောင်”

“ဟုတ်ပါတယ် ငါ ထူးမောင်ပါ လွန်းရာ ”

“မင်း…ဘယ်လိုတွေဖြစ်”

ချစ်လွန်းတင် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အ၀တ်အစား ဖရိုဖရဲ၀တ်ထားသော ထူးမောင်ကို အံဩစွာ ကြည့်မိသည်။

“လာပါကွာ…တို့ တစ်နေရာမှာ စကားသွားပြောရအောင်”

———————–

ပူကျစ်နေသော အထိအတွေ့ တအင်းအင်း ညဉ်းညူသံတို့ကြောင့် နေမိုးစွေ နိုးလာသည်။ သက္ကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တဟင်းဟင်းညဉ်းနေကာ တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ နေမိုးစွေ ပူပန်သွားရသည်။ ကိုယ်ကိုစမ်းကြည့်တော့ မီးခဲအလား ကျစ်ကျစ်ကိုပူလို့…၊ မဖြစ်ချေ… ဒီကောင်မလေး ဖျားပြီ ထင်ပါရဲ့။ ချက်ချင်းပင် သူတို့မိသားစုဆရာ၀န်တဖြစ်လဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကျော်စွာကို ဖုန်းဆက်ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ ကျော်စွာ ရောက်လာပြီး သက္ကရာဇ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရူကာ ရယ်ချင်ပက်ကျိမျက်နှာထားနှင့် သူ့ကိုကြည့်သည်။

“ကောင်မလေးက အဖျားကြီးပြီး သတိလစ်သွားတာပါ… စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိတော့ဘူး… ငါ ဆေးတစ်ပုလင်း ချိတ်ခဲ့ပေးမယ်…. အရမ်းကို အားနည်းနေတော့ တစ်ခုခုဆို မူးတာမော်တာတော့ ရှိလိမ့်မယ်… မင်း… အရမ်းကြီး အကြမ်းကြီးတော့ မဆက်ဆံနဲ့ပေါ့ကွာ”

နေမိုးစွေ မျက်နှာက ရဲကနဲ။ ကျော်စွာက သူ့ကို ရယ်ချင်ချင် မျက်နှာထားဖြင့်ကြည့်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ သူငယ်ချင်းအရင်းမို့သာ နို့မိုဆိုရင်တော့ မျက်ခွက်တစ်ခုလုံး စုတ်နေလောက်ပြီ။

အခန်းထဲပြန်၀င်ကာ ကုတင်ထက် ငြိမ်သက်စွာလှဲနေသော သက္ကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ အတွေးများနေမိသည်။ သက္ကရာဇ်ခိုင်နေရာမှာ သက္ကရာဇ်နွယ်သာဆို နေမိုးစွေ ဒီထက်မကသော ကြမ်းတမ်းမှုတွေနဲ့ ဆက်ဆံချင် ဆက်ဆံလိမ့်မည်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဦးကောင်းဇော် နာကျင်စေဖို့။ ကိုယ့်သွေးသားရင်းချာကို တပါးသူက အနိုင်ယူ နှိပ်စက်နေတာကို မြင်ရင် မိဘဖြစ်သည့်သူတို့တွေ ဘယ်လောက်နာကျင်ရမလဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့က လူမဆန်။ မွေးစားသမီးကို တည်ကြက်လုပ်ပြီး ရန်သူ့လက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်တွန်းပို့ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ သက္ကရာဇ်ခိုင်သာ သိရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။

ခွေလိပ်ထားသော ဆံနွယ်လေးတွေက ပြေလျော့နေပြီဖြစ်ကာ မျက်နှာပေါ် ကပိုကရိုကျနေတာ ကြည့်ရင်း နေမိုးစွေ ရင်ထဲ လှိုင်းလေးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ့ထက် ၁၅ နှစ်ငယ်‌သော မိန်းကလေးကို အိမ်သူအဖြစ် ထားရမည်လို့ သူတစ်ခါမှမတွေးခဲ့။ ဒီကောင်မလေးကတော့ သူ့ကို မုန်းနေမှာပဲ။ ဟုတ်သည်လေ သူ တမင်ပဲ ကောင်မလေးကို သိမ်ငယ်စိတ်အရင်၀င်စေဖို့ အနိုင်ယူပြုကျင့်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူ့ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်၀ခဲ့ပေမယ့် သက္ကရာဇ်နွယ် မဟုတ်မှန်း သိသည့်အခါ ရင်ထဲမှာ ပြင်းပြစွာ နာကျင်ရသည်။ သူဟာ… လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ဒီကောင်မလေးကို သူ မမုန်း‌တော့တာဝောာ့ သေချာမိသည်။ ဒါ့အပြင် သက္ကရာဇ်ရဲ့ ဘ၀ကိုပါ သူ တာ၀န်ယူချင်မိသည်ဆိုတာ သက္ကရာဇ်များသိရင်…….။

“အား….ခေါင်းမူးလိုက်တာ”

“သက္က လှဲနေဦး…. ဒရစ်ချိတ်ထားတာ မကုန်သေးဘူး.. မင်း အားတွေအရမ်းနည်းနေတာ”

နည်းမှာပေါ့… သက္ကရာဇ် အစားမစားရတာ ၂ ရက်နဲ့ တစ်ညခွဲ ရှိပြီ ပြောရမလား။ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဘာမှမစားမိတာ သတိမထားမိ။

“အား…မူးတယ်…မူးတယ်”

“ဟာကွာ ကျွတ်စ်… မထနဲ့ဦးလို့ ပြောထားတာကို… လက်ကပိုက် ပြုတ်သွားဦးမယ်… လှဲနေဦး”

သက္ကရာဇ်ကိုယ်လေးကို သူက မှီတွဲပေးရင်း ခေါင်းအုံးကို နေရာပြန်ချပေးသည်ကို သက္ကရာဇ် တွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ စကားပြောချင်ပေမယ့် နှုတ်ကမထွက်။ ရင်တွေပူကာ အာခေါင်ကလည်း ခြောက်ကပ်နေသည်။

“ရေ…ရေ ဆာတယ်”

“အင်း…အင်း… Daddy ခပ်ပေးမယ်”

နေမိုးစွေ သူ့ကိုယ်သူ နှုတ်က Daddy ဟု လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားမိသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ရှက်မနေတော့ပါ။ သူကိုယ်တိုင် ဒီကောင်မလေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူ့ကိုယ်သူ Daddy လို့ သုံးရတာ ပိုကြိုက်မိသည်။

“သက္က….ဒီမှာ…ရေ”

အငမ်းမရသောက်မိတော့ တဟွတ်ဟွတ်နဲ့ သီးကုန်သည်။ ကျောကုန်းကို ခပ်ဖွဖွပွတ်ပေးရင်း နှုတ်ခမ်းတို့မှာ စိုနေသော ရေစက်တွေကို နေမိုးစွေ သူ့အင်္ကျီလက်ဖျားတို့နဲ့ ခပ်ဖွဖွ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီဆေးရည် ကုန်တဲ့အထိ လှဲနေလိုက်ဦး… ပြီးမှ ကြက်စွပ်ပြုတ်တိုက်မယ်”

ကြက်စွပ်ပြုတ်ဆိုတဲ့အသံ ကြားရတော့ ဆာလောင်သည့် စိတ်က ပိုတိုးလာသည်။ ဒရစ်ပုလင်းကို မော့ကြည့်တော့ တစ်၀က်ကြီးများတောင် ကျန်သေးသည်။ နေမိုးစွေ ကုတင်ခြေရင်းက Dream Bed မှာထိုင်ရင်း စာဖတ်နေတာကို သက္ကရာဇ် လှမ်းကြည့်ရင်း ဒီလူကြီး ဒီနေ့ ဘာလို့ နူးညံ့နေတာပါလိမ့်လို့ တွေးနေသည်။ သက္ကရာဇ် နေမကောင်းလို့ ကောင်းပြနေတာများလား…၊ ဒီပုံအတိုင်းဆို တစ်သက်လုံး နေမကောင်းဖြစ်ရမယ့်ပုံတောင်ပေါက်နေပြီ။ စိတ်ပျက်စွာနဲ့ မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ တစ်ရေးရအောင် အိပ်ပစ်လိုက်သည်။ သက္ကရာဇ်နိုးလာတော့ ဒရစ်ပုလင်းက ကုန်နေပြီ။

နေမိုးစွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက စောင့်ကြည့်နေသည်မသိ။ ဒရစ်ပုလင်းကို ဖြုတ်ကာ လက်မှပိုက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် ကုတင်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း အားယူဆင်းလိုက်သည်။ ရှူးက အရမ်းပေါက်ချင်နေပြီ။ အနားသို့ စွေ့ကနဲ ရောက်လာသော နေမိုးစွေ…..

“ဘယ်သွားမလို့လဲ”

“ဟို…အိမ်သာ သွားမလို့လေ”

“Daddy လက်ကို ကိုင်ထား”

“ဟို..သက္ကရာဇ် သက်သာပါပြီ ဦးရဲ့… သက္ကရာဇ်ဘာသာ သွားလို့ရ.. ရ”

“အိမ်သာထဲထိ Daddy ချီသွားပေးရမလား သက္က”

သူ့ကိုယ်သူ Daddy လို့ သုံးနှုန်းနေတာတွေ၊ သက္ကရာဇ်ကိုလည်း သက္ကလို့ ခေါ်နေတာတွေ နားရှက်လှပါသည်။ သက္ကရာဇ် သက်ပြင်းလေးချလိုက်ရင်း ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော သူ့လက်မောင်းကို အားပြုကာ အိမ်သာဆီ ရောက်လာခဲ့ရသည်။

“အထဲမှာ အရမ်းကြီး ကြာမနေနဲ့ဦးနော်… Daddy အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်”

“ဟ…ဒီလူကြီးက ဘာလဲ .. အိမ်သာတက်တာတောင် ကောင်းကောင်းမတက်ရတော့ဘူးလား” ဆိုသည့် အတွေးနဲ့ သက္ကရာဇ် စိတ်ရူပ်စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ထီမထင်မျက်နှာထားနဲ့ အိမ်သာထဲ၀င်ရန် အချက်ပြတော့ သက္ကရာဇ် စိတ်မကြည်သာစွာ အိမ်သာထဲ ၀င်သွားရသည်။

အောင့်အည်းထားသမျှ လွတ်ချလိုက်ရလို့ ပေါ့သွားပေမယ့် အဖုတ်လေးကတော့ ကျိန်းစပ်လို့နေသည်။ သက္ကရာဇ် မရဲတရဲ ကိုယ့်ဟာလေးကို ပြန်ငုံ့ကြည့်မိသည်။ သိပ်တော့ ကောင်းကောင်းမမြင်ရ။ ရေပိုက်နဲ့ မဝံ့မရဲ ထိုးဆေးတော့ စပ်ကနဲ စူးကနဲ။

“မပြီးသေးဘူးလား….သက္က”

“အမေ့….အ့…အာ့”

နေမိုးစွေ ခေါ်သံကြောင့် လန့်ဖျပ်ကာ ရေပိုက်ကို ယောင်ရမ်းပြီး အဖုတ်မှာ ဆေးမိသွားသည်။ နာလှသည်ဖြစ်ခြင်း။ အံကြိတ်ခံကာ

“ဟုတ်….ဟုတ်…ပြီးပြီ ဦး”

ဟု ဖြေလိုက်ရသည်။ အိမ်သာတက်တာတောင် ကောင်းကောင်းမတက်ရ။ ဒီလူကြီး ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိ။

—————————-

(သက္ကရာဇ် ဒီအိမ်ကြီးထဲရောက်တာ ၁၅ ရက်မြောက်နေ့)

ကျယ်၀န်းသော ခြံကျယ်ကြီးထဲက ရေပြာပြာအရောင်လဲ့နေသော ရေကူးကန်ကြီးထဲမှာ သက်ရှိငါးကြီးတစ်ကောင်က စုန်ချည်ဆန်ချည် ကူးခတ်နေသည်။ နေရောင်က ထိုငါးကြီးအပေါ် တစွန်းတစ ကျရောက်နေတာကြောင့် ကျစ်လစ်သော အသားစိုင်တို့ကို ပို၍ မီးမောင်းထိုးပြလိုက်သလို။ ရေကန်အထက် ထိုင်ခုံလေးမှာတော့ အခုမှ နလန်ထူကာစ သက္ကရာဇ်။ အပြင်ကို ထွက်ချင်လွန်းလို့မဟုတ်။ နေမိုးစွေ မရမက ဆွဲခေါ်လာတာကြောင့် ခြံကြီးထဲကို ပါလာရသည်။

အခုရက်ပိုင်း သူ သက္ကရာဇ်ကို အရင်ကထက် ပိုဂရုစိုက်နေသည်ကိုတော့ သက္ကရာဇ် မငြင်းနိုင်။ ခုံလေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေရင်း ပတ်၀န်းကျင်ကို သေချာစူးစမ်းကြည့်မိသည်။ အပြင်ပတ်၀န်းကျင် မမြင်ရအောင် အုတ်တံတိုင်းကို မြင့်မားစွာ ကာရံထားပြီး နေရာတိုင်းမှာ CCTV အသေးစားလေးတွေကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ခြံထဲကတော့ တော်တော်ကြီး စိမ်းစိမ်းစိုစို ရှိလှသည်။ သီးပင် စားပင်တွေနဲ့ အုပ်ဆိုင်းနေကာ ရေကူးကန်သာမက ဂျင်ခန်း၊ ရုပ်ရှင်ခန်းတွေကိုပါ ဆောက်ထားတာကြောင့် ဒီထဲကတော့ တကယ့်အိုအေစစ်လေးလို။

“သက္က Daddy ကို တဘက် လှမ်းပေးဦး”

ရေကန်ပေါ်က တက်လာသော နေမိုးစွေကိုကြည့်ကာ သက္ကရာဇ် ပြန်ဖျားချင်ချင် ဖြစ်သွားသည်။ အဘယ်မှာ မဖျားချင်ချင် ဖြစ်ပါအံ့နည်း။ ရှည်လျားသော အရပ်အမောင်း၊ ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်၊ ကြွက်သား အမြောင်း‌အမြောင်းတွေကြား ကပ်ညှိနေသော ရေပေါက်များ၊ ရေစိုနေသော ဆံပင်ရှည်တို့ကို ရမ်းခါကာ ရေကန်ပေါ် တက်လာပုံက သူ့နေရာနဲ့သူ ညို့ဓာတ်ကအပြည့်။ သက္ကရာဇ် မျက်နှာ ဖျတ်ကနဲ လွှဲလိုက်ပေမယ့် အာရုံထဲက ဖျောက်မရ။ သူ့ရင်ဘတ်ကြီးက သက္ကရာဇ်မျက်နှာရှေ့ရပ်နေကာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ဗိုက်ကြွက်သားတွေ တစ်ချက်ချင်း လှုပ်ရှားနေတာကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

“Daddy ရဲ့ Baby က ဘာတွေ ဒီလောက် ကြည့်နေတာလဲ.. ကိုယ့်ကို တဘက်လှမ်းပေးဦးလေကွာ… အဟင်းဟင်း”

သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးက ချယ်ရီ‌သီးလေးလို စွေးစွေးနီသွားသည်။ တဘက်ကို အယောင်ယောင် အမှားမှား ကမ်းပေးရင်း

“သက္ကရာဇ် အိမ်ထဲပြန်၀င်တော့မယ် ဦး”

“နေပါဦး သက္ကရဲ့.. Daddy ခြံထဲကို လိုက်ပြချင်လို့… Baby လည်း မမြင်ဖူးသေးဘူးမို့လား”

ထတော့မယ့်ဟန်ပြင်နေသော သက္ကရာဇ်ကို နေမိုးစွေ လှမ်းဆွဲလိုက်ရင်း သူ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်စေသည်။ ဘောင်းဘီက မလဲရသေးတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ထိုင်ချလိုက်သည့်အခါ ရေတွေစိုကုန်သလို အောက်က ဖုဖုဖောင်းဖောင်းကြီးကလည်း ခံနေတာကြောင့် သက္ကရာဇ် ရင်တွေ အလိုလိုတုန်လာရသည်။ နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားတာမို့ နေမိုးစွေ ခေါင်းပေါ်က ရေစက်တွေက သက္ကရာဇ်ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တပေါက်ပေါက်ကျနေသည်။ အောက်က ဖုဖုကြီးကလည်း ပိုပိုပြီး မာလာသလိုခံစားရကာ သက္ကရာဇ်တင်သားတွေကို ထောက်နေသလို။ သက္ကရာဇ် ထိုင်မနေနိုင်တော့။ ဆတ်ကနဲ ရုန်းထွက်ကာ

“ဟို….ဦး အ၀တ်အစားလဲတော့လေ… သက္ကရာဇ်ကို ခြံထဲ လိုက်ပြမှာဆို”

နေမိုးစွေ ထိတ်လန့်နေသည့် ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကိုထိန်းရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ခြံထဲမှာ အပင်ကြီးတွေရှိတာကြောင့် ပူအိုက်မနေဘဲ အေးမြသည့် အရသာလေးကို ခံစားမိနေသည်။ ရာသီပေါ် သီးနှံပင်တွေကြည့်ရင်း ခူးစားချင်သည့်စိတ်ကို သက္ကရာဇ် မနည်းထိန်းနေရသည်။

ခြံထောင့်သို့အရောက် နေမိုးစွေ သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်တာမို့ သက္ကရာဇ် အခုရောက်နေသော ပတ်၀န်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်မိသည်။ စက္ကူပန်းခြုံ ၃ ခြုံရဲ့ အလယ်မှာ သက္ကရာဇ်တို့ ရောက်နေပြီး မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းလေးတွေက နင်းရက်စရာမရှိအောင် အိနေသည်။ နေပျောက်မထိုးတာမို့ ဒီနေရာလေးက အေးစိမ့်နေသည်။ နေမိုးစွေ မြက်ခင်း‌ပြင်ပေါ် ထိုင်ချပြီး သက္ကရာဇ်ကိုပါ သူ့ဘေးနား ထိုင်စေသည်။

“ဒီနေရာလေး Daddy စိတ်ညစ်ရင် လာနေကြ နေရာလေ….. ဘာအပူအပင်မှမရှိဘဲ နေလို့ရတာ၊ ကိုယ့်အသံကို နားထောင်ပေးတာဆိုလို့ ဒီနေရာပဲရှိတယ်”

သက္ကရာဇ် ငေးငေးလေး သူ့ကိုကြည့်မိသည်။ အသက် ၃၈ လို့ မထင်ရအောင် အသားအရည်တွေကအစ တင်းရင်းစိုပြည်နေကာ ညိုမှောင်သော ဆံပင်ပျော့ပျော့လေးတွေက နဖူးထက် ကပိုကရိုကျနေသည်။ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ထက်မှာ နှုတ်ခမ်းထူထူထဲထဲ တစ်စုံ နေရာယူထားသည်ကလည်း သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ပိုပြီး ခန့်ထည်စေသည်။

“Daddy ကို သက္က စိတ်ဆိုးလားဟင်”

“ဟင်….”

“Daddy တောင်းပန်ပါတယ် Baby….. Baby ကို Daddy အတင်းအကျပ် ရယူမိတာတွေ၊ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံမိတာတွေအတွက် Daddy တောင်းပန်ပါတယ်….. အခုတော့ တောင်းပန်ပါတယ်ပဲ ကိုယ့်မှာ ပြောစရာရှိတာပါ….. ဘာလို့ Baby ကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရတာတွေအတွက် အကြောင်းပြချက်ကိုလည်း….. ကိုယ့်ကို မမေးပါနဲ့ဦး Baby… တစ်နေ့တော့ Baby သိလာမှာပါ….. Daddy ကို စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်လို့ရပါတယ်…. Daddy မင်းကို ချစ်တယ် Baby……”

သက္ကရာဇ် မျက်နှာကို သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်စေပြီး လေးနက်တည်ငြိမ်စွာ ပြောလာသည်။ သက္ကရာဇ် ဟန်တင်းမထားနိုင်တော့၊ သူ တောင်းပန်လာဝောာ့လည်း သက္ကရာဇ်မှာ ပျော့ရပြီ။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ အလေးထားမှု‌တွေအောက်မှာ အရည်ပျော်ရပါပြီ။ ရှိုက်သံတို့နှင့်အတူ မျက်ရည်တို့က ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာရသည်။

“စိတ်မဆိုးပဲ နေမလား…ဟင့်…ရွှတ်…၊ သက္ကရာဇ်ကို ဦးကြိုက်သလို လုပ်ပြီးမှ တောင်းပန်ပါတယ်တဲ့လား…. ဟီး.. ရွှတ်…၊ သက္ကရာဇ် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခဲ့ရတာတွေ ဦး မသိဘူးလား…၊ ဒါတောင်မှ အကြောင်းပြချက် မမေးနဲ့တဲ့…. ယုံလည်း ယုံကြည်ခိုင်းသေးတယ်….၊ ဦးက ဘာကြီးမှန်းလည်းမသိဘူး… အဟင့်.. ဟီး”

“ဟာ…. Baby ရယ်”

“အင့်…ပြွတ်စ်…အွန့်…ဦး… လွှတ်”

“မလွှတ်ချင်ဘူး… Baby ရယ်… Daddy တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… တောင်းပန်ပါတယ်ပဲ ကိုယ်ပြောတတ်တော့တယ်… နောက် Baby စိတ်ဆိုးအောင် ကိုယ်မလုပ်တော့ပါဘူးကွာ… နော်”

ပြောလည်းပြော သက္ကရာဇ်မျက်ရည်တွေလည်း သုတ်‌ပေးရင်း နေမိုးစွေ သက္ကရာဇ်ကို မြက်ခင်းစိမ်းပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ မျက်ရည်တို့စိုစွတ်နေသော မျက်၀န်းလေးတွေကို အသာဖွဖွနမ်းလိုက်ရင်း သူအရမ်းနှစ်သက်ပါသော နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေဆီကို သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့် ထိကပ်စုပ်ယူ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်လွန်းပါသော နူတ်ခမ်းလေး…. အတွင်းထဲထိ လျှာကိုလှည့်ပတ်၀င်ရောက်စေကာ သက္ကရာဇ်လျှာလေးကိုပါ ရစ်ပတ်ဆွဲယူရင်း အပေါ်နှုတ်ခမ်း အောက်နှုတ်ခမ်းမကျန် တရှိုက်မက်မက် ဖိကပ်ဆွဲစုပ်သည်။

“Daddy ကို ပြန်နမ်းပါလား Baby”

သက္ကရာဇ်ကို ရီဝေသော မျက်လုံးအစုံနဲ့ ကြည့်ရင်းပြောတော့ သက္ကရာဇ် မရဲတရဲ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ထပြီး ဖွဖွလေး အနမ်းပေးလိုက်သည်။ နေမိုးစွေ ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြီး…..

“ဒီလိုမျိုး ပေးရတာလေ ‌Baby ရဲ့”

နှုတ်ခမ်းလေး ခွက်၀င်သွားမတတ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲစုပ်တော့ သက္ကရာဇ်မှာ ကော့ကနဲ။ နှုတ်ခမ်းကို အားရအောင် နမ်းစုပ်ပြီးမှ သက္ကရာဇ် နားရွက်လေးကို နေမိုးစွေ လျှာဖျားလေးနဲ့ မထိတထိ လျက်ပေးကာ သူ့လက်တွေက သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

(တစ်ခြားသူတွေတော့ မသိဘူး… ကိုယ်ဆို နားရွက်ကလေးကို အဲ့လို နမ်းတာ အကြိုက်ဆုံးပဲ… တစ်ခြားနေရာတွေထက် လှုံ့ဆော်မှု ပိုမြန်စေတယ်)

အဖုတ်လေးဆီမှာ ရှေ့ပြေးအရည်လေးတွေ ရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ချောင်းကို ထိုးသွင်းရန်အလုပ်…

“အ့..ဦး”

တုန်ရီ‌နေသော သက္ကရာဇ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းတို့ကို မသွင်းတော့ဘဲ နို့တွေကိုသာ အင်္ကျီအပြင်ဘက်က ဆုပ်ချေရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ကို အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ သက္ကရာဇ် အဖုတ်လေး နာနေရောပေါ့။ သူကြမ်းတမ်းစွာ လိုးသမျှ ခံနေရသော အဖုတ်လေး၊ နောက်လည်း အချိန်ရှိသရွေ့ လိုးဦးမှာမို့… ဒီနေ့တော့ နားလိုက်ဦးမည်။ နို့ရော အဖုတ်လေးရော လှန်ကြည့်ချင်ပေမယ့် အပြင်ဘက်မှာမို့ သက္ကရာဇ် ရှက်မှာစိုးတာကြောင့် မကြည့်ဖြစ်တော့ပါ။

“ဦး….အိမ်ထဲ ပြန်သွားရအောင်”

“အိမ်ထဲဆို Daddy က လိုးမှာ”

“အို….ဦးကလည်း”

နီစွေးစွေး မျက်နှာလေးကို တခြားဘက်လှည့်ကာ ရှက်နေသော Baby လေးကို နေမိုးစွေ ချစ်လွန်းစွာဖြင့် Kissing အထပ်ထပ်အခါခါ ပေးနေလိုက်သည်။

Daddy’s Candy (အပိုင်း ၂) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

(၂၅)

“ ကဲ ..ကဲ … အသားမနာချင်ရင် လုပ်ငန်းစမယ်။ အူကြောင်ကြောင် လုပ်နေရင်တော့ ဘာဖြစ်မလဲ၊ သိတယ်နော်၊ မင်းသားရော မင်းသမီးရောပဲ၊ သိပ်မပြောချင်ဘူး။”

စပီကာထဲက ထွက်လာသော အသံကြီးကြောင့် ရဲလင်း မှေးနေရာမှ ဆတ်ကနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။ ကေသီကတော့ အိပ်နေသည့်ပုံမရပါ။ နံရံကို မှီထိုင်ရင်း ရဲလင်းကို တွေတွေလေး လှမ်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ အဲဒီနားကို လာခဲ့မယ်နော်”

ဘေးမှာထားသည့် ပန့်ကို ကောက်ဆွဲပြီး ရဲလင်း ကေသီ့နားရောက်သွားသည်။ ကေသီကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ တဖက်ကို အသာကပ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီအလုပ်က သူတို့အတွက် မထူးဆန်းသည့် ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်လာနေသည်။ အမှန်ပြောရရင် အရင်ကထက် များစွာ ပိုထွားလာသော ရဲလင်းပစ္စည်းက အပေါက်နှင့် ချောင်မနေတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကေသီ မှုတ်မပေးရင် လုပ်ရတာ အဆင်မပြေပါ။ ဒါကြောင့် ကေသီ့အကူအညီကို မဖြစ်မနေ ယူနေရသည်။ ကေသီ့ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ရင်း၊ ပုခုံးသားလေးတွေကို ကိုင်ရင်း၊ တခါတလေ နို့လေးတွေကို လှမ်းညှစ်ရင်း ပန့်ထဲမှာ တောင့်ခံထားနိုင်ဖို့ မာန်သွင်းရ၏။

ကေသီကတော့ ဒါတွေသိပုံမပေါ်ပါ။ ရဲလင်း ပန့်မဆွဲမီ သူမှုတ်ပေးရမည်လို့ပဲ နားလည်ထားသည့်အတွက် အမြဲလို လုပ်ပေးရှာသည်။ ရဲလင်း စိတ်ထပြီး ဟိုကိုင်ဒီပွတ် လုပ်ရင်လည်း အသာတကြည် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်သာ ဖြစ်သည်။ ဟိုလူတွေလည်း ရဲလင်းကို ကေသီမှုတ်ပေးဖို့ မလိုလောက်တော့တာ သိပုံရသည်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှမပြောကြ။ နောက်တော့မှ သူတို့နှစ်ယောက်ကို CCTV ကနေ မျောက်ပွဲကြည့်သလို ကြည့်ဖို့ လွှတ်ထားမှန်း ရဲလင်း နားလည်သွား သည်။ ကေသီ့ကိုတော့ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဒီလိုထင်တာကို ပြောမပြတော့ပါ။

ကေသီကတော့ သူတို့ကို အထူးတလည် ခေါင်းထဲမှာ မထားတော့ပုံရသည်။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူတွေကို လူလို့ မမှတ်တော့တာလည်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ရဲလင်းလည်း သူတို့ကို ထိုနည်းတူပင် သဘောထားပါသည်။ သူတို့ ခိုင်းတာ မလုပ်ရင် ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ခံရမှာကိုလည်း သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့က ကေသီ့ကို တန်းစီ မုဒိန်းကျင့်မည်၊ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းလုပ်မည် စသဖြင့် ကြိမ်းတတ်မောင်းတတ်ပေမယ့် တကယ်တန်းမှာကြတော့ ရိုက်ရုံ နှက်ရုံ၊ ကျဉ်စက် တို့ရုံလောက်ပဲ လုပ်တာက တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

တခါတလေ ကေသီရော၊ ရဲလင်းပါ သူတို့ နှိပ်စက်တာကို ခေါင်းမာမာ နှင့် ရင်စည်းခံပြီး ဆန့်ကျင်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီလူတွေက ပါးနပ်သည်။ ရဲလင်းက သူတို့ကို ကလန်ကဆန်လုပ်လျင် ကေသီ့ကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ပြသည်။ ကေသီက သူတို့ပြောသလို မလုပ်ရင်လည်း ရဲလင်း ကော့နေအောင် ခံစားရသည်။ ကိုယ့်အတွက်ကြောင့် တပါးသူ နာကျင်တာကို မမြင်ချင်စိတ်ကြောင့် ထိုအခါကြလျင် ရဲလင်းတို့ အရှုံးပေးလိုက်ရ၏။ ဟိုလူတွေကတော့ အဲ့လို နှိပ်စက်ပြတာက သူတို့ဆရာကြီး ပေးသောနည်းဟု ပြောတတ်သည်။

“ ထိုင်ရက်ပဲ လုပ်တော့မယ်။”

“ အပျင်းကြီးလိုက်တာ”

နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ကာ ပြောလိုက်ပေမယ့် ခါးလေးကိုင်းလာသောကြောင့် ရဲလင်းက အင်္ကျီဆွဲလှန်ပေးလိုက်သည်။ ပျော့ခွေနေသော ရဲလင်းပစ္စည်းက ကေသီ့ လက်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ ယောင်ယောင်လေး မာလာသည်။ စိုစိုနွေးနွေး ပါးစပ်ကလေးထဲ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ခပ်မြန်မြန်ပင် ရုန်းကန်တက်လာ၏။ ကေသီက ပါးစပ်လေးနှင့် စုပ်ပေးလိုက် လက်ကလေး နှင့် ထုပေးလိုက် လုပ်ပေးသည့်အခါ ဒုံးပျံကြီးတစ်ခုလို ထောင်တက်လာသည်။

တကယ်တော့ ကေသီက ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမည်ကို နားမလည်ပါ။ ရဲလင်းက ရပြီဆိုမှ ရပ်ရမည်ဟုသာ သိထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲလင်းက (ခုနောက်ပိုင်းတွင် လုပ်နေကြအတိုင်း) အသာလေး မှိန်းနေမိသည်။ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ကိုင်းနေသော ကျောလေးကို အသာပွတ်ပေးရင်း စိတ်ကူးပေါက်လာတာနှင့် ကေသီတင်ပါးကို နံရံဖက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာ ရဲလင်း လက်တဖက်က ကင်မရာမြင်ကွင်းမှာ ကေသီ့ကိုယ်လုံးနှင့် ကွယ်သွားမှာကို တွေးမိလိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကေသီ့ ပေါင်တံ နုနုချောချောလေးတွေကို နောက်ကနေ ရွရွလေး ပွတ်နေမိ၏။

“ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

ကေသီက လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး လှည့်မေးပေမယ့် ရဲလင်း ဆက်လုပ်နေသည်ကို မတားမြစ်ရှာပါ။ အခုနောက်ပိုင်းမှာ ဟိုလူတွေ မကြားအောင် စကားကို ဘယ်လို ညင်ညင်သာသာ ပြောရမည်ဆိုသည်ကို ၂ ယောက်လုံး သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး သူတို့က အခုလို အချိန်ကလွဲရင် ရဲလင်းနှင့် ကေသီကို လူချင်း အပူးမခံပါ။ အကြောင်းကိစ္စရှိလို့ လူချင်းနီးနီးကပ်ကပ် ခပ်ကြာကြာနေမိသည် နှင့် လှမ်းအော်ပြီး လူခွဲခိုင်းတတ်သည်။ အနေနီးသည့် အပြင် အရှက်မဲ့စွာ လုပ်ပေးနေရသည့် ကိစ္စတွေကလည်း ရှိတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ အလွန်အကျွံတွေ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်ကြပုံရ၏။

ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ လက်သရမ်းချင်စိတ်ဖြစ်နေသော ရဲလင်းက ကင်မရာ မျက်ကွယ်ကို ယူမိခြင်း ဖြစ်၏။ ရဲလင်းလက်က ပေါင်တွင်းသားတွေ တလျှောက် အပေါ်ကို တက်သွားတော့မှ ကေသီ နည်းနည်း တွန့်သွားသည်။ လက်ကို ပက်လက်လှန်လိုက်ချိန်မှာ ဖျတ်ကနဲ အုပ်လိုက်မိသည့် ကေသီ့ညီမလေးက စိုစိစိ ဖြစ်နေသည်။

“ စိုနေတယ်”

“ ခုန ရေဆေးထားလို့ပါ။”

ရေဆိုရင် ချွဲကျိကျိနေမှာ မဟုတ်မှန်း ရဲလင်း သိပါသည်။ ဒါကြောင့် အကွဲကြောင်းလေး တလျှောက်ကို မှန်း၍ လက်ခလယ် နှင့် အသာကုပ်လိုက်သည်။ လက်ထိပ်တစ်ခုလုံး ချွဲကျိကျိ အရည်များဖြင့် ဖုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ ဟို လူတွေကြားအောင် အော်လိုက်မယ်နော်။”

“ အော်ပေါ့။ အရိုက်မခံရတာကြာတော့ အကြောတွေတင်းနေတယ်။ အကြောလျှော့ရတာပေါ့။”

ရဲလင်း၏ မခန့်လေးစား အပြောကြောင့် ကေသီက နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီး ခပ်တည်တည် လှမ်းကြည့်၏။

“ ကောင်မလေး ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ ဆက်လုပ်လေ၊ နာချင်လို့လား။”

သို့သော်လည်း ငှက်ဆိုးထိုးသံကြီး ထွက်လာပြန်သောကြောင့် ရဲလင်းကို ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကေသီ သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်ရတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရဲလင်း လက်ကလည်း အကွဲကြောင်းထိပ်မှ အဖုလေးတစ်ခုကို စမ်းမိသွားသည်။ ချော်ကျိကျိ နှင့် ဖမ်းရခက်သည့် အဖုလေးကို လက်ထိပ်နှင့် ဖိကာဖိကာ ပွတ်ပေးနေသောအခါ ကေသီ့ကိုယ်လေး တုန်ရီလာသည်။

“ မလုပ်ပါနဲ့”

အသံတုန်လေးနှင့် တောင်းပန်စကားက မာန်တက်နေပြီဖြစ်သော ရဲလင်းကို မရပ်တန့်စေနိုင်တော့ပါ။ ခဏအတွင်းမှာပင် ရဲလင်း၏ လက်ခလယ်က သူသွားရမည့် တွင်းပေါက်ထဲကို လျှောကနဲ ရောက်သွားသည်။ သုံးလေးချက်လောက် အထုတ်အသွင်း လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ခုနထက်များစွာ ပို၍ စိုရွှဲတက်လာသည့်အခါ ရဲလင်းက လုံးဝမရပ်တော့ပါ။ ရဲလင်းပစ္စည်းကို မိမိရရ ငုံခဲထားသည့်ကြားက ကေသီနှုတ်ကနေ တအိအိ အသံလေးတွေ ထွက်လာသည်။ လက်ခလည်သာမက ကျန်သည့်လက်တွေပါ စိုရွှဲလာပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တော့ ကေသီလည်း စိတ်လွတ်သွားပုံရသည်။ ရဲလင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ပြင်းပြင်း စုပ်ပေးလာသောအခါ ရဲလင်း ဘယ်လိုမှ အောင့်မထားနိုင်တော့ပါ။ ဒီကိုရောက်ကတည်းက ပန့်ဆွဲတိုင်း မထွက်အောင် အတင်းထိန်းထားခဲ့ရသည့် အရည်တွေက ကေသီ့ပါးစပ်ထဲကို တရှိန်ထိုး ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။

ရုတ်တရက် အသက်ရှုရပ်သလို ဖြစ်သွားပေမယ့် ကေသီက လွှတ်မပေးဘဲ ဆက်ငုံထားသည်။ ပါးစောင်က လျှံထွက်ကျလာသည့် အရည်ဖြူဖြူ တချို့ကို လက်နှင့် ခိုးသုတ်ပေးသည်။ ပြီးတော့မှ ဆတ်ကနဲ ထပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ ရဲလင်းလည်း ပြန်ကျတော့မယ့် သူ့ဟာကြီးကို ဟိုလူတွေ သတိမထားမိအောင် ပန့်ထဲ ခပ်မြန်မြန် ထိုးထည့်လိုက်ရသည်။

ကေသီပြန်ထွက်လာသည့် အချိန်မှာ ရဲလင်းက ဘောလုံးကို ခပ်တည်တည် ညှစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဟာကြီးလည်း လေစုပ်အားကြောင့် ပြန်ထောင်တက်လာနေသည်။ ကေသီက အနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း

“ ပါးလုတ်ကျင်းတာနဲ့ ရောပြီး ထွေးထုတ်လိုက်ရတယ်။ ရှင်ထွက်သွားတာသိရင် ဟိုလူတွေက ပြဿနာရှာမှာ။”

ပန့်ဆွဲတိုင်း မထွက်စေနဲ့၊ မပြီးစေနဲ့လို့ သူတို့တွေ အော်တတ်ကြတာကို ကေသီ မှတ်မိနေသည်။ ဒါကြောင့် ရဲလင်း ပြီးသွားတာ မရိပ်မိအောင် မရအရ အတင်းငုံပြီး ယူသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ အထဲမှာ အပြည့်ပဲနော်၊ ခုနနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”

ရဲလင်း လုပ်နေတာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ကေသီ ပြောသည်။

“ မှန်က ခုံးနေလို့ပါ။ မှန်ဘီလူး သဘောပေါ့။ အဲဒါကြောင့် အကြီးကြီးမြင်ရတာ။ ဖောင်းနေတာက ပြီးရင် ပြန်ကျသွားမှာပါ။”

“ ညှစ်ကြည့်ချင်တယ်။”

ရဲလင်းလိုချင်သည့် အတိုင်းအတာကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ချမ်းသာအောင် ဘောလုံးလေးကို ကေသီ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရာ တရှူးရှူးနှင့် နှိပ်တော့သည်။ အရမ်းတင်းလာပြီး ရဲလင်းလည်း မခံနိုင်တော့

“ အား … ရပြီ၊ ရပြီ၊ ညှစ်ချင်ရင် နောက်တကျော့လုပ်မှ ညှစ်ပေးတော့။”

“ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထားရမှာလဲဟင်”

“ ငါးမိနစ်”

“ နာရီမှ မရှိတာ။ ”

“ ငါးမိနစ် ဆိုတော့ စက္ကန့် ၃၀၀ လေ။ ၁ ကနေ ၃၀၀ အထိ စိတ်ထဲကနေ ခပ်ဖြေးဖြေး ရေတာပေါ့။”

“ ကေသီ ရေပေးမယ်။ တစ် …. နှစ် …. သုံး …လေး …..”

……………………………………………….

(၂၆)

မျက်နှာချင်းဆိုင်က လမ်းကူးလာသူကို မြင်လိုက်တော့ သန်းအောင်မြင့် ခြေလှမ်းတုန့်သွားသည်။ နှုတ်ဆက်ဖို့လည်း ပြင်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း အပြာရောင်တောက်တောက် စပို့ရှပ်နှင့် ကာကီရောင် ဘောင်းတီတို ဝတ်ထားသော ဦးနန္ဒထွန်းက ရမ္မက်ခိုးတွေ ထနေသော မျက်လုံးကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရုံက လွဲ၍ မသိသလို ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ဟိုရက်တွေက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အလွန်သဘောကောင်း၍ ဖော်ရွေသော လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် အမူအရာနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားနေခြင်းက အံ့သြစရာကောင်းသည်။

မကျေနပ်စိတ်ဖြင့် သန်းအောင်မြင့် နောက်ပြန်လှည့်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်မိသည်။ သူ့ဘဝ နာခဲ့ရသည့် အကြောင်းတွေကိုပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဇာတ်စုံခင်းပြခဲ့သော ဦးနန္ဒထွန်းက လိုတမျိုး မလိုတမျိုး လုပ်မည့်သူလို့ မထင်မိပါ။ အကြောင်းရှိလို့ တမင်မသိဟန်ပြုသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူပေါ်ကို တက်ခွတော့မလိုလို အကြည့်မျိုးဖြင့်တော့ မကြည့်သင့်ဟု ထင်ပါသည်။ ရှေ့ကလူက ကော်ဖီဆိုင် တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားလို့ သန်း အောင်မြင့်လည်း လိုက်သွားပြီး သူ့ကို လှမ်းမြင်နိုင်လောက်သည့် စားပွဲတစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ တစုံတယောက် နှင့် အချိန်းအချက် ရှိပုံရ၏။ အပြင်ဖက်ကို လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတာ မြင်ရသည်။ ဒါကြောင့် သန်းအောင်မြင့်ကို နှုတ်မဆက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စိတ်ထဲ စနိုးစနှောင့် ဖြစ်နေသည့် သန်းအောင်မြင့်က ဦးနန္ဒထွန်းဖုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းလိုလိုပင် တဖက်က ပြန်ထူးတော့ အံ့သြသွားရ၏။

“ ဦးနန္ဒထွန်း၊ ကျွန်တော်… အဲ ကျွန် ..”

“ မလုလုအောင်လား။ ပြောလေ ဘာအကြောင်းထူးလို့လဲ။”

ဟိုလူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မီနူးကဒ်ပြားကိုင်ပြီး စားပွဲထိုး မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေ၏။ ဖုန်းကိုင်ပြီး စကားပြောနေသည့် ဟန်မျိုး မရှိပါ။

“ ဦးနန္ဒထွန်း အခုဘယ်မှာလဲ”

“ ကျွန်တော် လေဆိပ်မှာ နိုင်ငံခြား ဧည့်သည်တစ်ယောက် လာကြိုနေတာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ ကော်ဖီဆိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ ပေါက်ပေါက်ရှာရှာဗျာ။ လေယာဉ်နောက်ကျမယ်ဆိုလို့ ဒီမှာ တိုင်ပတ်နေတာ။ ”

“ ဦးနန္ဒထွန်းနဲ့ အရမ်းတူတဲ့ လူတစ်ယောက် ကော်ဖီဆိုင်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ခဏလေး၊ ဓာတ်ပုံ ပို့လိုက်မယ်။”

ဟိုလူ့ကို ဓာတ်ပုံလှမ်းရိုက်ပြီး ဦးနန္ဒထွန်းဆီ လှမ်းပို့လိုက်သည်။ ခပ်စောင်းစောင်း အနေအထားပဲ ရလိုက်ပေမယ့် တော်တော်လေးပင် သဲကွဲပါသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း ချက်ချင်း ဖုန်းပြန်ခေါ်၏။

“ အဲ့ဒါ သူပဲ မလုလု”

“ ဦးနန္ဒထွန်း ပြောတဲ့ တစ်ယောက်လား”

“ ဟုတ်တယ်။”

“ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ၊ ဒီလူကို ဦးနန္ဒထွန်း လက်စားချေချင်တယ် မဟုတ်လား။”

“ အပန်းမကြီးရင် သူဘာလုပ်သလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်ပေးပါလားဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီဖက်က ကိစ္စပြီးတာနဲ့ မလုလုရှိတဲ့နေရာ လိုက်လာခဲ့ပါမယ်။”

“ သိပ်ရတာပေါ့။ ဘာမှမပူနဲ့ သေသေချာချာ ကြည့်ပေးထားမယ်။”

“ သူက လူလည် မလုလု၊ သိပ်အနားမကပ်နဲ့၊ မလှမ်းမကမ်းမှာပဲ နေပါ။”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့”

ပျင်းရိနေသော၊ စိတ်ပျက်နေသော သန်းအောင်မြင့်အတွက် အာရုံပြောင်းလဲစရာ အကြောင်းတစ်ခုမို့ ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းကို စော်ကားခဲ့သည့် လူယုတ်မာကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် တဖက်တလမ်း ကူညီချင်တာကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသည်။

လွယ်လွယ်မှာနိုင်သည့် အအေးတစ်ခွက်နှင့် မုန့်တစ်ခု မှာစားရင်း ဖုန်းကလိနေသလိုလိုနှင် ဟိုလူကို အကဲခတ်နေမိသည်။ ခဏနေတော့ ဥရောပသား ဖြစ်ပုံရသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် မဲမဲပိန်ပိန် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စကားပြောကြသည်။ လိုလိုမယ်မယ် သူတို့ကိုပါ ဓာတ်ပုံရိုက်၍ ဦးနန္ဒထွန်းဆီ လှမ်းပို့ပေးလိုက်သည်။ “အဲဒီလူတွေတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။” ဟု မက်ဆေ့ချ် ပြန်လာ၏။

နာရီဝက်လောက်ကြာပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ဖို့ ထကြမည့် အရိပ်အယောင်မြင်လို့ သန်းအောင်မြင့်လည်း ငွေရှင်းပြီး အသင့်ပြင်ထားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဆိုင်တံခါးဝကနေ ပျောက်သွားမှ လိုက်ထွက်ခဲ့သည်။

ပလက်ဖောင်းစပ်မှာ ဟိုလူက တက္ကဆီငှားသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ၃ ယောက် တက်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း တွေ့သည့်တက္ကဆီကို ကမန်းကတမ်း တားပြီး နောက်ခန်းမှာ တက်ထိုင်လိုက်၏။

“ ဟိုကားနောက်ကို မှီအောင်လိုက်ပေးပါ။”

ကားသမားလေးက သန်းအောင်မြင့်ကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကြည့်သည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းထဲ လှစ်ကနဲ ပေါ်လာသည့် စကားကို ပြောချလိုက်ရသည်။

“ အစ်မယောက်ျား နောက်ကို လိုက်ချောင်းချင်လို့ပါ။ ကူညီပါ။”

မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် တောင်းပန်သည့် သန်းအောင်မြင့်ကို သနားသွားပုံရသည့် ကောင်လေးက ကပျာကယာပင် မောင်းထွက်လိုက်ပါသည်။

“ အစ်မ၊ ပြဿနာတော့ မရှာပါဘူးနော်။ ”

“ မရှာပါဘူး။ မရှာပါဘူး။ သူ ဘယ်သွားတာလဲဆိုတာ သိချင်ရုံလေးပါ။ ကားထဲကနေပဲ ကြည့်မှာပါ။”

ကြားထဲမှာ အမှုပတ်မှာ ကြောက်နေသည့် ကားသမားကို နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ရှေ့က ပေ ၁၀၀ လောက်အကွာမှာ သွားနေသည့် ကားကိုပဲ သန်းအောင်မြင့် အာရုံစိုက်ထားလိုက်မိသည်။ မီးပွိုင့်တစ်ခုအဖြတ်မှာ ကျန်ခဲ့မလိုလို ဖြစ်လိုက်သေးပေမယ့် ကားသမားလေးက အရှိန်တင်ပြီး အမှီလိုက်ပေး၏။

“ ဘယ်သွားမလဲ ကျွန်တော်သိပြီ”

ရန်ကုန်နှင့် အနေဝေးနေခဲ့သော သန်းအောင်မြင့်က သိပ်နားမလည်ပါ။

“ ဘယ်ကိုလဲဟင်”

“ ကျွန်တော်ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် နောက်တပွိုင့်အကျော်မှာ သူတို့ ဘယ်ဖက်ချိုးလိမ့်မယ်။”

သူပြောသည့် အတိုင်းပင် ရှေ့ကားက ချိုးသွားသည်။

“ ဘယ်လိုသိတာလဲ”

“ အဲ့ဒီနားက မာဆတ်တွေက နာမည်ကြီးလေ အစ်မရဲ့။ အစ်မ အမျိုးသားက ကဲချင်တယ်ဆို အဲ့ဒီဖက်သွားဖို့ များတာပေါ့။”

ရှေ့ကားရပ်သွားသည့် အချိန်တွင် သန်းအောင်မြင့်ကလည်း ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ ဒီကပဲ စောင့်ကြည့်တာပေါ့။”

“ အစ်မ အမျိုးသားက အပြာနဲ့ တစ်ယောက်လား”

အနှိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသူ ၃ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ကားသမားလေးက မေးသည်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ ဖော်ရိန်နာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဟို ပိန်ခြောက်ခြောက် တစ်ယောက်ကလည်း အစ်မနဲ့ မလိုက်ဘူးလေ။”

“ အင်း …ဟုတ်တယ်။”

စကားနည်း ရန်စဲ သဘောဖြင့် ဖြေလိုက်ပြီး သူတို့ ဝင်သွားသည့် အနှိပ်ခန်းဖက်ကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ အနည်းဆုံး ၁ နာရီ ကြာမယ် ထင်တယ် အစ်မ။ တချို့ဆို ၃ နာရီလောက် ကြာတတ်တယ်။”

“ ကျသလောက်ပေးပါမယ်။ စိတ်ချပါ။”

ကားခအတွက် စိတ်ချသွားပုံရသော ကားသမားလေးက သူ့ဖာသာ ရှေ့ခန်းမှာ သီချင်းဖွင့်ပြီး မှိန်းနေ၏။ ကောင်လေးက လုလုတို့နှင့် ရွယ်တူလောက် ရှိမည် ထင်ပါသည်။ ဘာပဲပြောပြော သူ့ဖာသာ နေတတ်ပြီး သိပ်မစပ်စုသည့် ကားသမား နှင့် တိုးရတာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ နောက်တစ်ခုက အခုနောက်ပိုင်း လမ်းထွက်ရင် ယောက်ျားတွေ၏ အာသာငမ်းငမ်း ကြည့်တတ်သည့် အကြည့်ကြောင့် ဒေါသတွေထွက်ရ၊ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်ရပေမယ့် ဒီကောင်လေး သန်းအောင်မြင့်ကို ကြည့်ပုံက ရိုးသားသည်။ လင်ပူမိနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို့ ထင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်မည်ထင်သည်။

ထပ်ပြီး ကံကောင်းသည်မှာ ဦးနန္ဒထွန်းနှင့်တူသော လူက နောက်နာရီဝက်လောက်အကြာမှာ တစ်ယောက်ထဲ ပြန်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟိုလူတွေကို ထားခဲ့ပုံရသည်။ ကားတစ်စီး လှမ်းတားပြီး တက်စီးသွားသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့်တို့လည်း လိုက်ရပြန်သည်။ ဒီတခါ နောက်ကလိုက်ရင်း မြို့ပြင်ဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။ တကယ်လို့ ခရီးဝေးသွားမည်ဆိုရင်တော့ လမ်းမှာတွေ့သည့်ကားကို တားမစီးလောက်ဟု ထင်သည့်အတွက် ဆက်လိုက်သွားသည်။

ရှေ့ကားက လူနေရပ်ကွက် အချို့နှင့် စက်ရုံဝင်းများကို ကျော်ခဲ့ပြီးနောက် ခြံကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ချိုးဝင်သွား၏။

“ ဒီနားကပဲစောင့်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။”

“ အဲ့ဒါ ဆေးရုံလေ အစ်မရဲ့၊ ကားတွေ ဒီလိုပဲ ဝင်နေကြတာပဲ။ လိုက်သွားလို့ရပါတယ်။”

ကားသမားလေးက ရှေ့ဝင်ပေါက်ကို လှမ်းမြင်နိုင်လောက်သည့် နေရာအထိ မောင်းသွားပြီးမှ လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။ သူပြောသည့်အတိုင်း တခြား တက္ကဆီကားများလည်း ရပ်ထားတာကို မြင်ရသည်။ ဟိုလူကတော့ ဆေးရုံထဲကို ခပ်အေးအေးပင် ဝင်သွားသည်။ သူ့ပုံစံက ဆေးလာကုသည့် ဟန်တော့မရှိပါ။ အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်ယောက်ဆီကိုလာသည့် ပုံမျိုး ဖြစ်လို့ လူနာသတင်းမေးပြီး ပြန်ထွက်လာလိမ့်မည် သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ပေမယ့် တော်တော်နှင့် ပေါ် မလာပါ။ နောက်က လိုက်နေတာ သတိထားမိသွားလို့များလားဟု သန်းအောင်မြင့် စိုးရိမ်လာသည်။

“ ဒီဆေးရုံက လိင်ပြောင်းတာကို အဓိကလုပ်တာ၊ ဆရာဝန်တွေကလည်း အကုန်လုံး နိုင်ငံခြားကချည်းပဲ။ ဈေးလည်း အရမ်းကြီးတယ်တဲ့။ အစ်မ အမျိုးသားက ဘာလာလုပ်တာလဲ မသိဘူး။”

“ မိန်းမဖြစ်အောင် ခွဲစိတ်မလို့နဲ့ တူပါတယ်။ အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပဲ”

သန်းအောင်မြင့် စကားကြောင့် ကားသမားလေး စပ်ဖြဲဖြဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဖာသာ ဘယ်လို အဓိပ္ပါယ်ပေါက်လိုက်သည် မသိပါ။

“ ဒီတခါ ကြာလှချည်လား။”

“ မင်း အသိ ကားတစီးစီးလောက် ဒီကို ခေါ်လို့ရမလား။”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မ”

“ လိုက်နေတာ ရိပ်မိပြီး ထွက်မလာတာများလားလို့ပါ။ ကားတစ်စီး ခေါ်ပေးကွာ။ နေရာပြောင်းပြီး စောင့်ကြည့်နေမယ်။ အခု တောက်လျှောက်လိုက်နေတာဆိုတော့ ကားနံပါတ်များ သတိထားမိသွားသလား မသိဘူး။ သူက သိပ်ပါးတာ။ မင်းကိုလည်း ကျသလောက် ပေးပါမယ်။”

“ ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ဦးမယ် အစ်မ”

ကားသမားလေးက ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ ကျွန်တော့် ဘော်ဒါ တစ်ကောင် ဒီနားမှာ ရှိတယ်။ လာနေပြီ”

လာနေပြီ ဆိုပေမယ့် နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်လောက် စောင့်လိုက်ရသည်။ ကားချင်းမလဲမှီ ပထမ ကားသမားလေးက နောက်လူကို တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် ဘာတွေ ပြောနေသည် မသိပါ။ သန်းအောင်မြင့် ခင်းထားသည့် လုပ်ဇာတ်ကို ရှင်းပြနေတာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပထမ ကားသမားလေးကို ကျသင့်ငွေ ရှင်းပေး၍ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ကားပေါ် ပြောင်းထိုင်၍ စောင့်သည်။ ကားချင်းက အမိုးအရောင်မတူလို့ ဟိုလူလည်း သံသယ ဖြစ်ချင်စရာ နည်းသွားနိုင်ပါသည်။

နောက်ကားသမားက ကွမ်းပဲ ဝါးနေသည်။ တခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ ပြောသည့် အချိန်မှာ စကားအနည်းငယ်ဝဲသည့်အတွက် တိုင်းရင်းသား တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ခုန ကားသမားထက် အသက်လည်း ကြီးပုံရသည်။

သန်းအောင်မြင့် ဒီတခါ တော်တော် စောင့်လိုက်ရသည်။ ဆေးရုံများ တခါထဲ တက်နေပြီလားဟု စိတ်လျှော့ခါနီးကြမှ ဟိုလူ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဆေးရုံရှေ့နားမှာ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်နှင့် ကားရှာနေပုံရ၏။ သူကားရပြီး ဆေးရုံဝင်ပေါက်နား ရောက်သည်နှင့်

“ လိုက်လိုက်… ခပ်ခွာခွာလေး လိုက်နော်၊ မျက်ခြေမပြတ်စေနဲ့”

“ ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ အစ်မ”

ဒီကားသမားကလည်း စိတ်ရှည် သဘောကောင်းပုံရသည်။ ကူညီချင်စိတ်လည်း ရှိပုံရ၏။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီနေ့တွေ့သည့် ကားသမား ၂ ယောက်လုံးကို လမ်းမှာ ကားရပ်ခိုင်းပြီး လဘက်ရည် တိုက်လိုက်ချင်ပါသည်။

“ အစ်မက ထရန်စ် မဟုတ်လား”

ကောက်ကာငင်ကာ မေးလိုက်သည့် ကားသမားစကားကြောင့် သန်းအောင်မြင့် လန့်သွားသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း ပြီးလျှင် သူ့ကို ဒုတိယမြောက် ရိပ်မိသူ ဖြစ်သည်။

“ ဘယ်လို သိတာလဲ။”

“ ကျွန်တော်လည်း ထရန်စ်ပဲလေ၊ နောက်ပြီး လူပေါင်းစုံနဲ့ ဆက်ဆံနေရတော့ နည်းနည်းထူးခြားရင် ရိပ်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်မက ဘယ်လိုမှ မထင်ရပါဘူး။ ပြောင်းတာ မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား။ နောက်ပိုင်း ကျင့်သားရသွားရင် ကျွန်တော်လည်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။”

“ ဟုတ်တယ်၊ မကြာသေးဘူး။”

“ ဒီလိုပဲ အစ်မရေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုဆိုတာ သိသွားရင် အစစ်တွေက သိပ်အလေးထားချင်ကြတော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ယောက်ျားဖြစ်ချင်လွန်းလို့ ရှိတာအကုန်သုံးပြီး ပြောင်းလိုက်တယ်။ အခု ကားမောင်းစားရတယ်။ ကျွန်တော့် ကောင်မလေးက ကျွန်တော် ထရန်စ်မှန်းလည်း သိသွားရော .. တမျိုးဖြစ်သွားတယ်…. အဆင်မပြေတော့ပါဘူးဗျာ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ချစ်တယ်လေ။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ အစ်မကို ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။”

ဖောက်ပြန်သည့် ယောက်ျားနောက်ကို လိုက်ချောင်းခြင်းလို့ ထင်ပြီး ပြောသည့်အပြောက သန်းအောင်မြင့် ရင်ကို ထိသည်။ သူက လိင်ပြောင်းထားလို့ လုလုက အလေးမထားတာလားလို့ တွေးပြန်တော့လည်း လုလုကိုယ်တိုင်က သန်းအောင်မြင့် ပေးထားသည့် ပစ္စည်းနှင့် ယောက်ျားလုပ်ရသူဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်နိုင်ပြန်ပါ။

ဟိုအရင်ကတည်းက လုလုရင်ထဲမှာ သန်းအောင်မြင့်ဆိုတာ မရှိခဲ့လို့သာ ဖြစ်ရမည်။ ဒီလို အတွေးဝင်လာတော့ ရင်ထဲက နာကျင်လာသည်။ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်တွေ အလိုလိုဝိုင်းလာလို့ မျက်တောင် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်မိ၏။ နောက်ကြည့်မှန်ထဲကနေ သန်းအောင်မြင့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ပုံရသော ကားသမားလေးလည်း အားနာသွားပုံရ၏။

“ ဆောရီး အစ်မ၊ ကျွန်တော်လည်း တိုက်ဆိုင်သွားလို့ ပြောမိတာပါ။ အစ်မ စိတ်မဆိုးပါနဲ့”

“ ရပါတယ်။”

အသံတိမ်လေး နှင့် ပြန်ပြောရင်း ရှေ့က ကားကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။ လက်ရှိ သူလုပ်ရမည့် အလုပ်က ဦးနန္ဒထွန်းကို ကူညီဖို့ပဲ ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ကို အားပေးရ၏။

မြို့ထဲကို ပြန်ရောက်လာကြပြီးနောက် ရှေ့ကားက ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ စပို့ရှပ်အပြာနှင့် လူက ကားပေါ်ကဆင်း၍ ဟိုတယ်တွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ တံခါးဝနား အရောက်တွင် အထဲက ထွက်လာသည့် ဟိုတယ်ဝန်ထမ်း မိန်းကလေး တစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးက မီးမီး ဖြစ်နေသည့်အတွက် သန်းအောင်မြင့် ကားပေါ်က ဝမ်းသာအားရ ဆင်းလိုက်မိသည်။ မီးမီးက ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ လုပ်မှန်း အရင်ကတည်းက သိခဲ့ပေမယ့် ဘယ်ဟိုတယ်မှန်း မသိခဲ့ပါ။ သေသေချာချာလည်း မေးမကြည့်မိခဲ့။

“ ခဏလေးနော်၊ မေးစရာလေး ရှိလို့”

ဟိုတယ်တွင်းက ထွက်လာပြီး တခြားဖက်ကို သွားနေသည့် မီးမီးနောက်ကို သန်းအောင်မြင့် အပြေးတပိုင်းနှင့် လိုက်သွားမိ၏။ လုလုဆီက အမွေဆက်ခံခဲ့ရသည့် ဖြိုးဖြိုးရွှေရင်နှစ်မွှာက အင်္ကျီအပြင်ကို ခုန်ပေါက်ထွက်တော့မတတ် လှုပ်ခါနေသည်ကိုပင်လျင် ဂရုမပြုအားတော့ပါ။ နောက်မှာ ခွာနည်းနည်းမြင့်သည့် ဖိနပ်က အသားကျနေပြီ ထင်ထားပေမယ့် ပြေးကြည့်တော့ တကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးနေသည်။ မီးမီး ဝယ်ပေးတုန်းက အကွဲရှည်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော စကပ်ကတော့ အခုလိုပြေးသည့် အချိန်မှာ တော်တော် အသုံးဝင်သည်။

“ မီးမီး”

“ ဟာ …အစ်မ”

“ အရေးတကြီးမေးစရာရှိလို့၊ မောလိုက်တာ”

“ အစ်မ ရေသောက်မလား”

မီးမီးက သူ့ကျောပိုးအိတ်လေးထဲက ရေဗူးထုတ်ပေးသည်ကို လက်ကာ ငြင်းလိုက်ရင်း

“ မီးမီး ခုနက လူတစ်ယောက်ကို အဝမှာ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလူကို သိသလား။”

“ နာမည်တော့ မသိဘူး အစ်မ၊ သူက ဟိုတယ်မှာတည်းနေတဲ့ နိုင်ငံခြားသားလေ၊ အဲဒါကြောင့် ပြုံးပြလိုက်တာပါ။”

“ တကယ် နိုင်ငံခြားသားလား။”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မ”

“ သူ့နာမည် သိချင်လို့ပါ။ လုပ်စရာရှိလို့”

“ အဲဒါဆို အစ်မ ဒီနားမှာ ခဏစောင့် သမီး အထဲပြန်ဝင်ကြည့်လိုက်မယ်။”

သူတပါးကို ကူညီဖို့ အမြဲတက်ကြွသည့် မီးမီးက သွက်သွက်လက်လက်ပင် ပြန်ဝင်သွားသည့်အတွက် သန်းအောင်မြင့်လည်း ကားသမားကို ဆက်စောင့်ဖို့ လက်လှမ်းပြပြီး ရပ်နေလိုက်ရသည်။ ခဏနေတော့ မီးမီး ပြန်ထွက်လာသည်။

“ သူ့နာမည်က ဗင်းဆင့်ပိုင်တဲ့ အစ်မ။ နိုင်ငံခြားသား အစစ်ပါ။ ဟိုတယ်မှာ ပေးထားတဲ့ သူ့ပတ်စ်ပို့တောင် သမီးကြည့်ခဲ့တယ်။”

“ ဪ …အေးအေး၊ သူက ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဦးမှာလဲ”

“ အဲဒါတော့ မသိဘူး အစ်မ၊ ဒါပေမယ့် ပုံစံကြည့်ရတာ ကြာဦးမယ့်ပုံပါ။ တနေ့က မှရောက်တာ။”

တည်းသည့်နေရာကို သိသည်ဆိုလျှင် ဦးနန္ဒထွန်း ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားလို့ရမည် ထင်ပါသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း တနေကုန်နီးပါးဆိုတော့ တော်တော် ညောင်းနေလို့ ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ မီးမီး ပြန်မှာမဟုတ်လား။ လာကြိုမယ့်သူ ရှိလား။”

“ ဒီနေ့ မလာဘူး အစ်မ၊ တစ်ယောက်ထဲပြန်မှာ”

“ ဒါဆိုလိုက်ခဲ့ တူတူပြန်ရင်း တစ်ခုခု စားရအောင်၊”

စိတ်လျှော့လိုက်မှ ဗိုက်က ဆာလာသည်။ အပေါ့သွားချင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကားသမားလေးကို အနီးဆုံး စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုခုကို မောင်းပို့ခိုင်းလိုက်ရသည်။ ဖုန်းဆက်မည်ပြောပြီး အခုထိ ဆက်သွယ်မလာသည့် ဦးနန္ဒထွန်းကိုတော့ အိမ်ရောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖုန်းဆက်ရှင်းပြတော့မည်။

……………………………………………..

(၂၇)

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ပျောက်နေသည့် ကိစ္စက ဦးနန္ဒထွန်းနှင့် မသက်ဆိုင်ဟုတော့ ဆို၍မရပါ။ လူကြီးသူမတစ်ယောက် အနေဖြင့် နည်းနည်းတော့ ဆိုင်ပါ သည်။ သို့သော် ပျောက်သောသူကို ရှာဖို့က ရဲအဖွဲ့၏ အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက လိုအပ်သည့် အကူအညီရှိရင် ပေးရုံသာ။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်း ကိစ္စမှာတော့ သူက ခေါင်းထဲထားပြီး အထူးတလည် ကူညီပေးချင်စိတ် ပေါ်နေ၏။ ဒီကြားထဲမှာ လနှင့်ချီပြီး ကြာလာတော့ ရင်ထဲမှာ စနိုးနှောင့် ပိုဖြစ်လာရသည်။

ရဲလင်းအမေ နေမကောင်းတာ ရုံးကလူတွေ ပြောသံကြားလို့ ဦးနန္ဒထွန်း သိပါသည်။ ရဲလင်းက သူ့ဖွားဖက်တော် ဖြုတ်ရောင်းရလောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည့် အခြေအနေမှန်းတော့ မသိခဲ့ပါ။ အမေအတွက် ဘဝဆုံးခံဖို့ ဆုံးဖြတ်သည့် ကောင်လေးကို သနားသွားမိသည်။ နောက်ပြီး ရဲလင်း ပျောက်သွားသည့် အချိန်မှာ အမေက တဖက်၊ ပျောက်ဆုံးနေသည့် မောင်ကိစ္စက တဖက်နှင့် ရဲလင်းအစ်မ ဗျာများနေရတာကိုလည်း စိတ်မကောင်းပါ။ လိုက်ကူညီပေးနေသည့် ရဲလင်း အစ်မဝမ်းကွဲ ခပ်ချောချော ထရန်စ်အသစ်စက်စက် လုလုအောင် ဆိုတာကလည်း သူ၏ အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို အာရုံစိုက်ရမည့်အချိန်၊ ဘဝသစ်တစ်ခုစဖို့ လုပ်နေရမည့် အချိန်မှာ သူများအပူထဲ၌ ဝင်ပါပေးနေရတာကို ဦးနန္ဒထွန်း ကိုယ်ချင်းစာသည်။

ထရန်စ်လို့ ထင်ရက်စရာ မရှိသည့် ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိပေမယ့် စကားအပြောအဆိုကအစ အထာမကျသေးသည့် လုလုအောင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံယုံကြည်ကြည် ရပ်တည်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ပေးရင်း တဖက်က ရဲလင်းကိစ္စဖြေရှင်းဖို့ ကူညီရန် ဦးနန္ဒထွန်း တွေးထားသည်။

ရဲလင်းက ပစ္စည်းရောင်းဖို့ လုပ်ဖူးသည် ဆိုသည့်အတွက် ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်း မှောင်ခိုဂိုဏ်းတွေကို ဦးနန္ဒထွန်း သတိရလိုက်သည်။ လိင်အင်္ဂါကလည်း ဈေးကောင်းရနိုင်သည့် ပစ္စည်း မဟုတ်ပါလား။ နောက်ပြီး ရဲလင်း အခန်းထဲကရခဲ့သည့် ကဒ်ထဲက ဖောင်ဒေးရှင်းကို သံသယဝင်မိသည်။

ထိုအကြောင်းတွေတွေး၍ ကားမောင်းလာရင်း လမ်းဘေးမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကလေး လမ်းလျှောက်နေသော ကျော်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျော်လေးက ထရန်စ်တွေကို ချိုးဖဲ့ပြောတတ်ပေမယ့် အလုပ်မှာတော့ တော်သည်။ စိတ်ဆိုးဆိုးနှင့် ဖြုတ်မိပြီးမှ အလုပ်မှာ အသုံးတည့်တာကို တွေးပြီး နှမျောမိ၏။ အခုတော့ သူ့ပုံစံကြည့်ရတာ သိပ်အဆင်ပြေပုံမရပါ။ ခဏရပ်၍ မေးကြည့်ပြီး ဒင်းက အချိုးပြေရင် ပြန်ခေါ်လိုက်မည်ဟု အတွေးဖြင့် ဦးနန္ဒထွန်း ကားရပ်ပြီး ဆင်းလိုက်သည်။

“ ဟေ့ကောင် ကျော်လေး”

“ ဟာ ဆရာ”

“ ဘာလုပ်နေသလဲကွ”

“ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိပါဘူး ဆရာရယ်။”

ကျော်လေးကို ကြည့်ရသည်မှာ အလုပ်သစ်ရှာရင်း အဆင်မပြေ ဖြစ်နေပုံရသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခု လက်ကနဲ ဝင်လာသည်။

“ ဟေ့ကောင် …ငါ့ဆီမှာ ပြန်လုပ်မလား”

“ လုပ် …လုပ်ချင်တာပေါ့ ဆရာရယ်။”

“ ဒါဆို မင်း ငါ့ကို တစ်ခု လုပ်ပေးရမယ်။”

“ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ဆရာ”

ကျော်လေးကို မွေးရာပါ ပစ္စည်းရောင်းဖို့ အယောင်ဆောင် ခိုင်းလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံကလည်း တကယ်ပင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည့်အတွက် အသုံးတည့်နိုင်မည် ထင်ပါသည်။ အလုပ်ပြန်ခန့်မည့်အပြင် အလုပ်ပြုတ်နေသည့် လတွေအတွက်ပါ လစာတွေပြန်ပေးမည်၊ တကယ်ရောင်းစရာ မလိုဟု ကတိပေးသည့်အတွက် ကျော်လေးက သဘောတူသည်။ ဆေးစစ်ရမည် ဆိုရင်လည်း ပိုက်ဆံလာယူဟု မှာလိုက်သည်။

“ မင်းက အွန်လိုင်းကနေ အရင် လိုက်တီးခေါက်ကြည့်။ အလုပ်ပြုတ်လာတယ်။ အိမ်လခပေးရမယ်။ အကြွေးတွေ ဆပ်စရာ ရှိတယ်။ ငွေ အရမ်းလိုချင်ပါတယ်ပေါ့ကွာ၊ လာမေးတဲ့သူရှိရင် စိတ်ကြိုက်သာ ငိုပြလိုက်။”

ထို့နောက် ကျော်လေးက ဦးနန္ဒထွန်း ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အွန်လိုင်းက ဆိုက်တွေမှာ နာမည်စာရင်း ဝင်ပေးသည်။ ဆေးရုံတွေမှာ သွားစုံစမ်း၏။ တစ်ပတ် လောက်နေတော့ ဆေးရုံတစ်ခုက ဆေးစစ်ဖို့ ခေါ်၍ ဦးနန္ဒထွန်းဆီက ပိုက်ဆံတောင်း၍ ကျော်လေး ဆေးသွားစစ်သည်။ အဲ့ဒီက အပြန်မှာ ကျော်လေးကို လူတစ်ယောက်က ကဒ်ပြားလေး တစ်ခုနှင့်အတူ လာမိတ်ဆက်ပြီး အမြန်ရောင်းထွက်အောင် ကူညီနိုင်ကြောင်း ပြောလာသည် ဆို၏။

ကျော်လေးက ဦးနန္ဒထွန်းကို ကဒ်လာပြတော့ ရဲလင်းဆီက ကဒ်နှင့် တူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက နောက်တခါ အဲ့ဒီလူကို တွေ့ရင် ငွေအရေးတကြီး လိုနေသည့်ပုံစံ လုပ်ပြဖို့ ကျော်လေးကို သင်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဘယ်ကိုခေါ်ခေါ် သူ့ဆီ အရင်ဖုန်းဆက်ဖို့ မှာလိုက်၏။

နောက်လေးငါးရက်လောက်ကြာတော့ ဆေးရုံတစ်ခုကို လိုက်လာဖို့ အဲ့ဒီလူကခေါ်ကြောင်း ကျော်လေး လှမ်းအကြောင်းကြားသည့်အတွက် ရုံးက ချာတိတ် ၂ ယောက်ကို စစ်ကူ နောက်ကနေ လိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ အခြေအနေ မကောင်းရင် ကျော်လေးကို ဆွဲပြီး အတင်းထွက်ပြေးလာခဲ့ဖို့လည်း သေသေချာချာ မှာလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထင်သလို မဟုတ်ပါ။ ကျော်လေးက အခြားသူတစ်ဦး နာမည်ခံပြီး မွေးရာပါ ပစ္စည်းရောင်းဖို့ သဘောတူညီကြောင်း လက်မှတ်ထိုးပေးရုံနှင့် ငွေ ၁၀ သိန်းပေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျော်လေး ပစ္စည်းကိုလည်း အမြန်ဆုံး ရောင်းထွက်အောင် စပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက် သေးသည်။

“ မင်းက ဘယ်လို လက်မှတ်ထိုးရတာလဲ။”

“ လူတွေ အများကြီးပဲ ဆရာ၊ နိုင်ငံခြားသားတွေ များတယ်။ ကျွန်တော်က ကျော်လေးအနေနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ တခြားလူတစ်ယောက် ယောင်ဆောင်ပြီး ထိုးပေးရတာ။ ကျွန်တော် ငွေအရမ်းလိုနေတယ်ဆိုလို့ ပစ္စည်းရောင်းမထွက်ခင် ဂွင်ဖန်ပေးတာလို့ ပြောတာပဲ။”

သစ္စာရှိသော ကျော်လေးက ထိုငွေကို စားပွဲပေါ်တင်ပေးပေမယ့် ဦးနန္ဒထွန်းက သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

“ မင်းယူလိုက်ပါကွာ၊ မင်းက လူနဲ့ ရင်းထားရတာ။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီလူတွေနဲ့လည်း ထပ်မဆက်သွယ်နဲ့တော့၊ ဝက်ဆိုက်မှာ စာရင်းသွင်းထားတာတွေလည်း ကန်ဆယ် ပြန်လုပ်လိုက်တော့။ ရပြီ။ မင်း ဆန္ဒရှိရင် မနက်ဖြန် အလုပ်ပြန်လာဆင်းတော့။”

ကျော်လေး ဝမ်းသာအားရ ပြန်သွားသည်။ သူပြောသည့် အထဲမှာ တခြားလူတစ်ယောက်ကိုယ်စား လက်မှတ်ထိုးပေးရသည် ဆိုသည်ကို ဦးနန္ဒထွန်း သံသယရှိသည်။ ထိုသူက ဘာကြောင့် လက်မှတ်ကိုယ်တိုင် မထိုးရပါသနည်း။ ဥပဒေ စည်းကမ်း တစ်ခုခုကို လက်တလုံးခြား လုပ်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မရိုးသားသည့် အကြောင်းတစ်ခု ကျိန်းသေ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ ကျော်လေးကို ပိုက်ဆံပေးတော့လည်း ဘဏ်ငွေစာရင်း လွှဲပေးတာ မဟုတ်ဘဲ ငွေသားနှင့် ပေးတာကလည်း ထူးဆန်းနေသည်။

နောက်ပြီး ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာသည်မှာ ကျော်လေးကို ခေါ်သွားသည့် ကြားပွဲစားလိုလို ဖောင်ဒေးရှင်းက ဆိုသူကို ဂျိုးဆက်က ဓာတ်ပုံခိုးရိုက်လာခဲ့သည်။ မဲမဲပိန်ပိန်ခြောက်ခြောက် လူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဟိုတစ်ရက်တုန်းက ကော်ဖီဆိုင်မှာ လုလုအောင် ရိုက်ပို့လိုက်သည့် ပုံထဲမှာ ဗင်းဆင့်ပိုင်နှင့် အတူ ထိုင်နေသည့် လူမှန်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ နောက်ပြီး ကျော်လေးသွားသည့် ဆေးရုံက ဟိုနေ့က ဗင်းဆင့်ပိုင် သွားသည်ဆိုသော ဆေးရုံ ဖြစ်နေပြန်၏။

“ တွေ့ကြပြီပေါ့ ဗင်းဆင့်ပိုင်ရယ်။”

……………………………………………….

(၂၈)

မှောင်ရီရီ ညနေစောင်းတွင် ခြုံပုတ်များပေါ်က မီးလုံးရောင်စုံတွေ ပိုပြီးလင်းလက်လာသယောင် ထင်ရ၏။ စန္ဒယားသံ တစ်ခု လွင့်မျောနေသော ခြံဝင်းထဲတွင် ခပ်ကျဲကျဲခင်းထားသည့် စားပွဲဝိုင်းတွေ၌ လူကလည်း ခပ်ကျဲကျဲသာ ရှိနေသည်။ အစွန်နားကျကျ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ၂ ယောက် ထိုင်နေ၏။ အသက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရသည့် အမျိုးသားက ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် စိတ်ဝင်တစား စကားပြောနေသည့် အသွင်ရှိပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ စားပွဲပေါ် က စားစရာတွေကို အနည်းငယ် ယူစားလိုက် ရှေ့က ခွက်ထဲက ဝီစကီကို တကျိုက်မော့လိုက်နှင့် လုပ်ငန်းခြံဝန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေသည့် စန္ဒယားသံကိုသာ အရသာခံ နားထောင်နေပုံ ပေါ်သည်။

“ အဲ့ဒီ ဆေးရုံက အရင်က ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ပိုင်တာဗျ။ တကယ်တော်တဲ့ ပါမောက္ခဆရာဝန်ကြီး”

ဦးနန္ဒထွန်းကို ယောက်ျားဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူမှာ ထိုဆရာဝန်ကြီးပင်ဖြစ်၍ ထိုဆေးရုံမှာပဲ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါကိုတော့ ထုတ်ပြောမနေတော့ဘဲ အလိုက်သင့် ခေါင်းညိတ်နေလိုက်သည်။

“ ဆေးပညာတော်ပေမယ့် စီးပွားရေး မလုပ်တတ်တော့ ရှုံးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဦးရွှေဘဆီ ရောင်းလိုက်ရတာပဲ။ ဦးရွှေဘက စီးပွားရေး နားလည်တော့ သူဝယ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် တော်တော် အောင်မြင်လာတယ်။ ဆရာဝန်တွေကိုလည်း နိုင်ငံခြားသားတွေပဲ ခေါ်သုံးတော့ လူအထင်ကြီးတာပေါ့ဗျာ။”

“ အဲ့ဒီ ဦးရွှေဘအကြောင်း ကိုနေမင်း သိသလား။”

“ နောက်ကြောင်း မရှင်းတာတော့ သေချာတယ်ဗျ။ အရင်က အထက်ဖက်မှာ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်လိုလို ပြောကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို အရေးယူရလောက်တဲ့ နောက်ကြောင်း မရှိဘူးဗျ။”

“ ကျွန်တော် ခုနပြတဲ့ ရွှေဝါးပင် ဖောင်ဒေးရှင်းဆိုတာ အဲ့ဒီမှာ ပုံပါတဲ့ မော်ဒယ်လေးက ဦးရွှေဘ မယားငယ်လို့ ရုံးက ချာတိတ်တွေက ပြောတယ်။”

“ အဲ့လိုဆိုတိုင်းလည်း ဒီဖောင်ဒေးရှင်းက ဦးရွှေဘနဲ့ ပတ်သက်တယ်လို့ ပြောလို့ မရပြန်ဘူး။”

ဦးနန္ဒထွန်းက ကျော်လေးကို ကိုယ်စားလက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

“ အဲ့ဒါကတော့ ဥပဒေနဲ့ မညီတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုနန္ဒလည်း သိပါတယ်။ လူသေဆီကတောင် ယူထည့်တာမျိုးတွေ လုပ်နေကြတာတွေကို။ အဲ့ဒီလောက်ကဗျာ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ပုဒ်မ သိပ်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး ခင်ဗျားပြောတဲ့ ဗင်းဆင့်ပိုင် ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အရှုပ်အထွေး ရီကော့ မရှိတဲ့ နိုင်ငံခြားသား၊ ဒီကို အခုမှ ပထမဆုံး လာတာဗျ။”

“ ဒီကောင်က မြန်မာပြည်မှာ မဟုတ်တာလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကောင်ပါဗျာ။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ သူ့နာမည်ရင်းက စိုးပိုင်သူတဲ့၊ အဲ့ဒီကနေ ဘယ်လို နိုင်ငံခြားသား ဗင်းဆင့်ပိုင် ဖြစ်လာသလဲတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”

“ ခင်ဗျားနဲ့ ရုပ်ချင်း အရမ်းတူတာတော့ သိတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို ကွဲသွားကြတဲ့ အမွှာတွေများလားဗျာ။”

ကြည့်ရတာ ဒီအရာရှိနှစ်ယောက် သူ့နောက်ကြောင်းတွေ လှန်ကြည့်ဖူးကြပုံမရဟု ဦးနန္ဒထွန်း ရင်အေးသွားရသည်။ နာမည်ပျက်မရှိသော အလယ်အလတ်တန်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် နောက်ကြောင်းလိုက်ဖို့လည်း မလိုအပ်လို့ ထင်ပါသည်။

“ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်က ထင်ကြေးနဲ့ လုပ်လို့ မရဘူး ကိုနန္ဒရဲ့။ အခုဟာက လူတစ်ယောက်အပေါ် ခင်ဗျား သင်္ကာမကင်းဖြစ်မိတာပဲ ရှိသေးတယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်းက လက်ခံလိုပုံမရပါ။ လက်ထဲက ခွက်ကို သောက်မလိုလို မလိုက် ပြန်ချကာ တင်းတင်း ဆုပ်ထားလိုက် နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

“ ကျွန်တော့်ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ရော လုပ်ပေးပါလားဗျာ။ တကယ်ပြောတာပါ။ ကိုနေမင်းတို့ မရှုံးစေရပါဘူး။ မဟုတ်တာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို တွေ့စေရမှာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။”

“ မဖြစ်လို့ပါ ကိုနန္ဒရယ်။ ခင်ဗျား အခုလို ပြောတာလောက်နဲ့ ဝင်ရှာဖို့ ဝရမ်း ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ကူညီတယ်ဆိုဦးဗျာ။ ကျွန်တော့်ဖာသာ ရာထူးဘယ်လောက်ကြီးကြီး ဝရမ်းက ကျွန်တော် ထုတ်မရဘူး။ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား ကြီးကြီးမားမား တစ်ခု ရအောင်ပြဗျာ။ ခင်ဗျား စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်စေရမယ်။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ အဲ့ဒီလူလည်း နိုင်ငံခြားသားမကလို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်လက်က မလွတ်စေရဘူး။”

ဦးနန္ဒထွန်း သက်ပြင်းချသည်။ ထို့နောက် လက်ထဲက ခွက်ကို တရှိန်ထိုး မော့ချလိုက်ပြီး

“ တနည်းတော့ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါလည်း ခင်ဗျားအကူအညီ နည်းနည်းလိုတယ်။ လုပ်ပေးမလား။”

“ ဘာလဲဆိုတာ ပြောလေဗျာ။”

“ ကျွန်တော် ဗင်းဆင့်ပိုင် ယောင်ဆောင်ပြီး အဲ့ဒီထဲကိုဝင်မယ်။ အထောက်အထားယူမယ်။ ကိုနေမင်းတို့ဆီမှာ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝှက်ပြီး သယ်သွားလို့ရတဲ့ ကင်မရာလေးတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့ကို တပ်ပေးလိုက်။ ကျွန်တော် အထဲမှာ ဟိုယောင် ဒီယောင်လုပ်ပြီး ရိုက်လာခဲ့မယ်။ လွန်ရော ကျွံရော တစ်နာရီဗျာ။ အဲဒါလေး တစ်ခု ကျွန်တော့်ကို ငှားနိုင်မလား။”

ကိုနေမင်းဆိုသူ တွေသွားသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်သောက်နေသူဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ အဲ့ဒါ ဒီလူ့အပိုင်းဗျ။ ကိုစံတင် ခင်ဗျား လုပ်ပေးလိုက်လို့ ရမလား။”

“ ကိုနန္ဒ ဘယ်တော့သွားမှာလဲ”

နှုတ်နည်းပုံရသည့် ကိုစံတင်ဆိုသူက ဦးနန္ဒထွန်းကို တန်းပြီးမေးလိုက်သည်။ ကူညီမည်ဆိုသည့်သဘော ဖြစ်သည်။

“ ဖြစ်နိုင်ရင် အမြန်ဆုံး သွားချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးရွှေဘ မရှိတဲ့အချိန်၊ ဗင်းဆင့်ပိုင်က ဟိုတယ်ထဲမှာပဲ ရှိတဲ့အချိန် ဖြစ်ဖို့လိုတယ်။”

“ ဦးရွှေဘ မန္တလေး ရောက်နေတယ်။”

“ ကိုစံတင် ဘယ်လိုသိသလဲ”

“ ဒီလူကြီးကို ကျနော့် ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကြည့်ခိုင်းထားတာ ကြာပြီ။ ခုနထဲက ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာဗျ။ ဦးရွှေဘနဲ့ ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနိုင်ရင် စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့။ ဒီလူကြီးက တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲဗျ။ လိုလိုမယ်မယ် စောင့်ကြည့် စာရင်းထဲ ထည့်ထားတာ။”

“ ဒါဆို ဗင်းဆင့်ပိုင် ဟိုတယ်မှာ နှပ်နေတဲ့အချိန်ကို လှုပ်ရှားရင် ရပြီပေါ့။ အဲ့ဒါတော့ စိတ်ချ ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ကျွန်တော့်လူတွေ စောင့်ကြည့်နေတယ်။”

အားတက်သွားပုံရသည့် ဦးနန္ဒထွန်းက ကုန်နေသည့် ခွက်လွတ်တွေထဲ အရက်လိုက်ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ လုလုအောင် နှင့် ဟိုတယ်က ကလေးမက ဒီကိစ္စကို ကူညီနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

“ ကိုနန္ဒ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်ရုံးကို လာခဲ့။ ကင်မရာပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သင်ပေးမယ်။”

“ အိုကေ …ချီးယားဗျာ”

“ ကိုနန္ဒရဲ့ စွန့်စားခန်းအတွက်ပေါ့၊ ချီးယား”

……………………………………………..

(၂၉)

ဦးနန္ဒထွန်းက ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို စောင့်ကြည့်ရမည်လို့ ဖုန်းဆက်ပြောတော့ သန်းအောင်မြင့် နားမလည် ဖြစ်ရသည်။ ရှင်းပြမည် ဟိုတယ်က ကလေးမ အားရင်လည်း ခေါ်လာခဲ့ပါဆိုလို့ သူ့ရုံးကို လိုက်သွားတော့ ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်ပြီး မီးမီး အံ့သြသွားရှာသည်။

“ အစ်မ၊ ဒါ ..ဒါ”

“ ဒါက ဦးနန္ဒထွန်းတဲ့၊ ဗင်းဆင့်ပိုင် မဟုတ်ဘူး။”

“ အရမ်းတူတာပဲ”

မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နှင့် ပြောနေသည့် မီးမီးကို ပြုံးပြပြီး ဦးနန္ဒထွန်းက သူသွားမည့်ကိစ္စကို ပြောပြသည်။

“ ဟိုတနေ့က မလုလုအောင် နောက်ယောင်ခံလိုက်တော့ သူအကြာဆုံးနေခဲ့တာ အဲ့ဒီဆေးရုံပဲ။ ကျွန်တော့် တပည့်လေး တစ်ယောက်ကို ဟိုဒင်းဖြုတ်ရောင်းချင်နေတဲ့ လူယောင်ဆောင်ပြီး လိုက်ခိုင်းတော့ ရွှေဝါးပင်က ဆိုတဲ့လူက သူ့ကို အဲ့ဒီကို ချိန်းတယ်။ အတိုချုပ်ရရင် ဗျာ။ မရိုးသားတာတွေ တွေ့လာရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ဗင်းဆင့်ပိုင် ယောင်ဆောင်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ချင်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဝင်ဖို့ကလည်း ဗင်းဆင့်ပိုင် ဘယ်မှမသွားဘဲ ဟိုတယ်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှ ဖြစ်မှာ။”

နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက် ယောင်ဆောင်ပြီး ဆေးရုံတစ်ခုထဲမှာ ဟိုဒီလျှောက်သွားတာ အန္တရာယ်မရှိနိုင်သဖြင့် ကူညီမည်ဟု သန်းအောင်မြင့် ကတိပေးလိုက် သည်။

မီးမီးက သိပ်နားမလည်ပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်လည်း ပါနေသည့်အတွက် ကူညီဖို့ တာဝန်ယူပါသည်။ ပြီးတော့ အလွန်အဖိုးတန်သည့် အကြံတစ်ခုကိုလည်းပေးသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် သန်းအောင်မြင့် လုံးဝမစဉ်းစားမိသည့် ကိစ္စ ဖြစ်ပါသည်။

“ ဦးက ဟိုလူကြီးထက် အရပ်နည်းနည်းပုတယ်။ ဖိနပ်ထူထူ စီးသွားပါ။”

နောက်တနေ့ နေ့လည်ခင်းလောက်မှာ မီးမီးဆီက ဖုန်းဝင်လာ၏။

“ ဟိုလူကြီး မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ညနေကြမှ ပြန်ထွက်လာမယ့် သဘောရှိတယ် အစ်မ။”

“ အေးအေး ကြည့်ထားလိုက်၊ တို့လည်း လာခဲ့မယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်းဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ သန်းအောင်မြင့်ကို ဟိုတယ်သို့ လိုက်သွားခိုင်းသည်။

“ ကျွန်တော့်ဆီက အကြောင်းမကြားခင် သူ အပြင်ထွက်မလို့လုပ်ရင် တနည်းနည်းနဲ့ ကြံဖန်ပြီး တားထားပေးပါဗျာ။”

ဘယ်လို တားရမလဲတော့ မသိ။ မရလျှင် ဖက်လုံးမည် ဆွဲထိုးပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်၍ သန်းအောင်မြင့် ဟိုတယ်သို့ ပြေးရသည်။ မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်ကို ဟိုတယ်ဧည့်ခန်း၏ အစွန်းနားက ခုံတစ်ခုံမှာ နေရာချပေးသည်။ အအေးတစ်ခွက်နှင့် စာအုပ်များလည်း လာပို့သွားသည်။

“ မနက်က သူ အပြင်မှာ မနက်စာထွက်စားတယ်ထင်တယ်။ သိပ်မကြာဘူး၊ ပြန်ရောက်လာတယ်။ လော်ဘီထဲမှာ ဖုန်းဆက်ပြီး ထိုင်နေတယ်။ ခဏနေတော့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူ့အခန်းထဲ ဝင်သွားကြတာပဲ။ ဓာတ်လှေခါးက ထွက်ထွက်၊ ရိုးရိုးလှေခါးကပဲ လာလာ ဒီနားက ဖြတ်ရမယ် အစ်မ၊ တစ်ခုခု လိုတာရှိလည်း ပြော”

“ ရတယ် မီးမီး လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်”

တစ်ယောက်ယောက် နှင့် ချိန်းဆိုထား၍ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဟန်မျိုးနှင့် သန်းအောင်မြင့် ခပ်တည်တည် ထိုင်နေလိုက်သည်။ စက္ကူမာမာချောချော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အနားမှာ အသင့်ချထားသည်။ ရုတ်တရက် ထွက်လာရင် စာအုပ်အနှောင့်နှင့် ခေါင်းကို အလစ်ဝင်ရိုက်လိုက်မည်။ အဲ့ဒီမှာ အချေအတင် ဖြစ်နေရင် အတိုင်းအတာတစ်ခု အထိတော့ အချိန်ဆွဲထားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

စာဖတ်လိုက် ဓာတ်လှေခါးဖက်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် အအေးတစ်ခွက် ကုန်သွားသည်။ သွားရင်းလာရင်း သန်းအောင်မြင့် အရိပ်အခြည်ကို ကြည့်နေသည့် မီးမီးက နောက်တစ်ခွက် လာချပေးသည်။ ၂ ခွက်ကုန်တော့ အပေါ့သွားချင်လာ၍ မီးမီး အနားကိုလာခိုက် ခဏစောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပြီး အိမ်သာပြေးလိုက်ရသေးသည်။

“ ထွက်လာသေးလား မီးမီး”

“ မလာဘူး အစ်မ”

“ အေးအေး မီးမီးသွားတော့ ရပြီ။”

သန်းအောင်မြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အကြာတွင် ဟိုတယ်ထဲသို့ ရဲ လေးငါးယောက် ဝင်လာသည်။ အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတစ်ယောက်လည်း ပါ၏။ သူတို့က ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေပြီးတော့မှ သန်းအောင်မြင့်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်မှာ ဖုန်းမြည်လာ၏။ ဦးနန္ဒထွန်း ဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ အဆင်ပြေတယ်ဗျို့၊ ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေ လာလိမ့်မယ်။ ပြပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိစ္စရှိသေးလို့ ဒါပဲနော်။”

ဦးနန္ဒထွန်း အလောတကြီး ဖုန်းချသွားအပြီးတွင် ရဲတွေလည်း သန်းအောင်မြင့်အနားသို့ ရောက်လာသည်။

“ မလုလုအောင်လား။”

“ ဟုတ်ပါတယ်။”

“ ဘယ် အခန်းမှာလဲ”

“ အခန်း နံပါတ် ၃၇၆ ပါ”

“ ကျွန်မက ဒီညီမနဲ့ နေခဲ့မယ်။ ဆရာတို့ ဆက်လုပ်လိုက်ကြပါ။”

အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိက သန်းအောင်မြင့် နှင့် အတူနေခဲ့ပြီး ကျန်သည့်သူတွေက လှေခါးအတိုင်း ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးတက်သွားကြသည်။ အရာရှိ အမျိုးသမီးက ပြုံး၍

“ ခုနေ ဓာတ်လှေခါးက ဆင်းလာရင်တော့ အစ်မတို့တာဝန် ဖြစ်ပြီ။ ညီမ ဝိုင်းကူမယ် မဟုတ်လား။”

“ ရပါတယ်။”

ခုနကြည့်ထားသည့် စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး သန်းအောင်မြင့် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်သည်။

“ ဟိုဖက်မှာ ဘာထူးလဲဟင်”

“ အစ်မတို့လည်း သွားဖမ်းဆိုလို့ ပြေးလာတာ။ ဟိုတယ်လော်ဘီထဲမှာ ဖြူဖြူချောချော အရပ်မြင့်မြင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စောင့်နေတယ်။ လုလုအောင်လို့ ခေါ်တယ်။ သူ့ကို အခန်းနံပါတ် မေးလိုက်ပါဆိုလို့ ကြည့်လိုက်တော့ ညီမတစ်ယောက်ပဲ အဲ့ဒီပုံစံ ရှိတယ်လေ။”

ဦးနန္ဒထွန်း ညွှန်းလိုက်ပုံရသည်။ အပေါ်ကို တက်သွားသည့် အဖွဲ့တွေလည်း အဆင်ပြေပုံရ၏။ ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်သာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ၍ တီရှပ်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ထားသော ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ဆွဲချလာကြသည်။ နောက်နားမှာလည်း အဝတ်အစား ကပိုကယိုနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာသည်။

“ မင်းတို့ ဘာလဲကွ၊ ငါက နိုင်ငံခြားသား၊ မင်းတို့ဆီကိုလာတဲ့ ဧည့်သည်၊ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။ ငါ့ သံရုံးကို ဖုန်းခေါ်ရမယ်။ ငါ့ကို ဘာကောင်မှတ်နေလဲ”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသော ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ရဲတွေက ဟိုတယ်ပြင် ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်က အပြင်လိုက်မသွားသေးဘဲ သူ့ဆီကို သုတ်သုတ်လာနေသည့် မီးမီးကို ရပ်စောင့်နေစဉ် အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိက စကားပြောစက်ကလေးကိုင်ရင်း ပြန်လှည့် ဝင်လာသည်။

“ မလုလုအောင်ရဲ့ မောင်လေး .. ရဲလင်း ဆိုတာကိုလည်း ပြန်တွေ့ပြီတဲ့။”

…………………………………………

(၃၀)

ကင်မရာသွားယူတုန်းက ဦးစံတင်က သုံးတော့မည်ဆိုလျင် ပြောပါ။ အလုပ်အားလျင် သူကိုယ်တိုင် ဒီဘက်ကနေ မော်နီတာ ကြည့်ပေးနေမည်။ မအားရင်လည်း တပည့်တစ်ယောက်ကို ကြည့်ခိုင်းပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူပေးလိုက်သည့် ဘောလ်ပင်လေးကို ခလုတ်ဖိချ၍ အိတ်မှာ ထိုးလိုက်ပြီးနောက် ဦးစံတင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်၏။

“ ကိုစံတင် ကျွန်တော် ဝင်ပြီ”

“ အိုကေ ကိုနန္ဒ ကျွန်တော် ကြည့်နေလိုက်မယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဖုန်းဆက်စရာမလိုဘူး၊ ပါးစပ်နဲ့သာ ပြောလိုက်၊ ဒီဖက်က ကျွန်တော်တို့ ကြားရတယ်။ လိုက်လာခဲ့မယ်။”

ဦးစံတင် အားပေးစကားကြောင့် အားတက်သွားပြီး ဦးနန္ဒထွန်း ကားပေါ်က ဆင်း၍ တက္ကဆီတစ်စီး ဖမ်းတားလိုက်သည်။ ဗင်းဆင့်ပိုင်က တက္ကဆီသာ သုံးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ တက္ကဆီကိုလည်း ဆေးရုံ ဆင်ဝင်အောက်အထိ မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

ဒီဆေးရုံက ဦးနန္ဒထွန်း တက်တုန်းကနှင့်စာလျင် ရှေ့ပိုင်းမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲနေသည်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်၍ အတွင်းဖက်သို့ မယောင်မလည် ဝင်ခဲ့ရင်း စမ်းသပ်ခန်းနှင့် လူနာခန်းတွေ မရှိသည့် စင်္ကြန်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ အဲ့ဒီဘေးက အခန်းတွေကလည်း အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားတာ ကြာနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။ ကြမ်းတိုက်နေသည့် အလုပ်သမား တစ်ယောက်က လှမ်းကြည့်ပေမယ့် ဘာမှမပြောပါ။ စင်္ကြန်ထိပ်မှာတော့ ရုံးခန်းလိုလို တစ်ခန်း နှစ်ခန်း ရှိသည်။ ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နှင့် လျှောက်သွားရင်း လမ်းအဆုံး ထောင့်ကွေးလေးတွင် စားပွဲတစ်လုံး ချထားပြီး လူ ၂ ယောက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရ၏။

ဦးနန္ဒထွန်းကို မြင်တော့ သူတို့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“ ဆရာ ..ဆရာ ”

ဆရာခေါ်သူကို တစ်ယောက်က တံတောင်နှင့် တွက်လိုက်သည်။

“ နင့်ဘကြီးက နိုင်ငံခြားသားကွ”

“ ဆာ ..ဆာ .. ယူဝန့်တူဂိုး အင်ဆိုက် ။”

အထဲကို သွားချင်လားလို့ မေးမှန်း သိလိုက်၍ ဦးနန္ဒထွန်းက လက်မ ထောင်ပြလိုက်သည်။

“ ရက်စ်၊ ရက်စ်”

“ ဒုက္ခပဲ၊ ဆရာကြီး ဦးရွှေဘက ဒီဖက်ကနေ ဘယ်သူ့မှ မသွင်းပါနဲ့ ပြောထားတာ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ မင်း ပြောတတ်သလား။”

“ ငါလည်း မပြောတတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”

သူတို့ပြောနေတာတွေကို နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဦးနန္ဒထွန်းက ခါးထောက်၍ ဟိုကြည့် ဒီကြည့် လုပ်နေလိုက်၏။

“ ဆရာကြီးရဲ့ နိုင်ငံခြားက ပါတနာကွ၊ မနေ့ကလည်း လာတယ်။ ဟိုဖက်ကပဲ ဝင်ခိုင်းရမယ်ထင်တယ်။”

သူ့ကို တော်တော် ရှိန်ကြတာ သတိထားမိတာနှင့် ခပ်ထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်လို့ ဟိုလူနှစ်ယောက် ပျာသွားကြသည်။

“ ဆာ ..ဆာ… သစ်ဝေး နိုးယုစ်၊ ဘက်ဒိုး ကန်ဂိုး ဆာ။”

ဘက်ဒိုး ဆိုတာ နောက်ကအပေါက်ကို ပြောချင်ပုံရသည်။ လက်ကို ကွေ့ဝိုက်ပြီး တခြားကနေ ပတ်သွားဖို့ ဟန်ပြသည်။ နောက်ပေါက် ဘယ်မှာဆိုတာ မသိသည့်အတွက် ဦးနန္ဒထွန်း ထီထိုးလိုက်သည်။ သူ့ကို ပြောနေသူ၏ အင်္ကျီ ကော်လာစကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၍

“ ဘက်ဒိုး ဗဲရီးဖား နိုးဂွတ်၊ ယူ အန်ဒါစတန်း၊ နိုးဂွတ် ”

ဒေါသတကြီးဟန်ဖြင့် လည်ချောင်းသံပေး၍ အော်လိုက်ရာ ဟိုလူ ၂ ယောက် ပြူးပြူးပြာပြာ ဖြစ်သွားကြသည်။

“ ရက်ဆာ၊ ရက်ဆာ ပလိစ်”

တစ်ယောက်က ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်ပြီး လိုက်ခဲ့ဖို့ လက်ဟန်ပြသည်။

“ သူ့ကို ပို့ပေးတာ ဆရာဦးရွှေဘ ဘာမှမပြောလောက်ပါဘူး။”

စားပွဲကို နံရံမှာ ပတ္တာနှင့် ကပ်ထားသည့်အတွက် တံခါးလို တွန်းဖွင့်၍ရသည်။ စားပွဲနောက်မှာက သံတံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ ထိုသံတံခါးနောက်ကို ဝင်လိုက်တော့မှ ဓာတ်လှေခါးလေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်လှေခါးက အောက်ကို ငြိမ့်ကနဲ ဆင်းသွားသည်။ မြေအောက်သို့ ရောက်သွားသည် ထင်မိသည်။ အောက်ရောက်တော့ မီးရောင် ခပ်မှိန်မှိန် ထွန်းထားသော စင်္ကြန်လမ်း နောက်တစ်ခု တွေ့သည်။ စင်္ကြန်အလယ်လောက်တွင် သံတံခါးကြီး တစ်ခုရှိပြီး ဦးနန္ဒထွန်းကို လိုက်ပို့သူက တံခါးကို ထုလိုက်ရာ ချက်ချင်းပွင့်သွားသည်။

ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်တော့ အထဲက လူက ဝင်သာအောင် တံခါးကို ပိုကျယ်ကျယ် ဟပေးသည်။ လိုက်ပို့သူကတော့ ပြန်ထွက်သွားသည်။ အထဲက ဖွင့်ပေးသူကလည်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး ဘာမှမထူးခြားသလိုဟန်ဖြင့် ဘေးက ခုံလေးမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ ထူးဆန်းတာက သူထိုင်သောခုံမှာ ချိတ်ထားသည့် သေနတ်ရှည်ရှည် တစ်လက် ဖြစ်ပါသည်။ ကင်မရာထဲမှာ သေနတ်ပုံ မြင်ရအောင် ဦးနန္ဒထွန်းက အဲ့ဒီနားမှာ ခါးထောက်ရပ်ရင်း ဟိုမော့ဒီမော့ လုပ်လိုက်သေး၏။

အခုရောက်နေသည့်နေရာက ခန်းမကျယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်လည်း စင်္ကြန်လမ်းထက် ပိုလင်းသည်။ နံရံတဖက်မှာတော့ တံခါးပေါက်တွေ အများကြီး တန်းစီနေတာ မြင်ရသည်။ တချို့အခန်းတွေက မှောင်မဲနေပြီး တချို့ အခန်းတွေကတော့ မှန်တံခါးတွေကနေ အလင်းရောင်တွေ ထွက်နေ၏။ တံခါးတွေ ဖက်ကို ခပ်တည်တည် လျှောက်လာရင်း ဘယ်အပေါက်ကို ဝင်ရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မှန်မပါသည့် သံတံခါးကြီးတစ်ချပ် ပွင့်သွား၍ အဲ့ဒီဖက်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အထဲမှ ထွက်လာသူက အပြာရောင် ဘွိုင်လာဆု ဝတ်ထား၏။ သူကလည်း ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်တော့ ပျာပျာသလဲ ဘေးကို လမ်းဖယ်ပေးပါသည်။ ဗင်းဆင့်ပိုင် ဒီလောက် အရှိန်အဝါကြီးမှန်း အခုမှ သိတော့သည်။ အထဲကိုရောက်တော့ နောက်ထပ် လမ်းတစ်ခု တိုးပြန်သည်။ ဒါပေမယ့် သိပ်မရှည်ပါ။ တံခါးပေါက် ၂ ခု ရှိသည့်ထဲက နည်းနည်းသားနားသည့် ညာဖက်စွန်က တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို ဆွဲလှည့်လိုက်ရာ ကျွီကနဲ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အခန်းက သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်ပါ။ အလယ်မှာ ကျွန်ပျူတာခုံတစ်ခု ရှိပြီး သူ့ရှေ့က နံရံမှာတော့ TV မျက်နှာပြင်များကို တွေ့ရသည်။ CCTV မော်နီတာခန်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကျွန်ပျူတာ ရှေ့မှာ ထိုင်နေသူကတော့ လမ်းမှာတွေ့ခဲ့သူတွေထက် ရာထူးမြင့်သည်ထင်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းကိုမြင်တော့ သိပ်ပျာယာခတ်မသွားဘဲ လက်တဖက် မြှောက်ပြပြီး

“ ဟိုင်း ဗင့်ဆင့်”

ဦးနန္ဒထွန်းကလည်း ခပ်တည်တည် နှင့် လက်ပြန်ပြ၍ မော်နီတာတွေဖက်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။

“ လမ်းလျှောက်တာက ကွတတနဲ့ ဒူးမခိုင်သလိုပဲ၊ ကြည့်ရတာ မသာကြီး ဆော်ဖိပြီးတော့ ဒူးချောင်လာတာ ဖြစ်မယ်။”

ဗင်းဆင့်ပိုင်၏ အရပ်နှင့် သိပ်မကွာစေရန် ဖိနပ်အထူကြီး စီးလာမိသည့်အကျိုး ဖြစ်ပါသည်။ ကွန်ပျူတာရှေ့က လူက သူ့နားကို ဘယ်တုန်းက ရောက်နေမှန်း မသိသည့် ဘွိုင်လာဆုနှင့် လူတစ်ယောက်ကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြားသလို မသိသလို နှင့် မော်နီတာတွေပေါ်က အရုပ်တွေဆီ အာရုံပို့လိုက်သည်။

“ ရဲလင်း”

အခန်းထောင့်ကွေးလေး တစ်ခုမှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေသည့် ရဲလင်းကို မော်နီတာပေါ်မှာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာလည်း ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရှိနေသည်။၂ ယောက်လုံး ရေချိုးခန်း ဝတ်ရုံလိုဟာမျိုးတွေ ဝတ်ထားကြသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း ယုန်ထောင်ရာမှ ကြောင်မိလေပြီ။

တခြားမော်နီတာတွေ လိုက်ကြည့်တော့ ရဲလင်းလို အခန်းမျိုးထဲမှာ ရှိနေသည့် မိန်းကလေးတွေ၊ ယောက်ျားလေးတွေကို မြင်ရ၏။ ကံကောင်းချင်တော့ ရဲလင်း ရှိနေသည့် မော်နီတာက ဦးနန္ဒထွန်း ရင်ဘတ်နှင့် တတန်းထဲလောက်မှာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကင်မရာနှင့် သေချာချိန်၍ ရပ်နေလိုက်၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ရဲလင်းပုံက ပိုကြီးလာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကွန်ပျူတာရှေ့က လူက ပြုံးပြ၏။ Zoom ဆွဲပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် နှင့် လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ရဲလင်း အခန်းထဲက ကောင်မလေးကို ထောက်ပြလိုက်ရာ ကောင်မလေး ပုံကိုလည်း ချဲ့ပြ၏။ နောက်တော့ ကင်မရာ ခွင်ထဲမှာ ဝင်လောက်မည့် မော်နီတာတွေပေါ်က ကောင်မလေးတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လက်နှင့် ထောက်ပြရာ ဦးနန္ဒထွန်း ခိုင်းသလို လိုက်လုပ်ပေးရင်း ကွန်ပျူတာရှေ့က လူနှင့် သူ့ဘေးကလူတို့ တခွိခွိ ရယ်နေကြသည်။

“ ပြခိုင်းတာ မိန်းကလေးတွေ ချည်းပဲ။ ငါပြောသားပဲ ဒီဘဲကြီးက နှာဘူးကြီးပါလို့”

သူတို့ ထင်ချင်သလို ထင်ပါစေ ဦးနန္ဒထွန်းအတွက် လိုချင်သော အထောက်အထား ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းကို သွားကြည့်ချင်ပေမယ့် စကားပြောပါများရင် အမှားဖြစ်မှာ စိုးတာကြောင့် ပြန်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟို ၂ ယောက်ကို ပြုံး၍ လက်မထောင်ပြခဲ့ပြီး အခန်းထဲက ခပ်တည်တည် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဘယ်မှမသွားတော့ဘဲ လာလမ်းအတိုင်း လှည့်ပြန်ခဲ့သည်။

ဓာတ်လှေခါးထဲကနေ ဦးနန္ဒထွန်း ထွက်လာတော့ ခုန ၂ ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“ ဘက်ဒိုး နိုးဂွတ်၊ သစ်ဒိုး ဗဲရီး ဂွတ်။”

“ ရက်ဆာ၊ ရက်ဆာ”

ဆေးရုံ အရှေ့ဖက်သို့ ပြန်ထွက်လာသည့်လမ်းမှာ အပြေးသွားချင်နေသည့် စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ မသင်္ကာစရာ ဖြစ်နိုင်သလို ဖိနပ်အထူကြီးကလည်း ဒုက္ခပေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဆေးရုံရှေ့လမ်းပေါ် ရောက်သည်နှင့် ဦးစံတင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

“ ကိုစံတင် ပုံတွေ ကောင်းကောင်း မြင်ရလား။”

“ မြင်ရလို့ လူစုပြီး ထွက်လာနေပြီ။ ခင်ဗျား ရိုက်လာတာ ပျောက်နေတဲ့ ကလေးတွေဗျ။”

“ ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့် တပည့်လေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်။ နောက်ပြီး ကိုစံတင် … နောက်ပေါက်လည်း ရှိတယ်တဲ့။”

“ ကြားတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ရှေ့နဲ့နောက် ညှပ်ပြီး ဝိုင်းမှာ စိတ်ချ၊ ဗင်းဆင့်ပိုင်ကိုဆွဲဖို့ ဟိုတယ်ကို တစ်ဖွဲ့လွှတ်မယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခင်ဗျားလူ ရှိတယ်ဆို။”

“ မလုလုအောင်တဲ့၊ အရပ်မြင့်မြင့် ဖြူဖြူချောချောနဲ့၊ မြင်လိုက်တာနဲ့ သိသာတယ်။ လော်ဘီထဲမှာ သူရှိလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ပြခိုင်းလိုက်။”

“ အိုကေ။ စွန့်စွန့်စားစား ကူညီတာ ကျေးဇူးဗျာ။”

ဖုန်းချပြီးသည် နှင့် လမ်းမှာတွေ့သည့် တက္ကဆီတစ်စီးကို လှမ်းတား၍ ကားရပ်ထားခဲ့သော နေရာကို ပြန်လာသည်။ ကားထဲမှာ စီးနေကြ ဖိနပ်ကို ပြောင်းစီး ပြီးသည် နှင့် ဆေးရုံဖက်သို့ ပြန်မောင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ရဲကားတွေက တစ်စီးပြီးတစ်စီး ကျော်တက်သွားကြသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းလည်း နောက်ဆုံးကားနောက်က ကပ်၍ တရှိန်ထိုးမောင်းပြီး လိုက်လာခဲ့၏ ။ ဦးစံတင် နှင့် ဦးနေမင်းတို့ကို ရအောင်ပြော၍ သူပါ အထဲသို့ လိုက်ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပါ။

………………………………………………..

(၃၁)

အပြင်ဘက်က ဝုန်းကနဲ အသံတစ်ခု ကြားမိသလိုလို ထင်၍ ရဲလင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ ကေသီကတော့ ခွေခွေလေး အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။ နောက်ထပ်လည်း ခြေသံတချို့ ကြားရပြန်သည်။ ခပ်မြန်မြန် ခပ်သွက်သွက် လှမ်းနေသည့် ခြေသံများ ဖြစ်၏။ ခါတိုင်းလို တိတ်ဆိတ်လွန်းသည့် အခြေအနေနှင့် ကွာခြားတာကြောင့် ကေသီ့ကို လှမ်းခေါ် လိုက်သည်။

“ ကေသီ … ကေသီ … ထထ”

နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေတာ ဟုတ်ပုံမရသော ကေသီက ချက်ချင်း ထလာသည်။

“ ဘာလဲဟင်”

“ အပြင်ဖက်က အသံတွေကြားတယ်။ လူတွေ သွားနေသလိုပဲ။”

ကေသီ မျက်လုံးလေးကို မှိတ်လိုက်ပြီး နားစွင့်ကြည့်၏။

“ ဟုတ်တယ်။ စကားပြောသံတွေလည်း ကြားသလိုပဲ။ ကေသီတို့ကိုများ နေရာရွှေ့မလို့လား မသိဘူး။”

ရဲလင်းက သံတံခါးနားကို နားကပ်၍ အပြင်က အသံနားစွင့် ဖို့ပြင်သည်။ ခါတိုင်းလည်း စမ်းကြည့်ဖူးသည်။ CCTV ကနေ ဟိုလူတွေ တွေ့ပြီး လှမ်းငေါက်တာ ခံရတာလွဲ၍ ဘာသံမှ မကြားခဲ့ရပါ။ အခုတစ်ကြိမ် နားထောင်သည့် အခါမှာတော့ လူသံလိုလိုတွေ ခြေသံလိုလိုတွေ သေသေချာချာကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကေသီပြောသလို သူတို့ကို နေရာပြောင်းပြီလား၊ သူတို့ ရောင်းစားခံရပြီလားလို့ တွေးရင်း ပြန်အဆုတ်တွင် တံခါးက ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားလို့ ရဲလင်း လန်ကျသွားသည်။ ကေသီက လှမ်းဆွဲထားလိုက်လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုတော့ ရောက်မသွားပါ။

တံခါးပွင့်သွားသည် နှင့် မောင်းပြန်သေနတ်ကို အသင့်အနေအထားဖြင် ကိုင်ထားသူတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဖျပ်ကနဲ ရောက်လာသည်။ သေနတ်ကိုင်ထားသူ တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၍ ရုတ်တရက် လန့်သွားသော်လည်း ထိုသူ၏ လက်မောင်းတွင် တံဆိပ်တစ်ခုကို မြင်ရသောအခါ ရဲလင်း ပျော်သွား၏။ သူ့နောက်တွင် ပုခုံးမှာ ကြယ်ပွင့်တွေ အများကြီး တပ်ထားသူတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ဘေးက အရပ်ဝတ် နှင့် လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲလင်း အလွန်အံ့သြသွားရ၏။

“ ဟေ့ကောင် ရဲလင်း မင်းကို ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေနေပုံပဲကွ”

ဦးနန္ဒထွန်း စကားကြောင့် ရဲလင်းနှင့် ကေသီ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် အမှတ်တမဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားကြရာမှ လွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ ဆရာ …ဆရာ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”

“ ဒီလိုပဲပေါ့ကွာ၊ မင်း အစ်မတွေကလည်း အမေကို ပြုစုနေရလို့ မအားတော့ ငါပဲ လိုက်ရှာရတော့တာပေါ့”

“ မေမေ နေကောင်းလား ဆရာ”

“ ကောင်းတယ် ဆေးရုံက ဆင်းလို့ အိမ်တောင် ပြန်ရောက်နေပြီကွ၊ မင်း ရန်ဖြစ်ပြီး အချုပ်ထဲရောက်နေတယ်လို့ လိမ်ထားတယ်။ အဲ့ဒါလည်း မှန်သားကွ၊ မင်းတို့ ဒီမှာ အချုပ်ခံနေရတာပဲဟာ”

“ ကဲ ကိုနန္ဒ ခင်ဗျားတို့ ဆရာတပည့်တွေ အပြင်မှာ ဆက်ပြောကြ။ ကျွန်တော်တို့လည်း တခြားနေရာတွေ ဆက်ရှင်းရဦးမယ်။”

ရဲအရာရှိကြီးက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ ဒါဆို ကျွန်တော်ပဲ ဒီကလေးတွေကို ရှေ့ကိုသွားပို့ပေးလိုက်မယ်။ ကိုစံတင်တို့ ဆက်လုပ်ကြပေ့ါ။ ဟေ့ကောင် ရဲလင်း လာ၊ ဟို သမီးလည်းလာ”

ကေသီ၏ ရာသီခွင်အရဆိုရင် တစ်လကျော် (တစ်လကို ဘယ်လောက် ကျော်မလဲတော့ မသိပါ) သူတို့နေခဲ့ရသော အခန်းလေးကို ရဲလင်း လည်ပြန်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကေသီလည်း ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဦးနန္ဒထွန်း ဦးဆောင်ရာကို လိုက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းမှာ သူတို့လို ဝတ်စုံတွေနှင့် ကောင်လေး ကောင်မလေး အချို့ကို ရဲတွေ ခေါ်လာတာ တွေ့ရ၏။

ဒီအခန်းလေးထဲကနေ ရဲလင်း အလွန်လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့သည်။ လွတ်လာတော့ ပျော်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု ကျန်နေခဲ့သလို ခံစားရသည်။ ကေသီလည်း ပြုံးနေပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူပြုံးတာကလည်း တမျိုးလေး ဖြစ်နေသည်။

“ တစ်လလောက် အခန်းကျဉ်းလေးထဲ နေလာတော့ လမ်းတောင် သိပ်မလျှောက်တတ်တော့ဘူး။”

ဘေးချင်း ယှဉ်လိုက်လာသည့် ကေသီကို တိုးတိုးပြောမိတော့ ကေသီပြုံးသည်။

“ တစ်လ ဘယ်ကမလဲ၊ ၂ လ နီးပါး ရှိပြီ”

“ ကေသီက ဘယ်လို လုပ်သိသလဲ။”

“ နောက်တစ်ခါ လာချင်ချင် ဖြစ်နေပြီ၊ သဘောပေါက်တယ် မဟုတ်လား။”

“ အင်း ..အင်း”

ဦးနန္ဒထွန်း ခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်သွားရင်း အခန်းကျယ် တစ်ခုကြီးထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ရဲတွေ အများကြီးနှင့်အတူ ရဲလင်းတို့လို လူတွေ၊ အစိုးရ အမှုထမ်းများ ဖြစ်ပုံရသည့် အရပ်ဝတ်နှင့် လူတွေလည်း ရှိသည်။ အဲ့ဒီ ဟိုဖက်မှာတော့ ရဲလင်း မမြင်ရတာကြာပြီ ဖြစ်သော ကောင်းကင်ကြီး နှင့် အပြင်လောကကို မြင်ရသည်။

ရဲမေတစ်ယောက်က ကေသီ့ကို လာခေါ်တော့ ရဲလင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး လိုက်သွားပါသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက ရဲလင်းကို ယောက်ျားလေးတွေ စုထားသည့်နားသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။

“ မင်းတို့ကို မေးစရာတွေ ရှိဦးမှာပဲ။ ပြီးရင် သူတို့ အိမ်ပြန်ပို့ပေးမှာပါ။ အလုပ်ကိစ္စ ခေါင်းထဲမထားနဲ့၊ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နားလိုက်ဦး။ လုံးဝ fit ဖြစ်မှ အလုပ်လာဆင်း ကြားလား။ ပြီးရင် မင်းကိုတွေ့ပြီဆိုတာ မင်းအစ်မကို ငါလှမ်းပြောလိုက်မယ်။”

…………………………………..

(၃၂)

အိမ်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ရဲလင်း အပြင်မထွက်ဖြစ်။ ရန်ဖြစ်ထားသည်ဆို၍ မေမေက စိတ်ပူတော့ အိမ်မှာပဲနေဖို့ ပြောသည်။ အလုပ်ကလည်း ပြန်ဝင်စရာ မလိုသေးသည့်အတွက် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေလိုက်သည်။ အပြင်ကို ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ မေမေ့ကို ကျန်းကျန်းမာမာ တွေ့ရတာကြောင့် ဝမ်းသာရတာကလွဲရင် စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ ညဖက်ဆိုရင် အိပ်မပျော်ပါ။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်က တောင်းဆို၍ တမှေးနှစ်မှေး အိပ်ပျော်သွားတတ်ပေမယ့် ညရောက်ရင်တော့ မျက်စိက အလိုလို ကြောင်နေသည်။ ဟို အခန်းထဲမှာ နေမသိ ညမသိ အနေကြာခဲ့တာကြောင့်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ရဲလင်းအတွက် အိပ်ပျော်နေချိန်ကို ညလို့သဘောထားပြီး နိုးနေသည့်အချိန်တွေကို နေ့လို့ မှတ်ယူနေထိုင်ခဲ့ရသည်။

ကေသီရော သူ့လိုပဲဖြစ်နေမလားဟုလည်း တွေးနေမိသည်။ ရဲတွေဆီမှာ စစ်ချက်ယူတုန်းက ခိုင်းသလို မလုပ်ရင် ရိုက်နှက် တတ်ကြကြောင်း ပြောခဲ့ပေမယ့် ပန့်ဆွဲသည့် ကိစ္စကိုတော့ ထည့်မပြောမိပါ။ ကေသီကလည်း သူ့ကို မှုတ်ပေးရတဲ့အကြောင်း ပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ပါ။ အဲ့လိုဟာတွေ မပြောဖို့ ကေသီကို အဲဒီတုန်းက ကေသီ့ကို သတိပေးဖို့ စဉ်းစားမိသေးပေမယ့် လူချင်းကွဲသွားပြီးနောက် ကေသီ့ကို ပြန်မတွေ့ရတော့။

အိမ်မှာ တစ်ပတ်လောက် ယောင်ချာချာနှင့် နေခဲ့ပြီးနောက်တွင် အဖမ်းခံရတုန်းက ဟိုလူတွေဆီမှာ ကျန်ခဲ့သည့် ဖုန်းနှင့် တခြားပစ္စည်းတွေ ပြန်လာထုတ်ဖို့ ရဲစခန်းက အကြောင်းကြားလာတာကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်ပြင်ထွက်ဖြစ်သွားပါသည်။ ရဲတွေ သိမ်းလာသော ပစ္စည်းတွေထဲက ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် ပြန် ရွေးထုတ်ရသည်။

အဝတ်အစားတွေနှင့် ဖုန်း ပြန်ယူပြီးနောက် ပုံစံဖြည့် လက်မှတ်ထိုးရင်း ကေသီဆိုသည့် မိန်းကလေး လာသွားပြီလားလို့ မေးကြည့်မိသည်။

“ မလာသေးဘူး။ မင်းအရင် ချာတိတ်တစ်ယောက်ပဲ ရောက်လာသေးတယ်။ အမျိုးသမီးတွေ မလာကြသေးဘူး။”

တာဝန်ကျ ရဲအရာရှိ စကားကြောင့် ရဲလင်း နည်းနည်းအားတက်သွားပြီး ရဲစခန်းရှေ့မှာ ယောင်လည်လည် လုပ်နေမိသည်။ နည်းနည်း ညောင်းလာတော့ ဒီဖက်ကို လှမ်းမြင်နိုင်လောက်သည့် လဘက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုထဲမှာ ဝင်ထိုင်နေလိုက်၏။ ကေသီက နေ့ခင်း ၁ နာရီ ကျော်လောက်မှ ရောက်လာသည်။ အလုပ်ယူနီဖောင်းမျိုး ဝတ်ထားသည့်အတွက် ကေသီ အလုပ်ပြန်ဆင်းနေပြီဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။ သူနှင့် ပုံစံတူ ယူနီဖောင်းမျိုး ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း အဖော်ပါလာတာ တွေ့ရသည်။ စိတ်ထင်လို့လား မသိ၊ ကေသီ့မျက်နှာ နည်းနည်းနွမ်းနေသလို ခံစားရသည်။

ကေသီ ဝင်သွားပြီးသည် နှင့် ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ရှေ့နားက သွားစောင့်နေလိုက်သည်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ကေသီ ပြန်ထွက်လာသည်။

“ ဟယ် …ရဲလင်း”

ရဲလင်းကို မြင်တော့ နွမ်းနယ်နေပုံရသော ကေသီ့ မျက်နှာပေါ်သို့ အပြုံးလေးတစ်ခု ရောက်လာသည်။

“ ပစ္စည်းတွေ လာထုတ်တာလား။”

“ ထုတ်ပြီးသွားပြီ၊ ဟိုရှေ့မှာ လဘက်ရည်ဆိုင် ထိုင်နေတုန်း ကေသီ ဝင်သွားတာမြင်လို့ လာနှုတ်ဆက်တာ။ အလုပ် ပြန်ဆင်းနေပြီလား။ ကျွန်တော်ကတော့ နောက်အပတ်မှ ပြန်ဆင်းတော့မယ်”

“ ကေသီ့ အလုပ်က ရဲလင်းလို မချောင်ဘူး။ မမနီ… ဒါက ကေသီနဲ့ တူတူ အဖမ်းခံရတဲ့ ရဲလင်းလေ”

“ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်မ၊ ဟိုထဲမှာတုန်းက ကေသီ အစ်မအကြောင်း ပြောဖူးပါတယ်။”

“ ဟယ် ဒီကောင်မလေး ဘာတွေလျှောက်ပြောလဲ ဟင်”

“ အစ်မက သဘောကောင်းတယ်၊ သူ့ အတွက် အစ်မတစ်ယောက်လိုပဲတဲ့”

“ အမယ်လေး … တော်သေးတာပေါ့”

မနီနီက ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်ရင်း စပ်ဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောသည်။ ကေသီကတော့ ပြုံးပြုံးလေးလုပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

“ ကဲ မောင်လေးရေ၊ နောက်မှ တွေ့တာပေါ့ အစ်မတို့က အလုပ်ထဲ ပြန်ဝင်ရဦးမှာ”

“ ကေသီ့ ဖုန်းနံပါတ်လေး ပေးခဲ့ပါလား။”

ရဲလင်းကို ခပ်စူးစူး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကေသီက သူ့ဖုန်းလေးကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဘက်ထရီ ကုန်နေပြီ၊ ရဲလင်းဖုန်းရော ဘက်ထရီ ရှိသေးလား။”

“ ဟင့်အင်း ကျွန်တော့်ဖုန်းလည်း မရတော့ဘူး။”

မနီနီက သူ့အိတ်ထဲကို လက်နှိုက်လိုက်ရင်း

“ ကဲပါတော် ကျုပ်ကူညီပါ့မယ်။”

မှတ်စု စာအုပ်လေးထဲက စာရွက်တစ်ရွက် ဖြဲ၍ ထိုစာရွက်ကို တစ်ဝက်စီ ဆုတ်ပြီးမှ ရဲလင်းနှင့် ကေသီ့ကို ပေးသည်။

“ ဒီမှာ ဘောလ်ပင်”

သူရသည့် စာရွက်ပိုင်းလေးထဲမှာ ရဲလင်းက ဖုန်းနံပါတ် ရေးပေးလိုက်သည်။ ကေသီကလည်း သူ့ဖုန်းနံပါတ် ပြန်ရေးပေးသည်။

“ ကဲ ဒါဆိုရင် ဘက်ထရီ ပြန်ပြည့်တာနဲ့ စကားပြောလို့ ရပြီပေါ့။ ကဲကဲ သွားမယ်နော်”

မနီနီက ရှေ့ဆောင်ထွက်သွားတော့ ရဲလင်းကို ပြုံးသလို မဲ့သလို မျက်နှာမျိုးလေးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကေသီ နောက်က ပါသွား၏။ ရဲလင်းလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ မှတ်တိုင်ဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။

…………………………………

(၃၃)

အလုပ်က နားခွင့် ၃ ရက်ပဲ ပေးသည့်အတွက် ၃ ရက်နားပြီး ကေသီ အလုပ်ပြန်ဝင်ရသည်။ ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကေသီ နားချိန်သိပ်မရခဲ့တာကို မကျေနပ်ကြပေမယ့် ကေသီကတော့ အလုပ်ပြန်သွားရတာကို သဘောကျသည်။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်ထဲ နေရတာက ပျင်းစရာကောင်းလွန်းသည်။ ညဖက်လည်း အိပ်မပျော်တော့ နေခင်းဖက်မှာ ငေါင်ကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည်။ တီဗီကြည့်လိုက် စာဖတ်လိုက် နှင့် ဇိမ်ကျသလိုလို ရှိပေမယ့် ကေသီစိတ်မပျော်ပါ။ တခါတလေလည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ငိုချင်သလို ဖြစ်လာသည်။ အလုပ်လုပ်နေတော့ ဘာပဲပြောပြော စိတ်သက်သာသည်။ အာရုံတွေ ပျံ့ဖို့ နည်းသွား၏။

ခါတိုင်း ကေသီ့ကို ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုတွေ ပေးတတ်သည့် စက်ဘီးကိုလည်း လှည့်တောင် မကြည့်ချင်လို့ လိုက်ကာဟောင်းတစ်ခုနှင့် အုပ်ထားရသည်။ ညဖက် အိပ်မပျော်လို့ စိတ်ညစ် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ အဲ့ဒီစက်ဘီးကြီးကို မြင်ရင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒေါသတွေ အလိုလို ထွက်လာသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဝရန်တာကနေ ပစ်ချလိုက်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်မိ၏။ ဒီအတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရတာကို ပြန်ပြန်သတိရလို့သာ အခုထိ မလုပ်ဖြစ်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ရုံးက ပြန်လာပြီး အိပ်ယာပေါ် ခဏနားရင်း အဲဒါကြီးကို တစ်ခုခု လုပ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်နေရာကနေ လှမ်းပြီး ခြေထောက်နှင့် လေးငါးချက်လောက် ပိတ်ကန်ပစ်လိုက်မိ၏။ ခြေထောက်တွေ နာကျင်သွားသည်အထိ စိတ်ရှိလက်ရှိ ကန်လိုက်မိလို့ စက်ဘီးလည်း နံရံဘက်ကို လဲပြိုကျသွားသည်။ ထို့နောက် ကေသီက လှဲနေရာမှ ငေါက်ကနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဒါကို ထုရိုက်ဖျက်ဆီးစရာ ဘာများရှိမလဲဟု စဉ်းစားကြည့်နေမိ၏။ ဒါကို ဖျက်နိုင်လောက်သည့် လက်နက် ကေသီ့ဆီမှာ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် အခန်းတံခါး ပိတ်၍ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

အနီးဆုံးတွေ့ရသည့် ကုန်မာဆိုင်တစ်ခုမှာ ဝင်၍ တူတစ်လက်နှင့် ဝက်အူလှည့် တစ်ချောင်း ဝယ်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သည် နှင့် စက်ဘီးကို စိတ်ရှိလက်ရှိ တူနှင့် လိုက်ထုပစ်လိုက်သည်။ ဝက်အူတွေ ဖြုတ်လို့ ရတာမှန်သမျှကို အကုန်လိုက်ဖြုတ်သည်။ ထို့နောက်တဖန် တူနှင့် လိုက်ထုမိပြန်သည်။

ကေသီ ချွေးတွေ တကိုယ်လုံးရွှဲပြီး အသက်မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာရသည့် အချိန်တွင်တော့ အခန်းထဲမှာလည်း ပစ္စည်းအပိုင်းအစတွေ ပြန့်ကျဲနေပေပြီ။ အားလုံးကို ကျုံးပြီး ပလပ်စတစ် အိတ်ကြီး ၂ လုံးထဲ ခွဲထည့်လိုက်သည်။ ဟိုအတံတွေ၊ ဂျယ်ဘူးတွေပါ ထည့်သည်။ ပြီးတော့ အောက်ကိုသယ်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ သွားထည့်ပစ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတော့ ကွက်လပ်ဖြစ်သွားသည့် ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ချ အမောဖြေရင်း စိတ်အလိုလိုက်ပြီး ဝယ်ထားသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို စိတ်အလိုလိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိကြောင်း တွေးနေမိ၏။ ဒါပေမယ့် ဒါကြီးကို မမြင်ရရင် ညဖက် အိပ်ပျော်လိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်နေမိပြန်သည်။

အမောပြေတော့ ကေသီ ရေထချိုးသည်။ ရေချိုးခန်းထဲက မှန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ဒီအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေသာ တခြားလူတစ်ယောက်ဆီကို ရောက်သွားမည့်ဘေးက လွတ်ခဲ့သည့်အကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။ ကေသီတို့ကို ဖမ်းသွားသည်မှာ လူမှောင်ခိုဂိုဏ်း မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတွေ မှောင်ခို အရောင်းအဝယ်လုပ်သည့် ဂိုဏ်းဆိုတာကို နောက်မှ သိခဲ့ရပါသည်။ သူတို့၏ အဓိက ဈေးကွက်က လိင်အင်္ဂါများ ဖြစ်ကြသည်။ ကေသီတို့က ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကိုယ်နှင့် လိုအပ်ချက်တွေ ကိုက်ညီသော ဝယ်လက်ပေါ်မလာသေးသောကြောင့် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေချိုးပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားလိုက်သည်။ သိပ်ပြီး ဆာလွန်းလို့ မဟုတ်ပါ။ တာဝန်တရပ်အနေနှင့် လုပ်လိုက်မိခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ညစာလည်း စားပြီးသွားချိန်တွင် ကေသီ့မှာ လုပ်စရာ မရှိတော့။ အင်တာနက်ထဲလည်း မသွားချင်တာကြောင့် မျက်စိညောင်းစေရန်အတွက် TV ကို စိတ်မပါလက်မပါ ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။

အိပ်ငိုက်လာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပျင်းစရာ အကောင်းဆုံးလို့ ထင်သည့် ဇာတ်လမ်းတွဲကို ရွေးကြည့်သည်။ မျက်လုံးကတော့ ညောင်းလာပါသည်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ချင်စိတ်က ဘယ်လိုမှ ပေါ်မလာပါ။ စိတ်မရှည်တော့လို့ TV ပိတ်ပြီး အိပ်ယာပေါ်မှာ လူးကာ လှိမ့်ကာနှင့် ဇွတ်အိပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း အဆင်မပြေပါ။ ခေါင်းတွေလည်း မူးဝေလာ၏။

ထိုအချိန်တွင် နေ့ခင်းကမှ ရုံးမှာ အားသွင်းခဲ့ရသည့် ဖုန်းက ထမြည်သည်။ သန်းခေါင်ကျော်မှာ ဝင်လာသည့် ဖုန်းကို ပြန်ဖြေသင့် မဖြေသင့် စဉ်းစားရင်း ကြည့်လိုက်တော့ ဒီနေ့မှ လောလောလတ်လတ် အသစ်မှတ်ထားသည့် ရဲလင်း ဖုန်းနံပါတ် ဖြစ်နေသည်။

“ ဟယ်လို”

“ ကေသီ ကျွန်တော် ရဲလင်းပါ။”

“ ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကိုင်လိုက်တာ၊ နို့မဟုတ်ရင် သန်းခေါင်ကျော်လာတဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်တာမဟုတ်ဘူး။”

“ ဆောရီးနော်၊ ကေသီ အိပ်ပျော်နေတာလား။ ကျွန်တော်ဖုန်းဆက်လို့ အိပ်ရေးပျက်သွားပြီ ထင်တယ်။”

“ ကေသီ မအိပ်သေးပါဘူး”

“ အလုပ်များနေတာလား။”

“ ဟင့်အင်း အိပ်မပျော်တာ၊ အိပ်လို့ မရဘူး။”

“ ကျွန်တော်လည်း အိပ်မပျော်လို့ ဆက်လိုက်မိတာ၊ ဒီနေ့မှ မဟုတ်ပါဘူး ပြန်ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူး။”

“ ကေသီလည်း အိပ်လို့မရဘူး၊ အတူတူပဲ”

ရဲလင်းဘက်က အသံ ခဏတိတ်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ

“ ကေသီ..”

“ ရှင်”

“ ကေသီ့ လိပ်စာပေးပါလား။ ကျွန်တော် လာခဲ့ချင်တယ်။”

“ ဪ လာလည်ပါ၊ ရပါတယ်။ ရုံးချိန်မဟုတ်ရင် ကေသီ အိမ်မှာပဲ ရှိတာ များပါတယ်။”

“ အခုလာချင်တာ”

“ ဘယ်လို”

“ အခု ကေသီ့ဆီကို လာချင်တာ။”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ မသိဘူး။ အခုချက်ချင်း တွေ့ချင်တာပဲ သိတယ်။”

“ အဲ့ဒါဆိုလည်း လာခဲ့လေ။”

ဘာကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်မိမှန်း ကေသီကိုယ်တိုင် မသိပါ။ လိပ်စာကိုလည်း သေချာချာ ပြောပြပေးလိုက်မိသည်။

“ လှေခါးကတက်ပြီး ညာဖက်ကို ချိုးလိုက်ရင် ၃ ခန်းမြောက်ပဲ။”

“ ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်လာခဲ့တော့မယ်။ စောင့်နေနော်”

“ အင်း …စောင့်နေမယ်။”

ရဲလင်း ဖုန်းချသွားချိန်မှာ ကေသီ့ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ ချွေးပြန် စေးကပ်နေသော လက်တွေကို သွားဆေးရင်း မျက်နှာပါ ထပ်သစ်လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ ဖရိုဖရဲ နှင့် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်တွေကို ရှင်းရပြန်သည်။ ကိုယ်ပေါ်က တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဆွဲချွတ်၍ ဂါဝန်ရှည် အပြာနုရောင်လေး လဲဝတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲက တခြားပစ္စည်းတွေကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ဖြစ်လာတာကြောင့် အခန်းပြင်ကိုထွက်၍ လူသွားစင်္ကြန်မှာ ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

ရဲလင်း ဘယ်လိုလာမှာလဲတော့ မသိပါ။ လမ်းလျှောက်လာရင်တော့ ကြာမည် ထင်သည်။ ဒါပေမယ့် ကေသီ အပြင်ကို ရောက်လို့ ၅ မိနစ်လောက် အကြာမှာ လှေခါးထိပ်မှာ ရဲလင်း ပေါ်လာ၏။

……………………………………..

(၃၄)

ရဲလင်းကိုမြင်တော့ ကေသီက လှေခါးနားသို့ သွက်သွက်ကလေး လျှောက်လာသည်။ လမ်းတဝက်မှာ ဆုံမိကြချိန် ဘယ်သူက အရင်စလိုက်သလဲတော့ မသိပါ။ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိကြသည်။

“ ရဲလင်း ဘာနဲ့လာတာလဲ။ မြန်လိုက်တာ”

“ ညီလေး စက်ဘီး ယူလာတယ်။ လမ်းတွေကလည်း ရှင်းနေတော့ အတင်းနင်းလာခဲ့တာ။ ဒီရှေ့က ဓာတ်တိုင်မှာ သော့ခတ်ထားခဲ့တယ်။ မပျောက်ပါဘူးနော်”

“ ပျောက်လည်း ညီလေးကို နောက်တစ်စီး ဝယ်ပေးလိုက်ပေါ့”

စင်္ကြန်ဝရန်တာမှာ ထွန်းထားသည့် မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးတွင် ကေသီ့မျက်နှာက တောက်ပနေသည်။ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘာကြောင့် အိပ်မပျော်သလဲ ဆိုတာကို ရဲလင်း သိလိုက်သလိုလိုပင်။ လက်ချင်းတွဲထားရင်း မရည်ရွယ်ပါဘဲ ဝရန်တာ လက်ရမ်းဘေးကို နှစ်ယောက်သား ရောက်သွားကြသည်။

“ ခုလောက်ဆို တော်တော်များများ အိပ်ပျော်နေကြလောက်ပြီနော်”

မီးရောင်တွေအောက်က ရန်ကုန်မြို့ကိုကြည့်ရင်း ကေသီပြောသည်။ လေတိုးတော့ ဆံနွယ်လေးတွေ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသလို ပျော့ပျော့ပါးပါး ဂါဝန်အောက်က ကိုယ်ဟန်ကျော့ကျော့လေးကိုလည်း ကောက်ကြောင်းတွေ ထုတ်ပြနေ၏။

“ လောလောဆယ် ဒီအထပ်မှာတော့ ကေသီတစ်ယောက်ပဲ မအိပ်သေးတာထင်တယ်။ ကျန်တဲ့အခန်းတွေ မီးမှိတ်ကုန်ပြီ။”

“ နောက်ကျမှ ပြန်လာကြတဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ရဲလင်းက စက်ဘီးစီးလာရလို့ ပင်ပန်းပြီး အိပ်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားပြီ လား။”

“ မအိပ်ချင်သေးဘူး။ မျက်လုံးတွေ ကြည်နေတယ်။ လူကလည်း လန်းနေတယ်။”

“ ကေသီလည်း တူတူပဲ”

စိတ်မထိန်းနိုင်တော့လို့ ကေသီ့ ပုခုံးကို ဆွဲဖက်ထားလိုက်သည်။ ကေသီ မရုန်းပါ။ ရဲလင်းရင်ခွင်ကို မှီထားရင်း ရန်ကုန်၏ ညရှုခင်းကို ငေးနေသည်။

“ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်တာ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကို နေ့လည်က ရဲစခန်းမှာ ကေသီ့ကို တွေ့လိုက်မှ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ”

“ အင် … ကေသီက ရဲလင်း အိပ်မပျော်အောင် ဘာလုပ်မိလို့လဲ”

“ သတိရနေတာ”

လှိုက်လှိုက်မောမော ပြောလိုက်မိသည့် စကားသံတိုးတိုးကြောင့် ကေသီ ညွှတ်ခွေကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ပုခုံးကို ဖက်ထားသည့် ရဲလင်းလက်ကို ကိုင်ရင်း

“ တူတူပဲလို့ ထပ်ပြောရင် ယုံမလား။”

“ ယုံတယ်။”

နှစ်ယောက်သား ရင်ချင်းအပ်၍ ဖက်လိုက်မိကြသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုက တစ်ခုကို တစ်ခု အငမ်းမရ ရှာဖွေရင်းမှ ရင်ဆိုင်တိုးမိသွားသည်။ ပြင်းထန်သော၊ ရှည်ကြာသော အနမ်းတစ်ခုကို သူတို့ တော်တော်နှင့် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ကြပါ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသလို အတင်းတိုးဖက်ထားကြသည်။

“ ဟို အခန်းထဲမှာကတည်းက အဲ့လိုလုပ်ချင်နေတာ။ ဟိုလူတွေ ပြဿနာ ရှာမှာစိုးလို့”

အနမ်းရှည်ကြီး၏ အဆုံးမှာ ရဲလင်းက ပြောလိုက်တော့ ကေသီက မဲ့ပြသည်။

“ ကေသီကို အဲဒီကတည်းက စိတ်နဲ့ ပြစ်မှားနေတယ်ပေါ့၊ ဟုတ်လား”

“ ဟုတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ”

“ ဟယ်… စွာတယ်တော့၊ အဲ့ဒီလို ထင်မထားဘူး သိလား”

“ ကေသီက ဘယ်လိုထင်ထားလို့လဲ”

“ အမေအတွတ် စိတ်ပူနေတဲ့ ရိုးအေးအေး ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။”

“ အခု မအေးတော့ဘူးလား။”

“ ဟုတ်တယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို အိပ်မပျော်အောင် လုပ်တယ်။ အလကားနေရင်း ငိုချင်အောင်လုပ်တယ်။”

တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ခပ်ပြင်းပြင်း အနမ်းရှည်တစ်ခုကို ဖန်တီးမိကြပြန်သည်။ ကေသီ့လက်တဖက်က ရဲလင်း၏ ဂုတ်သား၊ နားထင်နှင့် ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း နောက်တစ်ဖက်က ရဲလင်းခါးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားသည်။ ရဲလင်း လက်တွေကတော့ ကေသီ့ လည်တိုင်၊ ကျောပြင် နှင့် တင်ပါးပေါ်တွင် လူးလာခေါက်တုန့် ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဂါဝန်ပျော့ပျော့လေးအောက်၌ ကေသီ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဘရာစီယာလေး တစ်ထည်သာ ရှိပါသည်။

“ အထဲကို သွားရအောင်”

“ သွားလေ”

နူးညံ့ညင်သာသော အသံလေးနှင့် ပြောရင်း ကေသီက ရဲလင်းလက်ကိုဆွဲ၍ အခန်းထဲကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ တံခါး ပိတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် အနမ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြန်၏။ ဒီတစ်ခါ ခုနအချိန်တွေကထက် ပိုကြမ်းသော အနမ်းများဖြစ်သည်။ ရဲလင်းလက်တွေက ကေသီ့ တကိုယ်လုံးအနှံ့ လက်လှမ်းမှီရာတိုင်းကို ပွတ်ချေဆုပ်နယ်နေမိ၏။ ကေသီက ရဲလင်းဆံပင်တွေကို ဆွဲသည်။ ကျောပြင်ကို ကုပ်ခြစ်သည်။ အဲ့ဒီကနေ နှစ်ယောက်လုံး ကုတင်ပေါ် လဲကျသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှာ လူးရင်းလှိမ့်ရင်း အနမ်းသံသရာမှာ မျောမိကြပြန်သည်။

“ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ မသိဘူးကွယ်”

“ဒါပေမယ့် ပျော်တယ် မဟုတ်လား။”

ဖရိုဖရဲ ဆံပင်တွေအောက်မှ မျက်နှာနီနီလေးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ပြီဖြစ်သော ရဲလင်းက ကေသီ့ဂါဝန်လေးကို လှန်တင်လိုက်သည်။

“ ရဲလင်း”

အလန့်တကြားသံလေး ထွက်လာပေမယ့် ကေသီ မတားပါ။ ခပ်မဲ့မဲ့လေး ပြုံးပြလိုက်ရင်း

“ အဲဒါလည်း ဟိုထဲမှာကတည်းက လုပ်ချင်နေတာလား။”

“ ဟုတ်တယ်။ နောက်ထပ် လုပ်ချင်နေတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။”

ပေါင်တံဖြူဖြူလေး နှစ်ခုကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲဟလိုက်ပြီး ကြားထဲကို ရဲလင်းခေါင်းက တိုးဝင်သွားသည်။ ဒီတခါတော့ ကေသီ အတင်းတွန်းထုတ်၏။

“ ဟေ့ ..ဟေ့ .. အဲလိုတော့ မလုပ်နဲ့ကွယ်”

“ လုပ်မှာပဲ၊ ဟိုမှာထဲက ပြန်လုပ်ပေးချင်နေတာ”

“ အသည်းယားတယ် ရဲလင်းရယ်။ အရမ်း အသည်းယားရင် အော်မှာနော်”

“ အော်ပေါ့။ ဒီအခန်းက အသံလုံတယ် မဟုတ်လား။”

“ မသိဘူး အဲဒါတော့ …အင်း …. ရဲလင်း ….”

အမြည်းသဘောနှင့် လျှာတစ်ချက် သပ်ပေးလိုက်ရာ ကေသီ တုန်တက်သွားသည်။ ရဲလင်းလည်း ရှေ့ဆက်ဖို့ ကျကျနန နေရာယူလိုက်၏။

ဟိုလူတွေ ပြောသလိုပင် ကေသီ့ပစ္စည်းလေးက တကယ်လှပါသည်။ မထူမပါး နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေနှင့် အထဲမှာလည်း ရဲစိုနေသည်။ အပေါ်ပိုင်းက အမွှေးအုံလေးကလည်း ဟိုလူတွေ ပြောသည့်အတိုင်း ဟိုဖက်ဒီဖက်ကို ဘီးနှင့် ခွဲထားသလို ညီညီညာညာ ဆင်းသွားသည်။ ရဲလင်းက နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို တဖက်ချင်း လျက်ပေးသည်။ ပြီးတော့ လက်မ ၂ ခု နှင့် ဖိတွန်း၍ ဖြဲလိုက်ပြီး အတွင်းသား နီနီတွေကို အဆက်မပြတ်လျက်သည့်အခါ ကေသီ့တကိုယ်လုံး တုန်လာသည်။ ထို့နောက် အကွဲကြောင်းဆုံရာထိပ်မှ အမိုးခုံးခုံးလေးအောက်က အစိကလေး။ ပြူသည်ဆိုရုံမျှသာရှိသော အစိလေးကို လျှာဖျားနှင့် ထိဖို့ ရဲလင်း တော်တော် အားထုတ်လိုက်ရသည်။ ချက်ကောင်းကို ထိသွားသောအခါ ကေသီ့ ညည်းသံတွေက ပိုကျယ်လာသည်။

“ ရဲလင်းရယ် …သူများတွေ ကြားတော့မယ် ထင်တယ် တော်ပါတော့”

ကေသီ တားပေမယ့် ရဲလင်းက မရပ်ပါ။ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိရသည့် အစိကို အပေါ်ကနေ လက်နှင့်သာ ပွတ်ပေးပြီး အောက်ပိုင်းကို အားစိုက်၍ လျက်သည်။ အထဲက ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်တွေ ဆက်တိုက်စီးထွက်နေတာက ရဲလင်း လုပ်ရပ်၏ ထိရောက်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်လို့ ရပ်ဖို့ စိတ်မကူးပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ကေသီ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ယာခင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း အလူးအလဲ အော်ညည်းရုံပဲ တတ်နိုင်တော့၏။ ရဲလင်းကလည်း လက်နှင့် ထိုးလိုက်၊ ကလော်လိုက်၊ အစိကို ပွတ်လိုက်၊ ဘယ်လျက်လိုက် ညာလျက်လိုက်နှင့် ကြားဖူးနားဝနှင့် တတ်သမျှ မှတ်သမျှ ပညာအကုန် ထုတ်လာသောအခါ ကေသီ မချိ မဆန့် နှင့် တွန့်လိမ် အော်ဟစ်ပြီး ညိမ်သက်သွားသည်။ ကေသီ ပြီးသွားသည်ဟု ယူဆလိုက်သည့်အတွက် ရဲလင်းက အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်းလျှော့၍ ရပ်လိုက်သည်။

“ အရမ်း ပေါက်ကရ လုပ်တာပဲကွယ်”

အသက်ရှူမြန်ပြီး မောဟိုက်နေပုံရသော ကေသီက ညည်းညည်းလေး ပြောသည်။ ရဲလင်းက သူ့ဘေးမှာ ဝင်လှဲ၍ ဖက်ထားလိုက်ရင်း

“ ဟိုထဲမှာ ကေသီ လုပ်ပေးတုန်းက ကျွန်တော် ဘယ်လို ဖြစ်နေမလဲ တွေးကြည့်ပေါ့။”

“ ဟယ်…တကယ်ကြီးလား”

“ တကယ်ပေါ့”

ကေသီက ရဲလင်းပါးပြင်ကို လက်နှင့် အသာအယာ သပ်ပေးသည်။

“ အခုမောနေတယ် ရဲလင်းရယ်။ ဖက်ထားပေးနော်။ အမောပြေသွားရင် ပြန်လုပ်ပေးမယ် သိလား။”

………………………………..

(၃၅)

“ ကုန်းဘောင်ခေတ်ကသာ အသွင်ပြောင်း နည်းပညာရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် စုဖုရားလတ်ကို လိင်ပြောင်းပြီး တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ခိုင်းလို့ကတော့ သူ့ကျွန် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။

ဟုတ်လား။

ကျလဲကျတဲ့ ထရန်စ်တွေ၊ အင်္ဂလိပ်က ဟာဟ ၇ ခါပေးပြီး ဆုတောင်းလေ ဆုတောင်းလို့ လာမန့်သွားလိမ့်မယ်။”

(ခရက်ဒစ် ။ ။ စိုင်းလင်ဗန်း)

ကွန်ပျူတာကိုကြည့်ရင်း ဦးနန္ဒထွန်း ဒေါသတွေ အလိပ်လိုက် ထွက်နေသည်။ စိုင်းလင်ဗန်း ဆိုသည့်သူကို ဘလော့ထားသည့်အတွက် အခုတလောမှာ စိတ်ချမ်းသာနေရသည်။ မိတ်ဆွေတွေက စိုင်းလင်ဗန်း ပို့စ်တွေကို ရှယ်ရင်လည်း မမြင်ရတော့။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ကော်ပီကူးပြီး ရှယ်လာတော့ တည့်တည့်ကြီး တိုးတော့သည်။ အရည်မရ အဖတ်မရတွေ ရှယ်သည့် မိတ်ဆွေကိုလည်း စိတ်ဆိုးမိသည်။ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းမြည်သံကိုတောင် ရုတ်တရက် မကြားမိ။ နောက်မှ ကပျာကယာ ကောက်ကိုင်လိုက်ရသည်။

“ ကိုနန္ဒ အလုပ်များနေသလားဗျ။”

ဖုန်းဆက်သူက ရဲအရာရှိကြီး ဦးနေမင်း ဖြစ်သည်။

“ အလုပ်တော့ မများပါဘူး။ အာရုံက တခြားရောက်နေလို့ ဖုန်းသံ ရုတ်တရက် မကြားလိုက်တာ။”

“ ဗင်းဆင့်ပိုင်ဆီ အာရုံရောက်နေတာလား။”

“ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။”

“ အခု အဲဒီကိစ္စ ထပ်ထူးလို့ ကိုနန္ဒကို လှမ်းအသိပေးတာ။”

“ ဘာတွေ ထူးလို့လဲ ကိုနေမင်း”

“ ဒီလိုဗျ အစပိုင်းတော့ ဒီကိစ္စတွေက ဗင်းဆင့်ပိုင်နဲ့ ဦးရွှေဘ လက်ချက်လို့ ထင်ကြတယ် မဟုတ်လား။”

“ ဦးရွှေဘက ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်လား။”

“ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းလာတဲ့ ကောင်တွေကို စစ်ရင်း စစ်ရင်းနဲ့ ဦးရွှေဘ အထက်မှာ တစ်ယောက်ရှိသေးတယ် ဆိုတာ ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီလူက သူတို့ကို ဗီဒီယိုကောလ်နဲ့ဘဲ ညွှန်ကြားတာတဲ့။ ဗီဒီယိုထဲမှာလည်း မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတယ်တဲ့။ သူတို့ တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူတို့ဆီကိုလည်း မလာဘူးတဲ့ဗျ။”

“ အဲဒါဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ခြေရာပျောက်ပြီပေါ့။”

“ ကျွန်တော်တို့လည်း ဦးရွှေဘကို ဖိစစ်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီလူကြီးက ဘူးခံတယ်။ သူက ခေါင်းဆောင်ပဲလို့ ပြောတယ်။ လုံးဝမဖော်ဘူး။ နောက်ဆုံး ဗင်းဆင့်ပိုင်ကို ချော့လိုက် ခြောက်လိုက်၊ အဓိကကတော့ ခြောက်တာပေါ့ဗျာ။ ယောက်ျား ဘဝဆုံးအောင် သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ရှော့တိုက်ပစ်မယ် ဘာညာပြောပြီး ဓာတ်ကြိုးတွေ ဘာတွေ ကောက်ဆင်လိုက်တော့ သွေးပျက်ပြီး ဝန်ခံတယ်။ သူနဲ့ ဦးရွှေဘ အထက်မှာ တစ်ယောက်ရှိတယ်တဲ့။ ဗင်းဆင့်ပိုင် ရန်ကုန် ရောက်တဲ့ ညက သူရယ် ဦးရွှေဘရယ် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ရယ် ညစာတူတူစားကြတာကို ကိုစံတင့် ချာတိတ်တစ်ယောက်က ဓာတ်ပုံရိုက်ထားတာရှိတယ်။ အဲ့ဒါပြပြီး မေးတော့မှ ဟုတ်တယ် အဲ့ဒီတစ်ယောက်ပဲတဲ့။”

“ အခု မိပြီလား။”

“ သူ့ဆီပတ်လာမှာ မစိုးရိမ်ဘူးထင်တယ်၊ ဒီလူက အေးဆေးပဲနေ နေတာ။ မနေ့ကတော့ နိုင်ငံခြားသွားမလို့တဲ့။ စိတ်မလုံလို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့ဗျာ။ လေဆိပ်အသွားမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ဆွဲစိလိုက်တယ်။”

“ ဒါဆိုရင်တော့ အကုန်မိပြီပေါ့”

“ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတော့ ကုန်ပြီထင်တာပဲ။ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်ရာပတ်သက်ကြောင်း ကြံဖော်ကြံဖက် အနည်းအကျဉ်းတော့ ရှိမှာပေါ့ဗျာ။ အဲ့ဒါတွေတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်သင်းလိုက် ကောက်ရမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိတော့ ခင်ဗျားကို သတိရတာနဲ့ အကြောင်းကြားတာဗျို့”

အသိ မိတ်ဆွေတွေထဲကများလားဟု ဦးနန္ဒထွန်း တွေးလိုက်မိပါသည်။

“ ကျွန်တော်တို့ အသိထဲကလား။”

“ အဲ့ဒီလူကို မိတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့အိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ ဝင်မွှေတာပေါ့ဗျာ။ ကွန်ပျူတာတွေ ဖုန်းတွေ အကုန်စစ်တော့ အဲ့ဒီလူက အွန်လိုင်းပေါ်က ခင်ဗျား အချစ်တော်ကြီး စိုင်းလင်ဗန်း ဖြစ်နေတာကိုးဗျ။”

ဦးနန္ဒထွန်း လှစ်ကနဲ ပျော်သွားသည်။ အခုကလေးတွင်ပင် စိုင်းလင်ဗန်းကို ဆဲဆိုနေမိသည် မဟုတ်ပါလား။

“ ကိုနေမင်းတို့က ဘယ်လိုသိတာလဲ။”

“ သူ့ အီးမေးလ်တွေ ဖေ့စ်ဘွတ်တွေ စစ်တော့ သူ့မှာ စိုင်းလင်ဗန်းဆိုတဲ့ အကောင့်ရှိတာ သွားတွေ့ရတာပေါ့ဗျာ။ အပြင်မှာလည်း မထင်ရဘူးဗျာ။ ချေချေငံငံနဲ့ စကားပြောကောင်းတယ်။ ဒီလိုလူက ရက်ရက်စက်စက်လုပ်တဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ဘယ်သူမှသိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပညာတတ်ဗျ။”

“ အင်းဗျာ ထရန်စ်တွေကို ခွဲခြားတိုက်ခိုက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်က အဲ့ဒီထရန်စ်တွေအတွက်ပဲ အစိတ်အပိုင်းတွေ ရောင်းစားတယ်ဆိုတာ တမျိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်။”

“ ဟိုဟာက စီးပွားရေး၊ နောက်တစ်ခုက ဝါသနာ ဖြစ်မှာပေါ့ဗျာ။ ဒီလူက ထူးတော့ထူးတယ်။ ဦးရွှေဘနဲ့ တနယ်ထဲ၊ တမြို့ထဲသားတွေ။ သူက အရင်တုန်းက ဦးရွှေဘကြီးရဲ့ တပည့်တဲ့။ အလားအလာရှိတယ်ဆိုပြီး ဦးရွှေဘက တပည့်မွေးထားရာကနေ နောက်တော့ သူက ကျော်ပြီး ဆရာဖြစ်သွားတာ။”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ အချုပ်ထဲမှာ၊ ထောင်ထဲမှာ ဖေ့စ်ဘွတ်သုံးခွင့် မရှိဘူး မဟုတ်လား။”

“ ဘယ်လိုလုပ် သုံးလို့ရမှာလဲဗျ”

“ ဒါဆိုရင်တော့ လူတွေ တော်တော် စိတ်ချမ်းသာရပြီဗျို့”

“ အဲဒီထဲမှာ ခင်ဗျားက ရှေ့ဆုံးကဆိုတာ သိလို့ အခုလို လှမ်းသတင်းပေးတာပေါ့။ ဒါပဲဗျို့ နောက်မှတွေ့မယ်။ ဆုံကြတာပေါ့ ဗျာ။”

ဦးနေမင်း ဖုန်းချသွားပြီးနောက် ဦးနန္ဒထွန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ စောစောက မိတ်ဆွေ၏ ပို့စ်အောက်မှာလည်း “RIP စိုင်းလင်ဗန်း” ဟု ဝင်မန့်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲသို့ ရဲလင်း ကုပ်ချောင်းချောင်းနှင့် ဝင်လာသည်။

“ ဟေ့ကောင် …အလုပ်ပြန်ဆင်းပြီလား။”

“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ၊ ကျွန်တော် ပြန်ဝင်ကြောင်း သတင်းလာပို့တာပါ။”

“ အေးအေး။ မင်း အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနားခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”

“ မင်း ပျောက်နေတဲ့ နေ့တွေကိုလည်း ပျက်ရက်လို့ မသတ်မှတ်ပါဘူး။ လစာ အပြည့်ထည့်ပေးဖို့ ငါပြောထားတယ်။”

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဟိုလေ… ဒီနေ့မှ ပြန်ဝင်တယ် ဆိုပေမယ့်လေ …လာမယ့် တနင်္လာနေ့တော့ ခွင့်တစ်ရက် ယူပါရစေ ဆရာ။”

“ ဟေ … ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ အခု စနေ တနင်္ဂနွေမှာ ကေသီ့ … အဲ … ကျွန်တော့်ကောင်မလေး … မိသားစုနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ ရှိလို့ပါ ဆရာ၊ တနင်္လာနေ့ မှ ပြန်ရောက်မှာ မို့ပါ။”

“ မင်း မှာ ရည်းစား မရှိဘူးဆို”

“ အရင်က မရှိပါဘူး ဆရာ၊ အခုဟာက …ဟို ကေသီဆိုတာ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ အဖမ်းခံထားရတဲ့ ကောင်မလေးလေ ဆရာရဲ့”

ဦးနန္ဒထွန်း သဘောပေါက်လိုက်ပါသည်။

“ အေးပေါ့ကွာ လူပျို အပျို နှစ်ယောက်ကို လနဲ့ ချီပြီး အခန်းထဲ တူတူပိတ်ထားမှတော့။ အင်း .. ကောင်မလေးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား။”

ရဲလင်း ရှက်ကိုး ရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

“ မရှိသေးပါဘူးဆရာ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ချင်နေကြတော့ သူ့အဖိုးနဲ့အဖွားကို ခွင့်သွားတောင်းမလို့ပါ။”

သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် အခုလို အဖမ်းခံလိုက်ရလို့သာ ရဲလင်း မိန်းမရဖို့ ဖြစ်လာခြင်းလို့ ဆိုနိုင်ပါသည်။ ဖမ်းသွားတဲ့ သူတွေကိုပဲ သူတို့‌တွေ ကျေးဇူးတင်ရမလို ဖြစ်နေသည်ဟု ဦးနန္ဒထွန်း တွေးနေမိသည်။

“ ရဲလင်း၊ မင်း အဲဒီကောင်မလေးကို အရင်က မသိဘူး မဟုတ်လား။”

“ မြင်တောင် မမြင်ဖူးပါဘူး ဆရာရယ်။”

“ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ ဖူးစာရေးနတ်က ဟိုကောင်တွေပဲ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အဓိက ကျေးဇူးရှင်ကြီးက ဘယ်သူလဲ သိလား။”

“ ဆရာပေါ့ ဆရာရဲ့ ၊ ဆရာလာကယ်လို့ လွတ်တာလေ။ ဆရာက နိုင်ငံခြားသားယောင်ဆောင်ပြီး အထဲကို ဝင်စုံစမ်းတာလို့ ကျွန်တော့်အစ်ကို အဲ .. အစ်မ ဝမ်းကွဲ မလုလုအောင်က ပြောတယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ ဝေးလိုက်တာကွာ မင်းတို့ကိုဖမ်းတဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ပြောတာကွ၊ သူတို့ မဖမ်းရင် မင်းတို့ ညားမလား။”

“ ဟို .. သဌေး ဦးရွှေဘနဲ့ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်ဆို”

“ သူတို့က နံပါတ်(၂) တွေပါ။ နံပါတ် (၁) ခေါင်းဆောင်က မင်းသိလား၊ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ လူသောက်မြင်ကပ်စရာတွေ ရေးနေတဲ့ စိုင်းလင်ဗန်းဆိုတဲ့ ကောင်ကွ၊ အဲ့ဒီကောင်ကို မိပြီ။ ငါ့မိတ်ဆွေ ရဲအရာရှိက အခုလေးတင် လှမ်းပြောတယ်။ နေပါဦး မင်းရော သူရေးတာတွေ ဖတ်သလား။”

“ ဟိုဒင်း … အရင်က ..နည်းနည်းပါးပါး.. နည်းနည်းတော့”

“ သဘောကျသလား”

“ ဟိုလေ … သူရေးတာတွေက ရယ် ..ရယ်တော့ ရယ်ရတယ် ထင်တာပဲ။”

“ အားနည်းချက် မဟုတ်တာကို အားနည်းချက် လုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်တာ ရယ်စရာလားကွ၊ မင်းတို့ကောင်တွေ တော်တော် ခက်တယ်။ သွား … သွားတော့… ငါစိတ်ကြည်နေလို့နော်။ မကြည်လို့ကတော့ ခွင့်တစ်ရက်မှ မပေးဘဲနေလိုက်မှာ။”

မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ရဲလင်း သုတ်ကနဲ ထွက်သွားသည်။ ဦးနန္ဒထွန်း စိတ်ပြောင်းပြီး ခွင့်မပေးတော့မှာ ကြောက်သွားပုံရ၏။ စိုင်းလင်ဗန်း အဖမ်းခံရလို့ စိတ်ကျေနပ်နေသော ဦးနန္ဒထွန်းက နောက်ထပ် ခွင့် ၁၀ ရက် ထပ်တောင်းလည်း ပေးမည်ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာပါ။

……………………………….

(၃၆)

လေပြင်းပြင်း တချက်ဝှေ့လိုက်လို့ လန်သွားသော စကပ်ကို ကမန်းကတန်း ပြန်ဖိရင်း လုလုပြောဖူးသည့်

“ ဘေးကွဲက ပိုပြီးဆက်ဆီဖြစ်တယ်ဗျ၊ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း ပေါင်သားဝင်းဝင်းလေးတွေ လှစ်ကနဲ ပေါ်လာတာက သွေးကြွချင်စရာ”

ဆိုသော စကားကို သန်းအောင်မြင့် ပြန်သတိရသည်။ သန်းအောင်မြင့် ဒီနေ့ ဝတ်လာသည်မှာ လုလု ပြောသလိုမျိုး ဘေး ၂ ဘက်က ခွဲထားသည့် စကပ်ရှည် ဖြစ်ပါသည်။ မီးမီးနှင့်အတူ ဒါကိုဝယ်ဖို့ ကြည့်တုန်းက လုလုစကားကို ပြန်ကြားနေမိခဲ့တာလည်း သေချာပါသည်။

တိုက်မြင့်မြင့်ကြီးတွေကြားက ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းမည်းတွေ လွင့်နေတာကို လှမ်းမြင်ရသည်။ တသုန်သုန် ဖြတ်သွားနေသော လေထဲမှာလည်း မိုးရနံ့တွေ ရနေသည်။ မိုးရွာတော့မည် ထင်သည်။ ရန်ကုန်မိုးဆိုတာက ညိုပြီးမှ ရွာချင်မှလည်း ရွာတတ်တာမျိုးပေမယ့် အခုလက်ရှိ အနေအထားက ရွာတော့မည့် ဖက်မှာ များနေသည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ ထီးမပါလာပါ။ မဝယ်ရသေးဆိုရင် ပိုမှန်ပါမည်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် ကလပ်မှာ ဆက်ထိုင်နေလိုက်ပါသည်။ အထဲမှာ လူများပြီး အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်လာလို့သာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်မှာက မအိုက်တော့ပေမယ့် မကြာမီ မိုးနှင့် တိုးတော့မည့် အလားအလာ ရှိနေသည်။ လမ်းလျှောက်သွားရင်း အနီးအနားတွင် ထီးဝယ်လို့ ရနိုင်မည့် ဆိုင်များ တွေ့မလားလို့ လိုက်ရှာကြည့်နေစဉ် သန်းအောင်မြင့် မြင်ကွင်းထဲသို့ လမ်းဘေး ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုက ထီးကြီးတစ်လက် ဝင်လာသည်။ ထီးအောက်က ခုံမှာက ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် ငါးပေလောက်သာ ဝေးပါသည်။

ခြေလှမ်းတွေ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်ဆိုင်းသွားသလဲဆိုတာ သန်းအောင်မြင့် မသိပါ။ တစ်စက္ကန့်လောက် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ စက္ကန့်တွေ တော်တော်များချင်လည်း များလိမ့်မည်။ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည့် အသိစိတ်က ဘာကိုမှ မမှတ်သားနိုင်တော့ပါ။ သို့သော်လည်း ကောင်လေး၏ ခေါင်းလှည့်လာပြီး သန်းအောင်မြင့်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်အထိသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်လေး၏ ခပ်စူးစူးအကြည့်က သန်းအောင်မြင့်ကို လှုပ်နိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ကသုတ်ကရက်နှင့် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

လေကလည်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဝှေ့လာပြန်၏။ ထီးဝယ်ဖို့ မေ့သွားသော သန်းအောင်မြင့်လည်း လန်လန်တက်လာသော စကပ်ကို ရှေ့ကဖိလိုက် နောက်က ဖိလိုက်နှင့် လုပ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် လှမ်းနေမိသည်။ ဘယ်နားကို ဘယ်လိုရောက်နေမှန်းပင် မသိပါ။ ထိုအချိန်တွင် ဘေးက လူတစ်ယောက်က သန်းအောင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်တက်ပြီးနောက် ရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ ကို .. …ကိုသန်းအောင်မြင့် ..မဟုတ်လား။”

ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေမိသော သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း မေးသည်။ သန်းအောင်မြင့် မျက်လွှာချ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း တိုးညင်စွာ ဖြေမိသည်။

“ ဟုတ်ပါတယ်။”

“ ကို အဲလေ မမကို မနည်းကြည့်ယူရတယ်။ ဟိုမှာကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ထင်သလိုလို ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မေးမယ်ဆိုပြီး လိုက်လာတာ။ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က အရင်ပုံပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မခေါ်တာလဲ။”

“ အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ။”

“ အနှောက်အယှက် …အာ …ဘာလို့ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပါ။ သူ့ သင်တန်းကိစ္စ လာကြတာပါ။”

သူငယ်ချင်းတွေက အခုလို ပုခုံးချင်းတိုက် ခေါင်းချင်းရိုက်ပြီး ထိုင်ကြမည်လို့တော့ မထင်ပါ။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံး ပြန်တွေ့ သည့်နေ့ က ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ပါလာတာ ဒီကောင်မလေး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလည်း သန်းအောင်မြင့် မှတ်မိနေပါသည်။

“ အစ်ကို … အဲ .. မမက ဘယ်သူ့မှ မပြောရဘူးဆိုလို့ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့မှ မပြောဘူး။ ဒါပေမယ့် မမ တခေါက်တော့ ပြန်လာဦးမယ် ထင်တာ။ ဖေ့စ်ဘွတ်မှာလည်း အကောင့်ပျောက်သွားတော့ မမက အားလုံးကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်တာထင်ပြီး ကျွန်တော်လည်း ဒီတိုင်းနေလိုက်တာပါ။”

ဆေးရုံက ဆင်းသွားတုန်းက တောင်ဘာမှ အကြောင်းမကြားခဲ့ဘဲနဲ့ဟု သန်းအောင်မြင့် စိတ်ထဲက ပြောနေမိသည်။

“ အဆင်ပြေတယ်။ မဟုတ်လား”

“ ပြေပါတယ်။ မမရော အဆင်ပြေသလား၊ ဘာတွေလုပ်နေသလဲ”

“ ပြေပါတယ်။ အလုပ်ကတော့ ရှာတုန်းပါပဲ။”

“ အသံကအစ ပြောင်းသွားတယ်နော်။ တကယ်ကို မမှတ်မိလောက်စရာပဲ။ တော်သေးတယ် ကျွန်တော် မှတ်မိနေလို့။”

လုလု အသံက အနည်းငယ် တုန်နေသည်။ အနီရောင်သမ်းသော မျက်နှာ၊ ခေါင်းကုပ်လိုက်၊ ခါးထောက်လိုက်နှင့် အငြိမ်မနေဖြစ်နေသော လက်အမူအရာတို့ အရ လုလု စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ဟု သန်းအောင်မြင့် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ မှတ်မှတ်ရရ ပြောရလျင် လုလု၏ အခုလို လှုပ်လှုပ်ခါခါ ပုံမျိုးကို တခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးပါ။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနေသော သန်းအောင်မြင့်ကို ကြည့်ပြီး အံ့သြနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ လုလုပုံစံကတော့ သန်းအောင်မြင့်နှင့် အရင် လဘက်ရည်ဆိုင် တူတူထိုင်ခဲ့တုန်းက အတိုင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

“ ဟိုမှာ စောင့်နေတယ် မဟုတ်လား။ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်။ သွားတော့လေ။”

“ မိုးရွာရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ခဏလာထိုင် …အာ … မဟုတ်သေးပါဘူး။ မမ ဘယ်သွားမှာလဲ။”

လွှတ်ကနဲ ဖိတ်ပြီးမှ ဟိုတစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းပါလို့ ပြောထားတာကို လုလု သတိရသွားပုံရသည်။ အိုးနင်းခွက်နင်း အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သန်းအောင်မြင့် ပြုံးမိ၏။ ပြုံးနေသော သန်းအောင်မြင့်ကို လုလု ကြောင်ငေးငေးလေး ကြည့်နေသည်။

“ အသိတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားတယ်။”

တကယ်လည်း မီးမီးနှင့် ညနေပိုင်းတွေ့ပြီး ဈေးလေးဘာလေးဝယ်၊ မုန့်လေး ဘာလေးစားဖို့ ချိန်းထားပါသည်။ ဒါပေမယ့် အချိန်လိုပါသေးသည်။ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကူးက အိမ်ခဏပြန်ပြီး ရေချိုး အဝတ်လဲဖို့ ဖြစ်သည်။

“ မမ ဘယ်မှာနေတာလဲ”

“ ဟို အရင်အခန်းပဲလေ၊ ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ် ..ဟုတ် …မှတ်မိတယ်။”

လုလုနှင့် စကားပြောနေရင်း ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကော်ဖီဆိုင် ထီးအောက်မှာ ကျန်ခဲ့သည့် ကောင်မလေးက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဒီဖက်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်နေတာ သန်းအောင်မြင့် မြင်လိုက်ရသည်။ သန်းအောင်မြင့် သတိထားမိသည်မှာ စောစောတုန်းက သူက အဲ့ဒီဖက်ကို ကျောပေးထွက်လာသည့် အနေအထားဖြစ်ပြီး လုလုက သူလာခဲ့သည့် ဆိုင်ဖက်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အခု သန်းအောင်မြင့်က အဲဒီဖက်ကို မျက်နှာမူလျက် ဖြစ်နေ၏။ ဘယ်အချိန်မှာ လုလုနှင့် သူ စကားပြောရင်း တစ်ပတ်လည်သွားမှန်း မသိလိုက်ပါ။

“ ဟိုမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘူးထင်တယ် သွားလိုက်ပါဦး”

လုလုမျက်နှာမှာ အလိုမကျရိပ်တွေ သမ်းသွားသည်။ ကောင်မလေးဖက်ကိုလည်း စိတ်မရှည်သလို ပေစောင်းစောင်းနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ ကဲပါ … သွားလိုက်ပါ။ နောက်တော့ တွေ့ကြတာပေါ့။”

သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို စူးစူးတစ်ချက်ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုလု ကော်ဖီဆိုင်ဖက်ကို ပြန်လျှောက်သွားသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း နောက်က လိုက်ကြည့်ချင်စိတ်ကို ကြိုးစားထိန်းချုပ်ရင်း ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ရ၏။ ဒါပေမယ့် ခြေသံတဖုတ်ဖုတ်နှင့်အတူ လုလု ဘေးသို့ အမောတကော ရောက်လာပြန်သည်။

“ မမ .. မမ .. အရင်ဖုန်းနံပါတ်ပဲ မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ်တယ်။ အရင်ဖုန်းနံပါတ်ပဲ၊ အားလုံး အရင်အတိုင်းပဲ။ ဟုတ်ပြီလား။”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့”

အရည်လည်နေသော မျက်လုံးရွဲကြီးများနှင့် သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လုလု လေးကန်စွာ ပြန်ထွက်သွားသည်။ ဒီတခါတော့ ရင်ထဲမှာ တမျိုးကြီး လှုပ်ရှားသွားသော ခံစားချက်နှင့်အတူ သန်းအောင်မြင့် နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။ လုလုကလည်း နောက်ကို ပြန်ကြည့်တာကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် ကပျာကယာ ရှေ့ကို ပြန်လှည့်လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာ လမ်းဘေးနားမှာ ထိုင်နေသည့် လူငယ်တစ်စုထံမှ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ အကြောင်းနှင့် သူတို့ ရယ်လိုက်ကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် စိတ်မလုံသည့် သန်းအောင်မြင့်က မကျေမချမ်းနှင့် မျက်စောင်းထိုးရင်း စိတ်ထဲက ပြောလိုက်မိသည်။

“ ရည်းစားရှိတာက မယားရှိတာမှ မဟုတ်တာပဲကို”

ပြီးပါပြီ။

(၁၁)

ကေသီ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာ သူ့ပေါ်ကနေ စီးမိုးပြီး ကြည့်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရ၍ အလန့်တကြားနှင့် တွန်းထိုးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

“ ဖြေးဖြေး …ဖြေးဖြေး … ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘူး။ စိတ်အေးအေးထား။”

တွန်းလိုက်သည့် အရှိန်ကြောင့် နောက်လန်သွားသည်ကို လက်ထောက်ထိန်းရင်း ပျာပျာသလဲ ရှင်းနေသော ကေသီနှင့် သက်တူရွယ်တူလောက်ရှိမည့် အမျိုးသားကို မြင်ဖူးသလိုလို ထင်မိသည်။ ထို့နောက် စူးရှသော မွှေးရနံ့တစ်ခုကြောင့် မှောင်မိုက်ပြီး ဘာမှမသိတော့တာကို ကေသီ ဖျတ်ကနဲ ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းပေါ်မှာ မဟုတ်တော့ပါ။ မီးချောင်းရှည်တစ်ချောင်းကြောင့် လင်းထိန်နေသည့် အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေသည်။ နားမလည်စွာဖြင့် ခုနကလူကို ကြည့်လိုက်တော့ စိတ်ပျက် အားလျော့စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ ကျွန်မ ဘယ်ရောက်နေလဲ။”

“ ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါပဲ သိချင်နေတာ။”

ရေချိုးခန်းဝတ်ရုံလို အဝတ်ကြီး ဝတ်ထားသည့် ဟိုအမျိုးသားကိုမြင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငုံကြည့်မိရာ ကေသီ့ကိုယ်ပေါ် မှာလည်း သူ့လိုပင် ကာကီရောင် ဝတ်ရုံ ကြီး ရှိနေသည်ကို မြင်ရ၏။ ဖြစ်သလို ပတ်ထားသည့် ခါးစည်းကြိုးကြောင့် ကိုယ်အောက်ပိုင်းက ပွင့်ဟနေပြီး ကေသီ့ပေါင်တံတွေ အကုန်လုံးက အပြင်ကို ရောက်နေသည်။ ဟိုလူသာ သေသေချာချာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကေသီ့၏ လျို့ဝှက်နေရာတွေကိုပါ လှမ်းမြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ထိုင်ရာက ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ခါးစည်းကြိုးကို တင်းတင်းချည်ပတ်လိုက်မိ၏။ ကိုယ်ပေါ်က ဝတ်ရုံ၏ အောက်ဖက်မှာ နောက်ထပ် ဘာအဝတ်အစားမှ မကျန်တော့တာကိုလည်း ခံစားမိသည်။ ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာနှင့် ကေသီ့ကို ကြည့်နေ၏။ သူ့ အကြည့်မှာ မရိုးသားမှု မမြင်ရသည့်အတွက် နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးသွားရသည်။

တလက်စတည်း အခန်းကို လေ့လာကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်ပေပတ်လည်လောက် ရှိမည်ဟု ထင်သည်။ အခန်းထိပ်တဖက်တွင် လက်လေးလုံးလောက် ထူမည့် မွေ့ယာအသေးတစ်ချပ်နှင့် ခေါင်းအုံးလေးတစ်ခု ရှိသည်။ ကေသီ ရပ်နေမိတာကလည်း ဒီဖက်ခြမ်းက အလားတူ မွေ့ယာပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ အားလုံး အဖြူရောင် သုတ်ထားသော အခန်း၏ နံရံတဖက်တွင် အပြာရောင် တံခါးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၍ အပြေးအလွှား တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

“ အဲဒါ ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာ၊ ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးသွားပြီ။”

ဟိုလူ ပြောသည့်အတိုင်း ဘိုထိုင် အိမ်သာတစ်ခုနှင့် ဘေစင်တစ်ခုကို တွေ့ရ၏။ ပြတင်းပေါက် လုံးဝမရှိသော အခန်း ဖြစ်သည်။ နောက်နံရံတဖက်မှာတော့ ချထားသည့် အိပ်ယာ ၂ ခုကြားတွင် သံချောင်းတွေ နှင့် တံခါးတစ်ခု ရှိနေလို့ ကေသီ ပြေးတွန်းမိပြန်သည်။ သံချောင်းတွေ ဟိုဖက်မှာ သံပြားကြီးပါ တွဲပိတ်ထားသည့် တံခါးက တုတ်တုတ်ပင် မလှုပ်ပါ။

“ အဲဒါလည်း ကျွန်တော် စမ်းပြီးသွားပြီ။”

အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကွန်ကရိပြင်ကျယ် တစ်ခုက ကေသီ့ကို ဆီးကြိုသည်။

“ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

“ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ကျွန်တော် သတိရလာတော့ ခင်ဗျားက မေ့နေတုန်းပဲ။ အခန်းထဲမှာ အကုန်လျှောက်စမ်းကြည့်ပြီးတော့ ဘာမှလုပ်လို့ မရတာနဲ့ ခင်ဗျား သတိရလာတာကို ထိုင်စောင့်နေတာ။”

“ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ တိုက်မိတာလား။”

“ ဟုတ်တယ်လေ။ ခင်ဗျား မျက်နှာကို လူတစ်ယောက်က အဝတ်နဲ့ အုပ်လိုက်လို့ ခင်ဗျားဆီ ပြေးမလို့ လုပ်တုန်း ကျွန်တော်လည်း မှောက်သွားတယ်။ သတိရလာတော့ ဒီအခန်းထဲ ရောက်နေတယ်။ ကျွန်တော့် ဖုန်းရော၊ ပိုက်ဆံအိတ်ရော၊ အဝတ်အစားတွေရော မရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျားလည်း တူတူပဲ မဟုတ်လား။”

ကေသီတို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ရုံတစ်ခုက လွဲရင် ဘာမှမရှိတော့ပါ။ ဖိနပ်ပင် မရှိတော့။

“ ကျွန်တော့်နာမည် ရဲလင်းပါ။ ခင်ဗျားနာမည်ကရော”

“ ကျွန်မ ကေသီပါ။”

တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပြီးတော့မှ ပြောစရာကုန်သွားသလို ၂ ယောက်လုံး ငြိမ်သွားကြသည်။ ကေသီလည်း ခုနက မွေ့ယာလေးပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူတို့ တိုက်မိပြီး ပြဿနာဖြစ်နေစဉ် ရောက်လာကြသူများက လူကောင်းများ မဟုတ်ကြသည်ကတော့ သေချာနေပေပြီ။ ပစ္စည်းတွေ လိုချင်ရင် မေ့နေတုန်း ယူသွားပြီး လူတွေကို လမ်းဘေးမှာ ထားခဲ့လျင် ရသားနှင့် အခုလို ပိတ်လှောင်ခံထားရတာကို နားမလည်ပါ။ သူတို့ကို မြင်သွားလို့ နှုတ်ပိတ်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ဟိုနားမှာပင် သတ်ခဲ့လို့ ရနိုင်သည်။ ဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါ။

“ ကျွန်တော့်အမေ နေမကောင်းဘူး၊ ဆေးရုံမှာဗျ။ အဲ့ဒီကအပြန်မှာ ဖြစ်တာ။ အိမ်မှာ တရေးအိပ်ပြီးရင် လူနာပြန်စောင့်ရဦးမှာ၊ အခုတော့ ဒုက္ခပါပဲဗျာ။”

သူ့ဖက်က နံရံကို ကျောမှီချလိုက်ရင်း ရဲလင်းက ငိုသံပါကြီး နှင့် ညည်းသည်။ စစချင်း ဇဝေဇဝါ နှင့် ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော ကေသီလည်း အခုမှ ဝမ်းနည်းဖို့ ကြောက်လန့်ဖို့ သတိရလာသည်။ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တကိုယ်လုံး ပြန့်နှံ့လာသောကြောင့် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားရင်း ကျောပြင်ကို နံရံမှာ တင်းတင်းကပ်ထားလိုက်မိ၏။ မျက်စိတွေကို မှိတ်ထားလိုက်မိသော်လည်း မျက်ရည်များက တပေါက်ပေါက် လွင့်ကျလာသည်။

……………………………………………..

(၁၂)

ဘွိုင်လာဆုလိုမျိုး အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ ၂ ယောက် အခန်းထဲဝင်လာသောအခါ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်နေသည့် အင်္ကျီအဖြူနှင့် လူက လှည့်ကြည့်၏။

“ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေးပဲ မဟုတ်လား။”

“ အေးဆေးပါပဲ။”

“ ကျန်တဲ့ ကောင်တွေရော”

“ အပြင် ခဏ သွားကြတယ်။”

“ ဟာ …ဆရာကြီးက ကိုးနာရီမှာ စကားပြောမယ်လို့ ခုန လှမ်းပြောတယ်ကွ။”

“ ငါတို့ ၂ ယောက် ရှိရင် ရပါတယ်ကွာ၊ အားလုံး ဝိုင်းပြောစရာမှ မလိုတာ။”

ဝတ်စုံပြာ ၂ ယောက်က အမှုမထားသလို ပြောရင်း အင်္ကျီအဖြူဘေးက ကုလားထိုင်တွေမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အင်္ကျီအဖြူလည်း ကွန်ပျူတ ဖက် ပြန်လှည့်သွားသည်။ ခဏနေတော့ ကျွန်ပျူတာ မှန်ပြင်မှာ လူတစ်ယောက်ပုံ ဖျပ်ကနဲ ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူက မျက်လုံး ၂ လုံးနှင့် ပါးစပ်နေရာမှာသာ အပေါက်တွေပါသော ခေါင်းစွပ်ကြီး နှင့် ဖြစ်သည်။ အောက်မှာတော့ တိုက်ပုံလိုလို ဝတ်ထားသည်ဟု ထင်ရပေမယ့် အင်္ကျီအပေါ်ပိုင်းကို ခေါင်းစွပ်အနားစတွေက ဖုံးထားလို့ သေသေချာချာ မပြောနိုင်ပါ။

“ ဟေ့ကောင်တွေ ဘယ်လို အခြေအနေရှိသလဲ။”

ကွန်ပျူတာ ရှေ့မှာ လူ ၃ ယောက် ပူးကပ်သွားကြ၏။

“ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာကြီး။”

ဝတ်စုံပြာတစ်ယောက်က ဖြေသည်။

“ ဟို ကောင်လေးကို ရခဲ့လား။”

“ ရခဲ့ပါတယ် ဆရာကြီး၊ သူ့နားမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိလို့ ကောင်မလေးကိုပါ လမ်းကြုံ ဆွဲခေါ်လာပါတယ်။”

“ မင်းတို့ စစ်ပြီးပြီလား။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကောင်လေးက လူပျိုအစစ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ မစစ်ဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းက တော်တော်လှတယ်။ ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံ ရိုက်ထားတယ်၊ ဆရာကြီး ကြည့်ချင်ရင် ပို့လိုက်ပါမယ်။”

“ အေး ပို့လိုက်၊ ကောင်လေးပုံလည်း ပို့လိုက်။ ဆေးစစ်ထားတဲ့ result တွေလည်းပေး ”

“ ဒါပေမယ့် ဟိုလေ ကောင်လေးပစ္စည်းက နည်းနည်းသေးတယ် ဆရာကြီး၊ အဲဒါ ဆေးထိုးလိုက်ရမလား။”

“ ရီးမှပဲ၊ ဆေးထိုးပြီး ကြီးတာက ဘယ်လိုလုပ် ဈေးကောင်းရမှာလဲ။ မင်းတို့ကောင်တွေ အားယားနေတာပဲ။ ဝယ်လက်မရခင် စပ်ကြားမှာ အချိန်ရသေးတယ်။ ပန့်ဆွဲပေးလိုက်၊ ကြားလား။”

“ ဟုတ် … ဟုတ်ကဲ့”

ဆရာကြီဆိုသူ အမိန့်ကြောင့် အင်္ကျီအဖြူက စပ်ဖြဲဖြဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဝတ်စုံပြာ ၂ ယောက်ကတော့ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

“ ငါလည်း အားရင် လာကြည့်မယ်။ မင်းတို့ကောင်တွေ သောက်ပျင်း ခိုမနေကြနဲ့၊ ဒါပဲ။”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။”

ဒီတခါတော့ ၃ ယောက်လုံး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။ ကွန်ပျူတာပေါ်က ဆရာကြီးပုံလည်း ဖျပ်ကနဲ ပျောက်သွားသည်။

“ ယောက်ျားလေးခန်းရော မိန်းကလေးခန်းပါ ပြည့်နေလို့ သူတို့ ၂ ယောက်ကို တစ်ခန်းထဲ ထည့်ထားရတာ မပြောလိုက်ရဘူး။”

ဝတ်စုံပြာတစ်ယောက်က ညည်းသလို ပြောလိုက်ရာ အင်္ကျီအဖြူက ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားဖြင့်

“ ဆရာကြီးကို အဲဒီလောက်ထိ အသေးစိတ် လိုက်ပြောနေစရာလား။ စိတ်မထင်ရင် မင်းတို့ပဲ အဆဲခံရမှာ၊။”

“ ဒါပေမယ့် ဆရာကြီးက လာမယ် လာမယ်ဆိုပြီး တခါမှလည်း လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆဲမယ်ဆိုရင် ဦးရွှေဘကပဲ တို့ကိုဆဲမှာ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး ပန့်ဆွဲတာက တကယ်ကြီးလာလို့လား။”

“ ကြာကြာလုပ်ရင်တော့ ကြီးတာပေါ့ကွ၊ ဒါပေမယ့် တို့က အဲဒီလောက် အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ တို့ရောင်းတဲ့အချိန်မှာ ဒီကောင့်ဟာက ဖောင်းကြွနေရင် ပြီးပြီ။ ကျန်တာက ဝယ်တဲ့သူကိစ္စ တို့နဲ့မဆိုင်ဘူး။”

“ အခု သူတို့ ဘာလုပ်နေကြလဲ။”

အင်္ကျီအဖြူက သူ့နောက်ကျောဖက် နံရံပေါ်မှ CCTV မော်နီတာများဆီသို့ မေးငေါ့ပြသည်။

“ ကောင်မလေး ပြန်သတိရလာပြီ။ လောလောဆယ်တော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့။ ငေါင်နေကြတယ်။ မင်းတို့ အားတယ် မဟုတ်လား။ စတိုထဲမှာ ပန့်တွေ ရှိတယ်။ ဟိုကောင်တွေ ပြန်လာရင် ကောင်လေးကို ပန့်သွားဆွဲပေးလိုက်ကြ။”

……………………………………………..

(၁၃)

သန်းအောင်မြင့် သတိရလာချိန်မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က လာပြီး ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ကြောင်း ပြောတော့ ကိုယ့်စိတ်နှင့်ကိုယ် ပြောင်းခဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ဆိုရင်ဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာစရာ သတင်းစကား ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဟုသာ ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြန်ပြောမိသည်။ တကိုယ်လုံး ပတ်တီးတွေနှင့် သန်းအောင်မြင့်၏ အနေအထားက ဒီလောက်ပဲ ပြောနိုင်မှာမို့ ဆရာဝန်ကလည်း အသာအယာ ပြုံးပြပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။

အနာသက်သာအောင် ဆေးတွေပေးထားလို့ ခံရခက်လောက်အောင် မနာသည့်တိုင် နာကျင်မှုတွေကို ခံစားသိနေသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လေးရှိနေ၏။ အောက်ပိုင်းကတော့ ဒူး ၂ ဘက်မှာ တန်းတွေခံထားပြီး ပေါင်ခပ်ကားကားလေးနှင့် နေရသည်။ တင်ပါးဆုံကွင်းနှင့် အရိုးတွေကို ပြုပြင်ထားရသောကြောင့် အဲဒါတွေ အသားကျသည်အထိ ဒီအတိုင်းပဲ လနှင့်ချီ၍ နေရဦးမည်ဟု ဆိုသည်။

ဆရာဝန်တွေက ဖုန်းလည်း သုံးခွင့်မပြုသည့်အတွက် သန်းအောင်မြင့်အတွက် အပျင်းဖြေစရာမှာ ခြေရင်းမှာ ချိတ်ထားသည့် TV တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်တွေ လာတွေ့ခွင့် ရပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်ဆီကို လာမည့်သူ မရှိပါ။ ခင်မျိုးဆွေလည်း အလုပ်များနေပုံရသည်။ မီးမီးဆိုသည့် ထရန်စ်လေး ရောက်လာမှ ခင်မျိုးဆွေအမေ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြောင်း သိရ၏။

မီးမီးကတော့ ဝတ္တရားကျေပါသည်။ ခင်မျိုးဆွေကြောင့်သာ သိကြရပြီး တွေ့တာလည်း ဘာမှမကြာသေးပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်ကို သူနှင့် ဘဝတူရယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အချိန်ရရင်ရသလို ရောက်လာကာ အားပေးတတ်သည်။ သူမလာနိုင်သည့် နေ့တွေမှာဆိုရင်တော့ သန်းအောင်မြင့် အလုပ်က TV ကြည့်ရင်ကြည့်၊ မကြည့်ချင်ရင် သူနာပြုလေးတွေကို ပိတ်ခိုင်းပြီး အိပ်၊ သို့မဟုတ် လုလုအကြောင်း စဉ်းစားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

လုလုလည်း ခွဲစိတ်မှု အဆင်ပြေရဲလားလို့ ဆရာဝန်တွေကို မေးကြည့်တော့ အဆင်ပြေကြောင်းလောက်သာ သိရသည်။ ဘာမှ များများစားစား မပြောကြ။ များသောအားဖြင့် ဒီလို အပေးအယူလုပ်သူချင်းက ပတ်သက်မှုမရှိကြတာကြောင့် သူတို့ချင်း ရင်းနှီးကြတာကို မသိသည့် ဆရာဝန်တွေက သာမန်လောက်ပဲ ပြောပြကြတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်က ညီးငွေ့ဖွယ်ရာ အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရန် သန်းအောင်မြင့်အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက လုလုနှင့် ပတ်သက်တာတွေ တွေးနေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ စတွေ့တုန်းက အကြောင်းတွေ၊ ဘောလုံးပွဲ တူတူကြည့်ခဲ့ကြ၊ တူတူ လောင်းခဲ့ကြတာတွေ၊ ၂ ယောက်အတူ ထိုင်ဖြစ်သည့် ဘီယာဆိုင်၊ လဘက်ရည်ဆိုင်တွေ။ ပြောခဲ့ကြသည့် စကားတွေ။ လုလု နှင့် ပတ်သက်ခဲ့တာ မှန်သမျှကို ပြန်တွေးကြည့်သည်။

လုလု ငယ်ငယ်က ဘောလုံးကန် ကောင်းသည်ဟု ပြောကြသည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် အဲဒီတုန်းက မဆုံသေးပေမယ့် သိသည့်သူတွေဆီက ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးအသင်းမှာ ကန်ရင် နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်တောင် ဖြစ်လောက်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ကြီးသော လုလုက အမျိုးသမီးအသင်းမှာ မကစားနိုင်ဟု တင်းခံခဲ့သောကြောင့် အရပ်ထဲမှာ အပျော်ကန်ခြင်းမျိုးလောက်နှင့်သာ ပြီးခဲ့ရသည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် ရင်းနှီးချိန်မှာတော့ လုလု ဘောလုံးမကန်တော့၊ ဘောပွဲပဲ လောင်းတော့သည်။ အခုလို ယောက်ျားဖြစ်သွားသည့် အချိန်မှာတော့ ပြန်ကစားဖြစ်ဦးမလား မသိပါ။ သန်းအောင်မြင့်တို့ဆီမှာ မကြုံသေးပေမယ့် သူများနိုင်ငံတွေမှာတော့ လိင်ပြောင်းတွေ ဝင်ကစားခွင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်က ဘာလို့ဘောလုံးမကန်တော့တာလဲ မေးတုန်းက

“ အသက်ကြီးပြီလေ”

ဟု လုလုက စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ဖြေဖူးသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးရင် ဖြစ်လာမည့် အနာဂါတ်ကိုလည်း တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး တွေးကြည့်မိသည်။ အနာဂတ်က ဘယ်လိုပင်တွေးတွေး သန်းအောင်မြင့်အတွက်တော့ ပျော်စရာတွေ ဖြစ်နေသည်။

ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာသည့်အခါ နာကျင်မှုတွေလည်း တစတစ လျော့ပါးသွားသည်။ အရိုးတွေကို သက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်ကြီးက စိတ်တိုင်းကျသွားတော့မှ သန်းအောင်မြင့် ကုတင်ပေါ်က ဆင်းရသည်။ လူလည်း ကိုယ်ရည်တော်တော် စစ်သွားတာကို သတိထားမိသည်။ ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည့် သူနာပြုဆရာမလေးတွေကတောင် အဆီထုတ်ပစ်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူးဟု ပြောကြသည်။ ချုပ်ရိုးတွေ ကျက်သွားပြီးနောက် လဲတပ်ထားသော ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတွေ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်ပြီဟု ဆရာဝန်တွေ သတ်မှတ်လိုက်ပြီးသည့်နောက် သန်းအောင်မြင့် နာလံထဆောင်သို့ ပြောင်းရသည်။ အဲဒီမှာ ဆက်နေရင်း ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ အသားသေသွားပြီဆိုလျင် တခြားကျန်တာတွေ ဆက်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

နာလံထဆောင်မှာနေရင်း ကြုံရသည်များက သန်းအောင်မြင့်အတွက် အသစ်တွေ ဖြစ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် စရောက်သွားသည့်နေ့က သူ့အရင် လူနာတစ်ယောက်သာ ရှိနှင့်သည်။ မန္တလေးမှနေ၍ ရန်ကုန်က အလှပြင်ဆိုင်မှာ လာအလုပ်လုပ်ရင်း ထီပေါက်သောကြောင့် ရသည့်ပိုက်ဆံ အကုန်သုံးပြီး အဝယ်နှင့် ပြောင်းခဲ့သူ မောင်သိန်းဇော် ဆိုသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

“ ဒဲ့ချိန်း မစောင့်ဘူးလား။”

“ လဲမယ့်သူမရှိလို့ အဝယ်နဲ့ပဲ လုပ်လိုက်ရတယ်။”

ရှိသမျှပြောင်သွားလို့ ဆေးရုံကဆင်းရင် အားလုံး တစ်ကနေ ပြန်စရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ပျက်ပုံမရသည့် ကောင်လေး (သို့မဟုတ် ကောင်မလေး) ကို သန်းအောင်မြင့် အားကျမိသည်။ သူကလည်း Package A ယူပြီး စိတ်တိုင်းကျ လုပ်နိုင်သည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ပြန်အားကျ၏။

“ ငါလည်း အိမ်နဲ့ ခြံရောင်းပြီး လုပ်ရတာပါ၊ သိပ်အထင်မကြီးပါနဲ့”

“ ဒါပေမယ့် ယူက ဒဲ့ချိန်းလည်း ရလိုက်တယ်လေ၊ ပစ္စည်းကလည်း အလတ်ကြီးတွေ၊ နောက်နှစ် ၂၀ လောက် လုပ်စားလို့ရတယ်။”

သူ့စကားကြောင့် သန်းအောင်မြင့် နည်းနည်း ကျောချမ်းသွားရသည်။

“ ငါက လုပ်စားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ ဒီသဘောမျိုးပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အသုံးချလို့ ရတယ်လို့ ပြောတာပါ။ ကိုယ့်ဖာသာ ဘယ်လိုသုံးသုံးပေါ့၊ တကတည်းမှပဲ အထအန ကောက်နေသေးတယ်။”

မောင်သိန်းဇော်က သူ့စိတ်နှင့်သူ မိန်းမဖြစ်ချင်လို့ ပြောင်းလာသူဆိုတော့ ဒီလိုလုပ်နိုင်ဖို့ သူဘယ်လို ကြိုးစားခဲ့ရကြောင်း၊ မိသားစုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မိန်းမလျာဘဝနှင့် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်းတွေ ပြောပြတတ်သည်။ အခုချိန်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရယ်လို့ ပြောနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်လာလို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ လုလုကြောင့် ပြောင်းမိသည့် သန်းအောင်မြင့်မှာတော့ သူ့လို ပြောစရာတွေမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် နားထောင်သမား သက်သက် လုပ်နေရ၏။

Package A သမား ဖြစ်သည့် သန်းအောင်မြင့်က သူ့လို ဟော်မုန်းကုထုံးတွေ ယူပြီး နာလံထဆောင်မှာချည်းပဲ မနေရပါ။ Package ထဲမှာ ပါတာတွေ လုပ်ဖို့ ခဏခဏ ပြန်သွားနေရသည်။ အကြာဆုံးကတော့ မိန်းမကိုယ်လုံးမျိုး ဖြစ်အောင် ပြန်ပြင်ရသည့် အချိန်နှင့် မျက်နှာကိုပြင်သည့် အခါတွေ ဖြစ်သည်။ နာလံထဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာတိုင်း တသွေးတမွေး ပြောင်းလဲလာသည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ကြည့်၍ မောင်သိန်းဇော် ဆွေ့ဆွေ့ခုန်အောင် သဘောကျနေတတ်သည်။

သန်းအောင်မြင့် နောက်မှ ရောက်လာသည့် အေးချမ်းကတော့ နိုင်ငံခြားမှာ နှစ်ရှည်လများ သွားအလုပ်လုပ်၍ ပိုက်ဆံစုပြီး ပြောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူလည်း အဝယ်နှင့်ပဲ ဖြစ်သည်။ အတွေ့ အကြုံစုံပြီး စာအကြောင်း ကဗျာအကြောင်းတွေ စိတ်ဝင်စားသည့် အေးချမ်းနှင့် သန်းအောင်မြင့်တို့ ခဏချင်းပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။

ဆေးရုံကဆင်းရင် ကလျာမိမိချမ်းလို့ နာမည်ပြောင်းရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိမိလို့ အခုကတည်းက အပြောကျင့်နေသော အေးချမ်း ပြောပြတော့မှ တခြားနိုင်ငံများတွင် အသက်ကြီးလာသော အမျိုးသမီးများက အမျိုးသမီးငယ်များ၏ အင်္ဂါကို ဝယ်လဲကြသည့်အကြောင်းတွေ သန်းအောင်မြင့် ကြားဖူးရ သည်။ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတို့၏ မျိုးပွားအင်္ဂါကို အစုံလိုက် ပြောင်းတပ်လိုက်လျင် ပြန်လည်နုပျို လန်းဆန်းလာပြီး လိင်မှုကိစ္စမှာလည်း ခံစားချက်တွေ ပြန်ကောင်းလာသည်ဟု ယူဆကြ၍ ဖြစ်သည်။

“ ဒီမှာလည်း အခု အဲဒါမျိုး လိုက်လုပ်နေတာတွေ ရှိနေပြီ ထင်တာပဲ။”

“ ဒဲ့ချိန်း လုပ်ကြတာတော့ သိတယ်။ မိန်းကလေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်တွေက ဒီအတိုင်း ရောင်းပါ့မလား။”

အေးချမ်းက မျက်မှန်ကိုင်းကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း ပြုံးသည်။

“ ဝယ်လိုအားရှိရင် ရောင်းလိုအားက ဈေးကွက်ဆီကို ရောက်လာတတ်တာပဲလေ။ တချို့တွေကတော့ ငွေကြေး မပြေလည်လို့ ရောင်းကြတယ်။ အများဆုံးကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတွေ မှောင်ခိုရောင်းတဲ့ သူတွေဆီက လာတာပေါ့။ မိမိ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆီမှာဆိုရင် မိန်းကလေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် တစ်ယောက် ပျောက်သွားတယ်ဆိုရင် အဲဒီဂိုဏ်းတွေ လက်ချက်ဖြစ်ဖို့ ၇၅% လောက် ရှိတယ်။”

ငွေလိုလို့ ရောင်းသူတွေကတော့ ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီနည်းနှင့် အတုပြန်လုပ်ထားလိုက်ကြသည်။ လက်ရာကောင်းရင် ကောင်းသလို အစစ်နှင့် မခြားပါ။ ဆီးသွား၍ ရသည်။ လိင်ဆက်ဆံလိုပါက ဆက်ဆံနိုင်သည်။ သို့သော် ကလေးတော့ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ အာရုံခံစားနိုင်သည့် အကြောများ မရှိတော့၍ လိင်ဆက်ဆံသည့်အခါ မိန်းမအင်္ဂါအစစ်က ပေးသည့် ခံစားမှုမျိုးလည်း မရတော့ပါ။

“ သိပ္ပံပညာ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်တိုးတက် ခံစားမှု အာရုံကိုတော့ မပေးနိုင်တာ အဲဒါက သက်သေပဲ။”

ဟု အေးချမ်းက မှတ်ချက်ချသည်။

“ ဒီမှာ မင်းတို့ ဝယ်တာကြတော့ကော”

အေးချမ်း နှင့် မောင်သိန်းဇော်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ တရားဝင်လုပ်တာပါ။ မှောင်ခိုဝယ်တာက ဈေးလည်းကြီးတယ်၊ နောက်ပြီး မိမိကြောင့် သူတပါး မထိခိုက်စေချင်ပါဘူး။ သူတို့လိုတာ ဖြုတ်ယူပြီးရင် ကောင်မလေးတွေကို အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေက….”

အေးချမ်းက လည်ပင်းနားမှာ လက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဆွဲပြသည်။ သတ်ပစ်လိုက်သည် ဆိုသည့် သဘော ဖြစ်သောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ကျောချမ်းသွားမိ၏။ သိပ္ပံပညာ၏ တိုးတက်မှုကြောင့် သားကောင်ဖြစ်ရသည့် မိန်းကလေးငယ်များအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

“ တရားဝင်မှာတောင် ဈေးအမျိုးမျိုး ရှိတယ်။ ငယ်လေ ဈေးကောင်းလေပဲ။ အဲဒါကြောင့် မိမိတို့က ယူ့ကို အားကျနေတာ။”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ မိမိဝယ်လိုက်တဲ့ မိန်းမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျထားတဲ့ ကလေး ၂ ယောက်အမေ အသက် ၃၀ ကျော် ။ မလိုတော့လို့ ရောင်းတာတဲ့။ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီလောက်တန်ပဲရလို့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။”

“ များဟာက ကလေးအမေတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ထောင် ၃ ဆက် ကျဖူးတယ်တဲ့၊ နှုတ်ခမ်းသားကြီးတွေကလည်း တွန့်လိမ်ပြီး လန်ထွက်နေတယ်။ ဆရာဝန်ကြီးတွေက ဖြတ်ပြီး ပြန်လုံးပေးလိုက်လို့ တော်သေးရဲ့။”

“ သွေးမဆုံးသေးတာပဲ တော်သေးတယ်လို့ မှတ်ရတာပေါ့ဟာ။”

သူတို့ ၂ ယောက် အပြန်အလှန် ပြောနေကြတာကို ကြည့်ရင်း သန်းအောင်မြင့်မှာ ၂၄ နှစ် သမီး လုလု၏ အမှန်အကန် ပစ္စည်းနှင့် သားအိမ်ကို ရလိုက်ခြင်း အတွက် ဂုဏ်ယူရတော့ မလိုလို၊ သူတို့ ၂ ယောက်ကိုပဲ သနားရတော့ မလိုလို အီလည်လည်ကြီး ခံစားရသည်။

သန်းအောင်မြင့်ထက် သူတို့က သာတာ တစ်ချက်တော့ ရှိပါသည်။ သူတို့က အဓိက ပစ္စည်းကိုပဲ ဝယ်လဲခဲ့တာ ဖြစ်သောကြောင့် အပေါ်ပိုင်းတွေက ဆီလီကွန်နှင့် ဖူးကြွလှပနေကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ လုလုဆီက အရှိအတိုင်း ယူခဲ့တာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ၂ ယောက်လိုတော့ တတုံးတခဲ မောက်ကြွားနေခြင်းမျိုး မရှိပါ။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် ကျေနပ်ပါသည်။ နောက်ပြီး လုလုက ယောက်ျားစိတ်ပေါက်နေပေမယ့် အထက်ပါပစ္စည်းက တန်းဝင်သည့် သူဖြစ်ပါသည်။

နောက်ပြီး သူတို့နှင့် အတူတူနေရတာက သန်းအောင်မြင့်အတွက် အကျိုးရှိသည်။ သန်းအောင်မြင့်က တဒင်္ဂ မိုက်မဲမှုနောက်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ လိုက်လာသူ ဖြစ်ပေမယ့် အေးချမ်းနှင့် မောင်သိန်းဇော်တို့က သူတို့ ဘဝတလျှောက်မှာ ဒီအတွက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ လေ့လာခဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် လိင်ပြောင်းပြီးနောက်မှာ ဆောင်ရန်ရှောင်ရန်တွေကို သူတို့ဆီက လေ့လာသင်ယူရ၏။ သူတို့ ဘာကြောင့်၊ ဘာလိုချင်လို့ ဒီလိုပြောင်းရတာလဲလို့လည်း စောကျောကြည့်မိသည်။

သန်းအောင်မြင့်၏ ရည်ရွယ်ချက်က လုလု ဖြစ်သည်။ လုလု စိတ်ချမ်းသာဖို့၊ တနည်းဆိုရသော် လုလုကို ရဖို့ မွေးရာပါ ပစ္စည်းနှင့် ရင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဒီကောင်လေး (အခုတော့ ကောင်မလေး) နှစ်ယောက်က ဘာကိုမျှော်လင့်ကြပါသနည်း။ ခုနက အေးချမ်းပြောသလို အတုလုပ်၍ မရနိုင်သည့် ခံစားမှုကို လိုချင်ကြ၍လား။

ယောက်ျားက မိန်းမစိတ်ပေါက်နေတာ သို့မဟုတ် မိန်းမက ယောက်ျားစိတ် ဖြစ်နေတာတွေနှင့် ပတ်သက်လို့ သန်းအောင်မြင့်စိတ်ထဲမှာ အရင်တုန်းက ဘယ်လိုမှမနေပါ။ အလိုက်အထိုက် ဆက်ဆံပြီး ဒီလိုပဲ နေလိုက်သည်။ တိုးတက်လာသည့် ဆေးပညာကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ လိင်ကို လိုသလိုပြောင်း၍ ရနိုင်လာတာတွေကို သိနေမြင်နေရပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် အတွက်ကတော့ ကိုယ်နှင့် ဘယ်လိုမှ မသက်ဆိုင်ခဲ့သော အရာတွေ ဖြစ်သည်။

လုလုကို ချစ်မိခဲ့ပြီးနောက်တွင် အမြင်တမျိုး ပြောင်းခဲ့သည်ကိုတော့ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် အမြတ်တနိုး ချစ်ရသော လုလုက ယောက်ျားစိတ်ပေါက်ပြီး ယောက်ျားလေး ဖြစ်ချင်နေသောအခါမှာတော့ မခံစားနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ လောကကြီးမှာ ဒီလိုမျိုး မိန်းမကနေ ယောက်ျားစိတ်ပေါက်တာတွေ၊ ယောက်ျားကနေ မိန်းမဖြစ်ချင်တာတွေ မရှိရင်ကောင်းမှာပဲဟု တွေးတတ်လာသည်။ တနည်းဆိုရသော် (မပြစ်မှားဝံ့သည့် လုလုမှ လွဲ၍) အဲဒီလို လူတွေကို မကြည်မလင် ကြည့်တတ်လာခဲ့သည်။ လိင်ပြောင်းသူတွေကို လက်သံပြောင်ပြောင် နှင့် အွန်လိုင်းပေါ်မှာ နှိပ်ကွပ်နေသော စိုင်းလင်ဗန်း၏ ပရိတ်သတ်တစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုလု စိတ်ကြည်ပုံရသည့် အခါမျိုးကြရင် စိုင်းလင်ဗန်းပို့စ်တွေ ဖတ်ပြမိသည်။ စိတ်လိုရင်တော့ လုလုက ရယ်ရယ်မောမော နားထောင်ပါသည်။ စိတ်အခန့်မသင့်သည့် အခါမျိုးနှင့် သွားတိုက်ဆိုင်ရင်တော့

“ အဲဒီ စာရေးဆရာက ပန်းသေနေလို့ အဲဒါမျိုးတွေ ရေးတာ ဖြစ်မယ်။”

ဟု မိန်းမမဆန်စွာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း မှတ်ချက်ချတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သန်းအောင်မြင့်သည်လည်း စိုင်းလင်ဗန်း သရော်တတ်သည့် လူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

တခါတလေကြတော့လည်း ဘာကြောင့် ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့ပါလိမ့်ဟု တွေးမိတတ်သည်။ လုလုကိုချစ်လို့ ဆိုသည့် အဖြေက အရင်ဆုံးရသည့် အဖြေဖြစ်သလို နောက်ဆုံးမှာ ထွက်လာတာကလည်း ဒီအကြောင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှာ လုလုသည်လည်း တခြား နာလံထခန်းတစ်ခုထဲမှာ သူလိုလူတချို့နှင့် အတူ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ဖုန်းမခေါ်ရုံမျှမက မက်ဆေ့ချ်လေးပို့ပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းဖော်တောင်မရသည့် လုလုကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတာတော့ အမှန်ပင်။ သူအဖြစ်ချင်ဆုံး ဘဝကို ဖြစ်ခွင့်ရသွားလို့ အပျော်လွန်ပြီး သတင်းမေးဖို့ မေ့နေတာကြောင့်ဟုသာ စိတ်ကို ကျိတ်ဖြေရ၏။

သန်းအောင်မြင့်ဖက်ကစပြီး ဖုန်းခေါ်ရင်ဖြစ်ဖြစ် မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင်ဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရပေမယ့် လက်တွန့်နေရသည့် အကြောင်း ရှိသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရလျှင် လုလု လုံးဝ အံ့သြမင်သက်သွားစေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ လုလု နှင့် ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီသော၊ လုလုနှင့် သူနှင့် တွဲသွားချိန်တွင် ယောက်ျားအားလုံးက လုလုကို မနာလိုဖြစ်ကြရမည့် အနေအထားမျိုးသို့ မရောက်မချင်း လုလုနှင့် မတွေ့ချင်ပါ။ ရှိသမျှငွေတွေ အကုန်ပုံပြီး သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ ဒီလိုရည်ရွယ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံမတက်ခင်က ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီ လုပ်ဖို့ ပန်းချီဆရာနှင့် အတူဆွဲခဲ့သည့် ပုံကို နောက်ပိုင်းမှာ သေသေချာချာ ကြည့်မိတော့ ယောက်ျားစိတ်ပေါက်နေသော လုလု လိုက်ငေးခဲ့သော၊ သဘောကျသည်ဟု ဖွင့်ပြောခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးတွေနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် ၊ တနည်းပြောရရင် လုလုကြိုက်တတ်သည့် မိန်းမပုံမျိုး ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လုလု သဘောကျသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

………………………………………

(၁၄)

ဝုန်းကနဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး လူ ၄ ယောက် ဝင်လာသောကြောင့် ရဲလင်း နှင့် ကေသီ အလန့်တကြား ထရပ်မိကြသည်။ အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝင်လာသူတွေက ကေသီ့ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ ရဲလင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ သွားကြ၏။

“ ဟေ့ကောင် အင်္ကျီချွတ်စမ်း”

မာမာထန်ထန် ပြောလိုက်သည့် အသားညိုညို ဂင်တိုတို လူ၏ လက်ထဲမှ အနက်ရောင် ပစ္စတို သေနတ်ကိုကြည့်ရင်း ရဲလင်း ဇောချွေးတွေ ပြန်လာသည်။ နောက်ထပ် ၂ ယောက် လက်ထဲမှာလည်း အနက်ရောင် ရာဘာတုတ်များ ကိုင်ထားကြသည်။ တုတ်ထိပ်က သတ္တုခွေများက အလင်းရောင်မှာ ပြောင်လက်နေကြ၏။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ စက္ကူဗူး ခပ်ရှည်ရှည်တစ်ခု ကိုင်ထားသည်။

“ ဘာလို့ ချွတ်ရမှာလဲဗျ”

ဟန်ကိုယ့်ဖို့လုပ်ပြီး ခပ်တည်တည် ပြန်ပြောလိုက်သည့် စကားမဆုံးသေးမီ ရာဘာတုတ် တချောင်းက မျက်နှာပေါ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျလာသည်။ လက်ကာလိုက်ပေမယ့် နောက်ကျသွားသည်။ မျက်လုံးထဲမှာ ကြယ်တွေ လတွေ တလက်လက်ထပြီး ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားစဉ် နောက်တစ်ယောက်ကပါ ကျောပြင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်၍ ရဲလင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေလဲသွားသည်။

“ ဟေ့ကောင် ပြန်ထပြီး အင်္ကျီချွတ်စမ်း။”

“ မထဘူးဗျာ”

ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်မိလို့ တုတ်ချက်တွေ ကျမလာမီ လက်ကို မြှောက်ကာလိုက်မိပေမယ့် ရဲလင်း ထင်သလို အရိုက်မခံရပါ။ သို့သော် တဂျစ်ဂျစ် မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ရဲလင်းတကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ထွက်သွားသည်။ နာလွန်း၍ တင်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်ပြီး အော်ညည်းနေမိ၏။ ရာဘာတုတ်၏ ထိပ်ပိုင်းက ကျဉ်စက် အဖြစ်လည်း သုံးနိုင်သည်။ သူနှင့် ထိသည့်နေရာသာမက တကိုယ်လုံး အနှံ့ပြန့်သွားအောင်နာ၏။

“ ထစမ်း၊ ထစမ်း၊ မထမချင်း လုပ်နေမှာနော်”

“ ထလိုက်ပါရှင်၊ သူတို့ပြောသလို လုပ်လိုက်ပါ။ ရှင်တို့ကလည်း တော်ကြပါတော့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။”

ငိုသံလေးနှင့် ပြောလိုက်သော ကေသီ့အသံကို အားတင်းကာ ဒယီးဒယိုင် ထရပ်ရင်း ကြားရသည်။ နံရံကို ကျောမှီရပ်မိချိန်မှာ ကေသီ့ဖက်ကို လှမ်းကြည့်မိတော့ ကုပ်ကုပ်လေးထိုင်ရင်း နံရံကို ခေါင်းစိုက်ထားတာ မြင်ရသည်။ ရဲလင်း နှိပ်စက်ခံနေရတာကို မကြည့်ဝံ့လို့ ဖြစ်မည်။

စိတ်လျှော့ပြီး ခါးစည်းကြိုးကို ဖြေချလိုက်ရာ သေနတ်ကိုင်ထားသည့် လူက အင်္ကျီကို ဂုတ်ကနေဆွဲယူလိုက်၍ သူ့လက်ထဲပါသွားပြီး ရဲလင်း ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်ကျမှ စက္ကူဘူးရှည် ကိုင်ထားသူက ကော်နှင့်လုပ်ထားသည့် ပြွန်တံရှည်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်တာ နှင့် ဘာမှန်း ရဲလင်း သိလိုက်ပါသည်။ အမျိုးသားများ လိင်အင်္ဂါ ရှည်အောင် ကြီးအောင် လေ့ကျင့်ကြသည့် ပန့်နှင့် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲဆိုတာ နားမလည်ပါ။

“ ဟေ့ကောင် မင်းဟာကို ဒီအပေါက်ထဲထည့်၊”

ရဲလင်းက ကြောင်တောင်တောင် နှင့် ပြန်ကြည့်တော့ သေနတ်သမားက နားရင်းတစ်ချက် အုပ်ပစ်လိုက်လို့ နားတွေ အူထူသွားရသည်။

“ မသာလေး မင်းကို ကောင်းဖို့ လုပ်ပေးနေတာကွ၊ ကြောင်တောင်တောင် လာမလုပ်နဲ့”

မလုံမလဲနှင့် ကေသီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ ကေသီကလည်း တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာပြန်လွှဲသွားတာ မြင်သည်။ ရဲလင်း စိတ်လျှော့ပြီး သူ့ဟာလေးကို အပေါက်ထဲ ထည့်တော့ ချောင်နေသည်။

“ သောက်ကျိုးတော့နည်းပြီ၊ လေမလုံရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ဟေ့ကောင် တောင်လာအောင် လုပ်စမ်း”

“ ဟေ့ကောင် ဂွင်းထုစမ်း၊ လုပ်လေ၊ မင်း အသားနာချင်လို့လား”

တစ်ယောက်တပေါက် ဝိုင်းအော်ကြရင်း ရာဘာတုတ်ထိပ်ပိုင်းက အဝတ်မဲ့ ပုခုံးနားကို တိုးကပ်လာသည်။ ရဲလင်းလည်း မတတ်သာတော့ဘဲ သူ့ဟာ ထလာအောင် လက်နှင့် ဆွရတော့သည်။ လက်နက်ကိုင် လူ ၄ ယောက်က ဝိုင်းထားသည့် အချိန်၊ အနှိပ်စက်ခံထားရသည့် အချိန်မှာ ဘယ်သူက ကာမစိတ် ထလာမည်နည်း။ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် တက်မလာပါ။

“ မရဘူးဗျ။”

“ မင်းက ပန်းသေနေတာလား။”

“ မသေပါဘူးဗျာ။ ခင်ဗျားတို့တွေ ဒီလောက်ကြီး ဝိုင်းအုံထားတဲ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ထလာမှာလဲဗျ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။”

လူ ၄ ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ ငါ အကြံရပြီ”

လက်အားနေသည့် တစ်ယောက်က ကေသီ့ကို ဒရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်လာသည်။

“ ရှင်တို့ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ”

“ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ကြပါနဲ့ ကျွန်တော် ရအောင်လုပ်ပါ့မယ်။”

ရဲလင်းနှင့် ကေသီက အမောတကော ပြောလိုက်ကြပေမယ့် သူတို့က အရေးမစိုက်ပါ။ တုတ်ကိုင်ထားသူတစ်ယောက်က ကေသီ့ကို အသလွတ်ကြီး ကျဉ်စက်နှင့် တို့လိုက်ရာ ကေသီ နာကျင်စွာအော်ရင်း ရေချိုးခန်း နံရံဖက်ဆီသို့ လဲကျသွားသည်။ ကေသီ့ကို ဆွဲခေါ်လာသူက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်ထူလိုက်ရင်း

“ နင်မြင်တယ်နော် ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်တတ်တယ်ဆိုတာကို၊ ခိုင်းတာလုပ်ရင် အသားနာသက်သာမယ်။ ကြားလား”

“ ဟုတ်ကဲ့”

ကေသီ တုန်တုန်ရီရီ နှင့် ခေါင်းလေးညိတ်သည်။

“ နင့် အင်္ကျီချွတ်”

“ ရှင်”

“ မရှင်နဲ့ ကိုယ့်ဖာသာ ချွတ်ရင် သက်သာမယ်၊ ငါတို့ ချွတ်ပေးရရင် နင် မချိမဆန့် နာရလိမ့်မယ်။”

ကေသီက ဟီးကနဲ ငိုချလိုက်၍ ရဲလင်းလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

“ နှမချင်း စာနာကြပါရှင်၊ ကျွန်မ ရှက်လို့ပါ။ မဟုတ်တာတွေ မခိုင်းကြပါနဲ့၊ ကျွန်မက မိန်းကလေးပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။”

“ ငိုမနေနဲ့၊ ရှက်မနေနဲ့၊ နင် သတိမေ့နေတုန်းက နင့်တကိုယ်လုံး ငါတို့ ဖြဲလှန်ကြည့်ပြီးသွားပြီ။ နင့်အမွှေး ဘယ်နှစ်ပင်ရှိတယ်ဆိုတာကအစ ငါတို့သိတယ်။ ချွတ်ဆိုရင် ချွတ်၊ အရိုက်ခံမလား၊ ကျဉ်စက်နဲ့ အတို့ခံမလား။”

ပြောပြောဆိုဆို တုတ်ကြီးက မျက်နှာနားသို့ ဝဲသွားသောကြောင့် ကေသီ တဟင့်ဟင့် ရှိုက်ရင်း ထလာသည်။ တုတ်ကိုင်ထားသူက တရွယ်ရွယ် လုပ်နေသောကြောင့် မျက်ရည်တွေကျရင်း ကေသီ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ ဒီနားကိုလာ။”

ကေသီ့ကို ရဲလင်း ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဆွဲလာသည်။ ရင်ဘတ်နှင့် ပေါင်ကြားကို လက်ကလေးတွေ နှင့် ကာထားရန် လုပ်လိုက်သေးပေမယ့် တစ်ယောက်က တဂျီဂျီမြည်နေသော ကျဉ်စက်နှင့် ထိုးမလိုလို ရွယ်လိုက်တာကြောင့် ကေသီ့လက်တွေ ဘေးတဖက် တချက်စီမှာ တွဲလောင်းကျသွားသည်။ မျက်စိမှိတ်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ကျနေသည့် မျက်နှာနီနီလေးကို ရဲလင်း မကြည့်ရက်သလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့်

“ ဟေ့ကောင် ဒီမှာ ကြည့်စမ်း နို့လေးတွေ မလှဘူးလား။ လုံးတင်းနေတာပဲ။ သေချာကြည့်။ အဖုတ်မွှေးလေးတွေကလည်း ဟိုဖက်ဒီဖက် ဘီးနဲ့ ခွဲထားသလို ညီနေတာပဲ။ ကြည့်ကြည့် သေချာကြည့်။ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မင်းဟာကို တောင်အောင်လုပ်”

ကေသီ့ကို အဝတ်အစားချွတ်ခိုင်းရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရဲလင်း အခုမှ သိတော့သည်။ သူတို့ အတင်းကြည့်ခိုင်းလို့ ကြည့်ပါသည်။ မျက်နှာသာမက တကိုယ်လုံး နီမြန်းနေသည့် ကေသီ့ကိုကြည့်ရင်း ရဲလင်းကောင်က လုံးဝထောင်မလာပါ။ လက်ညောင်းအောင် ဆွသော်လည်း နဂိုနေအတိုင်းသာ ရှိ၏။ ဟိုလူတွေလည်း စိတ်တိုလာပုံရသည်။

“ ကောင်မလေး နင်က သူ့ဟာကို ကိုင်ပြီး ဆွပေးလိုက်စမ်း။ ဟိုကောင် … မင်းက သူ့ နို့တွေကို ကိုင်ပြီး ဖီးလ်ယူ”

“ အဲ့လိုကြီးတော့ မလုပ်ချင် ….”

စကားတောင် မဆုံးလိုက်ရ ဝုန်းကနဲ ဝုန်းကနဲ အသံ ၂ ချက်နှင့် အတူ ရဲလင်း မျက်လုံးထဲမှာ မီးဝင်းဝင်းတောက်သွားသည်။ အံကြိတ်တင်းခံရင်း ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားသည့် အချိန်မှာ တဂျီဂျီ အသံတွေ အနားကို ကပ်လာသောကြောင့် ကဗျာကရာ မော့ပြီး ရပ်လိုက်ရသည်။

“ ကောင်မလေးကတောင် ဘာမှမပြောတာ မင်းက အဖြစ်သည်းနေရလား။ ကောင်မလေး လုပ်ပေးလိုက်၊ ဒီကောင့်ကို ရိုက်တာ မြင်တယ်နော်၊ နင့်ကိုလည်း တို့က ညှာမှာမဟုတ်ဘူး။”

လုံးဝ စာနာမည့်သူများ မဟုတ်တာကို သဘောပေါက်လိုက်လို့လား မသိပါ။ ရဲလင်း ညီလေးပေါ်ကို လက်ချောင်းနုနုလေးတွေ မရဲတရဲနှင့် ရောက်လာသည်။

“ ဟေ့ကောင် နို့ကို ကိုင်လေ၊ အသာလေး ဖြည်းဖြည်းပွတ်၊ ဟုတ်ပြီ၊ နင်က ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ လက်ငါးချောင်းနဲ့ သေသေချာချာဆုပ်။ ပြီးရင် ဒီလို… ဒီလို လုပ်”

တစ်ယောက်က လက်ဟန်အမူအရာနှင့် ပြသည်။ နောက်တစ်ယောက်က ခြိမ်းခြောက်သည့် သဘောနှင့် ကေသီ့ ပုခုံးပေါ် တုတ်တင်ထားသောကြောင့် ကေသီ့လက်ကလေးတွေ တုန်တုန်ရီရီ နှင့် လှုပ်ရှားလာ၏။ ကေသီ့ရင်သားလေးတွေက ချောမွတ်ပြီး တင်းအိနေပါသည်။ မကြီးလွန်း မသေးလွန်း အနေတော် အရွယ်အသားစိုင် နုနုတွေက တခြားအချိန်မှာဆိုရင် ရဲလင်းကို နှိုးဆွနိုင်မှာ သေချာပေမယ့် သူတို့ ၂ ယောက်အပါအဝင် လူ ၆ ယောက်နှင့် ပြည့်ကျပ်နေသော အခန်းထဲမှာ ရမ္မက်စိတ်တွေ ထလာရလောက်အောင် ရဲလင်းစိတ်က မယုတ်မာနိုင်ပါ။

“ သူတောင်းစား ဒါတောင် မရဘူးလား။”

ဟိုလူတွေကလည်း စိတ်ရှည်ကြပုံမရ။ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘာကြောင့် သူတို့တွေ စိတ်အားထက်သန်နေကြမှန်း ရဲလင်း နားမလည်ပါ။ ဒီလူတွေက လူကောင်းတွေ မဟုတ်တာက သေချာပါသည်။ ထုံးစံအရဆိုရင် ရုပ်ရည် သနားကမားနှင့် ချစ်စရာ ကိုယ်လုံးလေးရှိသော ကေသီက ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးရှင်တွေက ကေသီလို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီး နှင့် ရှိနေတာတောင်မှ ရှိသည်ဟုပင် ထင်သည့်ပုံမရဘဲ ရဲလင်းပစ္စည်း ထောင်ဖို့ကိုသာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

“ နင် ပုလွေမှုတ်တတ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ ရှင်”

“ မရှင်နဲ့ ။ မမှုတ်ဖူးရင်တောင် ဟိုကားတွေထဲမှာ မြင်ဖူးမှာပေါ့။ အဲ့ဒီကားတွေ မကြည့်ဖူးဘူးလို့တော့ ပြောင်မငြင်းနဲ့နော်၊ ဒီမှာ တွေ့လား”

နဖူးကို တုတ်နှင့် ခပ်ဆဆ ထိုးလိုက်၍ ကေသီ နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။

“ ကြည့်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။”

တစ်ယောက်က ကေသီ့နားနားသို့ ကပ်၍ အော်လိုက်ရာ ကေသီ တုန်တုန်ရီရီ နှင့် ခေါင်းလေး ညိတ်ပြရှာ၏။

“ ဒါဆို သူ့ကို မှုတ်ပေးလိုက်”

ကြားထဲက အားနာမိသွားသော ရဲလင်း မနေနိုင်တော့ပါ။ ကေသီ့ကို အလွန်သနားသွားမိသည်။

“ ကျွန်တော် ရအောင် လုပ်ပါမယ်ဗျာ။ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးကြပါနဲ့။”

“ ဟေ့ကောင်၊ မင်းအလုပ်မဟုတ်ဘူး။ သူ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။ ကောင်မလေး… ငါတို့ စကားနားထောင်ပါ။ တို့ပြောသလို မလုပ်ရင် နင့်ကို ရိုက်ရုံတင်မကဘူး အခန်းပြင် ဆွဲထုတ်ပြီး နင့်ကို ငါတို့တွေ တစ်ယောက်တလှည့် တက်လုပ်ပစ်လိုက်မယ်။ ဘာမှတ်လဲ။”

နီမြန်းနေသော ကေသီ့မျက်နှာလေး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။ ရဲလင်း မကြည့်ရက်သည့်အတွက် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်မိပါသည်။

“ ဒီကောင့်ကို မှုတ်ပေးလိုက်ရတာက နင် အလုံးအထည် မပျက်ဘူး။ ငါတို့ တက်လုပ်ပြီဆိုရင်တော့ နင့်ဟာလေး မကွဲရင် ကြိုက်သလိုပြော။”

သူတို့ ခြိမ်းခြောက်မှုက ထိရောက်ပါသည်။ ကေသီ ဒူးထောက်ကျသွား၏။ ရဲလင်း ယောင်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း နံရံနှင့်သာ တိုးမိ၏။

“ ဟိုကောင်လေး မင်းရော ဖင်ကွဲအောင် ခံချင်သလား။”

လက်ခုပ်ထဲက ရေဖြစ်နေရသည့် ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရဲလင်း ရင်ထဲက ယောက်ျားမာနက ခေါင်းထောင်ထလာသည်။ မထူးဇာတ်ခင်း၍ သေချင်သေပါစေ ရင်ဆိုင်တော့မည်ဟု ရှေ့တိုးဖို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် ကေသီက အသာဆီး တွန်းထားသည်။

ရဲလင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ကေသီကတော့ မော့မကြည့်ပါ။ ပျော့တွဲတွဲ ဖြစ်နေသည့် ရဲလင်းပစ္စည်းကိုသာ သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာ ၂ ခုကြား ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ခံစားလိုက်ရသည့် နူးညံ့နွေးထွေးမှု တစ်ခုက ရဲလင်းကို မင်သက်မိသွားစေသည်။ မှန်ရာကို ဝန်ခံရသော် ဒါမျိုး ရဲလင်း တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါ။ ပထမဆုံးသော အတွေ့ အကြုံ ဖြစ်သည်။ ကေသီ့အတွက်လည်း ပထမဆုံးဖြစ်ကြောင်း အစပိုင်းမှာ အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်နေခြင်းက သက်သေခံနေသည်။ ဒါပေမယ့် မလုပ်ဖူးသည့်တိုင် မြင်ဖူးနေကြမို့လား မသိပါ နောက်ပိုင်းကြတော့ တော်တော် အဆင်ပြေလာသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလို့ မျက်စိမှိတ်ကာ ငူငူကြီး ရပ်နေမိသည့် ရဲလင်း၏ ညီတော်မောင်ကလည်း စတင်ရုန်းကြွလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရဲလင်း မျက်လုံးထဲတွင် စောစောတုန်းက သတိရလာစမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ဖရိုဖရဲနှင့် အောက်စလွတ်ကာ ထိုင်နေသော ကေသီ့ပုံလေးကို ပြန်မြင်ယောင်လာ၏။ သူနှင့် တစ်ခန်းထဲ အတူရှိနေသူသည် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ပါလားဟု ရဲလင်း ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့သော အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ရဲလင်း ရင်တွေခုန်လာ၏။

“ ရပြီ ဖယ်လိုက်”

ရဲလင်း အလန့်တကြား ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကေသီ နောက်သို့ဆုတ်သွားချိန်တွင် တန်းတန်းမတ်မတ် ထောင်ထလာသော သူ့ညီလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်ပေမယ့် ခုနက အပေါက်ထဲကိုတော့ စီးစီးပိုင်ပိုင် ဝင်သွားသည်။

“ ဒါကို ကိုင်ထား”

လက်ထဲရောက်လာသော ပြွန်ကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကိုင်ထားရင်း ကော်အကြည်သားကြောင့် လှမ်းမြင်နေရသည့် ညီလေးကို ကြည့်နေစဉ် ထိပ်မှာပါသည့် ဒိုင်ခွက်လိုလိုအောက်က ခလုတ်ကို တစ်ယောက်က နှိပ်လိုက်သည်။ ကျီကနဲ အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ ရဲလင်း ညီလေးလည်း ထုံထုံတင်းတင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။ နာလိုလို ကျင်သလိုလိုလည်း ခံစားရ၏။ ကြည့်နေရင်းပင် ရဲလင်းပစ္စည်းက ဘေးကို ကားထွက်လာသည်။ ရှေ့ကိုလည်း ရှည်ထွက်လာသည်။ ဒီလိုပန့်တွေနှင့် ပတ်သက်လို့ ကြားဖူးတာတွေ မှန်သလိုလိုတော့ ရှိသားဟု ရဲလင်း တွေးမိသည်။ တစထက်တစ သူ့ဟာကြီးက ပြွန်ထဲမှာ ပြည့်လုလု ဖြစ်လာသည်။

“ ဟေ့ကောင်လေး တောင့်ထားနော်၊ ပြန်ကျမသွားစေနဲ့၊ ကျသွားရင် ကောင်မလေးကို ထပ်စုပ်ခိုင်းမှာ”

ခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့် ရဲလင်း ကြိုးစား၍ စိတ်ကို တင်းရသည်။ ခုနက သူ့ကို ရင်ခုန်စေခဲ့သော ကေသီ့ပုံလေးကို ကြိုးစား၍ ပြန်လည် မြင်ယောင်ရ၏။ ကေသီကတော့ ရဲလင်းရှေ့နားမှာ ဒူးကိုပိုက်၍ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကလေး ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်တွေ အုပ်နေသောကြောင့် မျက်နှာကိုတော့ မမြင်ရပါ။

ခဏနေတော့ ရှူးကနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါ့ပါးသော ခံစားမှုကို ရလိုက်သည်။

“ အစပိုင်းမို့ ၃ မိနစ်ပဲ ထားတာ၊ နောက်ဆိုရင် ၅ မိနစ် ထားရမယ်။ ခုခဏနား။ ငါက ပြန်လုပ်ဆိုရင် ခလုတ်ပြန်နှိပ်လိုက်၊ ကောင်မလေး သွားလို့ရပြီ”

ကြမ်းပြင်မှာကျနေသော သူ့ဝတ်ရုံကို ပြန်ကောက်ခြုံရင်း ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးနှင့် ကေသီ သူ့နေရာသူ ပြန်သွားရှာတာကို ကြည့်ရင်း ရဲလင်း ရင်ထဲမှာ မကောင်းပါ။ ကေသီ့ပုံစံက ရိုးသားသည့် မိန်းမကောင်းလေးဆိုတာ သိသာပါသည်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်အနေနှင့် သူ့ချစ်သူကို BJ ပေးဖို့ ဝန်လေးချင်မှ လေးပါလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် အခုမှတွေ့ရသည့် ဘာမှန်းမသိသူ တစ်ယောက်ကို လုပ်ပေးရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ ရွံ့စရာ ရှက်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

သူတို့က ရဲလင်းကို နောက်ထပ် ၃ မိနစ်စီ ၂ ကြိမ် လုပ်ခိုင်းသည်။

“ အကျင့်ရရင် ၅ မိနစ် စီလုပ်မယ်။ အမှန်တော့ ဂျယ်ဆွတ်ပြီး ထည့်ရတာကွ၊ အခု ငါက မေ့လာတာ၊ ကောင်မလေး တံတွေးတွေ စိုနေတော့ အတော်ဖြစ်သွားတယ်။”

ဒီတိုင်းဆိုရင် ရဲလင်း နောက်ထပ် ဒါတွေ ကြုံရဦးမည်မှာ သေချာနေသည်။ ကြားထဲက သိက္ခာမဲ့သော အလုပ်ကို လုပ်ပေးခဲ့ရသော ကေသီ့ကိုလည်း အလွန်ပဲ အားနာနေမိသည်။ ဟိုလူတွေထဲက တစ်ယောက်က ပြန်ထွက်ခါနီးတွင် မျက်နှာကြပ်ကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း

“ ဟိုမှာတွေ့လား၊ ကင်မရာလည်း ရှိတယ်၊ စပီကာလည်း ရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ငါတို့ အမြဲစောင့်ကြည့်နေတယ်။ လှမ်းပြောလို့ရတယ်။ မဟုတ်တာလုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

ပြီးတော့ တံခါးဘေးနံရံမှ အချိုင့်ရာလေးတစ်ခုကို လက်ကုပ်ဆွဲလိုက်ရာ အံဆွဲတစ်ခု ထွက်လာသည်။

“ ခဏနေလို့ ငါတို့လှမ်းပြောရင် ဒါကိုဆွဲဖွင့်လိုက်၊ ထမင်း ၂ ပန်းကန် တွေ့လိမ့်မယ်။ စားပြီးရင် ရေဆေးပြီး ဒီမှာ ပြန်ထည့်ထား။ ပြန်မထည့်ရင် ထမင်း နောက်ထပ် ငတ်ပြီသာမှတ်”

သူတို့ ထွက်ပြီးသည်နှင့် ဂျိန်းကနဲ တံခါးပြန်ပိတ်သွားသည်။ ကေသီ့က ရဲလင်းကို ကျောပေး၍ သူ့ဖက်က နံရံကို မျက်နှာမူပြီး ထိုင်နေသောကြောင့် နံရံကို စိုက်ကြည့်နေတာလား၊ မျက်လုံးမှိတ်ထားသလား၊ မျက်ရည်တွေပဲ ကျနေသလားဆိုတာ မသိနိုင်ပါ။ အခုထိ အဝတ်ပြန်မဝတ်ရသေးသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အရင်ထက် ထွားကျိုင်းရှည်လျားနေသော ညီလေးကို တွေ့ရသည်။

…………………………………….

(၁၅)

မှန်ပြတင်းပေါက် သေးသေးလေးကနေ မြင်ရသည့် ရန်ကုန်မြင်ကွင်းက မပြည့်စုံပါ။ နေရောင်ခြည်ကွက်ကျား ထိုးကျနေသည့် တိုက်နံရံများ၊ ပြတင်းပေါက် အချို့ နှင့် ဝရန်တာ တစ်ခု နှစ်ခု၊ ထောင့်နားလေးကနေ ကပ်ကပ်သပ်သပ် ကြည့်ရင် မြင်ရသည့် လမ်းသွားလမ်းလာတွေ။ ဒါပေမယ့် အားလုံးက သန်းအောင်မြင့်အတွက် ပျော်စရာလို ဖြစ်နေသည်။

မနေ့ညနေက ဆေးရုံမှ ဆင်းလာပြီး ဒီအခန်းကျဉ်းလေးကို ပြန်ရောက်လာသည်။ လပေါင်းများစွာ ပစ်ထားခဲ့သော အခန်းကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းရင်း မိုးချုပ်သွားသည်။ လူလည်း တော်တော်ပင်ပန်းသွားလို့ စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အိပ်မပျော်။ မျက်လုံးတွေက ကြောင်နေသည်။ တနည်းအားဖြင့် အနာဂါတ်ကိုပဲ မြင်နေသည်။

မသုံးတာကြာပြီ ဖြစ်သည့် Facebook ကို ဖွင့်၍ လုလုကို ရှာမိသည်။ အရင်က သုံးသည့် ယောက်ျားလိုလို မိန်းမလိုလို အင်္ဂလိပ်နာမည်နှင့် လုလု account ကို မတွေ့တော့ပါ။ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ပြီးတော့မှ လုလု နာမည်ပြောင်းလိုက်နိုင်သည်ဟု တွေးမိ၍ Friend list မှာ တစ်ယောက်ချင်းကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် မင်းခန့်အောင်ဆိုသည့် အမည်သစ်နှင့် လုလုကို သွားတွေ့သည်။

ဆိုင်ကယ်အသစ်ကြီး တစ်စီးနှင့်အတူ နိုင်ငံခြား ဘောလုံးအသင်း အင်္ကျီအမျိုးမျိုး နှင့် ယောက်ျားဆန်ဆန် ရိုက်တင်ထားသည့် ဓာတ်ပုံအသစ်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသည်။ လုလု အရင်က ဒါမျိုး မလုပ်တတ်ပါ။ ဘောပွဲ ကြေးကြည့်ဖို့လောက်သာ Facebook သုံးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် ကြိုတင် ယူဆထားသည့် အတိုင်းပင် လုလုက ယောက်ျားလေးပုံစံနှင့် အလွန်ကြည့်ကောင်းနေပါသည်။ အလွန်ချောပါသည်။ တစ်ပုံချင်းလိုက်ကြည့်ရင်း သန်းအောင်မြင့် ရင်တွေ ခုန်လာသည်။ လက်တွေ တုန်လာရသည်။ လုလုနားကို ချက်ချင်း အပြေးရောက်သွားချင်လာသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းသွားတာတောင် မသိလိုက်ရဘဲ နောက်ပိုင်းမှာလည်း အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့တာကိုတောင် မေ့နေမိ၏။

လုလုနဲ့ တူယှဉ်တွဲပြီး သွားနေသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မျက်စိထဲ ပြန်မြင်ယောင်မိရင်း ရင်ထဲမှာ တသိမ့်သိမ့် တနွေးနွေး ခံစားရသည်။ အဲ့ဒီလိုနေရဖို့ ရက်တွေ မဝေးတော့ဟု တွေးကာ ပျော်သည်။ မောလည်း မောသည်။ သန်းခေါင်ကျော်သည်အထိ ပီတီတွေ ဖြာနေမိရင်း အိပ်ပျော်အောင်အိပ်ဖို့ လိုတာကို သတိရလာသည်။ အအိပ်ပျက်လျင် အလှပျက်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဆေးရုံက ပေးလိုက်သည့် အိပ်ဆေး တစ်လုံးသောက်၍ စိတ်ကိုလျှော့ကာ အိပ်ပစ်လိုက်၏။

မနက်ကြတော့ လန်းလန်းဆန်းဆန်းပင် သန်းအောင်မြင့် နိုးလာသည်။ အရင်ဆုံး သတိရလိုက်တာက လုလု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့မှ ဒီနေ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာကို ပြန်သတိရသည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ အမျိုးသမီး အဝတ်အစား လုံးဝမရှိပါ။ ဆေးရုံက ပေးထားသည့် ပဂျားမား ညဝတ် ဝတ်စုံလိုလို ၂ စုံပဲ ရှိသည်။ အဲဒါတွေ ဝတ်ပြီးတော့ပဲ မနေ့က ဆေးရုံက ဆင်းလာခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ ပိုက်ဆံ အထိုက်အလျောက် ကျန်ပါသေးသည်။ ဒါပေမယ့် အမျိုးသမီး အဝတ်အစားဆိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေချိန်မှာ ကြည့်ကောင်းသလား မကောင်းဘူးလား ခွဲခြားကြည့်မိဖူးတာကလွဲရင် သန်းအောင်မြင့်နှင့် လုံးလုံး မနီးစပ်သည့် ဘာသာရပ် ဖြစ်ပါသည်။

ဆေးရုံကပေးသည့် Package A ဆိုသည်ထဲတွင် အဝတ်အစားလည်း ပါသင့်သည်ဟု သန်းအောင်မြင့် တွေးမိသည်။

“ ခင်မျိုးဆွေကိုပဲ အကူအညီတောင်းရတော့မှာပဲ။”

သန်းအောင်မြင့် ဒီဘဝကို ရောက်နေသည့် အကြောင်းကို သိသူကလည်း သူတစ်ယောက်ထဲသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ စစချင်းမှာ မိန်းမသံပေါက်အောင် လည်ချောင်းကို ခွဲစိတ်အသံပြောင်းထားသည့် သန်းအောင်မြင့် အသံကို ခင်မျိုးဆွေ မမှတ်မိပါ။ အကျိုးအကြောင်းပြောပြမှ သိသွားသည်။ ဒါပေမယ့် ကံဆိုးချင်တော့ သန်းအောင်မြင့် ဖုန်းဆက်ချိန်မှာ ခင်မျိုးဆွေအမေ ဆေးရုံရောက်နေသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ သေသေချာချာ မမေးဘဲ အဝတ်အစား လိုက်ဝယ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်မိပြီးမှ သန်းအောင်မြင့် အလွန်အားနာသွားသည်။

“ ငါ မသိလို့ပါ သူငယ်ချင်းရာ၊ နောက်မှပေါ့”

“ မီးမီး အားလား မသိဘူး။ ငါနင့် ဖုန်းနံပါတ်ပေးလိုက်မယ်။ သူကတော့ အားရင် ကူညီမှာပါ။”

“ တကူးတက ဆိုရင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့”

“ ရပါတယ်ဟာ၊ မီးမီးက ကူညီတတ်ပါတယ် ဟ ”

ခင်မျိုးဆွေ ဖုန်းချသွားပြီး ဘာမှမကြာမီမှာပင် နောက်ဖုန်းတစ်ခု ဝင်လာသည်။

“ အစ်ကို ..အဲ …အစ်မ.. မီးမီးပါ။ မမဆွေ လှမ်းပြောလို့၊ သမီး ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”

သန်းအောင်မြင့် အခုအချိန်မှာ အလိုချင်ဆုံးက လုလုဆီမသွားမှီ အလှဆုံး အဝတ်အစားတွေရဖို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အားမနာနိုင်တော့ဘဲ အဝတ်အစား လိုက်ဝယ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်၏။

“ ဖြစ်တာပေါ့။ ဒါမျိုးဆို သိပ်ဝါသနာပါတာ။ အစ်မ အခု ဘယ်မှာလဲ။”

“ ငှားထားတဲ့ အခန်းမှာလေ။”

“ အစ်မ ဘယ်ကို လာမလဲ၊ တနေရာ ချိန်းလိုက်ကြမယ်လေ။”

ပဂျားမားနှင့်တော့ အပြင်မထွက်ချင်။ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြတော့ မီးမီးက ရယ်သည်။

“ ရပါတယ် အစ်မရယ်။ လိပ်စာပေး၊ သမီး လာခဲ့မယ်။ နှစ်နာရီလောက်တော့ စောင့်နော်။ ဒီဖက်မှာ ဂျူတီ ချိန်းရဦးမယ်။”

“ အိုကေ၊ အိုကေ စောင့်နေမယ်။”

ရေချိုးပြီးတော့ အောက်ကို ခဏဆင်း၍ အနားက ဆိုင်တဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ထုပ် ဝယ်လာပြီး မနက်စာ စားလိုက်သည်။ မနက် ၁၁ နာရီကျော်လောက်တွင် သူ၏ ဟန်ပန်အတိုင်း တက်ကြွဖျတ်လတ်စွာဖြင့် မီးမီး ရောက်လာသည်။

“ ဟာ အစ်ကို … ဪ.. အစ်မ၊ လှလိုက်တာ အစ်မရယ်။ ဆေးရုံမှာ တွေ့တုန်းကနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး။ အရမ်းအရမ်းကို ပိုကြည့်ကောင်းလာတယ်။”

အနက်ရောင် စကပ်တိုတိုလေးက မီးမီး၏ ပေါင်တံ သွယ်သွယ်စင်းစင်းလေးတွေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်ဟု သန်းအောင်မြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

“ သဘောကျသလား။ အစ်မနဲ့ဆို ပိုလိုက်မှာ။”

အကြည့်ကို ရိပ်မိသည့် မီးမီးက ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့် ပြောသည်။

“ သမီး အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားတာ အစ်မရဲ့။ ဆေးရုံက မဆင်းခင်ကတည်းက ဝယ်ပြီး ပို့ပေးထားလိုက်ရင် အစ်မ ဒီပုံနဲ့ ဆင်းလာစရာ မလိုဘူး။ ”

“ အခုလည်းရပါတယ်။ ငါကလည်း သွားစရာပေါ်မှ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ သတိရတယ်လေ။”

မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သည်။ ရှေ့က နောက်ကလည်း လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ သန်းအောင်မြင့်ပင် မနေတတ်သလိုလို ဖြစ်လာ၏။

“ အစ်မ ဆံပင်လည်း လုပ်ရမယ်။ ရှည်နေတာက ပုံမကျဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်မ အတွင်းခံဆိုဒ်က ဘယ်လောက်လဲ။”

“ ဟို .. အဲဒါ … မသိဘူး”

“ ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ အစ်မက ဆီလီကွန်ထည့်တာမှ မဟုတ်တာ။”

သန်းအောင်မြင့်မှာ ဆေးရုံက ပေးထားသည့် ဘော်လီလိုမျိုး ဆီလီကွန်အကြည်သား အတွင်းခံတစ်ထည် ရှိသည်။ ဘယ်လိုဆိုဒ်မျိုးလဲတော့ မသိပါ။ ပြောင်းတပ်ထားသည့် ရင်သား ပုံစံကျစေဖို့ ဝတ်ခိုင်းလို့ ဝတ်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း မဝတ်လည်း ရပြီဟု ပြောပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်က ရင်ဘတ် လှုပ်စိလှုပ်စိ နှင့် မနေတတ်တာကြောင့် ဆက်ဝတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုလု အပေါ်ပိုင်းတွေက သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်ပေါ်ရောက်လာမှ နည်းနည်းပိုကြီးလာသလို ရှိပြီး အခုနောက်ပိုင်းမှာ ကျပ်ချင်ချင် ဖြစ်နေပေမယ့် ပေတေ၍ ဝတ်နေရသည်။

ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားသည့် တင်ပါးတွေ အတွက်လည်း ဒါမျိုးဝတ်ရသည်။ အဲဒါကတော့ အိုက်လို့ သူတို့က ဝတ်စရာ မလိုတော့ဟု ပြောလာပြီးနောက်ပိုင်း ဆက်မဝတ်တော့ဘဲ နေခဲ့သည်။ နာလံထဆောင်မှာတုန်းက အေးချမ်း နှင့် မောင်သိန်းဇော်တို့က လွတ်လွတ်လပ်လပ် နှင့် လေသလပ်ခံတာက အနံ့အသက်ကောင်း၍ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သည်ဟု ပြောဖူးတာကြောင့်လည်း ပါပါသည်။

“ ဒီတိုင်းတော့ မရဘူး။ ခဏလေး အစ်မ။”

မီးမီး လှစ်ကနဲ ပြန်ထွက်သွားပြန်သည်။ ဆယ်မိနစ်တောင်မကြာဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်။

“ တက်မလာခင် အောက်မှာ စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင် မြင်ခဲ့လို့”

အပ်ချုပ်ဆိုင်တွေမှာ သုံးသည့် ပေကြိုးရှည်လေးကို မြှောက်ပြရင်း မီးမီး ပြောသည်။ ခုဏ ဒါဆင်းဝယ်တာ ဖြစ်မည်။ ပြီးတော့ သန်းအောင်မြင့်၏ ရင်၊ ခါး၊ ကျော၊ ခြေထောက် အကုန်လျှောက်တိုင်းတော့သည်။

“ ဒီတိုင်း တိုင်းလို့ရသလား။”

“ အစ်မ အင်္ကျီက ပါးသားပဲ ရမှာပါ။”

ရင်ဘတ်ကိုတော့ မီးမီးက အပေါ်ကလည်း တိုင်းသည်။ အောက်ခြေကလည်း ပတ်တိုင်းသည်။ ပြီးတော့ လက်လေးတွေ ချိုးရင်း ပါးစပ်က ပွစိပွစိနှင့် တွက်နေ၏။

“ ရပြီ ခဏစောင့်၊ အစ်မ သမီးနဲ့ အပြင်လိုက်ခဲ့ဖို့ တစ်စုံလောက် ပြေးဝယ်လိုက်မယ်။ ဘယ်လိုမျိုးကြိုက်သလဲ အစ်မ”

“ မပြောတတ်ဘူး။ ဟိုလေ … သိပ်လည်း ပုံမတုံးဘူး။ သိပ်လည်း မဟော့တဲ့ ပုံမျိုးပေါ့”

“ အင်း … ဟုတ်ပြီ”

လှစ်ကနဲ ပြန်ထွက်ဖို့ ပြင်တာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် လှမ်းဆွဲပြီး လက်ထဲကို ပိုက်ဆံကဒ် ထည့်ပေးလိုက်ရသည်။

“ အဆင်ပြေတာသာ ဝယ်ခဲ့ပါ။”

ဒီတခါတော့ နာရီဝက်ကျော်လောက် ကြာသည်။ အတိုတွေ အပြတ်တွေ လုပ်လာမှာ ကျိတ်ပြီး စိုးရိမ်ခဲ့ရပေမယ့် မီးမီး ဝယ်လာသည့် အထုပ်ထဲက ပုံစံ ခပ်ရှင်းရှင်း ဘလောက်စ်တစ်ထည်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည် ထွက်လာသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် စိတ်သက်သာသွား၏။ ကွင်းထိုးဖိနပ် အပြာလေးတရံလည်းပါသည်။ ဝါဖျော့ဖျော့ အတွင်းခံ တစ်စုံကို ကိုင်ပြီး သန်းအောင်မြင့် နည်းနည်းတော့ ငိုင်သွားသည်။ ဒီလိုငိုင်တာကို မီးမီးက တမျိုးထင်သွားပုံရ၏။

“ အဲဒါကတော့ ဆိုဒ်ပဲ ကြည့်ယူလာတာ။ အခုထွက်တော့မှ အစ်မစိတ်ကြိုက် ကြည့်လေ။ ဒီတံဆိပ်က ဆိုဒ်မှန်တယ်။ အသားလည်း ကောင်းတယ်။ သမီး ဝတ်နေကြ။”

“ ရပါတယ်။”

သန်းအောင်မြင့်က ဘယ်လို အဝတ်အစားလဲရပါ့မလဲဟု ငိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအခန်းထဲမှာက ကုတင်တစ်လုံး စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ မီးမီးကို ထားခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လဲရမှာကိုလည်း စိတ်ထဲမှာ အားနာသလိုလို ဖြစ်မိသည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် မီးမီးက ယောက်ျားချင်းလို့လည်း ဆိုနိုင်သည်။ အခုအခါမှာ မိန်းမချင်းလို့လည်း ဆိုနိုင်ပြန်သောအခါ ကိုယ်က ရှက်ပြမနေသင့်ဟုလည်း တွေးမိပြန်၏။

“ အမ အင်္ကျီချွတ်လိုက်”

မီးမီးက အတွင်းခံတွေက တံဆိပ်တွဲလောင်းတွေကို ပါးစပ်နှင့် ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပြီး သန်းအောင်မြင့်ကို လှမ်းပေးသည်။ မထူးဇာတ်ခင်းရတော့မည်ဟု သဘောပိုက်လိုက်သော သန်းအောင်မြင့်က အင်္ကျီကိုရော ဆီလီကွန်အတွင်းခံကိုပါ ချွတ်ချလိုက်တော့ မီးမီးက အနားကို ကပ်လာပြီး ကိုယ်လုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်။

“ အရမ်းသပ်ရပ်တာပဲ။ သေသေချာချာကြည့်မှ အဆက်တွေကို ရေးရေးလေးပဲ တွေ့တယ်။ အဲဒါကလည်း နောက် ၆ လ တစ်နှစ်ဆို ဘာမှမရှိတော့ဘူး အစ်မရဲ့။ အစ်မ ပိုက်ဆံကုန်ခံရကျိုးနပ်တယ်။”

အတွင်းခံကို နောက်ကနေ ဂျိတ်ချိတ်ပေးရင်း မီးမီးပြောသည်။ ခွက်တွေ ပုခုံးကြိုးတွေကို နေသားကျအောင်လည်း ညှိပေးသည်။ အောက်ပိုင်းကို ချွတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာတော့ မီးမီးက သမန်ကာရှန်ကာ တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်လို့ သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာပူရ နည်းနည်းသက်သာသွား၏။ ဒါပေမယ့် အောက်ခံဘောင်းဘီလေးကိုတော့ ခပ်မြန်မြန် ဝတ်လိုက်မိ၏။ ဂျင်း ဘောင်းဘီကတော့ ပေါင်နှင့် တင်ပါးမှာ နည်းနည်းကျပ်သလို ခံစားရသည်။ ခါးကတော့ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ အင်္ကျီကလည်း သန်းအောင်မြင့်၏ အခုကိုယ်လုံးနှင့် အတော်ပဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းပေါ်ရောက်တော့ သန်းအောင်မြင့် တွေ့သမျှ မိန်းကလေးတိုင်းကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ ဒါပေမယ့် အရင်က ကြည့်သလိုမျိုး မဟုတ်ပါ။ သူတို့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို လိုက်ကြည့်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်တာတွေ့ လျှင် စိတ်ထဲကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ် တင်ကြည့်သည်။ အများစုက အချိုးအစား ညီညွတ်စွာ ကြည့်ကောင်းကြသည်ကို မြင်တော့ ငါဆိုရင် ကြည့်ကောင်းပါ့မလားဟု စိတ်ငယ်ရပြန်သည်။

မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်ကို ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်သို့ အရင်ဆုံးခေါ်သွားသည်။ မိန်းမတွေ ဆူညံနေသော ဆိုင်ထဲကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဘာပုံ ဘယ်လို ညှပ်ပါလို့လည်း မပြောတတ်တော့ ကြည့်လုပ်ပါဆိုပြီး မီးမီးကို အာဏာကုန် လွှဲအပ်လိုက်ရသည်။ သိပ်အများကြီးလည်း မရှည်သေးသည့် ဆံပင်ကို ဆိုင်ကလည်း မီးမီး ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါသည်။ တကယ်လည်း တော်တော်ကြည့်ကောင်းသွားသည်ဟု ထင်မိသည်။

“ အပြင်ရောက်တဲ့အခါ အစ်မကို လူတွေ မကြည့်ကြရင် သမီးကို ကြိုက်သလိုပြော”

ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်က အထွက်မှာ မီးမီးက စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် တိုးတိုးကပ်ပြောသည်။ သူ့ အပြောကြောင့် သန်းအောင်မြင့်မှာ အပြင်ရောက်တော့ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်တတ်သလို ဖြစ်နေ၏။ သူပြောသလို လူတိုင်း မဟုတ်ပေမယ့် ယောက်ျားတော်တော်များများက လှည့်ကြည့်သွားတာ မြင်ရတော့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ခံစားရ၏။

“ အစ်မက ခုနပြောသလိုပဲ သိပ်မရိုး သိပ်မဆန်းတာမျိုး လိုချင်တာပေါ့နော်။”

“ အင်း … စမတ်ကျကျ ပုံမျိုးပြောရမလားပဲ။ ကိုယ့် အသက်အရွယ်နဲ့ လိုက်တာမျိုးပေါ့လေ။”

“ အဲဒါတော့ မပူနဲ့ အစ်မကို အခုအတိုင်းမှာ အသက် ၃၀ ကျော်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ဘူး။ အလွန်ဆုံး အစိတ်လောက်ပဲ မှန်းကြမှာ။”

“ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး မီးမီးရယ်”

“ မယုံရင် စောင့်ကြည့်ပေါ့။ ဟဲဟဲ။ အဲ … အစ်မ မြန်မာဝတ်စုံရော သဘောကျသလား။”

“ ကျတာပေါ့”

သန်းအောင်မြင့် မဆိုင်းမတွပင် ဖြေမိသည်။ မြန်မာဆန်ဆန် ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးတွေကို လုလု ဘယ်လောက် သဘောကျတတ်သလဲဆိုတာ သန်းအောင်မြင့် အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ မြန်မာဆန်ဆန် လှလှပပ မိန်းကလေးတွေကို တွေ့ရတိုင်း “ရင်ထဲမှာ အေးသွားတာပဲဗျာ” ဟု လုလု ပြောတတ်သည်။

“ မနက်ဖြန် ဝတ်သွားဖို့အတွက် မြန်မာဝတ်စုံတစ်စုံ လိုချင်တယ်။ ကျန်တာတွေက နောက်နေ့မှဆိုလည်း ရတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံကတော့ အဆင်ပြေတာ တွေ့ရင် ရသလောက် ဝယ်မယ်။”

“ အဲဒါတော့ မလွယ်ဘူး အစ်မ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ မြန်မာဝတ်စုံက ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်ရှိမှ ကောင်းတာ။ အဲဒါမျိုးက ကိုယ်နဲ့တိုင်းပြီး သေသေချာချာ ချုပ်ဝတ်မှ ကောင်းတာမျိုး”

“ ရယ်ဒီမိတ် မရှိဘူးလား။ အသင့်ချုပ်ရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေ မြင်ဖူးသလိုပဲ”

“ ရှိတော့ ရှိတာပေါ့ အစ်မရယ်။ ဒါပေမယ့် ခုနပြောသလို ကိုယ်နဲ့ အံကိုက်ဖြစ်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ။”

“ အနီးစပ်ဆုံး အဆင်ပြေတာကို ရှာပြီး ပြင်ခိုင်းမယ် ဆိုရင်ရော ရမလား။”

“ ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒါလည်း ဒီနေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ တောင်းသလောက်ပေးမယ် ဆိုရင်ရော၊ လုပ်ပါ မီးမီးရယ်။ မနက်ဖြန် ဝတ်သွားဖို့ တကယ်ကို အရေးတကြီး လိုနေလို့ပါ။ ဘယ်လောက်ကျကျ ပေးမယ်။ တစ်စုံရရင် တော်ပြီ။ ကျန်တာတွေ နောက်တစ်လလောက်နေမှ ရမယ်ဆိုလည်း ဖြစ်တယ်။”

မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့် လုလုရှေ့ကို အရောက်သွားနိုင်ဖို့ စိတ်လောနေသည့် သန်းအောင်မြင့်က ကလေးမုန့်ပူဆာသလို အတင်းပြောတော့ မီးမီး သက်ပြင်းချသည်။

“ အသိတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆိုင်တော့ ရှိတယ်။ နာမည်ကြီးပဲ။ အစ်မ ပြောသလို အမြန်ကြေး တနင့်တပိုး ပေးရင်တော့ သူတို့ လုပ်ပေးမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကိုပဲ အရင်သွားကြည့်ကြတာပေါ့။”

………………………………………..

(၁၆)

“ အခု ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ မသိဘူးနော်။”

ကေသီ့ဆီက ပထမဆုံးစကားသံ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်းကို မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းက ကေသီ့ကို မျက်နှာပူသည် အားနာသည်။ ကေသီကတော့ အရှက်ကြောင့် ဖြစ်မည်။ သူတို့ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ကြသည်မှာ တော်တော်ကြာပြီ ထင်ပါသည်။ ဒီကြားထဲမှာ ဟိုလူတွေ နောက်ထပ် ရောက်လာပြီး နှိပ်စက်လို့ ရဲလင်းလည်း နောက်ထပ် ၂ ကြိမ် ပန့်ဆွဲခဲ့ရသည်။ အားနာပေမယ့် သူ့ပစ္စည်းက ဘယ်လိုမှ ထောင်မလာလို့ ကေသီလည်း နောက် ၂ ကြိမ် ပုလွေမှုတ်ပေးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကေသီ အရှက်နည်းနည်းလျော့သွားပြီ ထင်သည်။

“ အချိန် အသာထား၊ နေ့လား ညလားတောင် မသိဘူး”

ရဲလင်း ပြန်ပြောလိုက်တော့ ကေသီလည်း တိတ်သွားသည်။ မှတ်မိသမျှဆိုရင် သူတို့ လမ်းမှာ တိုက်မိပြီး ဒီလူတွေနှင့် တိုးတာက ညကိုးနာရီဝန်းကျင်လောက်မှာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် သတိမေ့ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူတို့ မသိကြ ပါ။ သတိရလာကတည်းက ဒီအခန်းထဲမှာ နေ့မသိ၊ ညမသိ နေခဲ့ကြရသည်။

ထူးတော့ ထူးဆန်းသည်။ ဒီလူတွေက သူတို့ကို နှိပ်စက်ပေမယ့် ရဲလင်း ပစ္စည်းကြီးလာအောင် လုပ်နေကြသည်။ ကောင်မလေးချောချော တစ်ယောက်က မှုတ်ပေးတာတောင် ခံနေရသေး၏။ တော်တော်ကို နားလည်ရခက်သော အခြေအနေဖြစ်သည်။ အစားလည်း မှန်မှန်ကျွေးသည်။ မျက်နှာကြပ်မှာတပ်ထားသည့် စပီကာကနေ သူတို့ လှမ်းပြောလို့ အံကို သွားဖွင့်လိုက်လျင် ထမင်း ၂ ပန်းကန်က ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထမင်းပေါ်တွင် ဟင်းအရည် တမျိုးမဟုတ် တမျိုး ဆမ်းပေးထားပြီး ဟင်းတတုံးစီ သို့မဟုတ် ငါးခြောက် တဖဲ့စီလောက်တော့ ပါတတ်သည်။

ဝတ်စုံ အပိုတစ်စုံစီလည်း ပေးသည်။ ပဝါခပ်ကြီးကြီး တစ်ထည်စီနှင့် သွားတိုက်ဆေး ဆပ်ပြာတွေလည်း ပေးထားသည်။ သွားပွတ်တံ လက်ကိုင်ရိုးကို ဖြတ်ထားလို့ တိုက်ရတာတော့ ခက်သည်။ ရေချိုး ချိန်ဆိုပြီး လှမ်းပြောရင် ရေချိုးရသည်။ သူတို့ ပြောချိန်မှာ ရဲလင်း ပေကပ်ပြီး ထိုင်နေမိလို့ ကော့နေအောင် အရိုက်ခံခဲ့ရသေး၏။

လေဝင်လေထွက် လုပ်စရာဆိုလို့ နံရံတွေအပေါ်ဖက် မျက်နှာကြပ်နားတွင် သံဆန်ကာကွက် သေးသေးလေးတွေပဲ မြင်ရပေမယ့် အခန်းထဲမှာ ပူခြင်း အေးခြင်း မရှိ၊ အိုက်ခြင်း မွန်းခြင်းမရှိ အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသည့် အခန်းတစ်ခုလို့ပဲ ယူဆရသည်။ နံရံတွေကို ထိရိုက်ကြည့်မိသလောက်ဆိုရင် တော်တော်ထူထဲမည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

သူတို့ဆီရောက်လာကြသည့် လူတွေက လမ်းမှာ သူတို့ကို မေ့ဆေးနှင့် ဖမ်းစဉ်က လူတွေပဲလား ဆိုတာကိုတော့ ရဲလင်း သေသေချာချာ မမှတ်မိပါ။ သေနတ်တွေ ကျဉ်စက်တွေ ကိုင်ထားကြပြီး လက်သံပြောင်ပြောင် နှိပ်စက်တတ်ကြသည့်အတွက် တစ်ယောက်မှ လူကောင်း မဟုတ်နိုင်ဆိုတာ တစ်ခုပဲ ရဲလင်းဖက်က သေချာပါသည်။

စပီကာက အသံထွက်မလာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုလူတွေ ဝုန်ဒိုင်းကျဲ ဝင်မလာရင် အခန်းက လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပြင်ပကအသံ တစုံတရာ ကြားရနိုင်မလားဟု ရဲလင်း အာရုံစိုက် နားစွင့်ကြည့်သေးပေမယ့် ဘာသံမှ မကြားရပါ။ အခန်းထဲမှာ သူတို့ ၂ ယောက်၏ လှုပ်ရှားသံသာ တခါတရံ ရှိနေတတ်သည်။ သူတို့ချင်းလည်း မျက်နှာပူစရာ အဖြစ်တွေကြောင့် မျက်နှာချင်းမဆိုင်ကြ၊ စကားမပြောဖြစ်ကြတာကြောင့်လည်း အခန်းက ပိုမိုတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အခုတော့ ကေသီက တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ချိုးဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ ကျွန်တော် ကေသီ့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီလူတွေက …”

“ မပြောပါနဲ့ရှင်၊ ထားလိုက်ပါတော့။”

“ ဟိုလေ ကျွန်တော့်ဖက်က …ဆန္ဒ ..ဟိုဒင်းလေ”

“ တော်ပါတော့ရှင်၊ ရှင်ရော ကျွန်မပါ ဝဋ်ခံနေရတယ်လို့ပဲ ထားလိုက်ပါ။ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့။”

ငိုသံပါလေး နှင့် ပြောလိုက်တော့ ရဲလင်း သနားပြီး ကေသီ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ နံရံကိုမှီပြီး စိတ်ပျက် အားလျော့စွာ ထိုင်နေသည့် ကေသီ့မျက်နှာလေးက နွမ်းနယ်နေသည်။ ရဲလင်းကို ရီဝေဝေ တချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်နှာပြန်လွှဲသွားသည်။

“ ကေသီ့ကို ကြည့်ရတာ အားနည်းနေသလိုပဲ။ ခဏအိပ်လိုက်ပါလား။”

“ အိပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်လို့မရဘူး။”

“ မီးရောင်လင်းနေလို့ ထင်တယ်။ အင်္ကျီအပိုက ခါးစည်းကြိုးကို ဖြုတ်ပြီး မျက်လုံးမှာစည်းပြီး အိပ်ကြည့်ပါလား။”

“ အင်း …စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

မျက်နှာကို အဝတ်စည်း၍ ကေသီ ခွေခွေလေး လှဲချလိုက်သည်။

“ စိတ်ကိုလျှော့ပြီး အိပ်လိုက်၊ ထမင်းရောက်လာရင် ကျွန်တော် နိုးမယ် သိလား။”

…………………………………………………

(၁၇)

တိမ်တအုပ်အကွယ်က ထွက်လာသော ဝါလဲ့လဲ့ နေရောင်ကြောင့် သန်းအောင်မြင့်နားတဝိုက်မှာ အရာရာက ပိုတောက်ပသွားသည်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေ ပိုပြီးစိမ်းလာသည်။ လမ်းပေါ်မှာရှိသူ၏ မျက်နှာက ပိုကြည်လင် လင်းလက်လာသည်။ အရာရာက ပိုလှနေသလို ထင်ရသည်။ ခပ်အေးအေး တစ်ချက် ဖြတ် သွားသည့် လေပြည်က သန်းအောင်မြင့် ဆံပင်တွေကို ကလူကျီစယ်သွားတော့ လက်နှင့် ကပျာကယာ ပြန်သပ်လိုက်မိသည်။ မနက်စောစောထ၍ ပြင်ဆင်ခဲ့သမျှလေး ပျက်စီးမသွားစေလိုပါ။

သန်းအောင်မြင့် ရင်တွေခုန်နေသည်။ လှမ်းလိုက်သော ခြေတလှမ်းတိုင်းက ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို ပိုထိရှအောင် လုပ်နေ၏။ ဝတ်နေမကြသည့် ထမိန်စကပ်၏ အနည်းငယ် မာခေါက်ခေါက် ဖြစ်နေသည့် အနားတွေက ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေမျက်စိနားတဝိုက်နှင့် ခြေဖမိုးကို ပွတ်ဆွဲသွားတတ်ကြသည်။ စီးနေကြမဟုတ်သည့် ဖိနပ်နှင့် လမ်းလျှောက်ရတာ တမျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် အားတင်း၍ ဆက်လျှောက်သည်။ နားထဲမှာလည်း ခြေထောက်ကို ဖြစ်နိုင်ရင် မျဉ်းတပြေးထဲဖြစ်အောင်ချ ဆိုသည့် မီးမီးစကားကို ပြန်ကြားနေ၏။ ဒီဝတ်စုံကို မီးမီးတောင် အလွန်သဘောကျခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့် အစမ်းဝတ်ကြည့်တာကိုတောင် ဖုန်းလေးနှင့် ဓာတ်ပုံတွေ တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်သွားသည်။

သူမင်္ဂလာဆောင်သည့်အခါကြရင်လည်း ဒီဝတ်စုံနှင့်လာဖို့ ကြိုမှာသေး၏။ ထို့ကြောင့်လည်း မနေ့က လောဘတကြီးနှင့် အမြန်ကြေးပေး၍ ပြင်ခိုင်းပြီး ယူလာသော မြန်မာဝတ်စုံတွေထဲက ဒီတစ်စုံကို ဒီနေ့အတွက် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနေ့က ဝယ်လာတာတွေထဲက ပေါ့ပါ့ပါးပါး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိမည့် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လာမိရင် ကောင်းသားဟု ကားပေါ်မှာ တောင့်တောင့်လေး ထိုင်လိုက်လာရင်း စဉ်းစားမိပါသေးသည်။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံးအမြင်က အရေးကြီးသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်အားပေးရ၏။ ဒီနေ့ သန်းအောင်မြင့်ကို လုလုမြင်ရမည့်ပုံသည် သူ့ဘဝတလျှောက်လုံး မျက်လုံးထဲမှာ စွဲကျန်သွားစေဖို့ အရေးကြီးပါသည်။

သန်းအောင်မြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် အပြာရောင်ရင့်ရင့် ပိုးသားအင်္ကျီက ကိုယ်ပေါ်မှာ ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် လုံလုံခြုံခြုံနှင့် အပေါ်ပိုင်းကောက်ကြောင်းတွေကို ကဗျာဆန်ဆန်၊ မဟာဆန်ဆန် ဖော်ပြနေသည်။ အောက်မှာ အပြာနှင့် အနက် ရောနေသော ချိတ်ထမိန်စကပ်က Package A အစွမ်းဖြင့် လန်းဆန်းနေသော သန်းအောင်မြင့်၏ ခါး၊ တင် နှင့် ခြေတံတွေကို တင့်တယ်စွာ အချိုးကျနေစေ၏။ မိတ်ကပ်ပါးပါးနှင့် နှုတ်ခမ်းနီတို့ကလည်း ပန်းချီဆရာတောင် နှစ်ထောင်းအားရဖြစ်ခဲ့သည့် မျက်နှာအလှကို ပိုပြီး ကြွကြွရွရွ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်ပါသည်။

အိမ်နားမှာ အလှပြင်ဆိုင်တစ်ခုရှိတာကို ပြောင်းလာသည့် နေ့ကတည်းက သန်းအောင်မြင့် သတိထားမိခဲ့သည်။ မနက်က ဆိုင်တံခါး ဖွင့်ဖွင့်ချင်း အလောတကြီး ရောက်လာသည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရင်း

“ ပွဲနေပွဲထိုင်ဆို ကြိုပြောထားရတယ် ညီမရဲ့”

“ အခုမှ အရေးပေါ်ဖြစ်လာလို့ပါ။ အများကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ကောင်းရုံပါပဲ။ အချိန်လည်း သိပ်မရလို့ပါ။”

“ ခပ်ပါးပါးပဲပေါ့”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ မျက်နှာပြောင်ကြီး ဖြစ်မနေရင် ပြီးတာပါပဲ။”

“ ကဲကဲ ထိုင်၊ ညီမက တခါထဲ အဝတ်အစား လဲလာတာကိုး၊”

“ ပြီးတာနဲ့ ကားဂိတ်တန်းဆင်းရမှာမို့ပါ။”

အရေးပေါ်ဆိုတာကို ဘယ်လို နားလည်သွားမှန်း မသိသည့် ဆိုင်ရှင်က ခပ်မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါသည်။

“ ဟိုဒင်းလေ၊ မိတ်ကပ် လိမ်းထားမှန်းလည်း မသိသာတာမျိုး”

မိတ်ကပ် ထူလပျစ်ကြီးနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားမှာလည်း သန်းအောင်မြင့် ကြောက်သည်။ အရင်က ပွဲလမ်းသဘင်တွေမှာ ပြင်လွန်းပြီး ဖင်ချွန်းလာသော မိန်းမတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီလို မိန်းမမျိုးတွေ့ရင် လုလုက ဟာသလုပ်တတ်တာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သတိရနေပါသည်။

“ အေးပါကွယ် …အေးပါ”

ပြင်ပြီးလို့ မှန်ထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့ သူများတွေ ဘယ်လိုမြင်မလဲတော့ မသိပါ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တော့ အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်မိသည်။ လုလုလည်း သဘောကျလောက်မည် ထင်သည်။ ဈေးဦးပေါက်မှာ အလောတကြီး ရောက်လာသည့် ကာစတန်မာကို ဆိုင်ရှင်က ဆံပင်တွေဘာတွေလည်း ဆေးတွေဘာတွေ ဖြန်းပြီး သေသေချာချာ လုပ်ပေးလိုက်သေး၏။

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မရယ်။ သွားလိုက်ဦးမယ် ကားနောက်ကျမှာစိုးလို့”

ပိုက်ဆံရှင်းပြီးသည်နှင့် သန်းအောင်မြင့် ကားငှားပြီး ကားဂိတ်ကို ပြေးရသည်။ တလမ်းလုံးလည်း ဆံပင်ပုံမပျက်အောင်၊ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေ မကြေမွအောင် သတိနှင့် လိုက်လာခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သန်းအောင်မြင့် လုလု ရှိမည်ထင်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမှာ အသိတွေတိုး၏။ သန်းအောင်မြင့်ကို သူတို့ မမှတ်မိကြ။ သန်းအောင်မြင့်ကလည်း မခေါ်ပါ။ ဘူးကျသည့် သူတွေကလည်း ခပ်ပြောင်ပြောင်ပင် ငမ်းကြသည်။ အရင်ကတည်းက သိသည့် တချို့ချာတိတ်တွေကို နားရင်းပြေးရိုက်လိုက်ချင်ပေမယ့် မသိဟန်ပြုပြီး ဆက်လျှောက်ရသည်။ အမှန်ပြောရရင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မှတ်မိသွားကြမှာကို ကြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုလုနှင့် မတွေ့မှီ သန်းအောင်မြင့် အခြေအနေကို ဘယ်သူမှ မသိစေလိုပါ။

အထူးသဖြင့် အလုပ်ထဲက လူတွေကို ရှောင်ဖို့လိုသည်။ မိန်းမသားအဖြစ်နဲ့တော့ ဒီအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်ချင်ပါ။ လုလုနှင့် တွေ့ပြီးလျင်တောင်မှ ဖြစ်နိုင်လျင် သူတို့ ၂ ယောက်အကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် သန်းအောင်မြင့် ဒီလိုဖြစ်သွားသည့် အကြောင်းကို ဒီကမိတ်ဆွေတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို အသိပေးဖို့ တော်တော် သတ္တိမွေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လုလုက သူ့ဖက်က ရပ်တည်ပေးမည် ဆိုလျင်တော့ သန်းအောင်မြင့် ဘာမဆို ရင်ဆိုင်ရဲမည် ထင်ပါသည်။

တနေရာမှာတော့ ရှေ့က မောင်းလာသည့် ကားတစ်စီးက သန်းအောင်မြင့်နားနီးမှ အရှိန်တော်တော် လျှော့လိုက်သည့်အတွက် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကားအရောင်နှင့် နံပါတ်ကို မြင်လိုက်တော့ ပိုလန့်သွားရ၏။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် မောင်နှမလိုခင်သော တက္ကသိုလ်က ဆရာမလေး။ တော်သေးသည်။ ကားက လုံးဝ ရပ်မသွား။ ပိန်ခြောက်ခြောက် နှင့် အကြောင်းမသိရင် ယောက်ျားလေးလို့ ထင်ရသည့် ဆရာမလေးက သန်းအောင်မြင့်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း ကားကို ဖြေးဖြေးလေး မောင်းသွားသည်။ မြင်ဖူးသလိုရှိလို့ ကြည့်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမတူအောင် ချောမောလှပသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို အားကျစိတ်ဖြင့် ကြည့်သွားတာလားဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သိပေမည်။ ကားလွန်ပြီး တဖြေးဖြေး ဝေးသွားမှ သန်းအောင်မြင့် သက်မ ချနိုင်တော့၏။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ လျှောက်လာသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က သန်းအောင်မြင့်ကို သေသေချာချာ ကြည့်သွား၏။ သူ့ကို သန်းအောင်မြင့် မသိပါ။ ထို့ကြောင့် မြင်ဖူးလို့ ကြည့်တာ မဟုတ်ဘဲ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေလို့ ကြည့်သွားတာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မိသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်မိရင်း ရင်ထဲဖိုသွားရသည်။ တချိန်ချိန်မှာ သန်းအောင်မြင့်သည်လည်း လုလုလက်ချက်ဖြင့် ဒါမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဒီလိုတွေးမိပြန်တော့ ရှက်သလိုလို၊ ကြောက်သလိုလို ရင်ထဲမှာ ဖိုလှိုက်လာရသည်။

“ ရှင်တို့ ဗိုက်ကြီးလို့များတော့ အရဲကိုးပြီး ရိုးရိုးမွေးဖို့ မကြံလေနဲ့၊ ကိုယ်ဝန်ရှိတာ သိတာနဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ မပြတ် ပြနေ။ ဗိုက်ခွဲပြီးတော့ မွေး။”

ဆိုသည့် ဆေးရုံက အိုဂျီဆရာဝန်မကြီး စကားသံကိုလည်း နားထဲမှာ ပြန်ကြားယောင်လာသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းစဉ်မှာ ပေးသည့် ဆောင်ရန်၊ ရှောင်ရန် စာရင်းများထဲမှာ အဲ့ဒါလည်း ပါတာကို မှတ်မိနေသည်။

သန်းအောင်မြင့် ဦးတည်ရာက လုလုတို့အိမ် ဖြစ်သည်။ အိမ်နှင့်ဆိုင် တွဲထားတာဆိုတော့ ဘယ်မှမသွားရင် အိမ် သို့မဟုတ် ဆိုင်မှာပဲ ရှိလိမ့်မည် ထင်သည်။ စတွေ့တွေ့ချင်းတော့ လုလု အံ့သြသွားမည် ထင်သည်။ မှတ်မိချင်မှတောင် မှတ်မိလိမ့်မည်။ မှတ်မိရင်လည်း အရမ်းအံ့သြသွားလိမ့်မည်။ ထို့နောက် …

လုလုနှင့် ချစ်သူတွေ ဖြစ်ပြီးရင် သန်းအောင်မြင့် အရင်ကတည်းက အတူတူသွားချင်ခဲ့သော နေရာ သုံးခုရှိသည်။ ရေကြည်ဦးဘုရား၊ ကန်သုံးဆင့် နှင့် ငဝန်မြစ်ကမ်းဘေးမှ နှီးဘုရားတို့ ဖြစ်သည်။ ညနေစောင်းဆိုရင် အလွန်လှသော နှီးဘုရားသို့ ဒီညနေတော့ သွားခွင့်ကြုံမည်ဟု ရင်ထဲက မျှော်လင့်နေမိ၏။

ဒါပေမယ့် ဝေါကနဲ ဘေးက ဖြတ်တက်သွားသော ဆိုင်ကယ်တစ်စီးက သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကူးတွေကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်၏။ အလန့်တကြားဖြင့် ဘေးကပ်ပြီး ခြေစုံရပ်လိုက်သော သန်းအောင်မြင့်ကို နောက်မှာ ထိုင်လိုက်လာသူ မိန်းကလေးက လက်ကလေးပြပြီး တောင်းပန်သွားသည်။ မောင်းသည့် သူကတော့ လှည့်တောင်ကြည့် မသွားပါ။

အရင်စိတ်ဆိုရင် သန်းအောင်မြင့် နှုတ်ဖျားက ဖရုဿ ဝါစာတွေ တနင့်တပိုး ထွက်လာမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီတကြိမ်မှာတော့ သည်းခံလိုက်ပါသည်။ သားသားနားနား ဝတ်ထားပြီး ထမီစွန်တောင်ဆွဲ၍ လမ်းလယ်မှာ ရန်တွေ့သည့် မိန်းမမျိုးကို လုလု ကြိုက်မည်မဟုတ်ပါ။ လူရမ်းကား ဆိုင်ကယ်သမားကို လုလု မျက်နှာ ထောက်၍ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါသည်။

“ ဟာ”

လုလုတို့ လမ်းထိပ်နားတွင် ခုနက ဆိုင်ကယ် ရပ်ထားတာကို ထပ်တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်လိုက်လာသူ နှစ်ယောက်က ဘေးမှာ ရပ်စကားပြောနေကြ၏။ ဆိုင်ကယ်သမား၏လက်က ကောင်မလေး ပုခုံးပေါ်တင်ထားပြီး ကောင်မလေးက ဆိုင်ကယ်သမားခါးကို လှမ်းကိုင်ထားသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကြည့်နေဆဲမှာ ဆိုင်ကယ်သမားက ခေါင်းမှာ စွပ်ထားသည့် ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်၏။

သန်းအောင်မြင့်နားက ကမ္ဘာကြီး ပတ်ချာလည်သွားသည်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာ၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် သန်းအောင်မြင့် ပြားချပ်သွားသည်။ ရှေ့သို့လှမ်းထားသော ဘယ်ခြေနောက်ကို ညာခြေက မလိုက်နိုင်၊ ခြေစုံလည်း မဟုတ် တဝက်တပျက် အနေအထားမှာ သန်းအောင်မြင့် ကျောက်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

“ လုလုရယ်”

နှုတ်ဖျားက မဟုတ်၊ ရင်ထဲမှာ ဟိန်းလာသော အသံဖြစ်ပါသည်။ တကယ်ထွက်လာတာက မျက်ရည်တွေ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရီဝေဝါးသွား၏။ ငြိမ်သက်နေသော သန်းအောင်မြင့် ပုခုံးနှင့် ကျောပြင်က တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ကနဲ လှိုက်ကနဲ တက်လာတိုင်း ဘေးပတ်လည်က လူသံ ကားသံတွေ နားထဲမျာ ပျောက်ပျောက်သွား၏။

မျက်တောင်ကိုတဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာထိန်းရင်း ခြေအစုံကို ပြန်လှည့်ဖို့ အားယူရသည်။ ကောင်မလေး၏ နဖူးဆံစတွေကို လက်နှင့် လိုက်ဆွဲ၍ စရင်း ပြုံးနေသည့် လုလုအပြုံးက သန်းအောင်မြင့် ရင်ကိုသာမက တကိုယ်လုံးကို ညှစ်ချေနေသည်။ တဆတ်ဆတ်တုန်သော ဒူးတွေကို ကြိုးစားထိန်းရင်း သန်းအောင်မြင့် လုလုတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာ အမူအရာမှာတော့ ဘာဆိုဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုက ဆီးကြိုသည်။

……………………………………………..

(၁၈)

ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ ရက်စက်တတ်သူလား၊ ကျီစယ်တတ်သူလား ဒါမှမဟုတ် အံစာတုံးပစ်၍ ကျပန်းဆုံးဖြတ်တတ်သူလား။ သန်းအောင်မြင့် မစဉ်းစားတတ်တော့ပါ။ ယောက်ျားလေး ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်လျှောက်ဖို့ လုပ်နေသည့် လုလုကိုလည်း အပြစ်မတင်လိုပါ။ မတင်ရက်ပါ။ သန်းအောင်မြင့် ပေးခဲ့သည့် အကူအညီတွင် ဘယ်လို နှောင်ကြိုးမှ မထားခဲ့။ အပြန်အလှန် အလဲအလှယ်လုပ်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်းက သူဖြစ်လိုရာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ လုလုဖက်ကလည်း ဘယ်လို ကတိကဝတ်မှ မရှိခဲ့သည့်အတွက် သူ့လမ်းကို သူသွားခြင်းက လုလု အလွန်ဟု ဆို၍ မဖြစ်ပါ။

ရန်ကုန်ကို ပြန်လာရင်း ရထားပေါ်မှာ သန်းအောင်မြင့် အတွေးထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ကားဂိတ်ကို မရောက်ဘဲ ခြေထောက်တွေက ဘူတာရုံသို့ ဘယ်လို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည် ဆိုသည်ကိုလည်း ပြန်မမှတ်မိတော့သလိုပင်။

အချစ်ဆိုသည်မှာ ရယူခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပေးဆပ်ခြင်းလည်း ဟုတ်နိုင်ပါသည်။ ထိုအကြောင်း ၂ ခုလုံးနှင့် ကင်းလွတ်၍ တည်ချင်လည်း တည်ပါလိမ့်မည်။ ဆုံးဖြတ်သူ သို့မဟုတ် သုံးသပ်သူ၏ သဘောထားရပ်တည်ချက်ကသာ အဖြေကို ထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ခြင်းက အဆုံးသတ်တစ်ခုဟု သန်းအောင်မြင့် မယူဆပါ။ ဒါပေမယ့် လုလုကို အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူ တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ထိုသို့ ယူဆမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်သွားခြင်းမှာ အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုခု ရှိသလားဟု လမ်းမှာ တလျှောက်လုံး စဉ်းစားခဲ့သည်။ အသက် ၃၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်ပေမယ့် တွက်ကြည့်လျင် ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမည့် ခရီးက များစွာကျန်သေးသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက်ရပ် တည်သွားနိုင်မည်လား၊ လုလုကို ထည့်တွက်လို့ မရတော့သည့် ရှေ့ခရီးကို သန်းအောင်မြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်လား။ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရသည်။

တကယ်တမ်းဆိုရင် လုလုက သန်းအောင်မြင့်၏ စိတ်ကူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ရင်ဆိုင်နေရသည်က၊ ရှေ့မှာကြုံတွေ့ရမှာက လက်တွေ့ဖြစ်သည်။ လုလုကို ချစ်ခဲ့သည်။ ချစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ နောင်ဆက်၍လည်း ချစ်သွားဦးမည် ဖြစ်သည်ကလည်း အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စိတ်ကူးနှင့် အိပ်မက်ကို ထားခဲ့ချင်လျင် လက်တွေ့နှင့် အမှန်တရားကို ဆုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ လုလုကို ချစ်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နေရခြင်းက ဝဋ်ကြွေး တစ်ခု ဖြစ်မည်ဆိုလျင် သန်းအောင်မြင့်ဖက်လည်း ကျေအောင်ဆပ်ဖို့သာ ရှိပါတော့သည်။

ဆေးရုံမှာ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း လုလုအောင် အမည်ကိုယူ၍ လုလုအောင်အဖြစ် ဆက်လက်၍ ရပ်တည်ရှင်သန်နေခြင်းက (အနည်းဆုံးတော့ သန်းအောင်မြင့် အတွက်) အဓိပ္ပါယ် တစ်ခုခုတော့ ရှိပါလိမ့်မည်။

သန်းအောင်မြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည်လိုက်မိ၏။ စိမ်းပြာရောင်ရင့်ရင့် အင်္ကျီ၊ အနက်ရောင် စကပ်ရှည်နှင့် ရှိသင့်သည့် အမို့အဖောင်းတွေ ရှိသော မိန်းမခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို မြင်သည်။ Package A ၏ အစွမ်းက သန်းအောင်မြင့်ကို မယုံနိုင်စရာ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်ကို လက်မခံချင်၍ မရတော့ပါ။ မီးမီးကလည်း သန်းအောင်မြင့်နှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်မည်လို့ ထင်တာတွေ ရွေးချယ် ဆင်မြန်းပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒီနေ့ နာမည်ပြောင်းဖို့ ကိစ္စနှင့် ဆေးရုံကို သွားဖို့ရှိသည်။ သန်းအောင်မြင့် ယူခဲ့သည့် Package ထဲမှာ ထိုဝန်ဆောင်မှုလည်းပါသည်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး တစ်ဦးက အသင့်စောင့်နေသည်။ သန်းအောင်မြင့်လို တစ်ယောက် ဒီနေ့လိုက်လာမည် ပြောပေမယ့် တော်တော်နှင့် ရောက်မလာ။ ဒီနေ့မလာဖြစ်တော့ဟု လှမ်းအကြောင်းကြားတော့မှ သန်းအောင်မြင့်ကို ဆေးရုံက အမျိုးသမီးက လဝကရုံးသို့ ခေါ်သွားသည်။ လုပ်စရာရှိသည်တို့ကို အွန်လိုင်းမှာ လုပ်ထားပြီး ဖြစ်ပေမယ့် ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးရမှာ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ခံရမှာတွေ ကျန်သေးသည့်အကြောင်း လမ်းမှာ ရှင်းပြသွားသည်။

ကံကောင်းချင်တော့ သန်းအောင်မြင့် တန်းစီရမည့် ကောင်တာမှာ လူရှင်းနေသည်။

“ ရှင်တို့က ဘယ်ကတုန်း”

ကောင်တာက အမျိုးသမီး အရာရှိက သန်းအောင်မြင့်တို့ ၂ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး အလန့်တကြား မေးသည်။

“ ကျွန်မ က xxxx ဆေးရုံကပါရှင့်၊ ကျွန်မတို့ ကာစတန်မာ နာမည်ပြောင်းဖို့ကိစ္စ လာတာပါ။ အွန်လိုင်းကလည်း ပုံစံကျပြီးပါပြီ။ ဖောင်နံပါတ် C-078 ပါ။ ဒီမှာ ပါရှင့်”

ဆေးရုံဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ပရင့်ထုတ်ထားသည့် စာရွက်တစ်ထပ်ကို ကောင်တာပေါ် ပျာပျာသလဲ တင်ပေးလိုက်သည်။ အရာရှိမက ကောက်ယူ လှန်လှော စစ်ဆေးရင်း

“ ကျွန်မက ဟိုအဖွဲ့ ဒီအဖွဲ့တွေက လူတွေ ထင်လို့ပါ။ စိတ်မရှိပါနဲ့။ ထင်တော့ထင်သားပဲ ၂ ယောက်ထဲဆိုတော့ ဟင်း ..ဟင်း ..”

“ ဘာ အဖွဲ့တွေလဲဟင်”

စိတ်ဝင်စားသွားသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ဝင်မေးလိုက်သည်။ အရာရှိမက သူ့ရှေ့က ကွန်ပျူတာထဲမှာ ဂဏန်းတွေ ရိုက်သွင်းနေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ ဘာအခွင့်အရေး၊ ညာအခွင့်အရေးတွေလေ၊ ကျွန်မတို့ ကောင်တာမှာ အားလုံး ကွန်ပလိ ဖြစ်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ မှတ်ပုံတင် အသစ် ထွက်လာဖို့က ၃ ရက်တော့ ပြန်ချိန်းရတာပဲ။ အဲ့ဒါကို သူတို့တွေက လက်မခံကြဘူး။ နည်းနည်း စောင့်ရမယ် ပြောလိုက်တာနဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံတာလား၊ တန်းတူ အခွင့်အရေး မပေးချင်တာလား ဘာညာနဲ့ ပွက်လောရိုက်ကုန်တော့တာပဲ။ သူတို့ပါလာရင် တကယ် စိတ်ညစ်ရတယ်။ ”

“ ဒီကောင်တာက အဲ့ဒီအတွက် သီးသန့်လား”

“ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့က male to female ၊ ဟိုဖက်ထိပ်က ဟာက female to male”

အမျိုးသမီးကနေ အမျိုသားပြောင်းသည့်ဖက်ကို သန်းအောင်မြင့် ပေစောင်းစောင်းနှင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ လုလုများ ရောက်နေမလားလို့ မရဲတရဲ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ရပေမယ့် ဟိုဖက်ကောင်တာက လူရှင်းနေသည်။ သန်းအောင်မြင့်ထက် စော၍ ဆေးရုံက ဆင်းသွားသော လုလုက အခုလောက်ဆို ယောက်ျားလေး မှတ်ပုံတင်အသစ်၊ နာမည်အသစ် နှင့် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေလောက်ပေပြီ။

“ လူ ရှင်းတယ်နော်”

“ တခါတလေလည်း ရှင်းတယ်။ တခါတလေလည်း များတယ်။ ဒါပေမယ့် လာလုပ်တဲ့ လူက တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ပါ။ သူတို့အဖွဲ့တွေ ပါလာမှ ရှုပ်တာ။”

ဒီအမျိုးသမီးက အဲ့ဒီအဖွဲ့တွေကို တော်တော် အမြင်ကပ်နေပုံရသည်။ သူ့ အံဆွဲထဲက စာရွက်တစ်ထပ်ကို ဆေးရုံမှ လိုက်လာပေးသည့် အမျိုးသမီးလက်သို့ လှမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

“ အစိုးရကတောင် ဥပဒေထုတ်ပြီး ခွင့်ပြုပေးထားတာပဲ။ ကျွန်မတို့က လုပ်ပေးမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် နာမည်ပြောင်းတာ၊ လိင်ပြောင်းတာကို တနေရာထဲမှာ ပြင်ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ထည့်ပေးလိုက်ရင် စစ်စတမ်က သူ့ဖာသာ လုပ်တယ်ဆိုပေမယ့် ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ ဒီပါ့မန့်အလိုက် သေချာ ပြန်စစ်ရသေးတယ်။ မပြောင်းသေးခင်က ဟာတွေကို ဘက်ကပ်လုပ်ပြီး လိုရင် ပြန်ကြည့်လို့ရအောင် အသစ်နဲ့ လင့်ပြန်ချိတ်ပေးထားရတယ်။ ကျွန်မတို့ အချိန် ၃ ရက်ယူတာ မလွန်ပါဘူး။ ဒီမှာ ပုံစံလေးတွေ တင်သွားရုံဆိုပေမယ့်၊ ဒီက ကျော်တာနဲ့ ဝန်ကြီးဌာန ၇ ခုလောက်ဆီ ရောက်ပြီး ဆက်လုပ်ကြရတာ။”

“ အဲဒါတွေ အကုန်လုံး အစ်မ လိုက်လုပ်ရတာလားဟင်”

“ အဟီး၊ ကျွန်မက ဒီမှာ စစ်ပြီးတော့ တင်ပေးလိုက်ရုံပဲ။”

သန်းအောင်မြင့် နှင့် အရာရှိမှ စကားပြောနေစဉ် ဆေးရုံဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ပုံစံတွေကို သွက်သွက်လက်လက် ဖြည့်နေသည်။

“ နာမည် ဘယ်လို ဖြည့်လိုက်ရမလဲဟင်၊ နာမည်ပါမှ ဓာတ်ပုံမှာ တခါထဲ တွဲလို့ရမှာ ”

“ လုလုအောင်”

……………………………………..

(၁၉)

လာနေကြ လူတွေထဲမှာ ဒီလူ လက်သံအပြောင်ဆုံးဆိုတာ သိထား၍ အသင့်တောင့်ခံထားသည့်တိုင် ဖြန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ ရဲလင်း ခေါင်းလည်းလည်ထွက်သွားသည်။

“ မင်း တမင်လုပ်တာ”

“ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် မဟုတ်တာလုပ်ရင် ခင်ဗျားတို့ လှမ်းမြင်နေရမှာပဲ ဥစ္စာ၊ မလုပ်ပါဘူး။”

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီပန့်က ပျက်နေတာ နည်းနည်းတော့ ကြာပြီ ။ ခလုတ်နှိပ်ပေမယ့်လည်း လေမစုပ်တော့။ ထို့ကြောင့် ရဲလင်းက ကေသီ့ကို ခဏမှုတ်ခိုင်းပေးပြီး ကောက်စွပ်ထားလိုက်ကာ သုံးလေးကြိမ်လောက် ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒီကိစ္စကို ကေသီတောင် မသိရှာပါ။

“ တော်သေးတာပေါ့၊ ကင်မရာကို ဇွန်းဆွဲကြည့်လိုက်မိလို့”

ပြောရင်းနှင့် နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ ဒီတခါတော့ လည်ထွက် မသွားအောင် ရဲလင်း တောင့်ခံလိုက်နိုင်သည်။ အခုနောက်ပိုင်း သူတို့က ကိုယ်တိုင် လာလုပ်မခိုင်းတော့ပါ။ ရဲလင်းကို ပန့်ပေးထားပြီး သူတို့ လှမ်းပြောရင် လုပ်ရသည်။ မလုပ်မိပါက ဆွေမျိုးမေ့အောင် နှိပ်စက်ခံရသည်။ တခါတလေ ကေသီပါ အဆစ်ပါပြီး အရိုက်ခံရလို့ နောက်တော့ ရဲလင်းလည်း မပျက်မကွက် လုပ်ပေးပါသည်။ စက်က သူ့ဖာသာ ပျက်သွားတာလည်း တကယ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

“ နောက်တစ်ခု သွားယူလိုက်”

သူတို့ထဲက နည်းနည်း ပိုသြဇာရှိပုံရသည့် တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို ပန့်သွားယူခိုင်းလိုက်သည်။ ခဏနေတော့ သွားယူသူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဒါပေမယ့် ခါတိုင်းလို ခလုတ်နှိပ်ရသည့် စက်မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုက်နှင့် ဆက်ထားသည့် ဘောလုံးကို လက်နှင့် ညှစ်ပေးရသည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

“ ဒါပဲ ရှိတော့တယ်။”

“ ဒါပဲရှိရင် ဒါနဲ့ပဲလုပ်၊ မင်း ဒီလောက်တော့ လုပ်တတ်တယ် မဟုတ်လား။”

ရဲလင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ တစ်ယောက်က ကေသီ့ကို ဆံပင်ကဆွဲပြီး အနားသို့ ခေါ်လာသည်။

“ ထပ်လုပ်ပေးလိုက်”

ဒီကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်ရင် လုံးဝ စိတ်လျှော့ထားလိုက်ပုံရသည့် ကေသီက ရဲလင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၍ နောက်တကြိမ် ထပ်မှုတ်ပေးသည်။ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့ ရဲလင်းက သူတို့ရှေ့မှာပင် ပန့်ကိုစွပ်ပြီး လုပ်ပြလိုက်ရသည်။ ဒါတောင်မှ ကိစ္စပြီးလို့ ပြန်အထွက်မှာ ရဲလင်း နားရင်းတစ်ချက် အအုပ်ခံလိုက်ရသေးသည်။

“ နောက်တခါ လူလည်ကြရင် ဟိုကောင်မပါ နာမယ်မှတ်။”

နှစ်ခါပြန် မှုတ်ပေးလိုက်ရလို့ ရဲလင်း အားနာနေမိပေမယ့် ကေသီကတော့ ဘာမှမထူးခြားသလိုပင်၊ ပန့်အသစ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး

“ သွေးပေါင်ချိန် စက်လိုပဲနော်။”

ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတစ်ခု အမည်ကြားတော့ ရဲလင်း စိတ်က မိခင်ဆီ ရောက်သွားသည်။

တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်ကို ပြောဖြစ်ခဲ့ကြပြီးပြီဆိုတော့ ရဲလင်းအမေအကြောင်းကို ကေသီလည်း သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အမေကို ဆေးကုဖို့ ရဲလင်း ပစ္စည်းဖြုတ်ရောင်းဖို့ ကြံဖူးတာကိုတော့ ပြောပြမနေတော့ပါ။ ကေသီကလည်း နယ်မှာကျန်ခဲ့သော သူ့မိသားစုအကြောင်း၊ အလုပ်အကြောင်းတွေ ပြောပြသည်။ တခါတလေလည်း ကျောင်းနေတုန်းက အကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်ကြ၏။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရည်းစားရှိသလား၊ ထားဖူးသလားဆိုတာကိုတော့ မမေးဖြစ်၊ မပြောဖြစ်ကြပါ။

“ ကျွန်တော့်အမေ အဆင်ပြေရဲ့လား မသိပါဘူးဗျာ။”

“ အစားထိုးရင် အဆင်ပြေမယ်ဆိုတော့ အခု ကောင်းနေလောက်ပါပြီ ရဲလင်းရယ်။”

“ လူကောင်းပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ရင် စိတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မနဲ့ ညီလေးက သူ့ကို ညာထားနိုင်ရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။”

“ ကျွန်မ အဖိုးနဲ့ အဖွားကတော့ ကျွန်မကို ရန်ကုန်မှာပဲ အလုပ်လုပ်နေတယ် ထင်မှာ။ ရှင့်ထက် စာရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့လေ။”

“ လူပျောက်ရင်တော့ ရဲတိုင်ကြမှာပဲ။ ရဲတွေ ကျွန်တော်တို့ကို မြန်မြန် ရှာတွေ့ပါစေပဲ ဆုတောင်းတယ်။ ဒီလူတွေက လူကုန်ကူးဂိုဏ်းလို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို တနေရာရာကို ရောင်းမစားခင် ပြန်လွတ်မှ ဖြစ်မယ်။”

“ ကျွန်မလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်နေတာ။ ဒါပေမယ့် နောက်တနေရာက ဒီနေရာလို မဟုတ်ဘဲ ထွက်ပြေးလို့ လွယ်မယ် ဆိုရင်တော့ မဆိုးဘူး ထင်တယ်နော်။”

“ ကျွန်တော်လည်း မတွေးတတ်တော့ပါဘူးဗျာ။”

ရဲလင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် နှင့် လှဲချလိုက်သည်။ အိပ်ပျော်မည်ဟုတော့ မထင်ပါ။

………………………………………………

(၂၀)

မှတ်ပုံတင်အသစ်က ၃ ရက်နေမှရမည်။ ကဒ်အသစ်ဆိုသော်လည်း ဓာတ်ပုံ ၊ နာမည် နှင့် လိင်သာပြောင်းခြင်းဖြစ်ပြီး နံပါတ်က အရင်နံပါတ်အတိုင်း ပြန်ထွက်လာလိမ့်မည်။ အဲ့ဒီကြားထဲမှာ သန်းအောင်မြင့် ဘာမှလုပ်စရာမရှိ။ မှတ်ပုံတင်ရတော့မှ အဲ့ဒီက ထောက်ခံစာနှင့်အတူ ဘဏ်ကဒ်နှင့် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်တွေ သွားပြောင်းရမည်။ အဲ့ဒါတွေကတော့ ၁ ရက်နှင့် ပြီးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဆရာဝန် နှင့် ပြန်ပြရမည့် ရက်ကလည်း ၁၀ ရက်လောက် လိုနေသေးသည်။ ထို့ ကြောင့် အခန်းထဲမှာပဲ လှိမ့်အိပ်နေမိသည်။ ဆာရင် အသင့်စား အစားအစာ တစ်ခုခု ထလုပ်စားလိုက်သည်။ ရေသောက်သည်။ စာဖတ်သည်။

သန်းအောင်မြင့် အပြင်လည်း မသွားချင်ပါ။ အသွင်သစ်၊ ဝတ်နေကြမဟုတ်သည့် အဝတ်အစားသစ်တွေ နှင့် အသားမကျသေးချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ဟောင်းကြီး တစ်ခုကို အသစ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်ညာပြီး မတိုးဝင်ချင်ပါ။ နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ လုလုအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိအောင် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်၏။ ကြိုးစားမှုက အောင်မြင်သည့်အခါ အောင်မြင်သည်။ မအောင်မြင်သည့်အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်ထဲကနေ လက်ညိုး ငေါက်ငေါက်ထိုး၍ အပြစ်တင်သည်။ မိုက်မဲမှု ဟူသည်မှာ ဆုံးရှုံးခြင်းသာ ရတတ်ပါလားဟု တွေးရင်း မျက်ရည်ဝဲရသည်။ ရှေ့ဘဝ ခရီးကို ရင်မောစွာ မျှော်ကြည့်မိရင် ခုနဝဲနေသည့် မျက်ရည်က ကျချင်ချင် ဖြစ်လာသည်။ အရင်က သန်းအောင်မြင့် ဒီလို ဘယ်တုန်းကမှ အားမငယ်ခဲ့ဖူးပါ။ ဝမ်းမနည်းခဲ့ဖူးပါ။ ကြုံလာသမျှ အခက်အခဲတိုင်းကို ရအောင်ကျော်ဖြတ်မည်ဟုပဲ စိတ်ရှိခဲ့သည်။

“ သောက်သုံးမကျတဲ့ ဟော်မုန်းတွေ၊ ငိုဖို့ပဲ တတ်သလား။”

အနားရှိတာတွေ နှင့် နံရံကို ကောက်ပစ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းညူလိုက်မိသည်။ ဒေါသက အားငယ်စိတ်ကို မချေဖျက်နိုင်သောအခါ ပို၍ ဝမ်းနည်းရသည်။ နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်၍ အော်ငိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာသည်။ ခုနက နံရံကို ပစ်လိုက်သည့် ပစ္စည်းတွေထဲတွင် ပါသွားသော ဖုန်းက မပျက်စီးသွားသည့်အပြင် ထပင်မြည်လိုက်သေးသည်။ ဒီနံပါတ်ကို ပြောင်းပစ်ရမယ်ဟု စဉ်းစားရင်းပင် ထသွားပြီး ဖုန်းကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်မိသည်။ မကိုင်ခင်က လုလု ဖြစ်ပါစေလို့ စိတ်ထဲက လှစ်ကနဲ ဆုတောင်းမိခဲ့သေးပေမယ့် ကြည့်လိုက်တော့ ခင်မျိုးဆွေ ဖြစ်နေသည်။

“ ဟယ်လို”

“ သန်းအောင်မြင့် နင်ရန်ကုန် ပြန်ရောက်နေလား။”

“ အေး”

“ ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပါလား ဟင်”

“ ပြောလေ”

ကိုယ့်ကို ကူညီခဲ့သူဆိုတော့ ပြန်ကူညီရမည့် ဝတ္တရားရှိပါသည်။ သန်းအောင်မြင့် အတွက်လည်း ခင်မျိုးဆွေကို ကူညီခြင်းကြောင့် စိတ်အပြောင်းအလဲ ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ပြီး ဘာမှသုံးစားလို့ မရတော့ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မှတ်ထားမိသည့် ဘဝမှာ အသုံးဝင်သော နေရာတစ်ခု ရှိလာခြင်းက ကောင်းပါသည်။

“ ရဲလင်း ပျောက်နေတယ်။”

“ ဘယ်လို”

“ မေမေ့ကို ဆေးရုံမှာ စောင့်ပေးပြီးတော့ နားဖို့ ပြန်သွားတာ။ ပြန်ရောက်မလာတော့ဘူး။ ဒီနေ့နဲ့ ဆို ၄ ရက် ရှိပြီ။ နင် အားရင် ငါ့ကို ဝိုင်းရှာပေးပါလားဟင်”

“ အေးအေး၊ နင်ဘယ်မှာလဲ၊ ငါလာခဲ့မယ်။”

အိမ်လိပ်စာပေးပြီး ခင်မျိုးဆွေ ဖုန်းချသွားသည်နှင့် သန်းအောင်မြင့်လည်း အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်သည်။ ဒီတော့မှ မျက်နှာပေါ် မှာ ခြောက်လုလု မျက်ရည်စီးကြောင်း ၂ ခုရှိတာကို သတိထားမိသည်။ ခင်မျိုးဆွေဆီက ဖုန်းလာသည့်အချိန်မှာ မျက်ရည်တွေကျနေမှန်း သန်းအောင်မြင့် မသိခဲ့ပါ။ ဒါပေမယ့် ခင်မျိုးဆွေ အတွက်က ပိုအရေးကြီးနေလို့ ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ခဏဘေးချိတ်ကာ မျက်နှာသစ် အဝတ်လဲပြီး ခပ်မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ခင်မျိုးဆွေက သူ့အမေအိမ်မှာ ရှိနေသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီးချိန်မှာ ဖုန်းထဲမှာပဲ စကားပြောဖြစ်ပြီး လူချင်း မဆုံဖူးသေးတော့ သူတို့အိမ်ထဲ ဝင်သွားသည့် သန်းအောင်မြင့်ကို ခင်မျိုးဆွေ ကြောင်ကြည့်နေသည်။ မီးမီးက နှုတ်ဆက်လိုက်တော့မှ မှတ်မိသွားသည်။ ဒါပေမယ့် မောင်အတွက် ရတက်မအေး ဖြစ်နေပုံရသည့် ခင်မျိုးဆွေက ထွေလီကာလီတွေ ပြောမနေဘဲ ဖြစ်စဉ်ကို သူသိသလောက် ရှင်းပြသည်။

“ မေမေက ဆေးရုံမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အလုပ်က လွှတ်လို့ အရေးတကြီး နယ်ဆင်းသွားရတယ်လို့ ပြောထားတယ်။”

“ အန်တီမေက ယုံလား။”

“ သိပ်မသင်္ကာဘူး။ ရဲလင်းက မေမေ အခုလို ဖြစ်နေချိန်မှာ သူ့ကို နယ်လွှတ်ရင် အလုပ်ထွက်လာမယ့် ကောင်။ သူ့သားအကြောင်း သူသိတယ်လေ။ သူ့ အလုပ်ထဲက ကောင်လေးတွေကပါ ဝိုင်းညာပေးထားလို့ အောင့်သက်သက်နဲ့ ငြိမ်ကြည့်နေတာ။”

“ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”

“ ငါတို့ ရဲတိုင်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့လည်း ရှာမှ ဖြစ်မယ်လေ။ နင် ငယ်ငယ်က စုံထောက်ဝတ္တုတွေ အရမ်းဖတ်တာ ငါသတိရပြီး ဖုန်းဆက်လိုက်တာ၊ နင်လည်း လိုက်စုံစမ်းပေးပါလားဟင်”

“ ငါက”

အမျိုးသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သည့် သန်းအောင်မြင့် ပုံစံကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ခင်မျိုးဆွေ ငိုင်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲ ရှိတာကို တတွတ်တွတ် ဆက်ပြောနေသည်။

“ စုံထောက်ကားတွေ ကြည့်ရင်လည်း နင်က တရားခံလို့ မှန်းလိုက်ရင် အမြဲမှန်တယ်။ ဆားပုလင်း သန်းအောင်လို့တောင် ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား။”

“ အစ်မက အခုဆို ဆားပုလင်း လုလုအောင် ပေါ့နော်။”

လုလုအောင်လို့ နာမည်ပြောင်းမှာကို ကြိုသိထားသည့် မီးမီးက ဝင်ပြောသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း ငိုင်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ စုံထောက်ဝတ္တုတွေ ဖတ်တာ၊ တရားခံမှန်းရင် မှန်နေတာတွေ မပါရင်တောင်မှ ခင်မျိုးဆွေက သန်းအောင်မြင့် မလွဲမသွေ ကူညီရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ ခင်မျိုးဆွေခင်မျာ မောင်အတွက် ပူပန်ရသလို ဝေဒနာရှင် မိခင် စိတ်ထိခိုက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်ပြီး မရှူနိုင် မကယ်နိုင် ဖြစ်နေတာကို စာနာမိသည်။

“ အေးပါဟာ၊ ငါလည်း အားနေတာပဲ။ နင့်ကို ဝိုင်းကူပေးမယ် စိတ်ချ။”

“ ဒါဆို တို့ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”

“ အခြေအနေ ဘာထူးသေးလဲလို့ ရဲစခန်းကို အရင်သွားမေးကြရအောင်။”

မီးမီး ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်၍ သူတို့ သူငယ်ချင်း တေဇာ ဆိုသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ တေဇာက သူ့ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ရဲစခန်းကိုရောက်တော့ စခန်းမှူးက အမှုလိုက်အရာရှိကို သူတို့ဆီလွှတ်ဖို့ လုပ်နေကြောင်း ဆီးပြောသည်။

“ သတင်းရလို့လား စခန်းမှူးကြီး”

“ နေဦး အိုင်အိုကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ ထိုင်ကြပါဦး ”

စခန်းမှူး စားပွဲရှေ့က ခုံတွေမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် ရဲအုပ်မင်းစိုး ဆိုသူကို လှမ်းခေါ်ပြီး ခင်မျိုးဆွေ နှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ အမှုလိုက်အရာရှိက ခင်မျိုးဆွေကို ဝတ်ကျေဝတ်ကုန် နှုတ်ဆက်သော်လည်း သန်းအောင်မြင့်ဆီကိုသာ မျက်စိရောက်နေသည်။ ရဲမျက်လုံး နှင့် စူးစူးကြည့်တာ ခံရတော့ နည်းနည်း အနေခက်သလိုလို ရှိတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ နေမိသည်။

“ ဒီလိုခင်ဗျ။ ကေသီဆိုတဲ့ ကလေးမကို သိကြသလား။”

ခင်မျိုးဆွေက ခေါင်းရမ်း ပြလိုက်ပြီး မီးမီး နှင့် တေဇာကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူတို့ကလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်၍ ခေါင်းခါပြကြ၏။ အမှုလိုက်အရာရှိက သူ့လက်ထဲက တက်ဘလက်ကို ဖွင့်ပြီး ဓာတ်ပုံ ပြသည်။ ခပ်ချောချော ကလေးမလေးပင် ဖြစ်သည်။ ခင်မျိုးဆွေ နှင့် မီးမီးက ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တေဇာ့ဘက်ကို ထိုးပေးသည်။ တေဇာလည်း သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး

“ ကျွန်တော် တခါမှ မမြင်ဖူးဘူးခင်ဗျ။ သူက ရဲလင်း ပျောက်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့လား။”

ငြိမ်ကြည့်နေသည့် စခန်းမှူးက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး

“ ဒီကလေးမလေးလည်း ပျောက်နေတယ်လို့ တိုင်ချက်ဖွင့်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အစပိုင်းတော့ အဆက်အစပ်ရှိမယ် မထင်ဘူးပေါ့နော်။ ဒါပေမယ့် တယ်လီဖုန်း ကုမ္ပဏီကနေရတဲ့ အချက်တွေအရ မောင်ရဲလင်းရော၊ အဲ့ဒီကေသီရော သူတို့ဖုန်းတွေ ပိတ်သွားတယ်။ မပိတ်ခင် နောက်ဆုံး ရှိနေတဲ့ နေရာနဲ့ အချိန်က တူတူဖြစ်နေတယ် ခင်ဗျ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ကိုမင်းစိုးကို ဒီက ညီမတို့ဆီ လွှတ်မလို့ လုပ်နေတာ။”

“ ဒီကလေး ၂ ယောက်က မောင်လေးရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့ မောင်လေးက တစုံတရာ ပတ်သက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဒီကောင်မလေးကို ကျိန်းသေသိကြမှာပါ။ ဆရာတို့က ခိုးရာလိုက်သွားကြတာမျိုး ထင်လို့လား ရှင့်”

“ လူငယ်တွေဆိုတော့ ဒီတချက်ကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားတဲ့ သဘောပါပဲ။ တိုက်ဆိုင်တာလည်း ရှိနေတယ်လေ။”

“ ရဲလင်း သိတာကို ကျွန်တော် မသိတာ မရှိပါဘူး ဆရာ။ ဒီကောင်က အခုထိ ရည်းစားလည်း တစ်ယောက်မှ မထားဖူးပါဘူး။ ဒီကောင်မလေးနဲ့ သူနဲ့ သမီးရည်းစား ဖြစ်တယ်ဆိုရင်လည်း ရဲလင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ကျိန်းသေပြောမှာပါ။”

“ ဟုတ်တယ်ဆိုရင်တောင် အခုလို အချိန်မျိုးမှာ မောင်လေးက မိန်းမခိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့အမေ ဆေးရုံတင်ထားရတာ ဆရာတို့လည်း သိပါတယ်။”

တေဇာနှင့် ခင်မျိုးဆွေ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ရှင်းပြနေချိန်မှာ မီးမီးက ခပ်ငေးငေးလေး စဉ်းစားနေသည်။

“ ဒီညီမကရော ဘာတွေသိလဲ”

မီးမီးပုံစံက တစ်ခုခုကို ချင့်ချိန်နေသည့် ဟန်မျိုး ဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိပုံရသော စခန်းမှူးက မေးသည်။

“ ဟုတ်ပါတယ်။ ရဲလင်းမှာ ရည်းစား မရှိပါဘူး။ မိန်းမ ခိုးပြေးတာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရဲလင်းက အန်တီ နှလုံးအစားထိုးဖို့ သူ့..သူ့ ..ဟာကို ဖြုတ်ရောင်းဖို့တောင်ာလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ မိန်းမယူမယ့်သူ ရည်းစားရှိတဲ့သူက ဒီလို ဘယ်လုပ်မှာလဲ။ ”

“ ဟင် …. ဘယ်တုန်းက ရောင်းလိုက်တာလဲ၊ အစ်မတို့ကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ မီးမီးရယ်။”

“ မရောင်းဖြစ်လိုက်ဘူး မမဆွေ၊ နောက်ဆုံးနေ့ကြမှ ဝယ်မယ့်ဖက်က မယူဖြစ်တော့လို့ အစီအစဉ် ပျက်သွားတယ်။ သမီးတစ်ယောက်ပဲ သိပါစေ၊ ဘယ်သူ့မှ မပြောပါနဲ့ ဆိုလို့ မပြောဖြစ်တာပါ။ ရောင်းလည်း မရောင်းဖြစ်လိုက်ဘူးလေ။”

သန်းအောင်မြင့် မျက်စိကိုမှိတ်၍ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။ ရဲလင်းက မိခင် ဆေးကုဖို့အတွက် သူ့ပစ္စည်းကို ဖြုတ်ရောင်း ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ ယောက်ျားလေး ဖြစ်ချင်သည့် ကျန်းကျန်းမာမာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ပစ္စည်း ဖြုတ်ပေးခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား။ တချိန်က သန်းအောင်မြင့်တို့ မျက်လုံးထဲတွင် နှပ်ချေးတွဲလောင်း ကလေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည့် ရဲလင်းက အခုတော့ မိခင် အတွက် စွန့်လွှတ်ဝံ့သူ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလေပြီ။ သန်းအောင်မြင့်သည်သာ ….။

ဝဲလာသည့် မျက်ရည်ကို မျက်တောင် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်ကာ ထိန်းရင်း ရှေ့မှာ ပြောနေကြသည့် အကြောင်းအရာတွေဆီ အာရုံပြန်ပို့ရသည်။ ဒီကြားထဲ အမှုလိုက်ရဲအုပ်၏ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေကို မမြင်ယောင်ပြုရန်လည်း ကြိုးစားရပြန်သေး၏။

“ အေးဗျာ၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သူတို့ ၂ ယောက် ပတ်သက်မှု မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဖုန်းတွေက တပြိုင်ထဲ နီးပါး တနေရာထဲမှာ ပိတ်သွားတယ်ဆိုတော့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့သွားကြတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော်တို့ ယူဆကြရတော့မှာပေါ့။”

“ အဲ့ဒီ ကေသီရဲ့ မိသားစုကိုရော ရဲလင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ မေးပြီးပြီလား။”

ရောက်ကတည်းက ငြိမ်နေသော သန်းအောင်မြင့်က ဝင်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာရုံပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို သူနှင့် လုလုလို ကိစ္စမျိုးများ ဖြစ်နေသလားလို့ အတွေးပေါက်လိုက်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသည်။

“ မမေးရသေးဘူးဗျ။ ဖုန်းကုမ္ပဏီက ဒေတာတွေက ခုနမှ ကျနော်တို့ သိရတာ။ ကောင်မလေးက နယ်က လာအလုပ်လုပ်တာ၊ ရန်ကုန်မှာ မိသားစု မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ထဲ အခန်းငှားနေတယ်။ သူနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကပဲ လူပျောက်လာတိုင်ပေးသွားကြတာ။”

“ သူ့ အလုပ် လိပ်စာလေး ရမလား မသိဘူး။ ဒီဖက်က သူ့ကို မသိပေမယ့် သူ့ဖက်က ရဲလင်းကို သိနိုင်စရာများ ရှိမလားလို့ သွားမေးကြည့်ချင်လို့ပါ။”

“ ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။”

သန်းအောင်မြင့်ဖက်ကိုသာ မဲနေပုံရသော အမှုလိုက် အရာရှိက ပျာပျာသလဲပင် စာရွက်လေး တစ်ရွက်နှင့် ချရေးပေးသည်။ ပြီးတော့ တေဇာနှင့် မီးမီးတို့ နောက်မှာ ခပ်ကွယ်ကွယ် ထိုင်နေသည့် သန်းအောင်မြင့် လက်ထဲကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် လာထည့်ပေး၏။ အခြေအနေကို ရိပ်မိပုံရသော မီးမီး လှစ်ကနဲ ပြုံးလိုက်တာကို မြင်ရသည်။

နောက်ထပ်လည်း ထွေထွေထူးထူး ပြောစရာ မရှိတော့တာ နှင့် နှုတ်ဆက်၍ ပြန်ကြသည်။ ကြိုးစားပါမည်။ အခြေအနေ ထူးခြားရင် အကြောင်းကြားပါမည်ဟု စခန်းမှူးကတော့ ကတိပြုပါသည်။ ပြန်အထွက်မှာ မီးမီးက သန်းအောင်မြင့်အနားကပ်ပြီး အသံတိုးတိုးနှင့်

“ အစ်ကို …အဲ .. အစ်မ .. ဟို ရဲအုပ်ဆီက ဖုန်းနံပါတ်တောင်းပေးပါလား။ အခြေအနေ သိချင်ရင် တိုက်ရိုက်မေးလို့ရတာပေါ့။”

“ အဲ့ဒါက .. ဟို …ဟို …”

“ လုပ်ပါ အစ်မရယ်၊ ဟိုမှာ လှမ်းကြည့်နေတယ်။ အစ်မ တောင်းရင် သူပေးမှာ ကျိန်းသေတယ်။”

ခင်မျိုးဆွေ၏ မျက်နှာ အမူအရာကလည်း တောင်းချင်သည့်ပုံ ရှိနေတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် သက်ပြင်းချ၍ ပြန်လှည့်လိုက်ရသည်။

“ ဟိုလေ … ဆရာ့ ဖုန်းနံပါတ်လေးများ ရနိုင်မလား။ အကြောင်းရှိရင် ဆက်သွယ်လို့ ရအောင်ပေါ့။”

“ အာ …ရပါတယ်။ ရပါတယ်။ ဒီမှာ ကျွန်တော့်ကဒ် ယူသွားပါ။”

ပျာပျာသလဲပင် အိတ်ထဲက နာမည်ကဒ်တစ်ခု ထုတ်ပေးသည်။

“ ဒါနဲ့ ဘာတော်လဲဟင် မောင်ရဲလင်းနဲ့”

“ ညီအစ်ကို ….အဲလေ.. မောင်နှစ်မ ဝမ်းကွဲတွေပါ။”

“ စိတ်ချပါဗျာ၊ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားမှာပါ။”

“ ဟုတ်ကဲ့ …ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

စကားများများပြောရင် မှားကုန်မှာ စိုးတာကြောင့် ကဒ်ကို ဖြတ်ကနဲ ဆွဲယူပြီး စောင့်နေကြသူတွေဆီ ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ နောက်က ကြည့်နေမည်ကို သိတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ခြေလှမ်းတွေတောင် မှားချင်ချင် ဖြစ်ရသည်။ သူတို့ဆီ ပြန်ရောက်တာနှင့် ကဒ်ကို ခင်မျိုးဆွေလက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

“ အစ်မက အဲ့ဒီ ကေသီ့ရုံးကို သွားချင်တာလား။”

“ သွားချင်တယ်။ ရဲလင်း အလုပ်ထဲကိုလည်း သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။”

“ လိပ်စာအတိုင်းဆိုရင် ကေသီ့အလုပ်က ပိုနီးမယ်။ ရုံးဆင်းချိန်လည်း နီးနေပြီဆိုတော့ ရဲလင်း ကုမ္ပဏီကို မနက်ဖြန်မှ သွားကြတာပေါ့။”

ခင်မျိုးဆွေ ဝင်ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည့်အတွက် ကေသီ့ရုံးကို သွားဖို့ အတည်ဖြစ်သွားသည်။ မီးမီးက အလုပ်ဝင်ရတော့မှာမို့ ပြန်သွားပြီး သန်းအောင်မြင့် နှင့် ခင်မျိုးဆွေပဲ တေဇာ မောင်းသည့် ကားနှင့် ဟိုရဲအုပ်ပေးသည့် လိပ်စာအတိုင်း လာခဲ့ကြသည်။

ကေသီ့ ကုမ္ပဏီကို ရောက်တော့ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး ရဲလင်းပုံကို ပြသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကေသီ့ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ရဲလင်းဆိုသူနှင့် ပတ်သက်၍ ကေသီ မပြောဖူးပါဟု ဆိုကြသည်။

“ ကေသီက ရည်းစားမရှိပါဘူး။ ဒီကောင်မလေးက တမျိုးပဲ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ သူ့ကိုယ်သူ ရည်းစားထားဖို့ အသင့်မဖြစ်သေးသလို ခံစားချက်ရှိတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ခင်ကတည်းက မြှောက်ပေးတယ်။ အောင်သွယ်ပေးတယ်။ တစ်ခုမှ အဆင်မပြေဘူး။”

ကေသီနှင့် အလွန်ခင်သည်ဆိုသော မနီနီ ဆိုသည့် အမျိုးသမီးက ရှင်းပြသည်။

“ ရုပ်ကလေးလည်း ချောတယ်။ အဲ … ရှင့်လောက်တော့ မချောဘူးပေါ့နော်။ သူ့ကို သဘောကျတဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက စိတ်မဝင်စားဘူးတဲ့။ ”

ဒီကိုရောက်ကတည်းက ဦးဆောင်၍ သိလိုရာမေးနေသော သန်းအောင်မြင့်ကို ဦးတည်၍ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂိုထဲက ဒီမှာ သဲလွန်စရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပုံမရသော ခင်မျိုးဆွေက ဘေးမှာသာ ရပ်နေသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း အများကြီး ထင်မထားပါ။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်းအကြောင်းကို ဘာဆိုဘာမှ မသိသေးသည့်အတွက် သေချာအောင် လုပ်ချင်လို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တနေ့ ရဲလင်း အလုပ်ကို သွားမေးရင်တော့ ဒီထက် ရေရေရာရာ သိရမည်ထင်ပါသည်။

အပြန်လမ်းမှာ ခင်မျိုးဆွေက သူခေါင်းခဲနေသည့် အကြောင်းအရာ နောက်တစ်ခုကို ပြောပြသည်။

“ အမေ့ကို ကြာကြာလိမ်လို့ရမယ် မထင်ဘူး။ စိတ်ညစ်လိုက်တာဟယ်။”

“ အန်တီမေ့ကို ငါရှင်းပေးပါမယ်။ အခု နင် ပြန်မှာလား။”

“ ဟင့်အင်း … ဆေးရုံသွားမှာ။”

“ ငါလိုက်ပြောပေးမယ်။ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်။”

“ နင်ဘယ်လို လုပ်မလဲ။”

“ နင်သာ အမူအရာ မပျက်စေနဲ့၊ ငါ့နောက်ကနေ ဖော်လိုလိုက်ပေး။”

ရဲစခန်းမှာ ရခဲ့တဲ့ စိတ်ကူးကို ခု‌နေချပြလိုက်ရင် ခင်မျိုးဆွေ လက်ခံမှာ မဟုတ်မှန်းသိလို့ သန်းအောင်မြင့် ကြိုပြောမနေတော့ပါ။

“ တေဇာရော လိုက်မလား။”

“ မလိုက်တော့ဘူး အစ်မ၊ အန်တီက ကျွန်တော့်ကိုမြင်ရင် ဟိုကောင့်အကြောင်း မေးမှာ၊ ကျွန်တော် ကားထဲကပဲ စောင့်မယ်။”

ပထမတော့ တေဇာ့ကို ပြန်လိုက်တော့လို့ ပြောမလို့ စိတ်ကူးထားသည်။ ဒါပေမယ့် သူနှင့် မီးမီးကို သင်ပေးရမှာတွေ ရှိနေသေးလို့ စောင့်ခိုင်းထားပြီး ခင်မျိုးဆွေနှင့် သန်းအောင်မြင့်က ဆေးရုံပေါ်တက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းဖျက်ပြီး လူနာစောင့်ပေးနေသည့် အငယ်ဆုံးကောင်လေးက သန်းအောင်မြင့်တို့ ရောက်သည်နှင့် မုန့်စားဖို့ ထွက်သွားသည်။

“ မေမေ၊ ဒါဘယ်သူလဲ သိလား။”

အန်တီမေက မမှတ်မိပါ။ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာကို အနားတိုးကပ်ပြလိုက်ပြီး

“ သန်းအောင်မြင့်လေ အန်တီရဲ့”

“ သောက်ပလုပ်တုတ်၊ နင်က … မဟုတ်တာ။ သန်းအောင်မြင့်က ယောက်ျားကြီးပါဟယ် … ဘယ်လို ဖြစ်ကြတာလဲ”

“ ဒီလိုပါပဲ အန်တီမေရယ်။”

“ ဟုတ်တယ် မေမေ၊ အဲဒါ သန်းအောင်မြင့်၊ သူက အခု မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီ။”

ခင်မျိုးဆွေ ဝင်ရှင်းပြသော်လည်း ယုံနိုင်ပုံမရသေးသော ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အန်တီမေ သန်းအောင်မြင့်ကို စိတ်မသက်သာစွာ ကြည့်သည်။

“ မေမေက တူပဲ လိုချင်တာလား။ တူမ မလိုချင်ဘူးလား။”

“ မဟုတ်ပါဘူးဟယ်။ တခြား မိန်းမရှာတွေ လုပ်ကြတာတော့ ငါသိပါတယ်။ သန်းအောင်မြင့် နင်က ဘယ်တုန်းက အဲ့ဒီစိတ် …. ဒါပေမယ့် … အေးပါလေ။ နင်တို့ခေတ်ကိုက ငါလည်း မပြောချင်တော့ပါဘူး။ သန်းအောင်မြင့် ရယ်။ နင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဇွတ်တရွတ်ဟဲ့၊ ငါမှတ်မိတယ်။ ဒါနဲ့ … အခု နင်တို့ ဘယ်မှာတွေ့လာကြတာလဲ။”

သန်းအောင်မြင့် လိုချင်တာ ဒီအကွက်ပဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အခုလိုပုံ မြင်လိုက်ရလို့ အန်တီမေ အလွန်အံ့သြသွားမှာကို ကြိုတွက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် အံ့သြစရာတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။

“ ရဲလင်းကိစ္စနဲ့ ရဲစခန်းသွားကြတာ အန်တီမေရေ”

ဝုန်းကနဲ ပြောချလိုက်တော့ အဖွားကြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိသွားသည်။ ထင်မထားသည့် ခင်မျိုးဆွေလည်း အလန့်တကြား နောက်ကို ဆုတ်သွား၏။

“ ငါ့သားလေး ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ ရန်ဖြစ်တာလေ။ ဒီကအပြန် မီးမီးနဲ့ မုန့်သွားစားတာ ကောင်လေး ၂ ယောက်က မီးမီးကိုစလို့ ဒီကောင်က ဒေါသထွက်ပြီး လိုက်ထိုးတာ ကွဲပြဲပြီး ကောင်လေးတွေ တစ်ယောက် ၅ ချက်လောက် ချုပ်လိုက်ရတယ်။ သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

“ အခု ဘယ်မှာလဲ။”

“ အချုပ်ထဲမှာလေ။ အဲ့ဒီစခန်းမှာ ကျွန်တော့်အသိ ရဲအုပ် ကိုမင်းစိုးဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် အထဲမှာ ကောင်းကောင်းနေရအောင် ကျွန်တော် လိုက်အပ်ပေးပြီး ပြန်လာတာ။”

“ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးနော်။”

“ မဖြစ်ပါဘူး အန်တီရယ်။ ချာတိတ်တွေက ဆေးသမား ငပိန်လေးတွေဆိုတော့ နည်းနည်း အထိနာသွားတဲ့ သဘောပါပဲ။”

“ ဟဲ့နေဦး နင်က မီးမီးကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။”

မထင်သော အကွက်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်မှာ အဖြေရှိပါသည်။

“ အန်တီမေကလည်း ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ဖို့ မီးမီး ကူညီပေးထားတာလေ။”

“ ဪ … နင်တို့က လိုင်းတူတွေဆိုတော့ …. ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း မီးမီးက တမျိုးဖြစ်နေတာကိုး၊ လျော်ကြေးပေးရမှာလား ဟိုကောင်လေးတွေကို၊ ဆေးဖိုးဝါးခပေးရင် မပြီးဘူးလား။ ခင်မျိုးဆွေ နင်က မြုံနေတယ် ဟုတ်လား။ နင့်မှာ လျော်ပေးစရာ မရှိဘူးလား”

“ မဟုတ်ပါဘူး မေမေ …မေမေ …စိတ်ပူမှာ စိုးလို့ပါ။”

ခင်မျိုးဆွေ လေပျော့လေးနှင့် ဝင်ပြောသည်။

“ ရဲလင်းက မပေးဘူးတဲ့ အန်တီမေ။ အဲ့ဒါကို ကိုမင်းစိုးနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တော့ ထောင်ကျရင်တောင် ၁ လ ၂ လထက် မပိုဘူးတဲ့။ ချုပ်ရက်ကို အဲဒီထဲက နှုတ်မယ်ဆိုရင် အမိန့်ချတာနဲ့ လွတ်မှာပဲတဲ့။ အချုပ်ထဲမှာ သူ အပြင်မှာ နေသလို နေရပါစေမယ်လို့ အာမခံလိုက်တယ်။ အန်တီ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်လည်း အားနေတော့ နေ့တိုင်းသွားကြည့်နေမှာပါ။”

အန်တီမေ့ပုံစံက စိုးရိမ်မှုရှိနေပေမယ့် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ထိခိုက်သွားသည့် အနေအထားမျိုး မဟုတ်လို့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။ ခင်မျိုးဆွေ ကြည့်ရတာ အခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ပုံရသည်။ ဘာပဲပြောပြော ရဲလင်း ရောက်မလာနိုင်သည့် ကိစ္စအတွက် အခိုက်အတန့်တစ်ခု အထိတော့ အဆင်ပြေသွားရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်တာက ဟို ကိုမင်းစိုးဆိုသည့် လူ၏ အပိုင်းသာ ရှိတော့သည်။

…………………………………………….

(၂၁)

လှဲနေရာမှ ထလာသော ကေသီက နံရံက အံဆွဲကို သွားဖွင့်သည်။

“ ဟင် … ထမင်းလည်း မလာသေးဘူး။”

“ ဆာနေပြီလား”

“ ဆာတယ်ရယ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။”

ညည်းညည်းလေး ပြောလိုက်ရင်း သူ့အိပ်ယာဆီ ပြန်လှည့်သွားသော ကေသီ့တင်ပါး အောက်နားလောက်မှာ အနီရောင် အကွက်လေးတစ်ခု မြင်လိုက်ရသည်။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပင် စိုစွတ်နေတာ သိသာ၏။

“ ကေသီ …တင်ပါးနောက်မှာ ပေနေတယ်။”

“ ဪ .. အင်း ..အင်း”

လက်နှင့် နောက်ပြန် စမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်ပေမယ့် ကေသီ တွေတွေလေး ဖြစ်သွားသည်။

“ အဲ့ဒါ ဟိုဟာလား။”

သူတို့နှစ်ယောက် အခြေအနေက ရှက်စရာလည်း မကျန်တော့ပြီမို့ ရဲလင်း သိလိုရာကို ခပ်တည်တည်ပင် မေးကြည့်လိုက်သည်။

“ ဟုတ်တယ်။ ဒီလောက် စိတ်ရောလူရော ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာမှ သူက လာရသေးတယ်။”

“ ကေသီ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားရတော့မှာပေါ့၊ သိပ်များလာရင်တော့ ရေဆေးလိုက်မယ်။”

ရဲလင်း ခေါင်းထဲမှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်လာတာကြောင့် အပေါ်က ကင်မရာဖက်သို့ လှည့်၍ အသံခပ်ကျယ်ကျယ်ဖြင့်

“ ဟေ့လူတွေ၊ ဒီမှာ ကောင်မလေးက ရာသီလာနေတယ်။ ဒီအတိုင်းထားရင် ရောဂါဖြစ်ကုန်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပေးမလဲ။”

“ အို … ဘာလို့သွားပြောတာလဲ”

“ စမ်းကြည့်တာပါ။”

ရဲလင်း ထင်သည့်အတိုင်းပင် စပီကာဆီက “ခဏစောင့်” ဆိုသည့် အသံထွက်လာ၏။ ခဏနေတော့ အပြင်ဖက်က ခြေသံလိုလို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စပီကာက အသံထွက်လာသည်။

“ ကောင်မလေး အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်”

ကေသီ သွားဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးသုံး ဂွမ်းထုပ် ပါကင်ထုပ်တစ်ခုကို အတွင်းခံဘောင်းဘီ အသစ်စက်စက် တစ်ထည်နှင့် ပတ်၍ ထည့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကေသီ အထုပ်ကလေး ကိုင်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ တော်တော်ကြာတော့ တွေးတွေးဆဆ ပုံလေးဖြင့် ပြန်ထွက်လာ၏။

“ ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာ”

“ ကေသီလည်း စဉ်းစားမိတယ်။”

“ ဘာကိုလဲ။”

“ ကဲပါ ရှင် အရင်ပြော။”

“ သူတို့ဆီမှာ အဲ့ဒါတွေ ဘာလို့ အဆင်သင့် ရှိနေရတာလဲ။ ပြောလိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင် ရောက်လာတယ်ဆိုတော့၊ တခြားကနေ သွားဝယ်ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတော့ ဒီအနီးတဝိုက်မှာ မိန်းမတွေ ရှိလိမ့်မယ်။ သူတို့ထဲမှာလည်း မိန်းမတွေ ပါချင်ပါနေလိမ့်မယ်ဗျ”

“ ဒါပဲလား”

“ အင်း …ကျန်တာတော့ ဆက်မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး။ အဟီး။ ဒါနဲ့ ကေသီ စဉ်းစားမိတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ”

“ ကေသီတို့ ဒီထဲကို ရောက်တာ တစ်လ ပြည့်တော့မယ်။”

“ ဟင် … ဘယ်လိုသိတာလဲ။”

“ အဖမ်းခံရတဲ့နေ့က ကေသီ အဲ့ဒါ လာပြီးခါစ နောက်တစ်ရက်လေ။ အခု ဒီနေ့ လာတယ်ဆိုတော့ အချိန် တစ်လနီးပါး ရှိသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”

“ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် တွေးမိတာထက် ကေသီ သတိထားမိတာက ပိုလက်တွေ့ကျတယ်။”

တစ်လလောက်ရှိပြီ ဆိုသည့် အသိက ရဲလင်းကို ငိုင်သွားစေသည်။

“ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

မျက်စိမျက်နှာ ပျက်သွားသော ရဲလင်းနားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ရင်း ကေသီက မေးသည်။

“ ကျွန်တော့်အမေ အခုလောက်ဆို ဆေးရုံက ဆင်းပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်မှာမရှိရင် သူရင်ကျိုးတော့မှာပဲ။ နှလုံးသာပြန်ဖောက်ရင် ဒုက္ခရောက်တော့မှာ။”

ရဲလင်းကို ဘယ်လို အားပေးရမှန်း မသိနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသော ကေသီလည်း ရော၍ ငိုင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အပေါ်က စပီကာထဲမှာ ငှက်ဆိုးထိုးသံကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။

“ ထမင်းရပြီ၊ ထမင်းရပြီ။ မြန်မြန်စားကြ၊ ပြီးရင် ထုံးစံအတိုင်း ပလွေမှုတ်ရမယ်၊ ပန့်ဆွဲရမယ်။ ငိုင်မနေကြနဲ့”

……………………

(၂၂)

သန်းအောင်မြင့် နှင့် ခင်မျိုးဆွေကို ရဲလင်းရုံးသို့ တေဇာက လိုက်ပို့ပေးသည်။ မီးမီးကတော့ အလုပ်ဆင်းရမှာမို့ ဒီနေ့ လိုက်မလာပါ။ လမ်းမှာ တေဇာက လိပ်စာကဒ်လေးတစ်ခု ပြသည်။

“ ကျွန်တော် ဟိုကောင့်အခန်းထဲမှာ ဘာသဲလွန်စ ရမလဲလို့ ရှာရင်းနဲ့ တွေ့တာ။ နည်းနည်း ထူးခြားတယ်ထင်လို့ ယူလာတာ အစ်မ”

“ ရွှေဝါးပင် ဖောင်ဒေးရှင်း” ဆိုသည့် နာမည်နှင့် ဝက်ဆိုက်လိပ်စာတစ်ခု၊ အီးမေးလ်တစ်ခု တွေ့ရတာကလွဲရင် တခြားအချက်အလက် ဘာမှမပါသည့် ကဒ်ပြားကို သန်းအောင်မြင့်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“ ငါ့ကိုပေးထား”

ဖုန်းနှင့် ထိုဝက်ဆိုက်ကို ဝင်ကြည့်တော့ ထူးထူးခြား မတွေ့ရပါ။ ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်း အစားထိုးရန် လိုအပ်နေသူတွေကို ကူညီပေးနေကြောင်းလောက်သာ ရေးထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူတို့ အကျိုးဆောင်ပေးခဲ့သည့် လူနာများ၊ အလှူရှင်များစာရင်း နှင့် ဓာတ်ပုံတချို့လည်း တင်ထားသည်။ သန်းအောင်မြင့် သိသည့်သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရပါ။ ဖောင်ဒေးရှင်းကို ကူညီနေသည်ဆိုသည့် သူတွေ၏ ဓါတ်ပုံများလည်းပါသည်။ အဲ့ဒီထဲမှာတော့ ခပ်ဟော့ဟော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပုံ ပါသည်။ စိတ်ဝင်စားလို့ တေဇာ့ကို ပြကြည့်တော့ တက်သစ်စ မော်ဒယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ပြောသည်။

“ တကိုယ်လုံး အင်တွေချည်းပါပဲ အစ်မရာ။ စပွန်ဆာကောင်းလို့ ဒီလောက်ဖြစ်လာတာ။”

တေဇာက သန်းအောင်မြင့် တကိုယ်လုံးနီးပါး ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားသည်ကို မသိ၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အီလည်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ အမေ့အတွက် ရဲလင်း လိုက်ရှာရင်း ချိတ်မိတာထင်တယ်။”

“ ဟုတ်တယ် အစ်မ၊ မီးမီးကို မေးကြည့်တော့ အန်တီ့အတွက် နှလုံးရမလိုလို လာပြောတာတဲ့၊ ဒါပေမယ့် တောင်းတဲ့ပိုက်ဆံ များလို့ ရဲလင်းက မယုံလို့ ဆက်မလုပ်တာလို့ ပြောတယ်။”

“ အင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကူညီမယ်ပြောပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတာ ပုံမှန်မှ မဟုတ်တာ။”

ရဲလင်း ရုံးကိုရောက်တော့ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လူငယ်လေးတွေ နှင့် တွေ့သည်။ သူတို့ကလည်း ကေသီဆိုသည့် မိန်းကလေးနှင့် ရဲလင်းတို့ ပတ်သက်မှုကို မသိကြောင်း ပြောကြ၏။

“ တိုက်ဆိုင်တာဖြစ်ဖို့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်။ သူ့မှာ ရည်းစားမရှိလို့ ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းစတာ အမြဲခံနေရတဲ့ကောင်က ရည်းစားသာ ရလို့က ကျွန်တော်တို့ကို မကြွားဘဲ မနေဘူး။ သိကိုသိရမှာပဲ။”

ဂျိုးဆက်ဆိုသည့် ချာတိတ်တစ်ယောက်က အခိုင်အမာ ပြောသည်။ လက်လျှော့၍ ပြန်မလို့ ပြင်နေတုန်း သူဌေးက တွေ့ချင်လို့ပါဆိုပြီး ကောင်မလေးတစ်ယောက်က လာပြောတာကြောင့် သန်းအောင်မြင့် နှင့် ခင်မျိုးဆွေ သွားတွေ့ကြသည်။ တေဇာကတော့ ကားထဲက ပြန်စောင့်နေ၏။

နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် ဦးနန္ဒထွန်းက အသက် ၄၀ ကျော်လောက်တော့ရှိမည်။ ခင်မျိုးဆွေနှင့် သန်းအောင်မြင့်ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ နှုတ်ဆက်၍ လိုအပ်တာရှိရင် သူ့ဖက်က အချိန်မရွေး ကူညီပေးဖို့ ကတိပြုသည်။ ထူးခြားတာက ခင်မျိုးဆွေကို မိတ်ဆက်မပေးပါဘဲနှင့် ရဲလင်းအစ်မမှန်း ဦးနန္ဒထွန်းက သိနေပြီး သန်းအောင်မြင့်ကိုတော့ စူးစမ်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ခဏခဏ ကြည့်တတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ ကျွန်မ မောင်နဲ့ တချိန်တည်းမှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်လည်း ပျောက်သွားတော့ ရဲကလည်း လူငယ်ချင်း ခိုးရာလိုက်ပြေးသလိုလို ထင်နေတယ်။ ကျွန်မ တို့ တတ်နိုင်သလောက် လိုက်စုံစမ်းတော့လည်း အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့ ရဲလင်းက ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်မှု မရှိကြပါဘူး။”

“ သူတို့ တူတူ ပျောက်သွားတယ်လို့ ရဲက ဘာကြောင့် ပြောနိုင်တာလဲ။”

ကေသီဆိုသည့် မိန်းကလေး ပျောက်ဆုံးနေ၍ တိုင်ချက်ဖွင့်ထားခြင်း နှင့် ဖုန်းကုမ္ပဏီကရသည့် အဖြေကို သန်းအောင်မြင့်က ဝင်ရှင်းပြပေးမိသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက သန်းအောင်မြင့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း နားထောင်သည်။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြီး

“ မပတ်သက်ပေမယ့် တိုက်ဆိုင်တာတော့ အသေချာပဲဗျ။ သူတို့ ၂ ယောက် မပတ်သက်မှန်း ရဲက သိရင် တတ်နိုင်သမျှတော့ လုပ်ကြမှာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်တဲ့ ကြီးကြီးပိုင်း ရဲအရာရှိတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားတွေ့ပြီး မြန်မြန်ရှာပေးကြဖို့ အကူအညီတောင်းပေးပါမယ်။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်၊ ကျွန်မတို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး”

ခင်မျိုးဆွေက နှုတ်ဆက်လိုက်၍ သန်းအောင်မြင့်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး

“ ခဏလေး၊ ကျွန်တော့် ကဒ်ယူသွား၊ အကူအညီလိုရင် အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်ပါ။ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပါ့မယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်တစ်လုံးထဲမှ ကဒ်ပြား ၂ ခု ထုတ်လိုက်ပြီး ခင်မျိုးဆွေကို တစ်ကဒ်ပေးလိုက်သည်။

“ ဒီညီမက ရဲလင်းနဲ့ ဘာတော်သလဲ မသိဘူး။”

သန်းအောင်မြင့် ရုတ်တရက် ကြောင်သွားစဉ် ခင်မျိုးဆွေက ဝင်ဖြေသည်။

“ အစ်ကို …အဲလေ ..မောင်နှစ်မဝမ်းကွဲတွေပါ။”

ဦးနန္ဒထွန်း ပြုံးလိုက်၍ အံဆွဲကို ဖွင့်ပြီး နောက်ထပ် ကဒ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်၍ သန်းအောင်မြင့်ကို ကဒ် ၂ ကဒ်ပေးသည်။ ကဒ် ၂ ခုက အရောင်မတူတာ သတိထားလိုက်မိသည်။

“ အပေါ်က ကျွန်တော့် လိပ်စာကဒ်ပါ။ နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ကဒ်၊ ဒီက ညီမနာမည် ဘယ်လိုခေါ်တုန်း”

“ သန်း … ဟိုလေ…လုလုအောင်ပါ”

“ မလုလုအောင် ..အင်း ..ခဏလေး”

အံဆွဲထဲက နောက်ထပ် လက်ကမ်းကြော်ငြာ စာရွက်ပိုင်းလေးတစ်ခု ယူလိုက်ပြီး ပေးပြန်သည်။

“ အဲဒါကတော့ ကလပ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ကော်ဖီတို့ အအေးတို့ ရတယ်။ မလုလုအောင်တို့လို လူတွေ အများဆုံးလာကြတဲ့နေရာပေါ့။ မရောက်ဖူးဘူး မဟုတ်လား။”

“ ဗျာ”

ဦးနန္ဒထွန်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးက ပိုပီပြင်လာသည်။

“ မဗျာနဲ့၊ ခင်ဗျားက ပြောင်းထားခါစ ထရန်စ်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီလို လူတွေအတွက် ကူညီပေးနေတာပါ။”

…………………………………………………………

(၂၃)

“ We are who you are.”

ဦးနန္ဒထွန်း ပေးလိုက်သည့် ကဒ်ပြားလေး နောက်ကျောက စာသားလေးကို သန်းမြင့်အောင်ကတော့ “ကျနော်တို့က ခင်ဗျားတို့နဲ့ တူတူပါပဲ” လို့ ကိုယ့်ဖာသာ ဘာသာပြန် ပစ်လိုက်၏။ အောက်မှာတော့ “တိုးတက်မှုတိုင်းတွင် ပြောင်းလဲခြင်းကို အခြေခံသည်။” ဟု မြန်မာလို ရေးထားသည်။ ရှေ့ခြမ်းမှာတော့ “Rights for Everyone” ဆိုသည့် အဖွဲ့ နာမည်၊ ဝက်ဆိုက်၊ ဖုန်းနံပါတ် နှင့် လိပ်စာကို တွေ့ရသည်။

မှတ်ပုံတင်ရုံးက မိန်းမ ပြောလိုက်သည့် အဖွဲ့တွေဆိုတာ ဒါမျိုးတွေ ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်ကမ်းကြော်ငြာ စာရွက်မှာတော့ ထွေထွေထူးထူး မပါပါ။ New Life (ဘဝသစ်) လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားပြီး ဘားလိုလို တစ်ခုနှင့် စားပွဲလေးတွေ ခင်းကျင်းထားသည့် ပုံတွေ နှင့် ကော်ဖီသောက်ရင်း၊ အအေးသောက်ရင်း ခင်မင်သူများနှင့် အေးချမ်းစွာဝိုင်းဖွဲ့ နိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားသည့် စာမျိုးတွေပဲ ရေးထားသည်။ ခင်မျိုးဆွေက ကဒ်ပြားလေးကို ယူဖတ်ကြည့်ရင်း

“ နင် သွားဆက်သွယ်လိုက်ပါလား။ နင့်မှာ အခု အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ သူတို့က အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တောင် မနည်းဘူးပဲ။”

လစာမဲ့ခွင့် ၃ လပါ ကုန်သွားချိန်မှာတော့ သန်းအောင်မြင့် မောင်မြတ်ကြီးကို အကူအညီ လှမ်းတောင်းပြီး မဖြစ်မနေ အလုပ်ထွက်စာတင်ခဲ့ရသည်။ လိုလိုမယ်မယ် အစောကြီးကတည်းက ထွက်စာရေးပြီး မောင်မြတ်ကြီးကို ပေးထားမိခဲ့၍ တော်သေး၏။

“ ငါ့မှာ ဒီလိုအဖွဲ့ ၁၀ ဖွဲ့နဲ့ ညီတဲ့ မီးမီး ရှိတယ်လေ။”

“ ဟဲ့ မီးမီးက အလုပ်တဖက်နဲ့၊ သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကလည်း သိပ်မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။ တေဇာ နင်ဘာကြားသေးလဲ”

ခင်မျိုးဆွေက ရှေ့မှာ ကားမောင်းနေသည့် တေဇာ့ကို လှမ်းမေးသည်။

“ ရှေ့လာမယ့် သီတင်းကျွတ်လို့တော့ ပြောတာပဲ မမဆွေ”

“ တွေ့လား။ မီးမီးက နင့်ကို အလွန်ဆုံး ကူညီနိုင်ရင် အဝတ်အစားလိုက်ဝယ်ပေးတာ၊ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ပို့ပေးတာ၊ ဟိုနားဒီနား အဖော်လိုက်လုပ်ပေးတာတွေလောက်ပဲပေါ့။ နောက်ပြီး တစ်က ပြန်စရမယ့်အချိန်မှာ ဒီလမ်းကြောင်း သွားနေကြ လူတွေရဲ့ အကူအညီလိုတယ်။”

သန်းအောင်မြင့် သိသလောက် ခင်မျိုးဆွေက စကားသိပ်များများ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပါ။ သန်းအောင်မြင့်အတွက် တကယ် စိတ်ပူလို့သာ အခုလောက်လေရှည်နေမှန်း ရိပ်မိပါသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကလေးတဖက်အမေ လူမမာတဖက်နှင့် ရှုပ်နေရတဲ့ကြားထဲ ရဲလင်းကိစ္စပါ ထပ်ပေါ်တော့ သန်းအောင်မြင့်ကို ဘယ်လောက် စေတနာရှိရှိ ဟုတ်တိပတ်တိ အကူအညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်သည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။ နောက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က အိမ်ထဲမှာ အနေကြာခဲ့သည့် အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ဆိုတော့ အပြင်အကြောင်းတွေက အလှမ်းကွာနေပါလိမ့်မည်။

“ ငါ စိတ်ကူးထားပါတယ်ဟာ။ ဒါပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ နင့်မောင်ကိစ္စ ပြေလည်တဲ့အထိ ငါတတ်နိုင်သလောက် လိုက်လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးမှပဲ ကျန်တာ ဆက်လုပ်တော့မယ်။ အလုပ်မရှိပေမယ့် ငါ မငတ်သေးပါဘူး။ တကိုယ်ရေ တကာယ နေလာတော့ ငါ စုမိဆောင်းမိတာ ရှိပါတယ်။ နောက်ထပ် ၂ နှစ် လောက် ထိုင်စားလို့ ရပါသေးတယ်။”

အမှန်တော့ အခုနေသည့် အခန်းလေးကို သက်တမ်းထပ်တိုးပြီးလျင် လက်ထဲမှာ လောက်လောက်လားလား ကျန်ဖို့ သိပ်မရှိပါ။ လုလုကို အလှဆုံးမြင်တွေ့စေချင်သည့် ဆန္ဒကြောင့် မီမီးအားကိုးနှင့် အဝတ်အစားတွေ သရဲမရဲ ဝယ်မိခဲ့တာက တိုက်ခန်းခ တစ်နှစ်စာလောက် ရှိနိုင်ပါသည်။ အဲ့ဒီလို မသောင်းကျန်းခဲ့လျင် အခုချိန်မှာ သန်းအောင်မြင့် စိတ်အေးနေလို့ရသေးသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းကတော့ လုလုနားမှာ အလှပဆုံး၊ အတောက်ပဆုံး ရှိနေနိုင်ဖို့ပဲ တွေးမိခဲ့၏။ ဒါတောင်မှ မီးမီးက ဘေးကနေ သတိပေးနေ၊ ထိန်းပေးနေခဲ့သောကြောင့် ဒီလောက်နှင့် ပြီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ ရဲလင်းကိစ္စက အခုဆိုရင် ရဲတွေပေါ်ပဲ တည်တော့တယ် သန်းအောင်မြင့်ရယ်။ အစကတော့ နင့်ကိုခေါ်ပြီး တဖက်တလမ်း လိုက်ကြမယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အစမှ ရှာလို့မရတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ခင်မျိုးဆွေ ပြောရင်း အသံတိမ်သွားသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း မနေ့ကတည်းက အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်ချေများကို တွေးကြည့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းနှင့် ဟိုကောင်မလေးက ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်ဟုဆိုလျှင် တနေရာထဲတွင် တိုက်ဆိုင်စွာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရတာမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ ဥပမာ ကားတိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တိုက်သည့်သူက အလောင်းတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းမျိုး။ ဒီလိုအတွေးကိုတော့ သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲမှာပဲ ထားပါသည်။ ပြိုတော့မလို မျက်နှာထားမျိုးနှင့် ငေးရီလက်မှိုင်ချနေသော သူငယ်ချင်းကို ထုတ်မပြောရက်ပါ။ ခင်မျိုးဆွေ ကိုယ်တိုင်လည်း တွေးမိကောင်း တွေးမိနိုင်ပါသည်။ နိမိတ်မကောင်းသော စကားကို မပြောရက်လို့၊ ပြောမထွက်လို့ မြုံနေတာသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

“ ငါတို့ကို ကူညီတာလည်း ကူညီပေါ့ဟာ၊ နင့်ရှေ့ရေးအတွက် လုပ်သင့်တာလေးတွေလည်း လုပ်ပါ။”

“ အင်းပါ သူငယ်ချင်းရာ၊ ငါ့အတွက် မပူပါနဲ့၊ အန်တီမေ့ကိုပဲ ဂရုစိုက် ကြားလား။”

ခင်မျိုးဆွေ ငြိမ်သက်စွာနှင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ အဲ့ဒီနေ့က ညနေခင်းအထိ သန်းအောင်မြင့်က အန်တီမေ နှင့် သွားနေပေးလိုက်ပါသည်။ ခင်မျိုးဆွေကတော့ ယောက္ခမအိမ်မှာ ထားခဲ့ရသည့် ယောက်ျားနှင့် သားကို ခဏပြန်ကြည့်သည်။ အဖွားကြီးနားနေရတာ နည်းနည်းတော့ ခက်သည်။ သန်းအောင်မြင့်က အရင်လို ပြောမိဆိုမိ၊ နေမိထိုင်မိတိုင်း “ဟဲ့ နင်က မိန်းမဖြစ်နေပြီ၊ အိန္ဒြေနဲ့ နေစမ်း” ဆိုပြီး ငေါက်တတ်၍ အောင့်သက်သက် နှင့် ကျိတ်ခံရ၏။ “ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးမှတော့ မိန်းမနဲ့တူအောင် နေရမှာပေါ့” အစချီပြီး တဖျစ်တောက်တောက်တွေလည်း ပြောတတ်သည်။ အန်တီမေက ရှေးအဖွားကြီးဆိုတော့ သန်းအောင်မြင့် ပြောင်းလိုက်တာကို သိပ်အမြင်ကြည်ဟန် မတူပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ဆီ အာရုံကျနေလို့ ရဲလင်းအကြောင်း စိတ်မရောက်တာကိုပဲ ကြံဖန်ကျေနပ်နေရသည်။

ညနေစောင်းတော့မှ ခင်မျိုးဆွေရော သူ့မောင် အငယ်ဆုံးလေးပါ ပြန်ရောက်လာကြလို့ သန်းအောင်မြင့်လည်း အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ရန်ကုန် ညနေခင်းက ထုံးစံအတိုင်း ဆူညံရှုပ်ထွေးနေသည်။ လူစီးကြောင်းထဲမှာ သန်းအောင်မြင့် အလိုက်သင့် စီးမျောသွားနေမိသော်လည်း ခေါင်းထဲမှာတော့ အတွေးတွေဖြင့် လည်နေသည်။ ဒီကြားထဲ ယောက်ျားတချို့၏ အကြည့်ကြောင့် အနေခက်ရသည်။ မထိတထိပြောသူ အချို့ကြောင့် ဒေါသဖြစ်ရသည်။ လူချင်းတိုးရင်း ပွတ်ခါသီခါ အသားယူသွားတတ်သူ တချို့ကြောင့် စိတ်ညစ်ရသည်။

သန်းအောင်မြင့်က မီးမီးနှင့်အတူ အမြန်ကြေးပေး၍ ပြင်ခိုင်းထားသည့် မြန်မာဝတ်စုံတွေထဲက တစုံကို ဝတ်ထားသည်။ ရဲလင်း ကုမ္ပဏီကို သွားမည်ဆို၍ အိန္ဒြေရရ ဖြစ်အောင် ဝတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လုံလုံခြုံခြုံ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိပါလျက်နှင့် ဒီလို အကြည့်တွေကို ခံရသည့်အခါ ရင်ထဲမှာ မခံစားနိုင်သလို ဖြစ်ရသည်။ နောက်ပြီး သန်းအောင်မြင့် အခုလို လှလှပပ ပုံစံပေါက်အောင် ပြောင်းလဲခဲ့တာ၊ ပို၍ ကြည့်ကောင်းစေမည့် အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ခဲ့တာ အားလုံးက လုလုအတွက် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုနောက်ဆုံးမှာ သန်းအောင်မြင့် ရလိုက်တာက လုလု၏ ဥပေက္ခာနှင့် ယောက်ျားတွေ၏ ရိုင်းစိုင်းသောအကြည့် ဖြစ်ပါသည်။ သန်းအောင်မြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က ကြည့်ကောင်းသည့် မိန်းမတွေ့ရင် ဒီလိုပဲ ကြည့်ဖြစ်ခဲ့မိတာကို ပြန်တွေးမိလို့သာ တော်သေး၏။ အကြည့်ခံရလို့ အနေခက်ရပေမယ့် စိတ်မဆိုးပါ။ လုလုဆီက ဒီလိုမျိုးတွေ မရခဲ့သည့် အတွက်ကိုသာ ဝမ်းနည်း၏။ ငိုချင်၏။ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာသည့်အခါ အပြင်ကို ထွက်မကျအောင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်ရင်း လူကြားထဲမှာ အသံကုန် အော်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းလာသည့် ကားတစ်စီးစီး အောက်ကို ပြေးဝင်သွားချင်စိတ်ကိုလည်း မနည်းထိန်းရသည်။

ဘဝကို ဒီလိုနည်းနှင့်တော့ အရှုံးမပေးလိုက်ချင်ပါ။ လုလုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ခြင်းသည် အရှုံးပေးဖို့မဟုတ်၊ လုလုကို မရသည့်တိုင်အောင် လုလုကို ချစ်သည့် အချစ်ကို ဒီလိုနည်းနှင့် အဆုံးသတ်လိုက်ရအောင်၊ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေသည့် လုလု၏ ကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို သူနှင့်အတူ သေရွာကို အချိန်မတန်မှီ ယူသွားရလောက်အောင် သန်းအောင်မြင့်က မိုက်မဲမည့်သူ မဟုတ်ပါ။ လုလု၏ ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို မိမိကိုယ်ပေါ်မှာ စောင့်ရှောက် သယ်ပိုးပြီး ဘဝခရီးကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရှေ့ဆက်ခြင်းကလည်း လုလုကို ချစ်ခြင်းမည်ပါလိမ့်မည်။

ဒီလို စိတ်ဝင်လာတော့ လမ်းဘေးတနေရာမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ဦးနန္ဒထွန်း၏ ကဒ်ပြားက ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တဖက်က ထူးလာ၏။

“ ဟုတ်ကဲ့ အမိန့်ရှိပါ။”

“ ဦးနန္ဒထွန်းလား”

“ ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျ။ ”

“ ကျွန်တော် …အဲ … မနက်ကလာတဲ့ ရဲလင်းရဲ့ ဟို … လု..လုလုအောင်ပါ”

“ ဪ … ဟုတ်ပြီ။ ပြောပါ မလုလုအောင် ကျွန်တော် ဘာကူညီရမလဲ။”

“ ဟိုလေ … ဦးနန္ဒထွန်း ဒီနေ့ပေးလိုက်တဲ့ ကဒ်က … အဲ့ဒီအဖွဲ့ကလေ …ဟို … အလုပ် … ရှာဖို့ … ကူညီပေးနိုင်သလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”

“ အာ ..ရတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီလို လိုတာလေးတွေ လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ ဖွဲ့ထားတာပါ။ အလုပ်ရှာတဲ့ အခါမှာလည်း ခွဲခြားမခံရအောင်၊ အများတန်းတူ လစာရအောင် မလုလုဖက်က ရပ်တည်ပေးသွားမှာပါ။ ရှေ့နေတွေ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့မှာ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာဆက်သွယ်ပါ။ အလုပ်တစ်ခုထဲ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြား ဥပမာဗျာ လူမှုရေး၊ နေထိုင်ရေး ကိစ္စတွေလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီနေပါတယ်။”

တက်ကြွစွာ ရှင်းပြနေသည့် ဦးနန္ဒထွန်း လေသံက အားတက်ဖွယ် ဖြစ်ပါသည်။

“ ဟုတ်ကဲ့ ..ကျွန်….ကျ..မ၊ မနက်ဖြန် သွားလိုက်ပါမယ်။”

“ မနက်ဖြန် စနေနေ့ ရုံးပိတ်တယ်လေ။ ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ကျွန်တော်လည်း မနက်ဖြန် အားတယ်။ ကလပ်ကတော့ နေ့တိုင်း ဖွင့်ထားတယ်ဆိုတော့ အဲ့ဒီကို မနက် ၁၀ နာရီလောက် လာခဲ့လိုက်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ လူတွေလည်း လာနေကြ၊ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်မယ်။ မလုလုအောင်ဖက်က ဘာတွေ လိုသလဲ၊ စာရွက်စာတမ်း ဘာညာပေါ့ဗျာ။ သူတို့ ရှင်းပြလိမ့်မယ်။ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား လိုတာတွေ ရှိရင်လည်း ရဖို့ ကူညီပေးမယ့်သူတွေ ရှိတယ်။ မလုလုအောင်ဆီမှာ ပန်းဖလက် ရှိတယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီလိပ်စာကို လာခဲ့လေ”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဆက်ဆက် လာခဲ့ပါမယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်း၏ တက်ကြွမှုကြောင့် သန်းအောင်မြင့်လည်း နည်းနည်း အားရှိသွားသည်။ သူပြောသလိုမျိုး အရာရာတိုင်းကို လုပ်မပေးနိုင်သည့်တိုင် အလုပ်တစ်ခုရအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည် ဆိုလျင်ပင် သန်းအောင်မြင့်အတွက် အတော်အဆင်ပြေပြီဟု ပြောနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

………………………………………………….

(၂၄)

ဦးနန္ဒထွန်း ပြောသည့် ကလပ်ထဲမှာ လူရှင်းနေသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရက်တွေမှာဆိုရင် လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတတ်သူတွေပဲ ရှိသည် ဟုဆို၏။ သန်းအောင်မြင့် ရောက်သွားတော့ လမ်းမဖက်ကို လှမ်းမြင်နိုင်သည့် မှန်တံခါးတစ်ခုဘေးက စားပွဲတွင် တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေသော ဦးနန္ဒထွန်းက လှမ်းခေါ်သည်။

“ ကဲ ကော်ဖီသောက်မလား၊ အအေးတစ်ခုခု သောက်မလား။ ဒီမှာတော့ ဒီ ၂ မျိုးပဲရတယ်။”

“ ကော်ဖီပဲ သောက်တော့မယ်။”

အခန်းလေး နှင့် စားပွဲကုလားထိုင်တွေက အရောင်လွင့်နေပေမယ့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းက ကော်ဖီစက်ဆီသို့ သွား၍ ပိုက်ဆံထည့်ပြီး တစ်ခွက်ယူလာသည်။ သူ သောက်လက်စကလည်း ကော်ဖီပင် ဖြစ်သည်။

“ အဓိကကတော့ ဆုံဖြစ်ကြ စကားလေးဘာလေး ပြောဖြစ်ကြအောင် တတ်နိုင်တဲ့ သူတွေက ဝိုင်းပြီး ဒီနေရာလေးကို တည်ထောင်ထားတာပါပဲ။ ကော်ဖီတွေ အအေးတွေကလည်း စီးပွားဖြစ် မဟုတ်ပါဘူး။”

သန်းအောင်မြင့်ကို ကော်ဖီခွက် လှမ်းပေးရင်း ရှင်းပြသည်။ တဖက်နံရံနားက ဝိုင်းမှာ လူ ၂ ယောက်ရှိသည်။ အအေးနှင့် ကော်ဖီစက်ဘေးက ဘားလိုလိုနေရာမှာတော့ မိန်းကလေး ၃ ယောက် ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့က အစစ်တွေလား ထရန်စ်တွေလားတော့ သန်းအောင်မြင့် မခွဲခြားတတ်ပါ။

စစချင်း ဘယ်ကနေပြောရမှန်း မသိတာနှင့် သန်းအောင်မြင့်က ရဲလင်းအကြောင်းကို ပြန်ဖော်ရင်း မနေ့ကရခဲ့သည့် ဖောင်ဒေးရှင်း နာမည်ပါ ကတ်ကလေးကို ပြမိသည်။

“ ဦးနန္ဒထွန်းများ ကြားဖူးသလား မသိဘူး။”

“ မသိဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒါလေး ပေးထားပါလား။ စုံစမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ။”

ကိုယ့်ထက်စာရင် အသိအမြင်များနိုင်သည့် လုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်ဆိုတော့ သန်းအောင်မြင့်လည်း ပေးလိုက်သည်။ မနေ့က ခင်မျိုးဆွေကို ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့သော အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးကို တွေးနေမိကြောင်းလည်း ပြောပြမိသည်။

“ ကျွန်တော်လည်း တွေးကြည့်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ မနေ့က သွားတွေ့ရင်း အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ ခုနကပဲ သူဖုန်းဆက်တယ်။ ဖုန်းကနေ သိရတဲ့ နောက်ဆုံးလိုကေးရှင်းမှာ ရဲတွေသွားပြီး သဲလွန်စရှာတော့ သံသယဖြစ်စရာ မတွေ့ဘူးတဲ့၊ ဥပမာ သွေးစသွေးနလိုမျိုးပေါ့ဗျာ။ သူတို့ ဒီအန်အေရနိုင်မယ့် အထောက်အထားလည်း မရှိဘူးတဲ့”

“ ဒီတော့ အသက်ရှင်လျက် ရှိနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့နော်”

“ ဟုတ်တယ်။ စိတ်မလျှော့ပါနဲ့ဦးဗျာ။ ရဲလင်းအစ်မကိုလည်း အားပေးပါ။”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ သူက ကာယကံရှင်ဆိုတော့ မျှော်လင့်ချက် ပိုကြီးကြီးထားမှာပါ။”

“ ကဲ ..မလုလုအောင် အတွက်ကရော ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ။”

“ အဓိကကတော့ အလုပ်ပေါ့နော်။ အရင်အလုပ်ကိုတော့ ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး။ ဆေးရုံအကြာကြီးတက်လို့ ထွက်လိုက်ရပြီလေ။”

“ ဒါနဲ့ လုလုအောင်လို့ ဘာဖြစ်လို့ နာမည်ယူတာလဲ”

သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲမှာ ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဒါပေမယ့် မပြောမဖြစ်တော့လည်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဖြေလိုက်ရသည်။

“ ကျွန်တော်နဲ့ အလဲအထပ်လုပ်တဲ့ ကောင်မလေး နာမည်က လုလုအောင်လေ၊ အဲ့ဒီတော့ ကျနော်က ခေါင်းမစားတော့ဘူး၊ လုလုအောင်နာမည် ယူလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်ရင်း သန်းအောင်မြင့်ဆိုတာ သူ့ပေးလိုက်တယ်။”

“ ဟား ဟား … စိတ်ကူး ကောင်းသားပဲဗျ။ တခါထဲ ပြီးသွားတာပေါ့။ နာမည်ပြောင်း လုပ်ပြီးပြီလား”

“ လုပ်ထားပါတယ်။ မကျသေးလို့ စောင့်နေရတုန်းပါ။ လာမယ့်အပတ်ထဲတော့ ရမယ်ပြောတာပဲ။”

“ အင်း… ဒါပေမယ့် ပညာရေးပိုင်းက အောင်လက်မှတ်တွေကြတော့ သပ်သပ်စီ ပြန်လျှောက်ရတယ်ဗျ။ ထောက်ခံစာတွေလည်း လိုတယ်။ အဲ့ဒါ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲမှာ လိုက်လုပ်ပေးနေကြ လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် အပ်ပေးမယ်။”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်း နှင့် တွေ့လိုက်ရခြင်းက သန်းအောင်မြင့်အတွက် အတော်အကျိုးရှိပါသည်။ တစ်ယောက်ထဲ ယောင်လည်လည် စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေတာနှင့်စာရင် ဘာတွေလုပ်ရမည်ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်သူတစ်ယောက် ရှိခြင်းက ပိုအဆင်ပြေစေပါလိမ့်မည်။

“ အခု မလုလုအောင် စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်က လက်ခံကြပါမလား ဆိုပြီး မဝံ့မရဲ စိတ်ဖြစ်သလား။”

သန်းအောင်မြင့်မှာ လုလုက လက်ခံပါမလားဆိုသည့် စိုးရိမ်စိတ်ပဲ ရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် လုလုက သူ့လမ်းကို သူလျှောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ အရင်က သိခဲ့တဲ့ သူတွေ ဘယ်လိုပြောကြမလဲလို့ စိုးရိမ်တာတော့ ရှိပါတယ်။ အခုမှတွေ့တဲ့သူတွေ သဘောထားကတော့ မပြောတတ်သေးဘူး။”

“ အဲဒါတော့ မပူနဲ့ ။ ကျွန်တော်တောင် လျင်လွန်းလို့သိတာ။ ဘယ်သူကမှ မလုလုအောင်ကို အရင်က ယောက်ျားပါလို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

“ ဦးနန္ဒထွန်းက ဘယ်လို ရိပ်မိတာလဲ”

“ မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်တာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ထရန်စ်တစ်ယောက်ပါ။”

ဦးနန္ဒထွန်းကိုကြည့်ပြီး သန်းအောင်မြင့် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ ကျွန်တော့် အရင်နာမည်က နန္ဒာထွန်းပါ၊ မိန်းမပေါ့”

“ တကယ်ပြောတာလား။”

“ တကယ်ပါဗျာ၊ ဒါပေမယ့် ယောက်ျားပဲ အမြဲတမ်း ဖြစ်ချင်နေခဲ့တယ်။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းက အဲဒါကို လုံးဝသဘော မကျဘူး။ ကျွန်တော် အများကြီးရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ မလုလုအောင်လည်း ဒါမျိုးတွေ ကြုံခဲ့ရမှာပါ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”

သန်းအောင်မြင့် ယောင်တောင်တောင်နှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

“ လူ့အဖွဲ့အစည်းက လက်မခံတာတွေ ရှိတယ်။ နှိမ်တာတွေ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အခုထောင်ထားတဲ့ အဖွဲ့မျိုးတွေ ပေါ်လာရတာပဲ။”

“ ဦးနန္ဒထွန်းကို ဘယ်လိုမှ မိန်းမ… အဲ …မိန်းမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ထင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ အဲဒါက အမြင်အရပဲလေ။ မလုလုအောင် ဆိုရင်လည်း မသိတဲ့သူတွေက မိန်းမအဖြစ်မွေးလာတဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်ကြမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ သိသွားပြီ ဆိုရင်တော့ တမျိုးဖြစ်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရုပ်ကိုပါ ပြောင်းပစ်ခဲ့တော့ အရင်က ကျွန်တော့်ကို သိဖူးတဲ့ သူတွေတောင် မသိနိုင်ကြတော့ဘူးလေ။”

မျက်နှာပုံ ပြောင်းချင်ရင် ချောချောလှလှမျက်နှာ မပြောင်းဘဲ ဘာကြောင့် ဒီလို ရုပ်ကြီး ဖြစ်အောင် ပြောင်းခဲ့ရတာကို သန်းအောင်မြင့် စဉ်းစားလို့မရပါ။ ဒါကို ဦးနန္ဒထွန်းလည်း ရိပ်မိပုံရသည်။

“ မလုလုအောင်ကို မြင်မြင်ချင်း ကျွန်တော်ခင်တယ်။ နောက်ပြီး အခုလို ဘဝပြောင်းပြီး နောက်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ၊ အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ် ဆိုတာ နားလည်တယ်။”

“ ခက်ခဲနေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဦးနန္ဒထွန်း လူကဲခတ်ကောင်းတယ်။”

ဦးနန္ဒထွန်းက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။

“ အဲ့လိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဘဝတူချင်း စာနာမှုပေါ့ဗျာ။ နောက်ပြီး မဝံ့ရဲတဲ့ စိတ်၊ အဲဒါကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကြုံခဲ့ဖူးတယ်။ ဥပမာဗျာ မလုလုအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျွန်မလို့ ပြောဖို့ တွန့်နေတယ်။ မရဲဘူး။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ် … ဟုတ်ပါတယ်။”

နှုတ်မရဲရုံတင်မကပါ အခြေအနေအရ မိန်းမလို မပြောမဖြစ် ပြောလိုက်ရသည်နှင့် ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိ တမျိုးကြီး ဖြစ်ဖြစ်သွားရသည်။

“ တချို့ မိန်းကလေးတွေလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျွန်တော်လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြောရိုးပြောစဉ် အလွယ်တကူ ထွက်လာတာနဲ့ မလုလုအောင် အခုဖြစ်သလိုမျိုး ကျွန်တော်လို့ ပြောထွက်သွားပြီးမှ ပြန်ထိန်းရတာမျိုးက ကွာပါတယ်။ တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာမ်စားဖျောက်ပြီး ပြောမိတာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။”

အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်ပါသည်။ အခုနောက်ပိုင်းမှာ သန်းအောင်မြင့် အထူးသတိထားနေရသည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်လဲဗျာ၊ မလုလုအောင်က အရင်က ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခု ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ နောက်ဆုံးဗျာ ဆေးပညာအရလည်း မိန်းမဖြစ်နေပြီ။ အစားထိုးတဲ့ ပရောဆက် အောင်မြင်တယ် မဟုတ်လား။”

“ အောင် … အောင်မြင်ပါတယ်။”

“ အတွင်း အင်္ဂါတွေကလည်း ပုံမှန် အလုပ်လုပ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ လုပ် …လုပ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။”

“ ဒါဆိုရင် ကလေးတောင် မွေးလို့ရပြီ။ အဲ့ဒါ မိန်းမပေါ့ဗျ။ ဘာမှ စိတ်ရွံ့နေစရာ မလိုဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ စိတ်ရှင်းရှင်းသာ နေပစ်လိုက်။ ကျွန်တော်ပြောတာ အဝတ်အစားတင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ နေတာထိုင်တာ အားလုံး ဘာမှစိတ်မသန့်စရာ မလိုဘူး၊ မလုလုအောင်သည် မိန်းမဖြစ်တဲ့အတွက် မိန်းမလို နေရမယ်။ နေသင့်တယ်။ ဒါအမှန်တရားပဲ။ ဟုတ်တယ်နော်။”

“ ဟုတ်ကဲ့”

“ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ လောကကြီးမှာ ကျား နဲ့ မ လိင် ၂ မျိုးပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီနှစ်မျိုးမှာ ဘယ်သူက ပိုသာတယ်၊ ပိုကြီးမြတ်တယ် ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ကျား သို့မဟုတ် မ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကလည်း ကာယကံရှင်ရဲ့ သဘောအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်သူကမှ၊ ကုန်ကုန်ပြောမယ်ဗျာ အစိုးရ ကတောင် ဘယ်ဟာ အထီး၊ ဘယ်ဟာ အမ ပါလို့ ဥပဒေထုတ် သတ်မှတ်ပေးခွင့် မရှိဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော် ခံယူထားတယ်။”

လည်ပင်းကျောကြီးများပင် ထောင်ထလာအောင် စိတ်အားထက်သန်စွာ နှင့် ဦးနန္ဒထွန်းက ပြောနေသည်။ သူပြောတာ နားထောင်ပြီး သန်းအောင်မြင့်မှာ ပျော်ပဲပျော်ရတော့မလိုလို၊ ဖြစ်ရာဘဝမှာ စိတ်လျှော့ပြီး ရေစုန်မျှောဖို့ပဲ ရှိတော့သလိုလို ဘယ်လို နှလုံးသွင်းရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

“ စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့နေ၊ အကြောင်းသိတဲ့သူတွေ ဘယ်လိုပြောပြော ဂရုမစိုက်နဲ့ ပျော်ပျော်နေ၊ ကိုယ့်ကိုယ် မေတ္တာထားတဲ့သူမျိုးနဲ့ ကြုံလို့ ကိုယ်ကလည်း သူ့ကို မေတ္တာရှိတယ်ဆိုရင် အိမ်ထောင်ပြုပစ်လိုက်၊ ကလေးမွေးပစ်လိုက်ဗျာ။ အဲ့ဒီ အပေါက်တွေ ပိတ်သွားလိမ့်မယ်။”

ဒေါနှင့် မောနှင့် ပြောနေသော ဦးနန္ဒထွန်းကို သန်းအောင်မြင့် ကြောင်ကြည့်နေမိပါသည်။ ကာယကံရှင်ထက်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေတာလည်း သတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့်ပင် ခုနက သူပြောသလို လိင်ပြောင်းသူများ အခွင့်အရေး တက်ကြွလှုပ်ရှားသူ ဖြစ်လာရသည် ထင်သည်။ အခုလည်း သန်းအောင်မြင့်ကို စိတ်အင်အားပေးဖို့ကို သူ၏ သမိုင်းပေး တာဝန်တစ်ခုလို တက်ကြွစွာ ဟောပြောနေ၏။

“ မလုလုအောင်ကို လူလက်တဆုပ်စာလောက်ပဲ သိတဲ့ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောပြမယ်။ အဲ့ဒါဆို မလုလုအောင် အခုတွေ့နေတာ အလကားပဲဆိုတာ သိသွားမယ်။ နားထောင်မလား”

“ ဟုတ်ကဲ့”

လူ လက်တဆုပ်စာလောက်ပဲ သိသည်ဆိုတော့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ဝင်စားသွားပါသည်။ ဒေါနှင့် မောနှင့် ပြောနေသော ဦးနန္ဒထွန်းက လေသံလျှော့လိုက်ပြီး

“ ဒီလိုဗျာ ခုန ကျွန်တော် ယောက်ျားအရမ်းဖြစ်ချင်ခဲ့တာ ပြောတယ် မဟုတ်လား။”

“ ဟုတ်ကဲ့”

“ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ယောက်ျားလိုနေတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ပဲ ပေါင်းတယ်။ အဲဒီမှာ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အချိုသတ်ပေါင်းပြီး စော်ကားသွားတာ ခံလိုက်ရတယ်။”

“ ဗျာ … အဲ ရှင်”

“ တကြိမ်ထဲ မဟုတ်ဘူး မလုလုအောင်၊ သူဆေးတွေတိုက်ထားလို့ လူမှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး တစ်ပတ်လောက် သူစိတ်ထင်တိုင်း လုပ်ခဲ့တာ။ ဆေးတွေပြေတဲ့ တစ်ရက် ကံကောင်းထောက်မပြီး သူလည်း မရှိတာနဲ့ ကြုံလို့ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာ။ အဝတ်တောင် မပါဘူး။ သူက အကုန်ဖွက်ထားတယ်လေ။”

လုလုလို အချောအလှတစ်ယောက် ဒီလိုအဖြစ်မျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရတာ ဘုရားမတာပဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး လုလုက သန်းအောင်မြင့်လို လူရိုးလူကောင်းလေး နှင့် တွေ့ခဲ့တာကြောင့်လည်း ပါပါလိမ့်မည်။

“ အနားက အိမ်နောက်မှာ လှမ်းထားတဲ့ တွေ့ရာ အဝတ်အစား ယူဝတ်ပြီး ထွက်ပြေးရတယ်။”

“ ရဲမတိုင်ဘူးလား”

“ မတိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်လက်နဲ့ သူ့ကိုသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး လိုက်ရှာတယ်။ အဲ့ဒီလူက လျင်တယ်။ လုံးဝကို ခြေရာပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ထင်တယ်လေ ကျွန်တော့်ကို သူ အားရအောင် စော်ကားပြီးသွားရင် သတ်ပစ်ချင် သတ်ပစ်မှာ။ အဲ့ဒီတော့ ဒီလိုလူမျိုးက ထောင်နဲ့ မတန်ဘူး။”

“ ဦးနန္ဒထွန်း အိမ်ကရော”

“ ကျွန်တော်က အိမ်က ဆင်းလာတာလေ၊ ဒီတော့ ကျွန်တော် ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ မသိကြဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။”

“ ဟာ”

“ ဖျက်ချဖို့ စဉ်းစားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟိုလူက ယုတ်မာပေမယ့် ကျွန်တော်က မယုတ်မာနိုင်ဘူး။ သူ့ဖာသာ လူ့လောကထဲရောက်မယ့် အသက်တစ်ချောင်းကို မသတ်ချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အိမ်ကရော ပတ်ဝန်းကျင်ကရော မေးငေါ့တာ ခါးစည်းခံပြီး ကလေးကို မွေးတယ်။ သားလေးက သူနဲ့ မတူပါဘူး။ ကျွန်တော့် အရင်ပုံစံမျိုးပဲ။ ကျွန်တော် သိပ်ချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးနို့ပြတ်တဲ့ အချိန်မှာ အားလုံးနဲ့ အတိုက်အခံလုပ် ရအောင်ပြောပြီး ကျွန်တော် ယောက်ျား အဖြစ်ပြောင်းလိုက်တယ်။”

“ ဒီတခါတော့ အိမ်က သဘောတူလိုက်တယ်ပေါ့။”

ဦးနန္ဒထွန်းက နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ မိန်းမဘဝနဲ့ ဆက်နေရင် နောက်တစ်ဗိုက် ပါလာမှာ သူတို့ကြောက်သွားတယ်လေ။ ဟား …ဟား။ အဲ့ဒီတုန်းက ဒါမျိုးတွေလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အခုလောက် ခေတ်မစားသေးဘူး။ ဈေးလည်း မတရားကြီးတယ်။ အဝယ်နဲ့ ပြောင်းတာဆိုတော့ အမေ၊ အဖေ ရှိတာလေး ပြောင်တော့တာပဲ။ ဟဲ ..ဟဲ။ ”

ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကို ရယ်ရယ်မောမော ပြန်ပြောနိုင်သည့် ဦးနန္ဒထွန်းကို သန်းအောင်မြင့် သဘောကျသွားသည်။

“ သားလေးရော အခု ဘယ်အရွယ်ရောက်ပြီလဲ”

“ ဘွဲ့တောင် ရတော့မယ်ဗျ။ သနားစရာ ကောင်းတာက ကျွန်တော့်ကို အမေလို့ မသိဘဲ အခု ကျွန်တော်ယူထားတဲ့ မိန်းမကို အမေလို့ ထင်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေပေါ့ဗျာ။”

“ အခုအိမ်ထောင်ကျတော့ရော ကလေးရသေးလား။”

“ မရဘူးဗျ။ မိန်းမကလည်း သားအရင်းလို ချစ်ရှာပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကလေးထပ်မရတာ ခပ်ကောင်းကောင်းပေါ့ဗျာ။”

“ ခုနပြောတဲ့ မျက်နှာပြင်တယ် ဆိုတာကရော”

“ ဒီလိုဗျ။ ကျွန်တော် ယောက်ျားဖြစ်ဖို့ မိဘတွေလည်း ရှိတာ ပေးလိုက်ရတယ်။ အားနာနာနဲ့ပဲ ကလေးကို သူတို့လက်အပ်ပြီး ရန်ကုန်တက်လာတယ်။ ကြိုးစားတယ်ပေါ့ဗျာ။ အဆင်ပြေလာတော့ …အင်း … ကျွန်တော့် အရင်ရုပ်ကို သဘောမကျဘူးဗျာ။ ယောက်ျားမဆန်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ပြင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြင်လိုက်တယ်လို့ ထင်သလဲ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင်”

“ ကျွန်တော့်ကို စော်ကားသွားတဲ့ လူယုတ်မာနဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူအောင် ပြင်လိုက်တာ။”

သန်းအောင်မြင့် တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

“ မှန်ကြည့်ရင်း ဒီကောင့်ကို သတ်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ရတာကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်သားအတွက်လည်း သူ့ အဖေ မျက်နှာပဲလေ။ အဲ့ဒီတုန်းက တခြားစိတ်ကူးတွေလည်း ရှိတာပေါ့ဗျာ။ မလုလုအောင်ကို ပြောရမှာ အားနာလို့ မပြောတော့ပါဘူး။”

မပြောတော့ပါဘူးဆိုမှ သန်းအောင်မြင့်က ပိုစိတ်ဝင်စားသွားရသည်။

“ ရပါတယ်။ အားမနာပါနဲ့ ပြောပါ။ ကျွန်….မ …က ကိစ္စ မရှိပါဘူး။”

“ ဟီးဟီး …တစ်ခုကဗျာ ကျွန်တော့် အရင်မျက်နှာဆိုရင် ယောက်ျားဖြစ်နေလည်း ဒီကောင် ရိပ်မိနိုင်တယ်။ လှစ်နေအောင် ပါးတဲ့သူ။ အနားတောင် ကပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြေးမှာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူက ဦးအောင် မကောင်းကြံမှာ။ အခုလို သူနဲ့ ချွတ်စွပ်တူတဲ့ လူဆိုတော့ သူလည်း စိတ်ဝင်စားမယ်။ အနားကပ်ဖို့ အဆင်ပြေမယ်လေ။”

“ အဲ့ဒါက တခြားမျက်နှာဆိုလည်း သူရိပ်မိမှာမှ မဟုတ်တာ”

“ ကျွန်တော်က သူ ကျွန်တော့်ကို လုပ်သလို တစ်ပတ်လောက် ချုပ်ထားချင်တာ။ ပြီးရင် …. ဟီး ဟီး၊ ဟိုဒင်းဗျာ၊ အဲ့ဒီကောင်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိဗျာ၊ ဟို မလုလုအောင် ကန်တော့ဗျာ …ဟိုလေ ဖျင်အကြိမ်ကြိမ်ချပြီးမှ သတ်ဖို့စိတ်ကူးတာ။ သူ့မျက်နှာနဲ့ လူက သူ့ကို … ဒီလိုလုပ်တော့ .. အဲဒီကောင့်ကို ဝဋ်ဆိုတာ ပြချင်တယ်။”

စောစောက အမူအရာဟန်ပန် နှင့် လုံးဝခြားနားသွားသည့် ဦးနန္ဒထွန်းကို သန်းအောင်မြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်မိ၏။ ရင်ထဲက အညိုးအတေး ပမာဏကိုလည်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ ဦးနန္ဒထွန်းလည်း သူစိတ်လွတ်သွားတာကို သတိပြုလိုက်မိပုံရသည်။

“ မလုလုအောင် လန့်သွားပြီထင်တယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာ ပြောတာပါ။ အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် မနည်းပျိုးထောင်ခဲ့ရတဲ့ လုပ်ငန်းလေး ရှိတယ်။ တပည့်လက်သားတွေ ရှိတယ်။ အိမ်မှာ မိသားစု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးနဲ့ ရင်းပြီး ကျွန်တော် ထောင်ထဲမဝင်ချင်ပါဘူး။”

“ ဦးနန္ဒထွန်း သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလား။”

“ အဲ .. ခွင့်တော့ မလွှတ်ဘူးဗျ။ ဒါပေမယ့် ခုနေတွေ့ရင် ဘာလုပ်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။ ခုနပြောသလို ဆိုးဆိုးရွားရွားတွေ မလုပ်မိတော့မှာ ကတော့ သေချာပါတယ်။”

“ အခုထိ သူ့ကို ရှာနေတုန်းပဲပေါ့”

“ အရင်လိုတော့ သဲကြီးမဲကြီး မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရောက်လေရာမှာတော့ ကြည့်မိနေတုန်းပဲ။”

သန်းအောင်မြင့် ဆိုရင်လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်ပါသည်။

ကိန်းသေမရှိသော ညီမျှခြင်းများ (အပိုင်း ၃ ဇာတ်သိမ်း) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

ဒီဇာတ်လမ်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ အချက်တွေ ပံ့ပိုးပေးပါသော (တချိန်က ၁၈+ စာရေးဆရာ) ကို Fly ကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။

……………………………………………………

နိဒါန်း

တောက်ပဖြူဖွေးသော အခန်းတစ်ခုထဲတွင် မီးရောင်များကလည်း ထိန်လင်းနေသည်။ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင် သံကုတင်တစ်လုံး ရှိသည်။ ကုတင်ခေါင်းရင်းဖက်၌ စတီးစားပွဲတစ်ခုကို မြင်ရသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့မျက်နှာကိုသာဖော်၍ တကိုယ်လုံးကို အဝတ်ဖြူဖြင့် လွှမ်းထား၏။ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသော မျက်တောင်များ နှင့် ဦးခေါင်း ဟိုဖက်ဒီဖက် လှည့်နေသော ကုတင်ပေါ်က လူသည် အသက် ၂၀ ဝန်းကျင် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။

လူငယ်၏ မျက်လုံးနှင့် မျက်နှာတို့တွင် ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုကို အထင်းသား မြင်နေရသည်။ သူ၏ ခါးနှင့် ခြေလက်များကို ခိုင်မာသော သားရေကြိုးပြားများနှင့် ကုတင်တွင် တင်းတင်း ချည်နှောင်ထားသောကြောင့် ဦးခေါင်းကသာ လှုပ်ရှား၍ ရနိုင်ရှာသည်။

ခဏအကြာတွင် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အစိမ်းရောင် ခွဲစိတ်ခန်း ဝတ်စုံများနှင့် နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသူ ၂ ယောက် အခန်းထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ လူငယ်၏ ထိတ်လန့်မှုတို့က အဆုံးစွန်အထိ မြင့်တက်သွားပုံရ၏။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ချွေးစက်များ သီးထလာသည်။

“ ခင် ..ခင်များတို့ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲဗျာ။”

ဝင်လာသူ ၂ ဦးက ဘာမှပြန်မဖြေပါ။ တစ်ယောက်က စတီးစားပွဲပေါ်က အဝတ်စ တစ်ခုကို ယူလိုက်၍ လူငယ်၏ မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်ပေးသည်။

“ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့် တကိုယ်လုံးကိုလည်း ခဏခဏ စစ်ပြီးပြီလေ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလေ၊ အခုဘာလို့ ကြိုးချည်ထားတာလဲဗျာ။ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးကြပါ။”

လူငယ်က အသံကုန် အော်နေသော်လည်း ဟို ၂ ယောက်ထံမှ တုန့်ပြန်မှု တစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာပါ။ ခုဏက မျက်နှာကို သုတ်ပေးသူကပင် စားပွဲပေါ်က မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ယူ၍ လူငယ်၏မျက်နှာကို အုပ်လိုက်သည်။ လူငယ်က ခေါင်းကိုရမ်း၍ ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း နောက်တစ်ယောက်ကပါ သူ့ခေါင်းကို ချုပ်ပေးလိုက်သောအခါ ဘယ်လိုမှ မလွတ်တော့။

ခဏအတွင်းမှာပင် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ဗလုံးဗထွေး အော်ဟစ်နေသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အသက်ကို မှန်မှန် ရှူရင်း လူငယ်လေး ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် မျက်နှာဖုံးကို ပြန်ဖယ်လိုက်ပြီးနောက် အုပ်ထားသော အဝတ်ကို လက်မောင်းပေါ်အောင် ဖယ်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်က ကုတင်ဘောင်တွင် တိုင်တစ်ခုကို ချိတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က စားပွဲပေါ်မှ ပုလင်းတစ်လုံးကို တိုင်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ လုပ်ရပ်များက သေသပ်မြန်ဆန်လွန်းသည်။ ပုလင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အပ်ကို လူငယ်၏ လက်ဖျံမှ သွေးကြောတွင်းသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးသွင်းပြီးနောက် တစ်ယောက်က လှမ်းပေးသည့် ပလာစတာဖြင့် ကပ်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် နောက်တစ်ယောက်က ဆေးသွင်းပိုက်မှ ဘီးလုံးလေးကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။ သူ့တို့က ထိုလုပ်ငန်းများနှင့် အသားကျနေသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။

ပြုဖွယ်ကိစ္စများ ပြီးသွားပုံရသည့်အခါ တစ်ယောက်က နှာခေါင်းစည်းကို အောက်သို့ လျှောချ၍ အခန်းထောင့် အပေါ်ဖက်နားတွင် ရှိသော CCTV ကင်မရာ တစ်လုံးဖက်သို့ လှည့်၍

“ ဒီဖက်မှာ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။”

ဟု ပြောရင်း လက်မကို မြင်သာအောင် ထောင်ပြလိုက်သည်။

………………………………………

(၁)

လှေခါးထိပ်ကနေ ကွေ့လိုက်သည်နှင့် စက္ကူပုံးကြီး တစ်ပုံးရှေ့မှာ ချလို့ ရပ်နေကြသော အဝါရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၍ ကေသီ စိတ်သက်သာသွားရသည်။ ကြည့်ရတာ သူတို့ ရောက်ခါစပင် ရှိသေးပုံရသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲမှာ ထိတ်ကနဲလည်း ဖြစ်သွားသည်။

ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးက ကေသီ့ မောင်ဝမ်းကွဲ၊ ညီမ ဝမ်းကွဲလေးတွေ နှင့် ရွယ်တူလောက် ရှိလိမ့်မည်ကို သတိထားလိုက်မိတော့ မျက်နှာနည်းနည်း ပူချင်လာသည်။ မှာလိုက်တာ မှားပြီလားဟု တွေးလိုက်မိပါသည်။ ဒါပေမယ့် မှာပြီးသား၊ ငွေချေပြီးသား၊ ကေသီ့ အခန်းဝမှာလည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ အခုချိန်မှတော့ နောက်ဆုတ်လို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။

အဲ့ဒီနေ့က မမနီ အပြောကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကေသီ ဘီယာသောက်တာ နည်းနည်းများသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် မမနီပေးသော နံပါတ်ကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်မိတာ၊ မဆိုင်းမတွ ငွေလွှဲလိုက်မိတာက မူးတာထက်တော့ ပိုသွားသည်ဟု ထင်မိသည်။

“ ရောက်တာ ကြာပြီလား၊ တို့လည်း ပြေးလာတာ လမ်းပိတ်နေလို့”

“ မကေသီနော်”

“ ဟုတ်ပါတယ်။”

“ သမီးတို့ ဖြတ်ပိုင်းကြည့်လို့ရမလား၊ အစ်မဆီကို လှမ်းပို့ထားတာလေ။”

“ ဪ .. အေးအေး”

ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည့် ကောင်လေးကို မျက်လုံးချင်း မဆုံမိအောင် သတိထားရင်း ကေသီက ဖုန်းကိုဖွင့်၍ ကုမ္ပဏီက ပြန်ပို့ထားသည့် message ကို ပြလိုက်သည်။

“ ဟုတ်ကဲ့ ရပါပြီ အစ်မ၊ တခါထဲ ဆင်ပေးရမယ် မဟုတ်လား၊ ဘယ်မှာထားမှာလဲ။”

အခန်းတံခါးကို ကဗျာကယာဖွင့်၍ ကုတင်ဘေးမှာ မနက်တုန်းက ရှင်းထားသည့် နေရာကို ပြလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က စက္ကူပုံးကြီးကို မပြီး ကေသီနောက်က လိုက်လာကြသည်။

“ ရမလား၊ ဒီနေရာက”

“ တစ်ပေခွဲကျန်ရင် ရပါတယ် အစ်မ”

ရောက်ကထဲက နှုတ်ဆိတ်နေသော ကောင်လေးက ဝင်ဖြေသည်။ ကေသီ မလုံမလဲ နှင့် ခိုးကြည့်မိတော့ ကောင်လေး အမူအရာက အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ လှောင်ပြောင်သရော်လိုသည့် အရိပ်အယောင် စူးစမ်းသည့် အရိပ်အငွေ့တွေ မတွေ့ရပါ။ နိစ္စဒူဝ ကြုံနေကြဆိုတော့ ရိုးနေတာလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ကျောပိုးအိတ်ထဲက ခေါက်ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်၍ ကောင်လေးက ပုံးကို ဖောက်သည်။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လူ ၃ ယောက် စက္ကူပုံး တစ်ပုံးနှင့် ပြည့်သွားသည်။ ကောင်မလေးက ကေသီ့ဖက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း

“ အစ်မအခန်းက အနေတော်ပဲ၊ တစ်လ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ အစ်မ”

“ ၆ သိန်း”

“ သမီးတို့နေတာကတော့ ၇ သိန်းခွဲ ပေးရတယ်။ ဒီထက်တော့ နည်းနည်းကျယ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သမီးက ညီမလေးနဲ့ ၂ ယောက်နေတာလေ”

“ မဆိုးပါဘူး။ တစ်ယောက်ကို ၃ သိန်းကျော်လောက်ပဲ ကျတာပေါ့”

ရန်ကုန်က ခိုအိမ်လို အခန်းကျဉ်းလေးတွေထဲမှာ နေကြသူချင်း ဒီလိုပဲ ပြောဖြစ်တတ်ကြပါသည်။ ကေသီလည်း မျက်နှာပူသလို စိတ်ကျဉ်းကြပ်သလို ခံစားချက် နည်းနည်းလျော့သွားသည်။ တဖက်မှာလည်း လူတကာ ဝယ်နေသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုအတွက် စိတ်ထဲမှာ ဒီလောက်မထားသင့်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်ရ၏။

ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းတွေကလည်း ဆင်ရတာ လွယ်ကူမည့်ပုံ ရှိသည်။ ကောင်လေးကလည်း လုပ်နေကြ ကျွမ်းကျင်နေပုံရသည်။ ခဏလေးနှင့်ပင် ပုံပေါ်လာ၏။ မျက်နှာပူတာ နည်းနည်းလျော့သွားသည့် ကေသီက ထမင်းစား စားပွဲဘေးက တစ်လုံးတည်းသော ပုလပ်စတစ် ကုလားထိုင်လေးကို ကောင်မလေးကိုချပေးပြီး သူလည်း ကုတင်စွန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ ရတယ် အစ်မ ပြီးတော့မယ်။ မထိုင်တော့ပါဘူး။”

ကောင်မလေး ပြောတာ ဟုတ်ပါသည်။ အိမ်တွင်းမှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့် ဘီးတဘီးတည်းပါသော စက်ဘီးလေးကို အင်္ဂါစုံစွာ မြင်လာရပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ကိုင် ၂ ခုကြားက Display ဘုတ်ပြားလေး တပ်လိုက်ပြီးသည် နှင့် ကောင်လေးက ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိရိယာတွေကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

“ အစ်မ သုံးဖူးသလား”

“ ဟင့်အင်း”

ပြန်ဖြေလိုက်သည့် ကေသီ့ အသံက ခြောက်ကပ် အက်ကွဲနေသည်။

“ ကဲ … ပြီးရင်လည်း နင် အပြင်ထွက်တော့၊ အောက်ကပဲ စောင့်ချင်စောင့်”

မျက်နှာတည်တည် နှင့် ကောင်မလေးက ပြောလိုက်တော့ ကောင်လေးက တချက်ပြုံးပြီး သူ့အိတ်လေးဆွဲကာ ပြန်ထွက်သွားသည်။ ကေသီ့ကို နှုတ်ဆက်ပြုံးလို့ ယူဆနိုင်ပေမယ့် နဂိုထဲက စိတ်မလုံသည့် ကေသီ့ မျက်နှာလေး ပူရှိန်းသွားရသည်။ ကောင်လေး အပြင်ရောက်တော့မှ ကောင်မလေးက တံခါးကို သွားပိတ်လိုက်ပြီး စက်ဘီးဘေးကို တိုးဝင်လာသည်။ ကေသီလည်း သေသေချာချာ မြင်ရအောင် ကုတင်အလယ်ပိုင်းလောက်ကို တိုးထိုင်လိုက်သည်။

စက်ဘီးဆိုပေမယ့် လက်ကိုင်အောက်က ဘီးတဘီးသာ ရှိပြီး ထောက်လို အပြားကြီး ၂ ခုဖြင့် မယိုင်လဲအောင် အောက်ကထိန်းထားသည်။ ကောင်မလေးက ထိုင်ခုံအောက်က အံလေးတစ်ခုကို ဖွင့်၍ ပလပ်ကြိုးတစ်ချောင်း ထုတ်ပြသည်။

“ စာအုပ်ထဲမှာလည်း လမ်းညွှန်ပါပါတယ် အစ်မ၊ ဒါက အားသွင်းဖို့ပါ။ ပုံမှန် နင်းပေးနေရင်တော့ သူ့ဟာသူ ဘက်ထရီက ချာဂျင်ဝင်နေပြီး သပ်သပ်အားသွင်းစရာ မလိုပါဘူး။ အစ်မက လနဲ့ချီပြီး ပစ်ထားမိတယ် ဆိုရင်တော့ မစီးခင် ၁ နာရီ ၂ နာရီ လောက် ကြိုအားသွင်းထားလိုက်ရင် display က အလုပ်လုပ်ပါတယ်။”

ပုံးထဲက ပလပ်စတ်အိတ်နှင့် ထုပ်ထားသည့် မန်နူရယ် စာအုပ်နှင့် စာရွက်တွေကို ကုတင်ပေါ်ချပေးရင်း ကောင်မလေးက ပြောသည်။ သူ့လေသံက စောစောက အာလာပ သလာပ ပြောတုန်းကလို မဟုတ်ဘဲ စာရွတ်သလို ဖြစ်သွားသည်ကို ကေသီ သတိပြုမိသည်။

“ ဒါ ပါဝါ ခလုတ်ပါ ”

လက်ကိုင် ၂ ခုကြားက တစ်ပေလောက်ကျယ်မည့် မှန်ပြင်အောက်နားကို နှိပ်ပြရင်း ပြောသည်။ ကုမ္ပဏီအမည်နှင့် တခြားစာတန်းများ ပေါ်လာသည်။ ခဏကြာတော့ ဘာသာစကားရွေးဖို့ ပေါ်လာသည်။

“ မြန်မာ၊ အင်္ဂလိပ်၊ တရုတ် သုံးမျိုးရပါတယ်။ အစ်မ ဘယ်ဟာထားချင်သလဲ”

“ အင်း …အင်း..ဂလိပ်”

“ အစ်မနာမည်က ကေအေဝိုင် တီအိတ်ချ်အိုင်လို့ ပေါင်းတာလား”

“ ဟုတ်… ဟုတ်တယ်။”

ကေသီ ရေငတ်သလို အာခေါင်တွေ ခြောက်နေသည်။ ရင်တွေလည်း တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေ၏။ ကောင်မလေးကတော့ ကေသီ့ဖက်ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ သူလုပ်စရာရှိတာ လုပ်နေသည်။

“ ရပြီ၊ အစ်မ ဒီဖက်လက်ကိုင်ကို ခဏကိုင်ထားပါ။”

ကုတင်နှင့် စက်ဘီးကြားထဲကို ကပ်ကပ်သပ်သပ် တိုးဝင်ပြီး ဘယ်ဖက်က လက်ကိုင်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှာ ချော်နေသည်ဟု ထင်မိတာကြောင့် ပြန်လွှတ်ပြီး လက်ကို တင်ပါးနှင့် ပွတ်လိုက်ရသေးသည်။ မျက်နှာမှာလည်း ချွေးတွေပြန်လာမှန်း ကေသီ သိနေ၏။

“ ဟုတ်ပြီ၊ ပြန်လွှတ်လို့ ရပြီ အစ်မ၊ လက်ဗွေကို မှတ်ထားလိုက်ပြီ ဆိုတော့ အစ်မတယောက်ပဲ ဖန်ရှင်တွေ အကုန်သုံးလို့ရမယ်။ တခြားလူတက်ထိုင်လည်း နင်းရုံသက်သက်ပဲ ရမယ်။ ဒီမှာကြည့် အစ်မ၊ ဒါက မန်မိုရီ ၅၀၀ ဂစ်ပါတယ်။ မန်မိုရီ ကဒ် ထပ်စိုက်လည်းရတယ်။”

ကောင်မလေးက မှန်ပြင်ဘေးက အံလေးတစ်ခုကို တွန်းဖွင့်၍ ကဒ်စိုက်ရမည့် နေရာကို ပြသည်။

“ လောလောဆယ်တော့ ကုမ္ပဏီက တခါတည်း ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်တွေ သီချင်းတွေ ပါတယ်။ အစ်မ မကြိုက်လည်း ဖျက်ပစ်လို့ ထပ်ထည့်လို့ရတယ်။ ဒီထောင့်မှာ ကြည့်လိုက် အစ်မ”

သူပြသည့် ညာဖက်အောက်နားကို ကေသီ ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ normal နဲ့ pleasure ဆိုပြီး ရှိတယ်။ normal ကတော့ default ပဲ အစ်မ၊ ပါဝါအွန်တာနဲ့ normal မှာ ရှိမယ်။ အစ်မ ခြေနင်းကို စနင်းတာနဲ့ speed ရယ် distant ရယ် တက်လာလိမ့်မယ်။ ဒီဖက် pleasure က…”

ကောင်မလေးက ခဏရပ်ပြီး စက္ကူပုံးကြီးထဲက နောက်ထပ် ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကေသီ ခြေဖျား လက်ဖျားတွေ အေးလာ၏။

“ pleasure ကို ရွေးလိုက်ရင် ထိုင်ခုံအောက်က ငုတ်လေးတစ်ခု ထွက်လာမယ်။”

သူပြောသလိုပင် ထိုင်ခုံရှေ့ပိုင်းက ငုတ်တစ်ခု အပေါ်ကို ထိုးထွက်လာသည်။ ကောင်မလေးက စက္ကူဘူးကို အပြင်က ပတ်ထားသည့် ပလပ်စတစ်တွေကို လက်သည်းနှင့် ထိုးဖောက်ခွာရင်း အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျ မရှိသည့် စာရွတ်သလို အသံမျိုးဖြင့် ဆက်ရှင်းပြ၏။

“ အထဲမှာ ၄ လက်မကစပြီး ၅၊ ၆၊ ၇၊ ၈ ငါးချောင်းပါပါတယ်ရှင့် ၊ အဲဒါကို ဒီလို”

ဗူးထဲက ထွက်လာသော ပန်းရောင် အချောင်းကြီးကို ကေသီ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြောင်ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကောင်မလေးကတော့ ဘာမှမထူးခြားသလိုပင် အဲဒါကြီးကို စောစောက ငုတ်ထိပ်မှာ စွပ်ပြီး လှည့်လိုက်ရာ ထပ်ကနဲ အသံမြည်သွားသည်။

“ အသံမြည်မှ သူက အံကျတယ်။ အသံမကြားရရင်တော့ ပြန်ဖြုတ်ပြီး ပြန်တပ်ပါ။ ဂျယ်သုံးချင်ရင်လည်း ဒီဘူးထဲမှာပါ ပါတယ်။ ကုန်သွားရင် အပြင်မှာ ဝယ်လို့လည်း ရပါတယ်။ သမီးတို့ဆီကို မှာရင်လည်း ၂ ဘူးအထက်ဆို ပို့ပေးပါတယ်။ ပြန်ဖြုတ်ရင်လည်း ခုဏနဲ့ ပြောင်းပြန် လှည့်လိုက်ရင် ပြုတ်ထွက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် normal ကို ပြန်ရွေးလိုက်ရင် ဒါက ပြန်ဝင်သွားပါမယ် ရှင့်။”

“ ဟို ..ဟိုလေ … သုံးတော့ ..သုံးတော့”

“ အစ်မ တက်ထိုင်ပြီး နင်းလိုက်ရုံပဲလေ။ အစ်မ နင်းတဲ့ အရှိန်ကို လိုက်ပြီး သူက လှုပ်မှာပါ။ ဪ မေ့နေလို့”

ကောင်မလေးက နောက်ထပ် ဘူးသေးတစ်ခု ဆွဲထုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။ အထဲက နားကျပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ နောက်ပြီးတော့ ကြိုးရှည်ရှည်နှင့် တွဲထားသော အမဲရောင် လေစုပ်ခွက် ခပ်သေးသေး နှစ်ခု။

“ ဒီဘေးက အစိမ်းရောင် အပေါက်က နားကြပ် အတွက်ပါ၊ သီချင်းနားထောင်ဖို့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ သုံးလို့ရပါတယ်။ အပြာ ရောင်က စုပ်ခွက်အတွက်ပါ ရှင့်။ စုပ်ခွက်က အတွင်းဖက်ကို ဂျယ်နည်းနည်း ပွတ်ပြီး သုံးရင် ပိုကောင်းပါတယ်။ နို့သီးခေါင်းမှာ တပ်ပြီး ထိပ်က ဖုလေးကို ညှစ်လိုက်ရင် သူ့အလိုလို စုပ်သွားပါလိမ့်မယ် ရှင့်။ မသုံးလည်း ရပေမယ့် ဒါတပ်ထားရင် အခြေအနေကို မော်နီတာ လုပ်နိုင်တာကြောင့် တပ်ဖြစ်အောင် တပ်ဖို့တော့ ကုမ္ပဏီက အကြံပြုထားပါတယ်။ အစ်မ သိချင်တာများ ရှိပါသေးလား။”

“ မ ..မ ..မရှိတော့ပါဘူး။”

လိုအပ်ရင် မမနီဆီ ဖုန်းဆက်မေးလို့ ရနိုင်ပါသည်။

“ ဒါဆို သမီးကို ခွင့်ပြုပါဦး ရှင့်၊ အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီပုံးခွံ သမီးယူသွားပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်ပေးရမလား။”

ကေသီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ ကောင်မလေးက ပုံးခွံကြီးကို ခြေနှင့် နင်း၍ ပြားချပ်သွားအောင် ခေါက်ယူပြီး အခန်ထဲက ထွက်သွားသည်။ သူ့ကို တံခါး အဖွင့် အပိတ် လိုက်လုပ်ပေးသည့် အချိန်မှာ ကေသီ ခြေတွေ လက်တွေ တုန်နေသည်။ တံခါးဝကနေ ကုတင်ဆီကို လျှောက်လာရင်း ဒူးတွေ ချောင်သလို ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်အောက်ပိုင်း တနေရာက ခံစားချက်တစ်ခုက ကေသီ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည်။

ခုနက ကောင်မလေးရှေ့မှာ ခပ်တည်တည်နှင့် ဟန်လုပ်နေခဲ့ရပေမယ့် ဒါက ကေသီမကြုံဖူးသေးသည့် အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ အရွယ်ရောက်စကတည်းက ကေသီ့ကို ရံဖန်ရံခါ ဒုက္ခပေးတတ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက အခုအချိန်မှာ အပြင်းထန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထိုးနှက်နေသည်။ တလှိုက်လှိုက် မောနေသောရင်ကို လက်နှင့် အသာဖိရင်း အိပ်ရာပေါ်သို့ ကေသီ အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားသည်။

“ အဲဒါ ငါရှည်တာ၊ ငါ ဆတ်ဆော့တာ၊ လျှာရှည်မိတာ၊ အောင်မယ်လေး ရှက်လိုက်တာ၊ ဒီကလေးတွေ နောက်တခါ လမ်းမှာ တွေ့ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ”

မွေ့ယာကို လက်သီးဆုပ်ဖြင့် အဆက်မပြတ်ထုရင်း ကေသီ တတွတ်တွတ် ပြောနေမိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျင် ပေါင်ကြားသို့ ရောက်သွားတော့မည့် လက်နှင့် စိတ်ကို ထိန်းနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ငိုလည်း ငိုချင်သလို ဖြစ်လာသည်။

“ ကိုယ့်ဟာကို လက်နဲ့လည်း အဆင်ပြေနေတာကို၊ ငါ့နှယ်နော်”

အဲဒီနေ့က ဘီယာ နည်းနည်းများသွားတာတော့ မှတ်မိသည်။ ရုံးသမားဆိုတော့ အထိုင်များလို့ လေ့ကျင့်ခန်းလေး ဘာလေး လုပ်ချင်ကြောင်း မမနီကို ပြောမိတာကလည်း ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီစက်ကို ဝယ်ထားဖို့ မမနီက တိုက်တွန်းတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မငြင်းခဲ့မိတာကိုတော့ အခုထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားမလည်သေးပါ။ မမနီ သွေးထိုးပေးသည့်အတိုင်း ဖုန်းထဲမှာ ချက်ချင်းလိုက်ရှာပြီး ငွေချေလိုက်မိတာကလည်း တဒင်္ဂ မိုက်မဲမှု သက်သက်လို့ ထင်ပါသည်။ နောက်နေ့တွေမှာ ဒီအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ရင်တဖိုဖို ဖြစ်ရပေမယ့် အခုလောက်ကြီးတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားမိခဲ့ပါ။ မနက်ဖြန်ကြရင် မမနီက တခြားသူတွေကြားထဲမှာ အကျိုးအကြောင်း မေးလာလေမလားလို့ အတွေးဝင်လာတော့ ကေသီ ငေါက်ကနဲ ထထိုင်ပြီး ဖုန်းကို လှမ်းယူမိသည်။

“ ရောက်လာပြီလား ကေသီ”

မမနီက ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနှင့် တန်းမေးသည်။

“ ဟုတ်တယ်”

လေးလေးတွဲ့တွဲ့ ကေသီ့အဖြေစကားကို မမနီက တမျိုးထင်သွားပါသည်။

“ အသံကတော့ လောလောလတ်လတ် စမ်းသပ်ကြည့်ထားတဲ့ အသံမျိုးပဲ။ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား”

“ အာ .. မဟုတ်ပါဘူး။ အခုမှ ရောက်လာပြီး ဆင်လို့ ပြီးတာ ဘယ်လိုလုပ်စမ်းသပ်ရဦးမှာလဲ။ စမ်းလည်း မစမ်းရဲပါဘူး။ ဒီတိုင်း တက်နင်းဖို့တောင် စိတ်ထဲမရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။”

ဟိုဖက်ကနေ မမနီ ရယ်နေတာကို ကေသီ ကြားရသည်။

“ ဘာမှ ကြောက်စရာမလိုဘူး၊ အသေးဆုံးကနေ စပြီး စမ်းကြည့်လိုက် ဟားဟား၊ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။ အရှိန်များသွားရင်လည်း သူက သတိပေးလိမ့်မယ်။ တို့လည်း စစချင်းတော့ ကြောက်တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ခဏလေးပါပဲ။ ချက်ချင်း အဆင်ပြေ သွားလိမ့်မယ်။ နောက်တော့ အားတာနဲ့ တက်ထိုင်မိရော၊ ယောက်ျားရပြီးတာတောင် တခါတလေ တက်နင်းမိသေးတယ်။ ဆက်သာလုပ် ညီမလေး။”

မမနီ ဖုန်းချသွားတာကြောင့် ကေသီ ဘာမှပြန်မပြောလိုက်ရ။ ဟိုတစ်ရက်ကလို ဘီယာမူးနေရင်တော့ မမနီ နှင့် ဒီအကြောင်းတွေကို တစ်ခုခုတော့ အချေအတင် ပြောဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။ အခုကတော့ ဘာတွေပြောရ မေးရမလဲ ဆိုတာကိုတောင် ကေသီ မသိပါ။

မမနီက မြှောက်ပေးတော့ ကေသီ့ဖက်က ပြတ်ပြတ်သားသား မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပါ။ တခါတလေ ပေါ်လာတတ်သည့် စိတ်ဆန္ဒတွေကို ချွန်းအုပ်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်ကြောင်း မသိစိတ်က သိနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မမနီ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိပေမယ့် မမနီဆီက ကေ သီ တိတ်တခိုး သင်ယူခဲ့မိတာတွေ အများကြီးရှိသည်။

အသွေးအသားကြောင့် ဖြစ်ရသည့် စိတ်ဆန္ဓကို မလိုအပ်ဘဲ တရားလွန် ထိန်းချုပ်ခြင်းက မကောင်း ဆိုသည့် အတွေးကို မမနီကြောင့် ကေသီရခဲ့သည်။

“ တချို့ အပျိုကြီးတွေ ဂေါက်ကုန်ကြတဲ့ အထဲမှာ အဲဒါကြောင့် အများကြီးပါတယ်။ တချို့က မတရားထိန်းလွန်းတယ်။ အဲ့ဒီစိတ်ကို ဖိလွန်းရင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ နသိုးကြိုးပြတ် ဖြစ်ချင်ဖြစ်၊ မဖြစ်ရင် ဂေါက်ကရော၊ လိုချင်လွန်းလို့ အစွန်းရောက်ပြီး ဂေါက်တာတွေလည်း ရှိတာပေါ့လေ။ အဲဒါကို လူတွေက လင်တရူးဆိုပြီး အကုန်သိမ်းကျုံး ထင်နေကြတာ၊ အမှန်က မတူဘူး။ ဒါပေမယ့် သဘာဝကို လက်ခံရင် တသက်လုံး အပျိုကြီးလုပ်လည်း အမေပေးတဲ့ လယ်တကွက်ကြောင့် ပြဿနာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု မမနီက ကေသီတို့ကို ပို့ချခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သဘာဝတရားကို လက်ခံဖို့ ကေသီဆုံး ဖြတ်ခဲ့သည်။

အရင်က အမှတ်တမဲ့လိုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ညာရင်း လက်နဲ့ မထိတထိပွတ်၍ စိတ်ဖြေမှုမျိုး ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် မမနီနှင့် ပေါင်းမိပြီးနောက်မှာ စိတ်ရှင်းရှင်းနှင့် အချိန်ယူ လုပ်တတ်လာသည်။ အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့် မမနီက ပွင့်လင်းသည်။ ကေသီတို့လို အငယ်တွေကို သူ့အတွေ့ အကြုံ သူ့ခံစားမှုတွေ အကြောင်း ဘွင်းဘွင်းရှင်းရှင်းပင် ပြောပြတတ်သည်။ တချို့ မိန်းကလေးတွေက မမနီကို သူတို့ ကိစ္စတွေ ပြောဆို အကြံတောင်းကြတာကို ဘေးကနေ နားထောင်ရင်း ကေသီလည်း အဆင့်တွေ တက်လာခဲ့ရသည်။ အခုဆိုရင် တစ်ပတ်ကို အနည်းဆုံး ၂ ကြိမ်လောက်တော့ အိပ်ယာပေါ်မှာ ဒါမှမဟုတ် ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကိုယ်လုံးတီးနှင့် စိတ်လွတ်လက်လွတ် ကျကျနန အာသာဖြေမိသည့် အခြေအနေသို့ ကေသီ ရောက်လာသည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့၊ သူငယ်ချင်း အချို့က ကျားအင်္ဂါ အတုတွေ သုံးကြကြောင်း ရိပ်မိသိရှိနေပေမယ့် အဲဒီလောက်အထိတော့ ကေသီ အဆင့်မတက်ရဲသေးပါ။

ဒါပေမယ့် အခုတော့လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မှာမိခဲ့သည့် စက်တစ်လုံးက အိပ်ရာဘေးတွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကေသီ ဒယီးဒယိုင်ဖြင့် အိပ်ယာမှ ကျုံးထလိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှုလိုက်၍ စက်ကို ပါဝါဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်ရီသော လက်တွေနှင့် ဟိုကောင်မလေး ပြထားသည့် အတိုင်း လက်ကိုင်ကို ချွေးစိုနေသော လက်များဖြင့် တင်းတင်း ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် မှန်ပြင်၌ “Welcome back Kay Thi” ဆိုသည့် စာသားပေါ်လာ၏။ အလန့်တကြားဖြင့် လက်ကိုပြန် လွှတ်လိုက်ပြီး ကေသီတွေတွေလေး ရပ်နေမိ၏။ မျက်စိကို မှိတ်၍ ချည်တုံချတုံ ဖြစ်နေရင်း “ချက်ချင်း အဆင်ပြေသွားမှာ ပါ” ဆိုသော မမနီစကားကို ပြန်ကြားယောင်မိသည့်အခါ လက်က အလိုလို အင်္ကျီဇစ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

“ ဘာမှ မတွေးတော့ဘူး။”

စိတ်မရှည်သလို ဆောင့်ကြီး အောင့်ကြီးပြောလိုက်ရင်း ဇစ်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်မိ၏။ ထိုနောက် ရှီကနဲ အသံရှည်တစ်ခုနှင့်အတူ ကေသီ့ စကပ်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။ အတွင်းခံ ၂ ခုလည်း ခဏချင်းပင် အိပ်ယာပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် ခုဏကောင်မလေးက အချောင်း ၅ ချောင်းပါသည် ဆိုသော ဗူးကို ကသောကမျော ဖွင့်မိသည်။

လက်တုန်နေသောကြောင့် အားလုံး အိပ်ယာပေါ်ပြုတ်ကျကုန်သည်။ အစဉ်လိုက် စီထားတာလည်း ပျက်သွား၍ အိပ်ယာပေါ်တွင် ပြန်ချစီပြီး အသေးဆုံးကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ မှန်ပြင်ပေါ်က Pleasure ကို ဖိလိုက်တော့ ထိုင်ခုံမှာ ငုတ်ကလေး ထွက်လာသည်။ ချွေးစေးတွေနှင့် လက်ချော်နေသောကြောင့် ဟိုကောင်မလေး ပြောသလို ချပ်ကနဲ အသံမြည်ပြီး အံကျသွားအောင် သုံးလေးကြိမ် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။ ပြီးမှ တဖန် ရေဆေးဖို့ စိတ်ကူးရတာကြောင့် ကပျာကယာ ပြန်ဖြုတ်ပြီး ရေပြေးဆေးရသည်။ ရေလုံးဝခြောက်သွားအောင် တစ်သျှူးနှင့် သေသေချာချာ သုတ်ရပြန်သည်။

ယောက်ျား အင်္ဂါနှင့် တပုံစံတည်း တူအောင်လုပ်ထားသည့် အချောင်းလေးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်တွယ်ကာ ရေဆေး ရ၊ သုတ်ရ လုပ်နေရင်း ကေသီ့ရင်တွေ တဝုန်းဝုန်းခုန်နေသည်။ လည်ချောင်းတွေလည်း ခြောက်သွေ့အက်ကွဲလာသလို ခံစားရသည်။ ဘာမှန်း မသိသည့် တစုံတရာကို အာသာငမ်းငမ်း လိုချင်စိတ်တွေလည်း ဖြစ်နေသည်။

အချောင်းကို နေရာတကျတပ်ပြီးတော့ လိုလိုမယ်မယ် ဂျယ် ခပ်များများ သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်မလေး ပြောသည့်အတိုင်း နို့သီးထိပ်ဖျားမှာ စုပ်ခွက်တွေ တပ်လိုက်ပြီး ပင်ထိုးသည်။ ကေသီ ခေါင်းထဲမှာ မူးနေသည်။ ရင်သားထိပ်ဖျားက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခံစားမှုက တကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံနေသလို ပင်။

စက်ပေါ်ကို တက်လိုက်တော့ ဒူးတွေ တုန်နေသည်။ ဘာမှလည်း မလုပ်ရသေးဘဲနှင့် လှိုက်လှိုက်ပြီးတော့ မောနေသည်။ အကြီးဆုံး အရွယ်အစားအနေဖြင့် လက်ခလယ်လောက်သာ ဝင်ဖူးသည့် အပေါက်ကလေးထဲသို့ ရာဘာချောင်းကို ထည့်ဖို့ ကေသီ ရုတ်တရက် စိတ်မှာမရဲပါ။ အသေးဆုံးဆိုပေမယ့် ကေသီ့လက်ခလယ်ထက်တော့ ဒီအချောင်းက များစွာကြီးနေပါသည်။ မရည်ရွယ်ပါဘဲနှင့် လက်က တွင်းဝဆီရောက်သွားတော့ မကြုံဖူးလောက်အောင် ရွှဲရွှဲစိုနေတာကို စမ်းလိုက်မိသည်။ ခါတိုင်းဆိုရင် လက်နှင့် တော်တော်ကြာကြာလေး လုပ်ပြီးမှ ရောက်လာရမည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်ပါသည်။

သက်ပြင်းကြီးတစ်ခုကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်ပြီးနောက် အသက်ကိုအောင့်၍ အဝတွင်တေ့ထားလိုက်ပြီး ကေသီ ဖိထိုင်ချလိုက်သည်။ ကေသီ့ ညီမလေးက စူပါအဆင့်ရောက်အောင် စိုရွှဲနေသည့်အပြင် ဂျယ်တွေလည်း တော်တော်များများ လိမ်းထားလို့ ထင်သလောက်တော့ မနာပါ။ ဒါပေမယ့် တင်းကျပ်သည့် ခံစားမှုတစ်ခုက ဝမ်းဗိုက်မှသည် ရင်ခေါင်းအထိ ပေါင်တံတွေတလျှောက်မှသည် ဒူးအထိ ရောက်သွား၏။ ကေသီ့ ဒူးတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။ ကေသီ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသည့် အသံတစ်ခုက ရင်ခေါင်းမှနေ၍ ခြောက်ကပ်နေသော လည်ချောင်းကို ဖြတ်သန်းထွက်ကျလာ၏။

တင်ပါး ၂ ခုက ထိုင်ခုံနှင့် ထိသည့် အချိန်တွင် ကေသီ့လက်တွေ တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်နေရသည့် ဝေဒနာနှင့် ရင်တွင်းက ခံစားမှုမျိုးကို တခါမှ မကြုံဖူး မတွေးကြည့်ဖူးတာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ခံစားရခက်သည့် ဝေဒနာကနေ ရှောင်နိုင်ရန် စက်ပေါ်ကနေ ပြန်ဆင်းဖို့ ကေသီ မတွေးမိတော့ပါ။ အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ရင်း ခြေနင်းတဖက်ကို နင်းချလိုက်မိသည်။

အတွင်းသားနုနုလေးတွေကိ ပွတ်တိုက်ပြီး အချောင်းကြီး ပြန်ထွက်သွားသော အခါ ကေသီ့ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ်ဖြစ်သွားသည်။ ခြေနင်းတပတ်လည်၍ အချောင်းပြန်တက်လာချိန်တွင် တနင့်နင့် ခံစားမှုတစ်ခုကြောင့် ကေသီ အသံထွက် ညည်းလိုက်မိသည်။ အားစိုက်၍ တပတ်ချင်း ခပ်ဖြေးဖြေးနင်းရင်း ကေသီငိုချင်လာသည်။ မျက်ရည်မကျပေမယ့် ရှိုက်မိသည်။ ညည်းမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြန်မြန်လေး နင်းမိသည်ကိုလည်း သတိမမူမိတော့ပါ။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကေသီ့ညီးသံ ရှိုက်သံတွေနှင့် တစထက်တစ ပိုဆူလာသည်။

လက်ကိုင်ကို ကေသီ တင်းတင်း ဆုပ်ထား၏။ အချောင်းမြင့်တက်လာသည့် အချိန်တွင် လူပါ အပေါ်ကို မြောက်တက်မသွားအောင် သူ၏ တင်ပါးတွေက ထိုင်ခုံနှင့် ထိပြီး ပြားကပ်သွားသည်အထိ အပေါ်ကနေ ဖိထားမိသည်။ ကေသီ အရမ်းမောပါသည်။ ဒါပေမယ့် နင်းနေတာကို ရပ်ဖို့ ခေါင်းထဲ မရောက်ပါ။ ခြေနင်းကို တပတ်ပြီးတပတ်လည်အောင် ဆက်ခါ ဆက်ခါ နင်းနေဖို့ပဲ သိသည်။ အတွင်းသားတွေက နာသည်။ ဒါပေမယ့် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်။ နင့်ကနဲ နင့်ကနဲ ခံစားမှုက ကေသီ့တကိုယ်လုံးကို တဆတ်ဆတ် တုန်ခါစေ၏။

လေပွေလှိုင်းတစ်ခုကို စီးမိနေသလို ကေသီ့စိတ်က နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက် တရစ်ရစ်နှင့် လည်နေသည်။ ပေါင်ကြားထဲက ဘယ်လိုမှန်းမသိသည့် ခံစားမှုက သွေးကြောတွေအတိုင်း တကိုယ်လုံသို့ ပျံ့နှံ့စီးဆင်းနေသည်ဟု ထင်သည်။ အသက်ကို ပင်ပန်းကြီးစွာ ရှူရင်း ထိုခံစားမှုနောက်သို့ လိုက်နေမိသည်။ ထိုအရာကို အမိအရဖမ်းလိုက်နိုင်ရင် ကေသီ့အတွက် တစ်ခုခု ရတော့မလို အသိမျိုးဖြင့် လိုက်ဖမ်းမိသည်။ ရင်သားထိပ်ဖျားက တင်းကျပ်မှုကလည်း ကေသီ့ကို မွတ်သိပ်မှုတစ်ခု ပေးနေသည်။

ပါးစပ်က ဘာသံတွေ ထွက်ပြီး ဘာတွေ ပြောနေမိမှန်းလည်း ကေသီ မသိပါ။ ထို့နောက် လှိုက်ကနဲလှိုက်ကနဲ ခံစားမှုတစ်ခုက တကိုယ်လုံးသို့ လှိုင်းဂယက်လို ပျံ့ နှံ့သွားသည်။ တကြိမ်တည်းမဟုတ်။ ရေပြင်သို့ ခဲပစ်ချလိုက်သော လှိုင်းဂယက်များ တလိမ့်လိမ့် ပြန့်ကားသွားသလို တလိပ်လိပ်နှင့် ပျံ့နှံ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြေနင်းကို တပတ်ပြီး တပတ်နင်းနေသော ခြေ ထောက်တွေက အလိုလို ရပ်တန့်သွားရ၏။ မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းနှင့် မေးရိုးတွေက တဖက်ဖက်ကို စောင်းရွဲ့သွားလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြီးမားရှည်လျားသော ညည်းသံတစ်ခု ပြုလိုက်မိရင်း လက်ကိုင်ပေါ်သို့ ကေသီ မှောက်ကျသွားသည်။ မောပန်းခြင်း၊ နွမ်းလျခြင်း ထို့နောက် အဲ့ဒါတွေ နောက်ကွယ်က ဘာမှန်းမသိသော ပြည့်စုံမှုတစ်ခု။ ကေသီ့ တကိုယ်လုံးမှာ အားအင်တွေ အကုန်ပျောက်ဆုံးကုန်သည်။

“ ကွန်ဂရက်ကျူလေး ရှင်း ကေသီ၊ စတင်ပြီး ၇ မိနစ်နဲ့ ၄၃ စက္ကန့်မှာ အထွဋ်အထိပ်ကို ရခဲ့ပါတယ်။ ပျမ်းမျှ အရှိန် တစ်နာရီကို ၁၄ ဒဿမ ၅ ကီလိုမီတာ ဖြစ်ပြီးတော့ ကယ်လိုရီ ၄၀ လောင်ကျွမ်းခဲ့ပါတယ်။”

အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် စက်က ပြောလာသည့် အသံက ဟိုအဝေးကြီးမှ လာနေသလိုလိုပင်။

………………………………………

(၂)

မျက်နှာ မသာမယာနှင့် ပြန်ထွက်လာသော ရဲလင်းကို မြင်တော့ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်စောင့်နေသော မီးမီး ပျာပျာသလဲ ထရပ်သည်။

“ အဆင် မပြေဘူးလား သူငယ်ချင်း”

ပြန်မဖြေနိုင်သေးဘဲ ရဲလင်းက တောက်ခေါက်လိုက်သည့်အတွက် မီးမီး ပို၍ လန့်သွားသည်။ အနားရောက်လာသော ရဲလင်း လက်ကို လှမ်းဆွဲရင်း

“ ဘာတွေ ဖြစ်လာတာလဲ။ ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းပုံစံက ကြောက်စရာကြီး”

“ သောက်ကောင်မ၊ သောက်ကြီးသောက်ကျယ်နဲ့ ငါ့ဟာကိုများ သေးလို့တဲ့၊ မြန်မာပြည်မှာ ကပ္ပလီဆိုဒ် လိုချင်လို့ ရမလား။”

“ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူးပေါ့”

“ အေး … ငါ့ကွာ၊ လူကို ပါးရိုက်တာ ခံနိုင်သေးတယ်။ ဒီလိုပြောတာတော့ များတယ်ကွ၊ တောက်”

အနားက လူတချို့ကလည်း လှမ်းကြည့်ကြတော့ တရှူးရှူး တရှားရှား ဖြစ်နေသော ရဲလင်းကို မီးမီးက ဆေးရုံအပြင်ဖက် ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဖက် သစ်ပင်တွေ အောက်က ခုံတန်းလျားတစ်ခုနားရောက်မှ ထိုင်ခိုင်းရင်း

“ ကဲ …ပြောပါဦး ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲ။”

“ ပြောတောင် မပြောချင်ပါဘူးကွာ၊ ဒေါသထွက်တာပဲ သိတယ်။”

“ သေးတယ် ပြောလို့လား၊ မင်းက တော်တော် သေးနေလို့များလား။”

“ ဟေ့ … ငါက လူစဉ်မီပါတယ်ကွ၊ ဒီမှာ ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကွ၊ သောက်ကျိုးနည်း အထဲမှာလည်း အဲကွန်းက အေးလိုက်တာ၊ အဲ့ဒီမှာ သူ့ ဖာသာ ကျုံ့ပြီး တိုသွားတာတော့ ငါလည်း ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။”

မီးမီး မျက်နှာက ရယ်ချင်စိတ်ကို တင်းခံထားရသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

“ အဲ့ဒီမိန်းမက ညင်းတာလား။”

“ ဆေးရုံက လူတစ်ယောက်လာပြောတာပဲ၊ ငါလည်း ဒေါသထွက်ပြီး ထပြန်လာတာ။ ဘယ့်နှယ့်ကွာ၊ ငါ့မှာတော့ ဆေးတွေစစ်ရ၊ သွေးတွေစစ်ရနဲ့ အသားလည်းနာ အချိန်ကုန် ငွေကုန် ခံလိုက်ရတယ်။”

ကမန်းကတန်း ကောက်စွပ်ပြီး ထွက်လာပုံရသည့် ရဲလင်း အင်္ကျီက ကြယ်သီး လွဲနေသည်ကို ပြန်တပ်ပေးရင်း မီးမီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းကို ငါက မရောင်းစေချင်ဘူး။ မင်းအမေအတွက် ငွေလိုတယ် ဆိုလို့သာ လိုက်လာပေးတာ သူငယ်ချင်း၊ စိတ်မပျက်ပါနဲ့ကွာ၊ ငါတို့ တခြားနည်းလမ်း ရှာတွေ့ ဦးမှာပါ။”

“ တခြားနည်း မြန်မြန်တွေ့မှ ဖြစ်မယ်ကွာ”

သက်ပြင်းတချက်ချလိုက်ရင်း ရဲလင်း ပြောသည်။ အမေအကြောင်းကို စိတ်ရောက်သွားတော့ ခုဏက ဒေါသတွေ နည်းနည်း ပြေလျော့သွားသည်။ ဒါပေမယ့် ခုဏအကြောင်းက ခေါင်းထဲပြန်ဝင်လာပြန်သည်။ ဘာပဲပြောပြော မီးမီးကို ခေါ်လာမိလို့ တော်သေးသည်။ တခြားကောင်တွေနှင့်သာဆိုရင် ပြေရာပြေကြောင်း ပြောဖြစ်ကြမည် မဟုတ်ဘဲ သေးသည့်ကိစ္စကိုသာ ဟာသလုပ်နေကြလို့ ပိုစိတ်ဆိုးရမှာ သေချာသည်။

“ ငါမင်းကို ခေါ်လာမိတာ ကံကောင်းသွားတယ်ကွာ”

တကယ်တော့ သူ့အခြေအနေကို နားလည်အပေးနိုင်ဆုံးက မီးမီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိလို့ အဖော်အဖြစ် ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အရင်နေ့တွေက တစ်ယောက်ထဲရပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ဖြစ်နိုင်ရင် အဖော်တစ်ယောက် ခေါ်လာဖို့ ဆေးရုံကလည်း မှာသည်။ ဆေးရုံလိုက်လာပေးဖို့နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဖို့ ခေါ်တော့ မီးမီး စိတ်ပူပြီး အလုပ်က ခွင့်ယူကာ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ ရဲလင်းက အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တော့ ငိုင်တွေကျသွားသည်။

“ သူငယ်ချင်းရာ တခြားနည်း မရှိတော့ဘူးလား။”

ရဲလင်း အမေက နှလုံးအစားထိုးဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။ အလှူရှင် ဆိုတာက လိုအပ်သည့်အချိန်မှာ ပေါ်လာတာမျိုး မဟုတ်၊ နောက်ပြီး လှူသူနှင့် လက်ခံသူ တူညီရန်လိုသည့် အချက်တွေ ရှိနေသေးသည်။ ဒါကြောင့် စက်နှင့် အစားထိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရ၏။ စိတ်အချရဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး အီလက်ထရောနစ် နှလုံးက ဈေးအလွန်ကြီးသည်။ ရဲလင်း စုဆောင်းထားတာလေးတွေ နှင့် ဘယ်လိုမှ မလောက်။ ကျောက်ကပ်၊ အသဲ၊ အဆုပ် အစရှိသဖြင့် ထုတ်ရောင်းနိုင်စရာ ရှိသည်များနှင့် တွက်ကြည့်သော်လည်း ငွေက မမှီသည့်အခါ နောက်ဆုံးတွင် ဈေးအများဆုံး မြန်မြန်ရနိုင်မည့် ဖွားဖက်တော်ကို ဖြုတ်ရောင်းဖို့ ရဲလင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။

ကံကောင်းချင်တော့ ဒါမျိုးတွေ အရောင်းအဝယ်လုပ်ကြသည့် ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ စာရင်းသွင်းလိုက်ပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်း ဝယ်လက်နှင့် တိုးသည်။ နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုတွေလုပ်ဖို့ ဒီဆေးရုံကို ရဲလင်း တစ်ယောက်ထဲ သုံးလေးကြိမ် ရောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ နောက်ဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်မည် အဆင်ပြေရင် အရောင်းအဝယ် စာချုပ်ချုပ်မည် သက်သေအနေနှင့် တစ်ယောက် ခေါ် လာပါ ဆိုသောကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ စိတ်အချရဆုံး၊ အကူအညီ အပေးနိုင်ဆုံးဟု ထင်သော မီးမီးကို အားကိုးတကြီး ခေါ်လာခဲ့ပါသည်။

“ မင်းက ဒဲ့ချိန်းလား၊ အရောင်းလား”

“ အရောင်းပေါ့ကွ၊ ဒဲ့ချိန်းဆို ပိုက်ဆံ ဘယ်ရတော့မလဲ၊ နောက်ပြီး သူ့ပစ္စည်း ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ငါကမှ မိန်းမ မဖြစ်ချင်တာ”

“ ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒီတိုင်းကြီး ထားမှာလား”

“ ပြန်တပ်ရမှာပေါ့ကွာ… ဒါပေမယ့်”

ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို တွေးမိပြီး ရဲလင်း အသံတိုးတိမ်သွားသည်။ မီးမီးလည်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိသည်။

“ ရဲလင်းရာ … ငါ ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။”

ပြန်တပ်၍ ရနိုင်သည့် ဆီလီကွန် ကျားအင်္ဂါ အတုက ဆီးသွားရုံလောက်သာ အသုံးချနိုင်သည်။ ရဲလင်းအတွက် ယောက်ျားဘဝ အဆုံးသတ် ဖြစ်သောကြောင့် မီးမီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရခြင်းပင်။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်း ဆက်ပြောလာသည့်အခါ မီးမီး ပို၍ ထိတ်လန့်ဖို့ ဖြစ်လာသည်။

“ အတုပြန်တပ်ဖို့ကလည်း ငါ့အတွက်တော့ ဈေးများနေသေးတယ်။ သိပ်မလွယ်ဘူး။”

“ ဒါဆိုရင် မင်းက … ဟို .. လူသေဟာ ပြန်ထည့်မှာလား။ အဲဒါ အန္တရယ်များတယ်နော်။”

“ ဒါပေမယ့် ပြန်သုံးလို့ ရချင်လည်း ရနိုင်တယ်လေ။”

လူသေအလောင်းမှ ပစ္စည်းကို ပြန်ထည့်ခြင်းက အခန့်မသင့်လျှင် ပိုးဝင်နိုင်သည်။ အနာမကျက်လို့ ပြန်ဖြုတ်လိုက်ရပြီဆိုလျင် နောက်တခါ ပြန်လုပ်ဖို့ အခွင့် အလမ်း အလွန်နည်းသွားနိုင်သည်။ အလောင်းမှ ဖြုတ်ယူစဉ် စနစ်တကျ မလုပ်ခဲ့ပါက ပုတ်တောင်သွားနိုင်၏။ ဒါပေမယ့် အစားထိုးသည့် အင်္ဂါ၏ လတ်ဆတ်မှု နှင့် လုပ်ပေးသည့် ဆရာဝန်၏ ကျွမ်းကျင်မှုပေါ် တွင် မူတည်၍ ယောက်ျားသဘာဝအတိုင်း ပြန်အသုံးချနိုင်ရန် အခွင့်အရေးတွေလည်း ရှိနေသည်။ တရားဝင် ခွင့်ပြုထားတာမျိုး မဟုတ်သည့်အတွက် အန္တရယ်ရှိလာလျင် ကိုယ်ဖြစ်ကိုယ်ခံဆိုသည့် သဘောမျိုးကလည်း ရှိနေပြန်သည်။ ဈေးက တော့ အလွန်အမင်း သက်သာသည်။ ကုန်ကျစရိတ် နည်းနည်းနှင့် ဖြစ်နိုင်ချေ ခပ်ပါးပါး တစ်ခုကို မျှော်လင့်ပြီး ထီထိုးရခြင်းဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

တကယ်တော့ မီးမီးသည်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သူ မဟုတ်ပါ။ ရဲလင်းတို့နှင့် သူငယ်ချင်း ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် မိန်းမစိတ်ပေါက်နေသူ ဆိုတော့ တချိန်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲခွဲစိတ်ဖို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ အခုအချိန်မှာ မိန်းမအဖြစ် ပြုပြင်ခွဲ စိတ်ခြင်းက အဆန်းတကျယ် မဟုတ်ပါ။ ဈေးလည်း သိပ်မကြီး။ သို့သော်လည်း မီးမီး (ယခင်က သူ့နာမည်က သားသား ဖြစ်သည်) က မိန်းမ သဘာဝကို အပြည့်အဝ ရချင်သည်။ အဲ့ဒါကတော့ ဈေးအလွန်ကြီး၏။ မိဘတွေက စားနိုင်သောက်နိုင်ရုံလောက်သာ ဖြစ် သည့်အတွက် မတတ်နိုင်သောကြောင့် မီးမီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်ကြီးကြီးဖြင့် ငွေစုခဲ့သည်။

အလုပ်လုပ်သည့် အရွယ်တွင်လည်း ကြိုးစားခဲ့သည်။ ချိုးခြံချွေတာခဲ့သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သြစတေးလျမှ ဦးလေးတစ်ယောက်က စရိတ်ခံခေါ်လို့ အလည်လိုက်သွားရင်း ယောက်ျားလေး ဖြစ်ချင်နေသည့် တရုတ်မလေး တစ်ယောက်နှင့် အလဲအထပ် ဖြစ်သွားသည်။ ဒဲ့ချိန်းလို့ ခေါ်ကြသည့် အလဲအထပ်က ပစ္စည်းဝယ်ရသည့် စရိတ်မရှိတော့ဘဲ လက်ခပဲကုန်မည့် သဘောမျိုး ဆိုတော့ ငွေကြေး အကုန်အကျလည်း သိပ်များသည်ဟု မဆိုနိုင်သလို သူ့ကို ခေါ်မိသည့် ဦးလေးကလည်း လိုတာ ဝင်စိုက်ပေးလိုက်ရသည့် အတွက် နောက်တစ်နှစ်နီးပါး အကြာမှာ ယခင်က သားသားလို့ ခေါ်ကြသည့် ရဲလင်းတို့ သူငယ်ချင်းလေးက မီးမီး အဖြစ်နှင့် ပြည်တော်ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူအရင်ကတည်းက ကြိတ်ကြိုက်နေခဲ့သော ကောင်လေးနှင့်လည်း အခုဆိုရင် ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေလေပေပြီ။ လက်ထပ်ဖို့ ငွေစုနေကြသည်။

မီးမီးမှာ ဒီလို အတွေ့အကြုံရှိလို့လည်း သူ့ကိုခေါ်လာဖို့ ရဲလင်း စိတ်ကူးရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မီးမီးကတော့ ကံကောင်းခဲ့ပါသည်။ ဒါမျိုးက အဆင်ပြေတာတွေ့ဖို့ ခက်သည်။ ဟိုဖက်ဒီဖက် ကိုယ်အင်္ဂါတွေ အကူးအပြောင်းတွင် ၂ ယောက်လုံးမှာ ကိုက်ညီမှုတွေ ရှိဖို့လိုသည်။ အဆင်ပြေတာတွေ့ဖို့ အချိန်ယူရ၏။ ထို့ပြင် သူ့ပစ္စည်း ကိုယ့်ပစ္စည်း အပြန်အလှန် သဘောကျကြမှလည်း အလုပ်ဖြစ်သည်။ ခွဲစိတ်ခြင်းသာမက ဟိုမုန်းကုထုံးတွေလည်း အဆင့်ဆင့် လုပ်ရ သည်။ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူတွေကတော့ အလဲအထပ်ကို မစောင့်ဘဲ အခု ရဲလင်းတို့လို ငွေလိုနေသူတွေ ထုတ်ရောင်းတာမျိုးထဲမှ သူတို့နှင့် ကိုက်ညီတာကို ကြိုက်ဈေးပေးဝယ်ပြီး ပြောင်းကြ၏။ ပစ္စည်းသန့်ရင် သန့်သလို ဈေးများသည်။ အထူးသဖြင့် လူပျိုစစ်စစ် အပျိုစစ်စစ် ဖြစ်မည် ပစ္စည်းကလည်း လှမည်၊ ကြည့်ကောင်းမည် ဆိုလျှင် ဈေးက ခေါင်ခိုက်နေ၏။

ရဲလင်း အခုလိုရောင်းဖို့ လုပ်တာကို မီးမီး သဘောမတူနိုင်ပါ။ အထူးသဖြင့် လူသေဆီက ပစ္စည်းပြောင်းတပ်မည့် အန္တရာယ်များသော ကိစ္စအတွက် ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်ချင်သည့် မိန်းမတွေတောင် ဒီလိုမလုပ်ကြပါ။ အရှင်လတ်လတ် လူဆီက ဖြုတ်ဝယ်တာကိုပဲ သုံးကြသည်။ ဒါပေမယ့် ရဲလင်း လောလောဆယ် လိုအပ်သည့် ငွေကြေး အတိုင်းအတာက သူလည်း ကူနိုင်မည့် ပမာဏ မဟုတ်သည့်အတွက် မီးမီး စိတ်လျှော့ပြီး လိုက်လာခဲ့ရသည်။ အခုလို အရောင်းအဝယ် ပျက်သွားတော့ ရဲလင်းအမေအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပေမယ့် ရဲလင်း ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း မဆုံးရှုံးရသေးသည့် အတွက် စိတ်သက်သာ သွားပုံလည်း ရသည်။

“ အန်တီက စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ သူပါ သူငယ်ချင်းရာ၊ တနည်းမဟုတ် တနည်းနဲ့ သူ့ အတွက် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ မင်းလည်း စိတ်ရှုပ်နေတယ်။ လာကွာ… တို့ ဘုရားသွားရအောင်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ် တစ်ခုခု လုပ်ပြီး အန်တီ့အတွက် ဆုတောင်းကြတာပေါ့။ ငါတို့ တနေကုန် အားသွားပြီပဲ။”

ဒေါသတွေ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျယ်လာနေချိန်မှာ အမေအတွက် စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြန်ဖိစီးလာနေသော ရဲလင်းက မီးမီး ခေါ်ရာကို စိတ်လျှော့ပြီး လိုက်လာခဲ့သည်။ စိတ်ဆိုးနေသော သုန်သုန်မှုန်မှုန် မျက်နှာထားနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို ချစ်စရာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ချော့မော့နေသည်လို့ အကြောင်းမသိသူတွေက ထင်ချင်ထင်ကြပါလိမ့်မည်။

“ ခုဏ မင်း အသိကို သတင်းသွားမေးရဦးမယ် ဆိုတာ တွေ့ပြီးပြီလား။”

အလာတုန်းက ဒီဆေးရုံမှာပဲ တက်နေသည့် သူ့အသိတစ်ယောက်ဆီကို လမ်းကြုံဝင်လိုက်ဦးမည်ဟု မီးမီး ပြောထားသည်။

“ မင်း အထဲဝင်နေတုန်း ငါသွားမေးတော့ သရဖီ တစ်ခု လုပ်နေရတယ် ပြောတာပဲ။ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ နောက်မှလာလည်း ရပါတယ်။ သူက ရှိဦးမှာပါ။”

တလမ်းလုံးလည်း မီးမီးက ရဲလင်းစိတ်ပြေအောင် ဖျောင့်ဖျရှာသည်။ ရဲလင်းအမေအတွက် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးမည်ဟုလည်း ပြော၏။

ဘုရားပေါ်ရောက်၍ စိတ်နည်းနည်း အေးချမ်းသလို ဖြစ်သွားချိန်တွင် ဟိုတရက်က ဆေးရုံမှာ အမေ့ ဆေးစစ်ချက် စောင့်နေစဉ် ရောက်လာသော မဲမဲပိန်ပိန် လူအကြောင်း ပြန်တွေးမိသည်။ ဆီရွှဲနေသော ဆံပင်တွေကို နောက်ကိုလှန်၍ ပြားကပ်နေအောင် ဖီးထားသည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်က သူတို့ ဖောင်ဒေးရှင်း အကြောင်း လာရှင်းပြသည်။ ရဲလင်း အမေအတွက် သူတို့ ဖောင်ဒေးရှင်းက အလှူရှင် ရှာပေးနိုင်သည်ဟု ပြောသည်။

“ ငါ့ ညီ အမေ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ အစ်ကို့ကို ကော်ပီကူးပေးနိုင်မလား။ အဲ့ဒါနဲ့ တိုက်ပြီး ကိုက်ညီတဲ့သူ အမြန်ဆုံး ကိုယ်တို့ ရှာပေးလို့ ရတာပေါ့။”

ထိုပုဂ္ဂိုလ်ပေးလာသည့် ကတ်ပြားလေးကို ရဲလင်း ယောင်တောင်တောင် နှင့် ကြည့်မိသည်။ “ရွှေဝါးပင် ဖောင်ဒေးရှင်း” ဆိုသည့် အမည် ၊ ဝက်ဘ်ဆိုက် လိပ်စာ တစ်ခု၊ အီးမေးလ် တစ်ခုမှအပ လူနာမည် မပါ၊ ဖုန်းနံပါတ်တောင် မတွေ့ရ၍ ထူးဆန်းနေသည်။ စိတ်ထဲလည်း စနိုးစနှောင့် ဖြစ်မိ၏။ အခမဲ့ ကူညီတာလားဟုမေးတော့ ဝေ့လည်လည်တွေ ပြောသည်။ ထို့ ပြင် သူတို့ ဖောင်ဒေးရှင်း နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ဆေးရုံကို ပြောင်းတက်ရမည်ဟုလည်း ဆို၏။ နောက်ဆုံး ဘယ်လောက်ကုန်မလဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါဟု မေးလိုက်တော့ ကုန်ကျစရိတ်က ထူးပြီး မသက်သာပါ။ နည်းနည်းတောင် ပိုများချင်သလိုလို ရှိနေသည်။ ရဲလင်းက များတာပေါ့ဟု လွှတ်ကနဲ ပြောမိတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ပြုံးစိစိနှင့် အမြန်လုပ်ချင်ရင် အမြန်ကြေးဆိုတာ ရှိတာပေါ့ဟု ဆိုသည်။

အခုချိန်မှာ ရဲလင်းအတွက် အဓိက လိုတာက ငွေဖြစ်သည်။ ငွေပေးရမည် (သူ့စကား အရဆိုလျှင် အလှူငွေ) ဆိုတော့ ဘာထူးမည်နည်း။ ကဒ်ကို ယူထား၍ အဆင်ပြေရင် ဆက်သွယ်ပါမည်ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။ ဘုရားပေါ်မှာ မီးမီးကို ပြောပြတော့ လူလိမ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မှတ်ချက်ချ၏။

…………………………………………………………

(၃)

“ ဟိုကောင် ကျော်လေး မတွေ့ပါလား။”

ရဲလင်း အမေးကြောင့် ကျန်တဲ့ကောင်တွေ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

“ ကျော်လေးကို ဘော့စ်က မနေ့က အလုပ်ဖြုတ်လိုက်ပြီ။”

“ အရက်မူးပြန်ပြီလား။ ဒီကောင်ကတော့ကွာ”

ပစ္စည်းဖြုတ်ရောင်းဖို့ ကိစ္စနှင့် အလုပ်မဆင်း ဖြစ်လိုက်သည့် တစ်ရက်မှာ ရင်းနှီးသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက် လျော့သွားရခြင်းကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။

“ ညဖက်သောက်ထားတဲ့ အနံ့နည်းနည်း ထွက်နေတာ လောက်ပါကွာ၊ အလုပ်လည်း မထိခိုက်ပါဘူး။ ဘော့စ်က သက်သက် အညိုးနဲ့ တွယ်ထည့်လိုက်တာ။”

“ ဘာတွေညိုးတာလဲ ငါလည်း မသိလိုက်ရပါလား။”

အမှန်ပြောရရင် အခု လေးငါးခြောက်လ အတွင်းတွင် မိခင်ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်နေရလို့ ရဲလင်း စိတ်နှင့်ကိုယ် သိပ်မကပ်ပါ။ အလုပ်ကို ဝတ္တရားကျေရုံမျှသာ လုပ်နိုင်သည်။ ကျန်သည့် အကြောင်းကိစ္စတွေက ခေါင်းထဲ မရောက်တာများသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ ပစ္စည်းဖြုတ်ရောင်းဖို့အထိ တွေးလာရသည့် အချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အထူးသဖြင့် အလုပ်ထဲက အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် နေ့စဉ်လို အတူရှိနေသည့်တိုင် သီးခြားလို (အနည်းဆုံးတော့ ရဲလင်း စိတ်ထဲမှာ) ဖြစ်နေခဲ့ရ သည်မှာ ကြာခဲ့ပေပြီ။

“ ဘော့စ်က ထရန်စ် အက်တီဗစ်လေ မင်းလည်းသိသားနဲ့”

ထရန်စ်ဆိုသည်မှာ လိင်ပြောင်းထားသူ Transgender ကို အတိုကောက် ခေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ အင်းလေ”

“ ကျော်လေးက ထရန်စ်တွေ ဘယ်လောက် အမြင်ကပ်သလဲ ဆိုတာ မင်းလည်းသိသားနဲ့၊ ဟိုတစ်ရက်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရုံးက ထရန်စ်တွေ တစ်ယောက်မှ မလာကြဘူးလေ။ အဲဒါကို ကျော်လေးက “ထရန်စ်ကင်းစင် ပြုံးပျော်ရွှင်၊ သန့်ရှင်းလန်းဆန်း တို့ရုံးခန်း” ဆိုပြီး ဖေ့စ်ဘွတ် မှာ စတေးတပ် တင်လိုက်တာကို ဘော့စ်က မကျေလည်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။”

“ ဒီကောင်က အဲ့လို ပေါက်ကရတွေ လုပ်နေကြပဲကွာ၊ ဘာဆန်းလို့လဲ”

“ မင်း မသိလို့ဟ၊ ဘော့စ်တောင်မှ ထရန်စ် ဖြစ်နေသလားလို့ ငါတို့ သံသယ ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံရှိလို့ နောက်ကြောင်း ဖျောက်ထားတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်တယ်။”

“ ဒါဆို မင်းပြောချင်တာ ဘော့စ်က အရင်က မိန်းမကြီးပေါ့။ သူ့ရုပ်ကြီးနဲ့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။”

ရဲလင်း မျက်လုံးထဲတွင် မျက်နှာလေးထောင့်၊ နှုတ်ခမ်းမွှေး စစနှင့် သူ့သူဌေး ဦးနန္ဒထွန်းကို မိန်းမကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်ယောင်ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်သလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် ထရန်စ်တွေနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဘော့စ်က ဆတ်ဆတ်ထိမခံတာကိုလည်း သတိရလိုက်၏။ “အားလုံးဟာ ဘာလိင်ဖြစ်ဖြစ် တန်းတူညီမျှ ရှိရမယ်။ ဒါ လူ့အခွင့်အရေးပဲ။” ဟု ဦးနန္ဒထွန်းက ကြုံတိုင်း ပြောလေ့ရှိပါသည်။

“ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အခုဟာက ရုပ်ဆိုးရင် ဆင်းရဲသား အထင်ခံရတဲ့ခေတ်၊ ပိုက်ဆံရှိရင် ကြိုက်သလို ချောလို့ရတဲ့ ခေတ်မှာ သူဌေးက ဒီရုပ်ကြီးနဲ့ နေပါ့မလားကွာ။”

“ ဟ .. အဲဒါက သူ့ကိုယ်သူ ချောတယ်ထင်လို့ နေမှာပေါ့ကွ။”

ရဲလင်း စိတ်ထဲမှာတော့ ထရန်စ်ခေါ် လိင်ပြောင်းထားသူများ နှင့် ပတ်သက်ပြီး ထွေထွထူးထူး ခံစားချက် မရှိပါ။ သူလိုကိုယ်လို လူသားတွေ အဖြစ်ပဲ သဘောထားပါသည်။ ရဲလင်း၏ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သားသား တဖြစ်လည်း မီးမီးကိုယ်တိုင်က ထရန်စ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ပြီး ထရန်စ် အများစုက သူတို့ ထုတ်မပြောရင် ထရန်စ်မှန်း မသိသည့် အခြေအနေမျိုး ဆိုတော့ စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စရာလည်း မရှိပါ။ ကျော်လေးနှင့် ရုံးမှာ အတွဲဆုံး ၂ ယောက်ဖြစ်သော ဂျိုးဆက် နှင့် အေးမင်း တို့ကတော့ သူဌေးက ထရန်စ်ဖြစ်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။

“ ငါတော့ သိပ်မထင်ဘူးကွာ၊ ပေါ်သမျှ ယောက်ျားအားဆေးတွေ နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ နှာဗူးကြီးက မိန်းမ ဖြစ်ဖူးပါ့မလား။”

“ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”

“ အဲဒီဆေးတွေ ရောင်းတဲ့ ဘယ် page ကို ဝင်ဝင် သူက Like ပြီးသား ဖြစ်နေတာ ငါသတိထားမိတာ ကြာပြီ။”

ရဲလင်း စကားကြောင့် ဂျိုးဆက် လက်ဖျောက် တစ်ချက်တီးလိုက်သည်။

“ ပိုသေချာသွားပြီ။ သူပြောင်းတုန်းက တစ်ခုခု လိုသွားလို့ သိပ်မသန်တော့တာနဲ့ အားဆေးတွေ နောက်ကို လိုက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။”

“ ငါကတော့ ဘဲကြီး အသက်ကြီးလို့ သိပ်မစွမ်းတော့ဘူး ထင်ထားတာ။ ”

အေးမင်းကလည်း စိတ်လျှော့ပုံမရ။

“ ဟေ့ကောင် ငါ့ အာရုံက အလိုလို သိတယ်ကွ၊ ဒီဘဲကြီးက ထရန်စ်။ အဲဒါကြောင့် ထရန်စ်တွေကို ပေါက်ကရ ပြောတတ်တဲ့ ကျော်လေးကို အသလွတ် မကြည်တာ။ ကျော်လေးက သူ့ဖာသာ မူးချင်မူးမယ်၊ အလုပ်မှာ ဘယ်တုန်းက ပေါက်ကရ ဖြစ်ဖူးသလဲ။ ငါတို့ထဲမှာ အတော်ဆုံးလို့ ပြောရင်တောင် ရတယ်။”

အဲဒါတော့လည်း ဟုတ်သည်။ ကျော်လေးက လူငယ်ချင်းဆိုရင် ဗလရွှတ်တ ပြောတတ်ပေမယ့် အလုပ်ကြိုးစားသည်။ ဒီလို လူမျိုးကို မကြည်တာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလို ရဲလင်း တွေးလာမိ၏။ ဦးနန္ဒထွန်းက ထရန်စ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ရင် အထိမခံတတ်တာလည်း ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်သည်။

တခါတုန်းက ညနေဖက် အရက်တွေမူးပြီး စာရေးဆရာ စိုင်းလင်ဗန်း ဆိုသူကို အယုတ္တ အနတ္တတွေ အော်ဆဲနေတာ ရဲလင်း ကိုယ်တိုင်ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ဖေ့စ်ဘွတ်မှာ ပေါက်ကရတွေ ရေးတတ်သည့် စိုင်းလင်ဗန်းကို ရဲလင်းတို့လည်း သဘောကျလို့ ဖောလိုးလုပ်ထားသည်။ သူက ထရန်စ်တွေကို မကြာခန မထိခလုတ် ထိခလုတ် ရေးတတ်သူလည်း ဖြစ်၏။ သူကလိတာက ဖတ်လို့ ကောင်းသည်။ သူ့ဝေါကို သွားလိုက်လျင် သူ့ပို့စ်တွေအောက်မှာ ဓားကြိမ်း ကြိမ်းနေ ကြသည့် ထရန်စ်နှင့် ထရန်စ် အခွင့်အရေး တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများကို မြင်နိုင်၏။ အပြင်မှာတွေ့ရင် တခါတည်း သတ်မည် ဆိုသူကလည်း မနည်းပါ။ ဒါကြောင့်မို့ထင်သည် ထိုစာရေးဆရာက ပရိုဖိုင်ပုံမှာ သူ့ပုံအစား ခေတ်ဟောင်း အမေရိကန်ရုပ်ရှင် မင်းသားတစ်ဦးပုံ တင်ထားပြီး သူ့ကိုယ်ရေး အချက်အလက်တွေကို ဘာမှ ရေရေရာရာ ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ ထားသည်။ အခု ဒီအကြောင်းကို သတိရပြီး ပြောမိတော့ ဂျိုးဆက်က

“ အေးကွ၊ တို့ဆရာတောင် အကောင့်တုနဲ့ ဝင်ဆဲချင် ဆဲနေမှာ။”

………………………………………………………

(၄)

ဆိုင်အပြင်ဘက်က ဝေ့ဝိုက်ကာ ဝင်လာသော လေခပ်ကြမ်းကြမ်းကြောင့် လုလု နဖူးပေါ်က ဆံပင်လေးတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကိုယ်ပေါ်က ရှပ်အင်္ကျီပွပွကို လေပြင်းဖိလိုက်သောအခါ လုလု၏ မို့မို့ထွားထွား ရင်သားတွေက ပိုထင်ရှားသွားသည်။ သန်းအောင်မြင့်လည်း တံတွေးကို ဂလုကနဲ အသာကျိတ် မျိုချလိုက်ရသည်။

လုလုကတော့ သန်းအောင်မြင့်၏ အဖြစ်ကို ဂရုမထားမိသလို အမူအရာမျိုးဖြင့် လေနှင့်အတူပါလာပြီး စားပွဲပေါ်တင်လာသော သစ်ရွက်ခြောက် တစ်ခုကို ဖယ်ချလိုက်ရင်း

“ အဲဒီတော့ ကိုသန်းအောင်မြင့်က မန်ယူဖက် ထိုင်မယ်ပေါ့၊ အလေးများလို့ ထီထိုးကြည့်ချင်တာလား။”

သစ်ရွက်ခြောက်လေးက လုံးတင်းသော လုလု၏ တင်ပါးနဘေးမှနေ၍ ပေါင်တံတုတ်တုတ်များ ထို့နောက် ခြေသလုံး ဝင်းဝင်းလေးကို ဖြတ်သန်း၍ ဝေ့ကာ ဝိုက်ခါ ကျဆင်းသွားသည်။ သန်းအောင်မြင့် နောက်တကြိမ် တံတွေး မျိုလိုက်ရပြန်၏။

“ အင်းဗျာ၊ ၁၀၀ လေး ၁ လေး ဆိုတော့ စမ်းတော့ စမ်းသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ ၁၀၀ ပြန်မရဘဲ ရှိတဲ့ ၁ ကျပ် ဆုံးမှာ ပိုကြောက်တယ်။”

သန်းအောင်မြင့် ဘယ်ဆီကို အာရုံရောက်နေသည်ကို သိပုံမရ (အမှုမထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်) သော လုလုက သူပြောချင်ရာကို ဆက်ပြောနေသည်။

“ ဟို အရင်တုန်းကတော့ သူတို့က နာမည်ကြီး အသင်းပဲလေ။”

မတတ်သာ၍ သန်းအောင်မြင့် အလိုက်သင့် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။ ကိုယ့်အသံက တုန်ခါနေသလိုလို ခြောက်ကပ်နေသလိုလိုလည်း ထင်မိသည်။ လုလုကို ခံစားမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်မိလေတိုင်း သူ့ရင်မှာ နေမထိထိုင်မသာ အမြဲလိုလို ဖြစ်နေရသည်။ လုလုကတော့ ပေါ့ပါးစွာ ရယ်လိုက်ရင်း

“ အရင်က နာမည်ကြီးတိုင်း အခု နိုင်မလားဗျာ။ ဒီနှစ် တန်းပြန်တက်လာတာတောင်မှ Play-off မှာ ကံကောင်းလို့ တက်လာတာ။ ဗီလာအသင်းစီးလာတဲ့ ကား အက်ဆီးဒန့် မဖြစ်ခဲ့ရင် ဗီလာတန်းတက်မှာ သေချာတယ်။ လူမစုံတဲ့ ဗီလာအသင်းကိုတောင် အချိန်ပိုတွေ ပယ်နယ်တီတွေ ကန်ပြီး တက်လာရတာ မဟုတ်လား။ အခုပွဲလည်း ကံကောင်းပြီး နိုင်ချင်လည်း နိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ လက်ရှောင်လိုက်တော့မယ်။ လိဒ်ပွဲပဲ ရိုက်မယ်။ ဒါဘီနဲ့ ဝင်ဘယ်လ်ဒန်လည်း ကြေးလှတယ်။ ထိုင်ပစ်မယ်။ ”

“ ဒါကတော့ လု သဘောပါကွာ”

လိုတာထက်ပို၍ နူးညံ့၍ အသက်ပါလွန်းသွားသော လေသံကို လုလု သတိထားမိသွားပုံရသည်။

“ ခင်ဗျားနော် ကျွန်တော့်အကြောင်း သိသားနဲ့ လာလုပ်ပြမနေနဲ့။ ရယ်ရလွန်းလို့ ရှူးထွက်ကျလာဦးမယ်။ ကဲဗျာ သွားမယ်၊ လဘက်ရည်တိုက်တာ ကျေးဇူးပဲ။ နောက်ကြုံရင် ဆိုင်က ကြောင်စာတွေ ခင်ဗျား သားသမီးတွေအတွက် အလစ်သုတ်လာခဲ့မယ်”

စားပွဲပေါ်က ဆိုင်ကယ်သော့ ဆွဲပြီး ထရပ်လိုက်သောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲ ဟာသွားရသည်။ တားချင်ပေမယ့် ဘယ်လို တားရမှန်း မသိ။

“ ကဲ လူပျိုကြီး ကျောက်ခဲ ရေပေါ်ပြီး ၁၀၀ ရရင်တော့ လဘက်ရည်နဲ့ မရဘူးနော်။ ဘီယာမှ ရမယ်။”

ပေါ့ပါးစွာထွက်သွားသော လုလုကို နောက်က ငေးရင်း သန်းအောင်မြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရှပ်ပွပွနှင့် ကွာတားဘောင်းဘီ ပွပွက လုလု၏ ထွားဖွံ့သော အလှတရားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည့် အတွက်လည်း စိတ်ပျက်မိ၏။ လုလု ခုနက ကြောင်စာအကြောင်း ပြောသွားမှ ကြောင်စာကုန်နေတာကို သန်းအောင်မြင့် ပြန်သတိရသည်။ ထွက်လာတုန်းက စိတ်ကူးထဲမှာ ကြောင်စာဝယ်ဖို့လည်း ပါသည်။ ဒါပေမယ့် လုလုကို တွေ့မှ အားလုံး မေ့လျော့သွားခဲ့၏။

လဘက်ရည်ဖိုး ရှင်းရန် စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်ရင်း အပြန်မှာ မန်ယူဖက်က တစ်သောင်းဖိုးလောက်တော့ ဝင်ထည့်လိုက်ဦးမှဟု တွေးလိုက်သည်။ ၁၀၀ လေး ၁ လေး ဆိုတော့ မန်ယူသာ နိုင်သွားပါက ၁ သောင်းရင်းပြီး ၁၀ သိန်း ပြန်ရမည် မဟုတ်ပါလား။ အခွန်နှုတ်ပြီးရင်တောင် ၉ သိန်းကျော်ကျန်မည်ဆိုတော့ လုလုကို ဘီယာတိုက်ဖို့ ကောင်းကောင်းလောက်သည်။

“ကျောက်ခဲ ရေပေါ်ပါစေဗျာ။”

………………………………………………………

(၅)

ဟိုးအရင် နှစ်ပေါင်းများစွာက ပုရိသတို့ အသဲစွဲ မင်းသမီး တစ်ယောက်ကို အစွဲပြု၍ မိဘများက လုလုအောင်ဟု အမည်ပေးခဲ့သော လုလုသည် အဆိုပါ ခေတ်ဟောင်း မင်းသမီးကြီးကဲ့သို့ပင် အထက်ပါ၊ အောက်ပါ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်စုံကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ မိဘများ ဖွင့်ထားသည့် စတိုးဆိုင်ကို ဝိုင်းကူ လုပ်သလိုလိုနှင့် ယောင်နေသော လုလုနှင့် သန်း အောင်မြင့်တို့ ရင်းနှီးခဲ့သည်မှာ ဘောလုံးပွဲများကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ မရင်းနှီးခင်ကတည်းက သန်းအောင်မြင့်က လုလုကို သိထားပြီး၊ စွဲလမ်းနေခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ ကံအကြောင်းသင့်လို့ ရင်းနှီးခွင့် ကြုံလာသော အခါ နဖူးစာမှန်လို့ ဖန်လာခဲ့ပြီဟု သန်းအောင်မြင့် ကြိတ်ကာ အားတက်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ခက်နေတာ တစ်ခုရှိသည်။ သာမန် အခက်အခဲ မဟုတ်၊ တော်တော်ကြီးပင် ခက်သောကိစ္စ ဖြစ်ပါသည်။ ဖြစ်သလို မနေဘဲ ပြင်လိုက် ဆင်လိုက်လျင် မိန်းမချော စာရင်းကို အသာလေး ဝင်နိုင်သည့် လုလု ယောက်ျားစိတ်ပေါက်နေခြင်းက သန်းအောင်မြင့်အတွက် ကြီးစွာသော အတားအဆီး ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ပြောရလျင် လုလုက ယောက်ျားစိတ် ပေါက်နေလို့သာ အခုလောက် ရင်းနှီးလာခဲ့ခြင်းလို့ ဆိုရပါမည်။

လုလုအတွက် သန်းအောင်မြင့်သည် ဘောပွဲကြည့်ဖက်၊ ဘောပွဲလောင်းဖက်၊ လဘက်ရည်ဆိုင်၊ ဘီယာဆိုင်ထိုင်ဖက် အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ သန်းအောင်မြင့်က ကြုံရင်ကြုံသလို သူ့ဖက်က ခံစားမှုတွေကိုပြဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို ခံယူထားသည့် လုလု အတွက်က ဘယ်လိုမှ ထိရောက်မှု မရှိခဲ့ပါ။

ကိုယ်လုံးကို စည်းနှောင် ထိန်းချုပ်ကာ အဝတ်အစား ပွပွများနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အောက်မှာ လှသော၊ ဖွံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခု ရှိသည်ကို စတွေ့ကတည်းက သန်းအောင်မြင့် သတိပြုမိခဲ့ပါသည်။ ရင်ထဲမှာလည်း စွဲလမ်းသွား၏။ တခြားသူတွေက လုလု၏ စစ်မှန်သော အလှတရားများကို မမြင်ကြခြင်း အတွက်လည်း အံ့သြမိသည်။

“ ဒါမျိုးဆိုတာ ပညာရှင် မျက်စိနဲ့မှ သိတာကွ။”

အရက်မူးတိုင်း သန်းအောင်မြင့်က အပေါင်းအသင်းတွေကို (လုလုကွယ်ရာမှာ) ပြောတတ်သည်။ အဲဒီလို ပြောတိုင်းလည်း လုလုကို မိန်းကလေးလိုဖြစ်အောင် လုပ်ပြဟု သူတို့က ပြန်ပြောတတ်ကြသောကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ သူကျွေးမှ စားရသည့် ကြောင်တွေကိုသာ သန်းအောင်မြင့်က လုလုအကြောင်း ပြောတော့သည်။

ရင်းနှီးလာပြီးသည့်နောက်မှာ မိန်းကလေးလိုနေဖို့ ကြုံရင်ကြုံသလို ပြောကြည့်သည်။ လုလု စိတ်ကြည်ကြည်လင်လင် ရှိသည်ဟု ထင်ရသည့် အချိန်မျိုးမှာ မိန်းကလေးလိုဝတ်ရင် သိပ်ကြည့်ကောင်းမှာပဲဟု စည်းရုံးကြည့်သည်။ သို့သော်လည်း သဲထဲသို့ ရေသွန်တာကမှ အရာလေးမြင်ရဦးမည် သန်းအောင်မြင့်၏ ကြိုးစားမှုတိုင်းက လုလု၏ လှောင်ရယ်သံနှင့်အတူ လေထဲမှာ အရုပ်ရေးမိသလို ပျက်ပျယ်ခဲ့ရသည်။

“ တော်စမ်းပါဗျာ၊ ကျွန်တော် မိန်းကလေးဖြစ်ရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလဲ သိတာပေါ့။ မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့ဗျာ၊ အခင်အမင် မပျက်ချင်ဘူး။”

သည်းမခံနိုင်သည့် အဆုံးမှာ လုလုက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလာတော့ သန်းအောင်မြင့် ရင်ကွဲရသည်။ သူ့ဖက်က မျှော်လင့်ချက်သည် ၁၀၀၀ လေး ၁ လေး ပေးထားသည့် အသင်းဖက်က လောင်းသည်ထက်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေက ပိုနည်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မိ၏။ ဒါပေမယ့် လုလုကိုတော့ သူ မစွန့်ခွာနိုင်ပါ။

စတွေ့ကတည်းက ချစ်ခဲ့ရသည့် အချစ်က အနေနီးသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကြီးထွားနက်နဲလာသည်။ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခွင့် မရသည် ဖြစ်စေ၊ လုလုက ဘယ်လိုပဲ ဝတ်စားထားသည် ဖြစ်စေ လုလုအနားမှာ နေရသည်ကိုပဲ ဆုလာဘ်တစ်ခုလို သန်းအောင်မြင့် ယူဆသည်။ ခဏတဖြုတ် ရသည့် အချိန်ပိုင်းလေးတွေမှာ စကားပြောခွင့် ငေးခွင့်ရတာကိုပဲ ကြံဖန်ကာ ပျော်နေရသည်။ လုလုက အဲဒါတွေကို မသိယောင် ပြုပေးတတ်တာလောက်ကိုပဲ ကျေနပ်နေရသည်။

ဒါပေမယ့် တနေ့နေ့ တချိန်ချိန် ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်၊ ကံတရားဆိုတာ ကြိုတင် မမြင်နိုင်ဟူ၍ ယုံကြည်ချက်တို့က သန်းအောင်မြင့်၏ အချစ်တွေကို ဆက်၍ ရှင်သန်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။

…………………………………………………

(၆)

ရင်ဝပေါ် ဘတ်ကနဲ ကြောင်တစ်ကောင် ခုန်တက်လာသောကြောင့် သန်းအောင်မြင့် အိပ်မက်လှလှလေးထဲမှ အလန့်တကြား ထွက်လာခဲ့ရသည်။

“ အလိုက်ကမ်းဆိုး မသိတဲ့ သားသမီးတွေ”

ပွစိပွစိ နှင့် ပြောရင်း အိပ်ယာက ထ၍ မနေ့က ဝယ်လာသော ကြောင်စာ ထုပ်ကို ဖောက်ပြီး ကြောင်တွေ ခေါ်ကျွေးလိုက်သည်။ သူ့မှာ လုလုအပြင် တွယ်တာစရာဆို၍ ဒီကြောင်တွေသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နေရောင် တလက်လက် မြင်ရသည်။

မျက်နှာမသစ်ခင် ဖုန်းကို ဖွင့်စစ်လိုက်တော့ ငွေ ကိုးသိန်းခြောက်သောင်းကျော် ဝင်နေလေပြီ။ မနေ့ညက ရေမှာပေါ် လာသော ကျောက်ခဲက ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသော သန်းအောင်မြင့်၏ ခြေလှမ်းတွေကို မြောက်ကြွ မြောက်ကြွ ဖြစ်စေသည်။ ရင်တမမ နှင့် ကြည့်ခဲ့ရသော ပွဲတွင် တလျှောက်လုံး သရေဖြစ်နေပြီးမှ ပွဲပြီးခါနီးတွင် ရလိုက်သည့် ပယ်နယ်တီ တစ်လုံးက သန်းအောင်မြင့်ကို ကောင်းကင်ဆီ ပို့ပေးလိုက်၏။

သွားတိုက် ဆေးထည့်ပြီးမှ မတိုက်ဖြစ်သေးဘဲ ပြန်ထွက်လာကာ လုလုဆီကို “ဘီယာ” ဟု မက်ဆေ့ လှမ်းပို့လိုက်သည်။ ထောင်ထားသော လက်မလေးတစ်ခုက ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာတော့ လုလုလည်း သူ့ဆီက တစုံတရာကို စောင့်မျှော်နေလေသလားလို့ တွေးကာ သန်းအောင်မြင့် ပျော်သွားသည်။ ထို့ပြင် နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု အားလုံးနီးပါးက ထင်ကြသည့် အသင်းတစ်သင်း နိုင်သွားခြင်းနှင့်အတူ ပိုက်ဆံတွေပါ ရလိုက်ခြင်းက အတိတ်ကောင်း နိမိတ်ကောင်း တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ မရနိုင်ဟု ထင်ရသော လုလု၏ နှလုံးသားကိုလည်း သန်းအောင်မြင့် မရနိုင်ပါသလော။

တနေ့လုံးလည်း အလုပ်လုပ်ရတာ စိတ်လက် ကြည်သာနေသည်။ အကြောင်းသိသူများက ဘောပွဲနိုင်လို့လားလို့ မေးကြတော့ “မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။” ဟု ဝမ်းခေါင်းသံကြီး နှင့် သန်းအောင်မြင့် ပြောမိသည်။ ညနေ မြန်မြန်စောင်းဖို့လည်း စိတ်ထဲက ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်းနေသည်။ ညနေရောက်တာ နှင့် အလုပ်မြန်မြန်သိမ်း၊ ရေမိုးချိုး၍ သွားနေကြ ဆိုင်နာမည် လုလုဆီကို မက်ဆေ့ လှမ်းပို့လိုက်၏။ ဒီတခါတော့ ဆယ်မိနစ် ကျော်လောက်ကြာမှ လက်မလေး ပြန်ရောက်လာသည်။

ဘီယာဆိုင်ကို သန်းအောင်မြင့် စောပြီး ရောက်သွားသည်။ အရင်ရောက်တော့ လုလု ကြိုက်တတ်သည့် အမြည်းတွေ ကြို မှာထားလို့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် လုလု ရောက်လာတော့ စားပွဲပေါ်မှာ အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။ ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော သန်းအောင်မြင့်ထက်ပင် တိုသော ဆံပင်၊ တီရှပ်ဖားလျား ၊ ကွာတား ဘောင်းဘီပွပွနှင့် လုလုက သန်းအောင်မြင့် မျက်စိထဲမှာတော့ ဘယ်လိုမှ ယောက်ျားလေးပုံ မပေါက်ပါ။ ဘယ်လို ကြည့်ကြည့် လှနေပါသည်။ အသင့်ဖြစ်နေသည့် စားစရာတွေကို ကြည့်ပြီး လုလု မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားတော့ သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲမှာလည်း တငြိမ့်ငြိမ့် တစိမ့်စိမ့် အေးမြသွားရသည်။

“ ကိုသန်းအောင်မြင့် ဘယ်လောက်တောင် ထည့်လိုက်သလဲ။”

“ တစ်သောင်းထဲပါကွာ၊ ဒါပေမယ့် အဆ ၁၀၀ ဆိုတော့ ဟဲဟဲ”

“ ဒါဆိုရင်တော့ အားမနာဘူးဗျာ ဆွဲပြီ။”

သောက်ရင်းစားရင်း နေက တဖြည်းဖြည်း စောင်းသွားသည်။ ပြောဖြစ်ကြသည်ကလည်း များသောအားဖြင့် ဘောလုံးအကြောင်းများသာ ဖြစ်၏။ ဆိုင်ထဲက ခပ်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်တွေ လင်းလက်လာချိန်မှာ လုလု မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးက အနီရောင်လဲ့လဲ့ သမ်းနေသည်။ ချစ်စရာ မျက်နှာလေးကို ငေးရင်း စားပွဲဘေးမှာ ဘီယာပုလင်း အလွတ်တွေ တော်တော်များနေပြီ ဆိုတာကိုတောင် သန်းအောင်မြင့် သတိမထားမိပါ။

“ ထန်းရေမူးတော့ ကျွဲခိုး ပေါ်တဲ့။ အခု ဘီယာမူးတော့ ကျွန်တော် မညာချင်တော့ဘူးဗျာ။”

အဆက်အစပ်မရှိ လုလု စကားကြောင့် သန်းအောင်မြင့် ရင်ထဲမှ ထိတ်ကနဲ ခုန်သွားသည်။ သူ့ကို ချစ်တယ်လို့များ ပြောမလားဟု ကိုယ်လိုရာ ဆွဲတွေးမိပြန်သည်။

“ လုလုက ဘာတွေ ခိုးထားလို့လဲ။”

သွားဖြူဖြူလေးတွေ အတန်းလိုက်ပေါ်အောင် ရယ်လိုက်သည့် မျက်နှာလေးကနေ သန်းအောင်မြင့် အကြည့်ကို မခွာနိုင်ပါ။ လုလုကတော့ ဒါတွေကို ဂရုစိုက်မိပုံ မပေါ်။

“ ကျွန်တော် ယောက်ျားလေး ဖြစ်ချင်တာ အစ်ကို သိတယ် မဟုတ်လား။”

“ သိပါတယ်ကွာ”

ခြောက်ကပ်အက်ကွဲစွာ ပြောလိုက်သော အသံတစ်ခု ထွက်လာဖို့ သန်းအောင်မြင့် တော်တော် အားထုတ်လိုက်ရသည်ကိုလည်း လုလု သိပုံမရပါ။ ဖန်ခွက် အနားကို လက်ညိုးလေး နှင့် ရစ်ကစားရင်း ဆက်ပြောသည်။

“ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပိုက်ဆံစုတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ပေါ့ပေါ့နေ ပေါ့ပေါ့စားလို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို ရသလို ရှာတယ်။ ပွဲစား လုပ်တယ်။ အတိုးပေးတယ်။ ဖဲရိုက်တယ်။ ဘောပွဲ လောင်းတယ်။ ကျွန်တော့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘုရားသိသလား မသိပါဘူး။ နိုင်တယ်ဗျ။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းတော့ စုမိတာပေါ့။ မနေ့က …မနေ့က … ခါတိုင်းဆို ကြေး အဲဒီလောက်ကွာနေရင် ကျွန်တော် ရှောင်တယ်။ အောက်ကနေရင်လည်း နိုင်ဖို့ မသေချာဘူး။ အပေါ်ယူလိုက်ပြန်လည်း အဆနည်းမယ်။ ဒါပေမယ့် မနေ့ကတော့ စိတ်ထဲက ဖြစ်နေတာနဲ့ အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ ပြီး အပြန်မှာ မန်ယူဖက်က ၃ သိန်း ပစ်ချလိုက်တယ်။”

သန်းအောင်မြင့် အံ့သြသွားရသည်။ သူသိသလောက် လုလုက စိစိစစ်စစ် လောင်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ အရှုံးနည်းလေ့ ရှိတာကိုလည်း အရင်ကတည်းက သတိထားမိပါသည်။

“ ဟင် …ဒါဆို”

“ ဟုတ်တယ် ၊ တခြားပွဲတွေရောဆိုရင် ကျွန်တော် ညက အခွန်နှုတ်ပြီး ၃၆၀ ကျော် ရလိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အခုဝိုင်းကို ကျွန်တော် ရှင်းပါရစေ။ ဆယ်သိန်းတောင် အပြည့်မရတဲ့ ကိုသန်းအောင်မြင့်ဆီက မသောက်ရက်ပါဘူး။”

“ ဟို .. အဲဒါက လုလု စုနေတာ ပြည့်ပြီပေါ့နော်”

ဘီယာဖိုး ရှင်းရခြင်း၊ မရှင်းရခြင်းထက်ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စကို သန်းအောင်မြင့် အလောတကြီး မေးလိုက်မိသည်။ လုလုက မဲ့ပြလိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်သည်။

“ မပြည့်သေးပါဘူးဗျာ။ ဒဲ့ချိန်းဆိုရင်တော့ လောက်ပါပြီ။ ပိုတောင်ပိုဦးမယ်။ အဲဒါကလည်း မေးတော့ မေးထားတယ်။ ဒါပေမယ့် အဝယ်နဲ့ လုပ်မယ်ဆိုလည်း လုပ်နိုင်အောင် ပိုက်ဆံထပ်စုဦးမယ်။ ဒီကြားထဲ အဆင်ပြေမယ့် ဒဲ့ချိန်း တွေ့ရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ဗျာ။”

“ လုလုက မဖြစ်မနေ ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။”

“ ကိုသန်းအောင်မြင့်ရာ၊ ကျွန်တော် ဒီလို မနေချင်ဘူး။ မနေနိုင်ဘူး။ ယောက်ျားဖြစ်ဖို့က ကျွန်တော့် ဘဝအတွက် အရေးအကြီးဆုံး နံပါတ် ၁ ရည်မှန်းချက်ပဲ။ ကြီးပွားရေး၊ တိုးတက်ရေး ၊ နောက်ဆုံး အချစ်ရေးဗျာ … ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တခြားလိုတာတွေကို ဒါပြီးမှပဲ ကျွန်တော် စဉ်းစားမယ်။”

ဆိုင်ထဲတွင် မီးရောင်တွေ ရှိနေလင့်ကစား သန်းအောင်မြင့်၏ ကမ္ဘာကတော့ အမှောင်တိုက် ဖြစ်သွားသည်။ ကြမ်းပြင်အောက်က မြေသားထဲကို မြုပ်ဝင်ကျသွားသလို ရင်တစ်ခုလုံး မွန်းကျပ် တစ်ဆို့သွား၏။ တဖက်ပိတ် လမ်းအဆုံးတစ်ခုတွင် အရာရာအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခံစားရသည်။ လုလု ဘာတွေ ဆက်ပြောနေသလဲ မကြားရတော့ပါ။ သန်းအောင်မြင့် ဆိုသူတစ်ယောက် ကမ္ဘာမှာ မရှိတော့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း မခံစား မသိနိုင်တော့။ သောက်ထားသမျှ ဘီယာတွေ၊ မူးယစ်ခြင်းတွေက ခဏချင်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

ရင်ထဲမှာ တကယ်သိနေတာက လုလုကို ဘယ်လိုမှ အဆုံးရှုံး မခံနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လုလုကို အတိုင်းအဆမဲ့ ချစ်မိခဲ့ခြင်းက အခုချိန်မှာ ပို၍ သေချာ သဲကွဲလာ၏။ ဘယ်လိုနည်းနှင့်ဖြစ်ဖြစ် လုလုနားတွင် သူ ရှိနေချင်သည်။

ထိုအချိန်၌ မှောင်မိုက်နေသော အာရုံထဲတွင် အလင်းပါးပါးလေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ခံစားချက်နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာရာ အားလုံးက ရုတ်ချည်းဆိုသလို အနားကို ပြန်ရောက်လာ၏။ လုလုကတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် လက်ထဲက ဖန်ခွက်ကို တွေတွေလေး ငေးနေသည်။ ဘီယာ ထပ်ယူဖို့ စားပွဲထိုး တစ်ယောက်ကို လက်ထောင်ပြလိုက်ရင်း လုလုကို သန်းအောင်မြင့် စူးစူးကြည့်မိပါသည်။

“ လုလု မနက်ဖြန် အားသလား။”

“ ကျွန်တော်က အလုပ်မှ မရှိတာ အားတာပေါ့။”

“ ငါတို့ မနက်ဖြန် ရန်ကုန်မှာ ဆေးသွားစစ်ကြမယ်။ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီက ယူလိုက်ပါ။ ငါ .. ငါ … စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ရှိပါတယ်။”

ထို ပိုက်ဆံများက လုလု နှင့် ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်ကာ စုထားခြင်း ဆိုတာကိုတော့ ထည့်မပြောတော့ပါ။ လုလု ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြောင်ကြည့်နေသည်။

“ ဟို ..ကျွန်တော် ဝယ်ဖို့ အစ်ကိုက ပိုက်ဆံပေးမယ်လို့ ပြောတာလား။”

သန်းအောင်မြင့် ပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် စားပွဲထိုးက ဘီယာ ပုလင်းလာချရင်း ခွက်တွေ ဖြည့်ပေးနေတာကြောင့် ရပ်ထားလိုက်ရသည်။ စားပွဲထိုး ထွက်သွားတော့မှ သန်းအောင်မြင့်က ဘီယာခွက်ကို ကောက်ယူ၍ တစ်ခွက်လုံး ကုန်အောင် မရပ်မနား မော့ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ အသက်ကို အငမ်းမရ ရှူရင်း

“ လုလုနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ချိန်းကြမယ်လို့ ပြောတာ။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံလောက်နိုင်မယ် မဟုတ်လား။”

……………………………………………………….

(၇)

တောက်ပြောင်ဝင်းပနေသော လုလုမျက်နှာလေးကို ခိုးကြည့်ရင်း သန်းအောင်မြင့် ရင်မောစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လုလု ပျော်နေတာကို မြင်ရတော့ သူလည်း ပျော်ပါသည်။ လုလုထက်ပင် ပို၍ ပျော်လိုက်ချင်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ရင်ထဲမှာ လေးနေ၏။ မမြင်ရသေးသည့် အနာဂါတ်ဆီသို့ မျှော်ရည်ကာ ငေးရင်း လုလုနှင့်နီးဖို့ ဒီတလမ်းသာ ကျန်တော့လေသလားဟု ဇဝေဇဝါ တွေးနေမိသည်။

ကြမ်းကျွံရင် နုတ်၍ ရသည်၊ စကားကျွံရင် နုတ်မရဟု ဆိုရိုးရှိ၏။ အခုမှ ပေါ်လာသည့် နှမျောတသစိတ်ကြောင့် လုလုကို စိတ်မပျက်စေလိုပါ။ လုလု နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးနေသည်။ မျက်လုံးတွေကလည်း ကြည်လဲ့နေ၏။ သန်းအောင်မြင့် တွေ့ ဖူးသမျှထဲတွင်၊ ခင်မင်ခဲ့ကြသည့် ၃ နှစ် ကျော် ၄ နှစ် နီးပါး ကာလအတွင်းတွင် အလှဆုံးသော လုလုကို အခုမြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရင်ထဲက အပျော် တရှိန်ရှိန် ဟပ်နေသော လုလုမျက်နှာလေးက သန်းအောင်မြင့် အတွက် အရာအားလုံးပင် ဖြစ်ပါသည်။

“ တကယ်ဗျာ၊ အဲဒီလောက် အဆင်ပြေမယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ …ဟား …. ပျော်လိုက်တာ၊ အစ်ကို့ကို၊ ကိုသန်းအောင်မြင့်ကို အဲဒီလိုလို့ တခါမှ မတွေးမိဘူး။ အစ်ကို အရင်ကတည်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့ရင် ကျွန်တော် တို့ ၂ ယောက်လုံး အခုလောက်ဆို အဆင်ပြေနေပြီ။”

ကလေးတစ်ယောက်လို တတွတ်တွတ် အပြော၊ တက်ကြွရွှင်လန်းနေသည့် ဟန်ပန်၊ ကြည်လင်တောက်ပသည့် မျက်နှာထား။ အရာအားလုံးက သန်းအောင်မြင့် ရင်ကို တဖျပ်ဖျပ် ရိုတ်ခတ်သည်။ ဘာကိုမှ နောင်တရစရာမလိုဟု မိုက်မဲစွာ တွေးမိခြင်းကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း သန်းအောင်မြင့်မှာ မရှိတော့ပါ။

ကံကောင်းခြင်းလား၊ ကံဆိုးခြင်းလားတော့ မသိပါ။ လုလု နှင့် သန်းအောင်မြင့်က သွေးအမျိုးအစားရော၊ တခြားလိုအပ်သည့် အချက်အလက်များပါ ချွင်းချက်မရှိ တိုက်ဆိုင်နေသည်။ ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးပြီး ထွက်လာသည့် ရလဒ်တွေကို ပြောပြလိုက်သည် နှင့် လုလု ထကတော့သည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာတော့ ဆရာဝန်ရှေ့တွင် ထိုင်ရမလို၊ ထရမလို၊ ကနေသည့် လုလုကိုပဲ လိုက်ဆွဲရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

“ လုလု ဘယ်တော့ လုပ်ချင်သလဲ။”

“ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အမြန်ဆုံးပေါ့။ အစ်ကို့မှာ ငွေနည်းနေရင်လည်း ကိစ္စရှိဘူး၊ ကျွန်တော် ပေးမယ်။ ဒီလို ဒဲ့ချိန်းဆိုရင် ကျွန် တော်စုထားတာက ပိုတောင်နေဦးမှာ။”

လုလုကို ကြည့်ရသည်မှာ အခုချက်ချင်းပင် လုပ်ချင်နေသည့် အမူအရာ ရှိသည်။ ဆေးရုံမှ ပေးလိုက်သည့် လက်ကမ်းစာစောင်တွေအရ ပြောင်းရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်က အချိန်ယူရသည်။ မိန်းမဖြစ်အောင် ပြောင်းသည့်သူက အချိန်ပိုကြာသည်။ တခါတရံ တစ်နှစ်လောက်တောင် ကြာနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

“ ပြောင်းတဲ့အခါ စောင့်ရမယ့် အချိန်တွေက ရှိသေးတယ်လေ။ အဟီး၊ အစ်ကိုလည်း အစ်ကိုဖြစ်ချင်တာ မြန်မြန် မဖြစ်ချင်ဘူးလား ”

ငါဖြစ်ချင်တာက မင်းနဲ့ တသက်လုံး တူတူနေဖို့ဟု ရင်ထဲက ပြောရင်း သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချလိုက်သည်။ အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ပြီး

“ တစ်ပတ်လောက်တော့ အချိန်ပေးကွာ၊ အလုပ်နဲ့လည်း ညှိရဦးမယ်၊ ပြင်စရာလေးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ နောက်တစ်ခု ရှိ သေးတယ်။ ဒီလိုလုပ်ကြမှာကို လုလု ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့။ အချိန်တန်တော့မှ သိကြပါစေ။”

သန်းအောင်မြင့် ပြောသည့် အချိန်တန်မှ ဆိုသည်ကို လုလုကတော့ ဘယ်လိုနားလည်သည် မသိပါ။ သူ့အိမ်ကိုပင် မပြောပါဟု အားတက်သရော အာမခံသည်။

“ ကျွန်တော် အွန်လိုင်းကနေ အဆင်ပြေသွားတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်လေ။ ကိုသန်းအောင်မြင့် အတွက်ကတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ စိတ်ချ၊ စိတ်ချ။ ကျွန်တော့် ဆီကတော့ မပေါက်ကြားစေရပါဘူး။ ဒါမျိုးဆိုတာက သစ္စာရှိရမယ်လေ။ ဟဲဟဲ။”

တစ်ပတ်အတွင်းမှာ လုလု ဘာတွေလုပ်နေမှန်း မသိပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် အတွက်တော့ တကယ်ပင် ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သည်။ ရစရာရှိသည့် ပိုက်ဆံလေးတွေ လိုက်တောင်းရသည်။ ခွင့်က ၁ နှစ်လောက် ယူဖို့ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်သည့်အတွက် ထွက်စာတင်လိုက်သောအခါ အထက်လူကြီးက ရစ်တော့သည်။

“ ဟေ့ကောင် အလုပ်ဆိုတာ အခုချက်ချင်း ဖုတ်ဖက်ခါ ထွက်လို့ရတယ် ထင်သလား။ အနည်းဆုံး တစ်လ ကြိုတင်ရတယ်ကွ။”

“ ကျွန်တော့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စနဲ့ အရမ်းကို အရေးကြီးနေလို့ပါ ဆရာရယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း မထွက်ချင်ပါဘူး။ ခွင့်ယူဖို့က တစ်နှစ်လောက် ဘယ်လိုမှ မရနိုင်လို့ပါ။”

“ တစ်နှစ်တောင် မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“ ကိုယ်ရေး ကိုယ်တာလို့ပဲ ပြောပါရစေ ဆရာရယ်။”

“ အကြောင်းမခိုင်လုံဘဲ ဘယ်လိုပေးမလဲကွ။”

“ မနက်က မောင်မြတ်ကြီးနဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ တွေ့တုန်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆိုရင် အသေးစိတ် မလိုဘူးလို့ ပြောလို့ပါ ဆရာ”

သန်းအောင်မြင့်ထက် ငယ်၍ မောင်မြတ်ကြီးလို့ ခေါ်သည့် စာရေးဆရာ ကဗျာဆရာ ရဲဘော်မြတ်ကြီးက တိုင်းအလုပ်သမားသမဂ္ဂ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားအရေး နှင့် ပတ်သက်လျင် ကလောင် လက်နက်၊ သပိတ်လက်နက်တွေသာမက လိုအပ်လျင် တုတ်လက်နက်၊ အုတ်ခဲ လက်နက်တွေပါ ကိုင်စွဲပြီး ရဲသွေးနီတတ်သောကြောင့် အလုပ်ရှင်တွေ၊ အစိုးရ အရာရှိတွေ သူ့ကို ဖြုံကြသည်။ အခုလည်း သန်းအောင်မြင့်၏ ဆရာ နည်းနည်းတွေသွားသည်။

“ ကျွန်တော် လုပ်သက် ဆယ့်ငါးနှစ် ကျော်ပါပြီ ဆရာ၊ တခါတလေ ရှောင်တခင် ခွင့်နည်းနည်း ယူတတ်တာကလွဲရင် အခုချိန်ထိ လုပ်သက်ခွင့်တောင် မယူဖူးပါဘူး။ ဆရာလည်း သိပါတယ်။”

ချူဆီလေး နည်းနည်းထပ်ထည့်ပေးလိုက်တော့ ဆရာသမား ခေါင်းတညိတ်ညိတ်လုပ်သည်။ ပြီးတော့မှ

“ ဒီလိုလုပ်ကွာ အခု မင်းကို ခွင့် ၃ လ ပေးလိုက်မယ်။ နောက်ပိုင်း မင်းက ပြန်မဝင်နိုင်သေးရင်လည်း လစာမဲ့ ခွင့်နဲ့ ဆက်သွားနိုင်တာပေါ့။”

နှစ်ရှည်လများ လက်တွဲခဲ့လို့ ဒီဆရာက သန်းအောင်မြင့်ကို အလုပ်ထွက်စေချင်ပုံ မရပါ။ လုလုနဲ့ အလဲအထပ်လုပ်ပြီးရင် အလုပ်ကို ပြန်မဝင်ချင်တော့တာကလည်း ရှိလို့ သန်းအောင်မြင့်က ထွက်စာတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် ၃ လ လစာဆက်ရနေဦးမှာကို သတိရလိုက်တော့ ဆရာ့ အစီအမံကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်း ကိစ္စကိုတော့ မောင်မြတ်ကြီးကို ကြည့်ရှင်းခိုင်းရပေတော့မည်။

အလုပ်ကိစ္စပြတ်တော့ လုလုကို တစ်ပတ်နေမှ လိုက်လာဖို့ ပြောပြီး ရန်ကုန်ကို ပြေးလာခဲ့သည်။ သန်းအောင်မြင့်မှာ တခြားသော အစီအစဉ်တွေလည်း ရှိနေသေးလို့ နဂိုထဲက သိပ်မများလှသည့် စုငွေနှင့် လောက်ငှမည် မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ရန်ကုန်မှာ နေတုန်းက အချိုအချောင်ရထားသည့် အိမ်နှင့် ခြံကလေးကို ရသည့်ဈေးနှင့် ပြေးရောင်းရခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂိုကတည်းက အဝယ်ရှိလို့ ပွဲစားတွေက လှမ်းလှမ်းမေးကြပေမယ့် နောင်ရေးကို တွေးပြီး သန်းအောင်မြင့် မရောင်းခဲ့ပါ။ အခုတော့ သန်းအောင်မြင့်၏ နောက်ထပ် အနာဂါတ် တစ်ခုဖြစ်သော လုလုအတွက် ရောင်းရခြင်းဖြစ်လို့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းမှ နှမျောတသ မရှိတာ အမှန် ဖြစ်သည်။ ဇာနည်ဆိုသော မြေပွဲစားက တမင်ဈေးနှိမ်ဝယ်မှန်း သိသိနှင့် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။ အနှိမ်ခံရတာတောင် ဝယ်ထားတုန်းကထက် အဆများစွာ မြတ်နေလို့ ရောင်းပျော်သည်ဟုပဲ စိတ်ဖြေပါသည်။ သူ မရှိတုန်း ခြံကို စောင့်ရှောက်ပေးထားကြသည့် အမျိုးတွေကတော့ သန်းအောင် မြင့် အလျင်စလို လုပ်မှုကို သိပ်မကြည်ကြပါ။ ဈေးထပ်တက်လာနိုင်သည့်အတွက် သူတို့ ဖျက်နေသည့်ကြားမှ အတင်းရောင်းလို့ စိတ်ဆိုးကြသည်။

ခြံရောင်းပြီးလို့ လက်ထဲငွေရောက်လာတော့ တက်ကြမည့် ဆေးရုံနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာ အခန်းလေးတစ်ခု ငှားလိုက်သည်။ ခြံကိစ္စမှာ မကြည်လင်ကြသည့် အမျိုးတွေဆီမှာ ဆက်ပြီးတည်းခိုလျှင် လုလုနှင့် အလဲအထပ် ကိစ္စသာ သိလိုက်ပါက ဝိုင်းရိုက်ကြမှာ သေချာသည်။

သန်းအောင်မြင့် သေပြေးရှင်ပြေး စီစဉ်မှုတွေ ပြီးသွားသည့် နေ့မှာပင် လုလု ရောက်လာသည်။ ငှားထားသည့် အခန်းလေးမှာ တူတူလာနေဖို့ သန်းအောင်မြင့်က ခေါ်ပေမယ့် လုလုက သူ့အမျိုးတွေဆီမှာ သွားတည်းသည့်အတွက် အနည်းငယ်တော့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

နောက်တနေ့မှာတော့ သန်းအောင်မြင့် နှင့် လုလု ဆေးရုံကို တူတူသွားပြီး နောက်ဆုံးအဆင့် စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ရသည်။ သက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်တွေ အကြံပေးတွေ နှင့် တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ ဆရာဝန်တွေ နှင့် တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်တွေ့ ရချိန်မှာ လုလု အနားမှာ မရှိတော့ အားငယ်သည်။ ဒါပေမယ့် လုလုလည်း တခြားအခန်းမှာ သူ့လိုပဲ အားငယ်နေနိုင်သည်ဟု တွေးမိပြီး သန်းအောင်မြင့် အားတင်းရသည်။

ခွဲစိတ်ပေးမည့် ဆရာဝန် နှင့် မတွေ့ခင် ဆေးရုံမှ Marketing ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးက လိုအပ်သည့် အချက်တွေ မေး၍ သိသင့်တာတွေ ရှင်းပြသည်။

“ ရင်သားကို ဆီလီကွန်ထည့်မလား၊ ဟိုတစ်ယောက် ဟာကိုပဲ ယူမလား။”

“ ဟို ကျွန်တော် ….”

“ ဆီလီကွန် ဆိုရင်တော့ ရှင် စိတ်ကြိုက် ပုံစံ အရွယ်အစား ရွေးခွင့်ရမယ်။ ဟိုတစ်ယောက်ဆီက ယူမယ်ဆိုရင်တော့ အရှိအတိုင်းပဲပေါ့နော်။”

“ သူ့ … သူ့ …ဆီကပဲ ယူပါမယ်။”

ဆီလီကွန်တွေက ဘယ်လောက် ပုံစံလှလှ၊ လုလု ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းကိုတော့ ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ တူနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

“ တခြား ဘာလုပ်ချင်သေးလဲ။”

“ ဘာကို ပြောတာလဲ မသိဘူး။”

“ မျက်နှာပြင်တာတို့၊ အသံပြောင်းသွားအောင် ခွဲစိတ်တာတို့၊ အဆီထုတ်တာတို့ပေါ့။”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ လုပ်ချင်ပါတယ်။”

“ ဒါဆိုရင် အားလုံးပါတဲ့ package A ယူလိုက်ပါလား။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။ ”

“ အဲဒါက ဘယ်လိုလဲ မသိဘူး။”

“ ဟိုဖက် ဒီဖက် ပြောင်းပေးတာက သပ်သပ်ပေါ့နော်။ Package တွေကတော့ နောက်ထပ် ထပ်လုပ်ချင်ရင် လုပ်လို့ ရတာတွေပါ။ package A က ခုနပြောတာတွေအပြင် မလိုအပ်တဲ့ အမွေးအမြင်တွေ လေဆာနဲ့ ဖယ်ပေးတာ၊ ကိုယ်လုံးကို အချိုးကျအောင် လုပ်ပေးတာတွေကကအစ တကိုယ်လုံးအတွက် ပါတယ်။ package လိုက် လုပ်လိုက်တော့ တစ်ခုချင်းစီ လိုက်လုပ်နေရတာတွေထက်စာရင် ဈေးသက်သာသွားတာပေါ့ရှင်။”

“ အဲဒါဆို ဘယ်လောက်ကျမှာလဲဟင်”

သန်းအောင်မြင့် မဝံ့မရဲလေး မေးလိုက်မိသည်။ ကုန်ကျစရိတ်ကို သိလိုက်တော့ နည်းနည်း မျက်လုံးပြူးသွားပါသည်။ ဒီတိုင်းဆိုရင် အိမ်နှင့် ခြံရောင်းရတာလေးက ဒီဆေးရုံမှာပင် ကုန်မည့်သဘော ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမယ့် လုလုကို မျက်စိထဲ ပြေးမြင်လိုက်တော့ အလိုလို ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။

“ ဒါဆို package A ယူပါမယ်။”

မျက်နှာကို ပြုပြင်ဖို့က သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာကို ရှုထောင့်စုံမှ ဓာတ်ပုံရိုက်သည်။ ဦးခေါင်းက အရိုးတွေကိုလည်း ဓာတ်မှန်ရိုက်ရ၏။ ပြီးတော့မှ ပန်းချီဆရာက ပုံတွေအားလုံးကို ကွန်ပျူတာထဲ ထည့်ပြီး သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကြိုက် ကြည့်ကောင်းအောင် ပြင်ပေးသည်။ ကိုယ်လုံးကိုလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

သန်းအောင်မြင့်က အမေမွေးပေးလိုက်သည့် မျက်နှာကို လုံးလုံးလျားလျားတော့ မပြောင်းချင်ပါ။ နဂို မူလပုံစံကို အခြေခံပြီး ပိုပြီးကြည့်ကောင်းသည့် မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်အောင်၊ တနည်းအားဖြင့် မြင်လိုက်သည်နှင့် လုလု ကြွေကျသွားလောက်အောင် လှနေအောင် လုပ်ချင်သည်။ အမျိုးမျိုး ပြောင်းပြရ၊ ပြင်ပြရသည့် ပန်းချီဆရာလည်း တော်တော် ခေါင်းစားသွားသည်။ ၂ ယောက်သား ၆ နာရီလောက် အကြိတ်အနယ် ကြိုးစားပြီးမှ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ကြိုက် အနေအထားကို ရသွားသည်။

“ ခေါင်းစားတယ်။ ညောင်းလည်း ညောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဆွဲပေးဖူးသမျှ ပုံစံတွေထဲမှာ ဒီပုံကို စိတ်တိုင်းအကျဆုံး၊ သဘောအကျဆုံးပဲ၊ ခင်ဗျားက အနုပညာ မျက်စိ ရှိတယ်။”

ပန်းချီဆရာက ချီးကျူးတော့ သန်းအောင်မြင့်လည်း စိတ်ကျေနပ်သွားမိသည်။ ဒါပေမယ့် လုလု သဘောကျပါ့မလားလို့တော့ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဒီလိုလုပ်မည့် အကြောင်းတွေ လုလုကိုတော့ ပြောမပြဖြစ်ပါ။ ဆေးရုံက ဆင်းရပြီဆိုတော့မှ အံ့သြသွားစေချင်သည်။ လုလုကတော့ အထူးတလည် ပြင်ဆင်စရာမလိုဘဲ ကောင်လေး ချောချောတစ်ယောက် ချက်ချင်းဖြစ်သွားမှာ သေချာနေသည်။ ထို့ကြောင့် သန်းအောင်မြင့်ကလည်း သူနဲ့ လိုက်ဖက်ညီသော အလှအပတွေ ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်တဆင့်က ပြောင်းတပ်လိုက်သည့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ကိုယ်ခန္ဓာက လက်ခံနိုင်အောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးသည့် အဆင့် ဖြစ်သည်။ ဆေးတွေ သောက်ရသည်။ ဆေးတွေ ထိုးရသည်။ တစ်လကျော်လောက် ကြာမြင့်နိုင်သည် ဆိုသော ဒီအဆင့်က ဆေးရုံမတက်ရပေမယ့် ၂ ရက်ခြား ၃ ရက်ခြားဆိုသလို ချိန်းသည့် အချိန်မှာ သွားရသည်။ သန်းအောင်မြင့်က ငှားထားသည့် အခန်းလေးမှာနေပြီး လုလုက သူ့အမျိုးအိမ်မှာပဲ ဆက်နေသည်။ တခါတလေတော့ သန်းအောင်မြင့် အခန်းကို လုလု လိုက်လည်တတ်သည်။

ဒီလိုနေ့တွေဆိုရင် သန်းအောင်မြင့် မိုးမမြင်လေမမြင် ပျော်မိသည်။ နောင်တချိန်မှာ လုလုနှင့် ဒီလိုပဲ တအိမ်ထဲမှာ တူတူနေနိုင်မည့် အရေးကို ကြိုတွေးပြီး ရင်တွေခုန်သည်။ သူ့ပစ္စည်း ကိုယ့်ပစ္စည်းတွေ ဟိုဖက်ဒီဖက် အုံလိုက် ဖြုတ်ရွှေ့ကြမည့် အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိရင် ရင်ထဲမှာ ကျလိကျလိ ဖြစ်၏။ အိမ်လိုက်လည်သည့် တစ်ရက်မှာ ဆေးရုံမှာ မေးတုန်းက လုလု အပေါ်ပိုင်းကိုပဲ ယူမည်လို့ ဆေးရုံမှာ ပြောခဲ့ကြောင်း ပြန်စကားစပ်မိတော့ လုလုက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း

“ အချပ်လိုက် လဲလို့ရတယ်။ အစ်ကိုကလည်း သဘောတူတယ် ဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း လက်ခံလိုက်တာ။ အခုမှ စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်တော့်ဟာနဲ့ဆို ကိုသန်းအောင်မြင့်နဲ့ သေးများနေမလား မသိဘူး။”

“ မ … မ … မသေးလောက်ပါဘူး။”

“ ဒီမှာလေ ကိုသန်းအောင်မြင့်ရဲ့။ ကျွန်တော့်ဟာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒီရောက်မှ ယောက်ျားဟိုမုန်းဆေးတွေသောက်ပြီး နည်းနည်းတောင် သေးသွားသလိုပဲ”

လုလုက သူဝတ်ထားသည့် တီရှပ်ပွပွကို အသားနှင့် ကပ်အောင် ဖိချ၍ ရင် ၂ လုံးကို မြင်သာအောင်ပြသည်။ လက်နှင့်လည်း အုပ်တိုင်း ပြလိုက်သေး၏။ လုလု၏ ပွင့်လင်းမှုက သန်းအောင်မြင့် လည်ချောင်းတွေကို တစ်ဆို့သွားစေသည်။ ရင်ထဲကို ပူလောင်စေသည်။

“ ရ .. ရမှာပါ။ အ..ဆင်ပြေပါတယ်။”

သန်းအောင်မြင့်က ဂယောင်ချောက်ခြား ဖြစ်နေပေမယ့် လုလုက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်သည်။

“ ဒါနဲ့ ကိုသန်းအောင်မြင့်မှာ ရင်ဘတ်မွှေးရှိသလား။”

“ နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်။”

“ ပြစမ်းပါ ကြည့်ချင်လို့”

သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာ ဘယ်လိုထားရမှန်း မသိပေမယ့် လုလုသဘောအတိုင်း အင်္ကျီကြယ်သီးဖြုတ်၊ စွပ်ကျယ်ကို ဆွဲလှန်ပြီး ကျို့တို့ကျဲတဲ အမွေးလေးတွေကို ပြလိုက်ရသည်။ ပုဆိုးလှန်မပြခိုင်းတာကိုပဲ ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်ရမည် ဖြစ်သည်။ လုလုက လက်ကလေးနှင့် အသာလာပွတ်ကြည့်တော့ သန်းအောင်မြင့် ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထသွားရ၏။

“ ရိတ်ပေးရင် သန်လာမယ်ထင်သလား။”

“ သန်လောက်ပါတယ်။”

“ ဟုတ်တယ်ဗျ။ ရိတ်ပေးလိုက်မယ်။ ကိုသန်းအောင်မြင့် ကျွန်တော့်ဟာကိုရော ကြည့်ဦးမလား။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လုလုက တီရှပ်ကို အောက်ကနေ မလိုက်သောအခါ သန်းအောင်မြင့် မျက်လုံးထဲမှာ မီးဝင်းဝင်း တောက်သွားရသည်။ ဖြူဖြူပုံ့ပုံ့ ခါးကလေးကို မြင်ရတာနှင့် ဒီလောက်ဖြစ်သွားရင် အကုန်သာ မြင်လိုက်ရပါက သန်းအောင်မြင့် ပုံလဲသွားမည်ဟု ထင်မိသည်။

“ ရပြီ၊ ရပါပြီ။ မကြည့်တော့ပါဘူး။ နောက်လည်း တသက်လုံး မြင်နေရမှာပဲ”

ပျာပျာသလဲ တားလိုက်တော့ လုလုက ရယ်သည်။

“ အမလေး၊ အခုကတည်းကတောင် တော်တော် ရှက်တတ်နေပါရောလား။ ဒါမှ မိန်းမ ပီသတော့မပေါ့။ ဟားဟား”

……………………………………………………

(၈)

ထူးခြားစွာပင် သန်းအောင်မြင့်က ပြောင်းရန် အသင့်ဖြစ်သည့် အခြေအနေသို့ အရင်ရောက်နှင့်သည်။ ယောက်ျားလေး အလွန်ဖြစ်ချင်နေသည့် လုလုက နှစ်ပတ်လောက် နောက်ကျပြီးမှ အသင့်ဖြစ်သည်။

“ အစ်ကို့ဆီမှာ အရင်ကတည်းက ပုန်းနေတဲ့ မိန်းမဟော်မုန်းတွေ အတင်းရုန်းထွက်လာကြလို့ ဖြစ်မယ်။”

ဟု လုလုက စတော့ သန်းအောင်မြင့် အောင့်သက်သက်နှင့် ပြုံးနေရသည်။

ပြောင်းတော့မည့်အချိန် နီးလာသောအခါ ဆေးရုံက အသိသက်သေတစ်ယောက် ခေါ်လာပေးဖို့ ပြောသည်။ သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ခွဲစိတ်ရာတွင် မတော်တဆ ဖြစ်လာနိုင်သည့် အန္တရယ်တို့ကို သိရှိကြောင်းတို့ကို သန်းအောင်မြင့်တို့ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးရန် ရှိနေသည်။ နောက်ပြီးတော့ မိမိဆန္ဒအလျောက် လိင်ပြောင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခံဝန်ကတိပြုရဦးမည်။ ဆေးရုံဖက်က ရှေ့နေများလည်း ပါဝင်ကြမည် ဖြစ်သည့်အတွက် ကာယံကံရှင် ဖက်ကလည်း အသိသက်သေ တစ်ယောက် အနည်းဆုံး လိုအပ်သည်။ သန်းအောင်မြင့် နှင့် လုလုက အပြန်အလှန် သက်သေပြုလုပ်ပေးမည်ဆိုတော့လည်း မရ။ တခြား အပြင်လူ ဖြစ်ရမည်ဟုဆိုသည်။

လုလုက သူ့ အမျိုးတစ်ယောက်ယောက် ခေါ်လာလို့ ရပေမယ့် သန်းအောင်မြင့် အတွက်က ခက်နေသည်။ အမျိုးတွေ သွားပြောလို့ မဖြစ်နိုင်တာ သိနေ၏။ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း မပြောချင်ပါ။ အမှန်ပြောရရင် မကြာမီလုပ်တော့မည့် ကိစ္စကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ရင်မဆိုင်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ဖာသာ မိန်းမစိတ်ပေါက်လို့ ပြောင်းတာမဟုတ်ဘဲ လုလုအတွက်ဆိုတာကိုသာ သိကြရင် ဝိုင်းထိုးတာတောင် ခံရနိုင်ပါသည်။

ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတာနှင့် ဟိုဒီ လျှောက်သွားရင်း ခြေညောင်းလို့ ပန်းခြံတစ်ခုထဲ ဝင်ထိုင်နေစဉ် သန်းအောင်မြင့် ရှိသည့် ခုံတန်းလျားကို ကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး တဖက်စွန်းမှာ ဝင်ထိုင်သည်။ လူကြောက်တတ်ပုံမရသော ကလေးက သန်းအောင်မြင့်ကို ပြုံး၍ပင်ပြလိုက်သေးသည်။

“ သား က …တစ်ယောက်ထဲလားကွ”

“ မေမေနဲ့”

ထိုစဉ်မှာပင် အသက် ၃၀ ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အနားရောက်လာသည်။

“ သားက ဘာလို့ အတင်းပြေးတာလဲ။ မေမေက မောနေတယ် မလိုက်နိုင်ဘူး သားရဲ့”

ကလေးနှင့် သန်းအောင်မြင့် ကြားမှာ စွေ့ကနဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သော အမျိုးသမီးကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ ခင်မျိုးဆွေ”

“ ဟယ်… နင် … သန်းအောင်မြင့်”

ခင်မျိုးဆွေက ၅ တန်းကနေ ၁၀ တန်းအထိ တစ်ခန်းထဲ ကျောင်းတက်ခဲ့သည့် ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ အမေနှင့် သန်းအောင်မြင့်အမေက ညီအစ်မ ဘယ်နှစ်ဝမ်းကွဲမှန်းမသိ တော်စပ်သည့်အတွက် ဆွေမျိုးတွေလို့လည်း ပြောလို့ရပါသည်။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးနောက်ပိုင်း ကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ ကြားထဲမှာ တစ်ခါနှစ်ခါတော့ ဆုံကြသည် ထင်သည်။ သေသေချာချာတော့ မမှတ်မိပါ။

“ နင့်သားလား”

“ အေးလေ၊ အခု ၄ နှစ်ထဲ ရောက်ပြီပေါ့၊ နောက်နှစ်ဆို ကျောင်းထားရတော့မယ်။”

မတွေ့တာကြာပြီဖြစ်သည့် ခင်မင်သူတွေမို့ ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း အပြန်အလှန် တော်တော်လေး ပြောဖြစ်ကြသည်။ ခင်မျိုးဆွေက နေမကောင်းသည့် အမေကို နေ့ခင်းဖက် သွားပြုစုပြီး သူနေသည့် ယောက္ခမအိမ် အပြန်မှာ သားက ပန်းခြံဝင်ချင်သည်ဆိုလို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ခင်မျိုးဆွေကို ကြည့်ရင်း သန်းအောင်မြင့် အတွေးတစ်ခု ရသွား၏။ ခင်မျိုးဆွေက ငယ်သူငယ်ချင်းအရင်း ဖြစ်သည်။ ဆွေမျိုးလည်းတော်၏။ နောက်ပြီး စိတ်သဘောကောင်း၍ အနေအေးသည်။ နှုတ်လည်း မဖွာတတ်။ ထို့ကြောင့် သူ့ အခက်အခဲကို ပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းမိသည်။ ပြောပြောချင်း ခင်မျိုးဆွေ ငိုင်သွားသည်။

“ သန်းအောင်မြင့်ရယ် … နင်က အဲဒီလိုမျိုးလို့ ငါတကယ် မထင်တာ သိလား။ နင်သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား။ တကယ်ကို မိန်းမ ဖြစ်ချင်တာလား”

အဖြစ်မှန်ကို ထုတ်ပြော၍ မရသည့်ဘဝ ဖြစ်နေလို့ သန်းအောင်မြင့် မျက်နှာငယ်လေး နှင့် ခေါင်းကို ခပ်လေးလေး ညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

“ နင် အခုချိန်ထိ အိမ်ထောင်မပြုတာ၊ ရည်းစားမရှိတာ အဲဒါကြောင့်ပေါ့၊ ဟုတ်လား”

သန်းအောင်မြင့် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်ရပြန်သည်။

“ နင်ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့ အမေက နင့်ကို မိန်းမချောချောတယ်လို့တော့ ပြောဖူးသား အဟီး။ ဒါပေမယ့် သန်းအောင်မြင့်၊ နင် တကယ်ပြောတာနော်၊ ဒါမျိုးဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး၊ နင်လည်း သိမှာပါ။”

“ ငါ ..ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။”

အသံတိမ်လေးနှင့် ဝန်ခံလိုက်တော့ ခင်မျိုးဆွေက တခြားကို ပြေးမလို့ ဟန်ပြင်နေသည့် သူ့သားငယ်ကို ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်ထားလိုက်ရင်း သန်းအောင်မြင့်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်ရဲသည့် သန်းအောင်မြင့်ကတော့ မျက်လွှာလေး ချရင်းသာ ငြိမ်နေမိသည်။

“ အေးပါဟာ၊ ငါကူညီပါ့မယ်။ ငါဘယ်ကို လာပေးရမလဲ။”

သန်းအောင်မြင့် ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ခင်မျိုးဆွေ သနားသွားပုံရသည်။ နောက်တနေ့ မနက် ၉ နာရီလောက် ဆေးရုံမှာ ဆုံကြဖို့ ချိန်းကြပြီးနောက် တော်တော်ကြာသည်အထိ ခင်မျိုးဆွေနှင့် ဆက်၍ စကားကောင်းနေမိသည်။ ဖုန်းနံပါတ်တွေ အပြန်အလှန် လဲကြသည်။ အခု ကိစ္စကိုတော့ ထပ်မပြောဖြစ်ကြပါ။ မတွေ့ဖြစ်သည့် သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း၊ ဆွေမျိုးတွေ အကြောင်းလောက်သာ ဖြစ်သည်။ နေတော်တော်စောင်းမှ ညနေစာချက်ဖို့ ရှိသည်ဆိုပြီး ခင်မျိုးဆွေ ပြန်သွားသည်။ မပြန်ခင် ဒီအကြောင်းတွေကို သူငယ်ချင်းတွေ အမျိုးတွေကို မပြောပါဟု သန်းအောင်မြင့်ကတောင် မတောင်းဆိုပါဘဲနှင့် အလိုက်တသိ ကတိပြုသွား သည်။

နောက်တနေ့ကြတော့ တကယ်ပင် ခင်မျိုးဆွေ ရောက်လာသည်။ သူတစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်။ သွက်သွက်လက်လက်နှင့် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။

“ ငါ့မောင် ရဲလင်းကို နင်မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား။ သူက ရဲလင်း သူငယ်ချင်း မီးမီးတဲ့။ သူက… သူက … နင့်လိုပဲ လုပ်ထားတာလေ။ အဲဒါကြောင့် ခေါ်လာတာ၊ နင့်အတွက် အကြံလေးဘာလေး ပေးဖို့ပေါ့ဟာ။”

ဖော်ရွေပြီး သဘောကောင်းမည့် အသွင်ရှိသော မီးမီးက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးပြ၏။ တချိန်က ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဘယ်လိုမှ ထင်စရာမရှိသော မီးမီးကိုကြည့်ရင်း ငါဆိုရင် ဘယ်လိုပုံထွက်လာမှာလဲဟု သန်းအောင်မြင့် စဉ်းစားကြည့်မိသည်။ ဆေးရုံက Marketing အမျိုးသမီးကတော့ Package A နှင့်ဆိုရင် နတ်သမီးလေးလို လှသွားစေရမည်ဟု ပြောခဲ့တာ ပြန်သတိရ၏။ သန်းအောင်မြင့် အတွက်ကတော့ နတ်သမီးလေးလို မလှချင်နေပါ စေ၊ လုလုနှင့် ရှေ့သွားနောက်လိုက် ညီရုံလောက်ဆိုလျှင် ကျေနပ်နေပါမည်။

ခဏနေတော့ သူ့အမျိုးတသိုက်နှင့်အတူ လုလု ရောက်လာသည်။ ဆေးရုံက တာဝန်ရှိသူတွေ၊ ရှေ့နေတွေ၊ အသိသက်သေ ဆွေမျိုးတွေ ရှေ့မှာ လုလုနှင့် အတူ လက်မှတ်တွေ ထိုးကြရတော့ သန်းအောင်မြင့် စိတ်ထဲမှာ လူကြီးစုံရာရှေ့မှာ ၂ ဦး သဘောတူ လက်မှတ်ထိုးကြရသလိုမျိုး ခံစားကျေနပ်ရသည်။ ပြုံးရွှင်နေသည့် သန်းအောင်မြင့်ကိုကြည့်ပြီး အကြောင်းမသိသည့် အခြားသူတွေကတော့ လိင်ပြောင်းဖို့ အထူးပင် တက်ကြွနေသည်ဟု ထင်ကြပါလိမ့်မည်။

စာရွက်စာတမ်းတွေ လက်မှတ်ထိုးသည့် ညနေမှာပင် ယောက်ျားဖြစ်ဖို့ မအောင့်အီးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည့် လုလု၏ လောဆော်မှုကြောင့် သန်းအောင်မြင့်တို့ ဆေးရုံ စတက်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန်တွေဖက်က ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးလို့ နောက် ၃ ရက်နေမှ ခွဲစိတ်ခန်းသို့ ရောက်သည်။

ခွဲခန်းဝင်မည့် မနက်က မအားသည့်ကြားမှ ခင်မျိုးဆွေ ရောက်လာသည်။ မီးမီးလည်းပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့မှာလည်း ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးလို့ သန်းအောင်မြင့်ကို ခဏတဖြုတ် အားပေးပြီး ပြန်ကြရသည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ စိုးရိမ်ဖို့ ကြောက်ဖို့ထက် ဆေးရုံရောက်ကတည်းက တစ်နေရာစီ ခွဲထားလို့ မမြင်ရ သည့် လုလုကို တွေ့ရဖို့ အာရုံရောက်နေသည်။ ခွဲစိတ်တော့မည့် အချိန်နီးလို့ သူ့ကို ကုတင်ပေါ်တင်ပြီး တွန်းယူသွားကြတော့မှ ခွဲခန်းအဝတွင် သူ့လိုပင် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေးပါလာသော လုလုနှင့် ဆုံသည်။ သန်းအောင်မြင့်ကို တချက်ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ညိမ်နေသောကြောင့် လုလု ကြောက်နေသည်ဟု ယူဆ၍ အားပေးရန် သန်းအောင်မြင့် ကြိုးစားမိသည်။

“ လုလု ဘာတွေငြိမ်ပြီး စဉ်းစားနေတာလဲ။”

“ ကျွန်တော့်နာမည်ကို လုလုအောင်ကနေ ဘယ်လိုပြောင်းပစ်ရင် ကောင်းမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။”

အထင်နှင့် အမြင် လွဲသွားပေမယ့် လုလု၏ တည်ငြိမ်မှုကို သန်းအောင်မြင့် သဘောကျသွားသည်။ ခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခုလည်း လှစ်ကနဲ ဝင်လာသည်။

“ ဒီလိုလုပ်ကွာ၊ ကိုယ်က လုလုဆီက ယူတာဆိုတော့ လုလုအောင် နာမည်ကို ယူလိုက်မယ်။ လုလုက သန်းအောင်မြင့် လုပ်လိုက်။”

“ ကျွန်တော့် ဘကြီးတစ်ယောက် ပိုင်တဲ့ ဆန်စက်နာမည်က သန်းအောင်မြင့်တဲ့၊ အဲဒါကြီးတော့ မဖြစ်ပါဘူး။”

လုလု၏ အဖြေစကားကြောင့် ရင်ထဲမှာနင်၍ သန်းအောင်မြင့် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး သူတို့ ၂ ယောက်ကို အထဲသို့ တွန်းယူသွားကြသည်။ အထဲကိုရောက်တော့ အခန်းတဖက်တချက်စီမှာ ရှိသည့် ခွဲစိတ်ကုတင်တွေပေါ် တင်လိုက်ကြသည်။ သန်းအောင်မြင့်ကတော့ လုလုကိုသာ လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဒါပေမယ့် ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ ၂ ယောက်ကြားကို လိုက်ကာ တစ်ခုက ခြားသွား၏။ ဆရာဝန်တွေ သူနာပြုတွေ ရောက်လာကြ၏။ သန်းအောင်မြင့်၏ ရင်တွေလည်း အခုမှ တဒုန်းဒုန်း ခုန်လာသည်။ စိုးရိမ်သလိုလို ကြောက်လန့်သလိုလိုနှင့် ဘယ်လိုကြီးမှန်းတောင် မသိတော့ပါ။ ကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြေးချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မေ့ဆေး မြန်မြန်ပေးလိုက်ပါတော့ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိ၏။

…………………………………………………

(၉)

အလျင်လိုကာမှ အနှေးဖြစ် ဆိုသလို ဒီနေ့ စောစောပြန်ချင်ကာမှ အလုပ်တွေမပြီးလို့ တရုံးလုံး အချိန်ပိုဆင်းရသည်။ စိတ်တိုနေသော ကေသီ့ကို ကြည့်ပြီး မမနီက အပြန် မိုးချုပ်မှာစိုးလို့ထင်ပြီး သူ့အိမ်လိုက်အိပ်ဖို့ ပြောသည်။

“ ငါ့ယောက်ျား ခရီးသွားနေတယ်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ၊ လိုက်ခဲ့မလား။”

ဒါပေမယ့် စိတ်က တခြားရောက်နေသော ကေသီကတော့ ၂ ခါတောင် မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပစ်လိုက်သည်။ ဒီလိုနှင့် အလုပ်က ပြန်တော့ ည ၈ နာရီ ကျော်နေလေပြီ။ လိုင်းကားတွေ ရှိနေသေးပေမယ့် မန်နေဂျာ တစ်ယောက်က ကားနှင့် လိုက်ပို့ပေးသည်။ မန်နေဂျာ နှင့် အိမ်နီးချင်း စာရင်းကိုင် အန်တီတစ်ယောက်လည်း ပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူသွားရမည့် လမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဖက် ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတော့ အားနာပြီး ကေသီ အိမ်နား မရောက်ခင် ဆင်းလိုက်၏။

“ မနက်စာအတွက် ဈေးဝယ်ရဦးမယ် ဆရာရေ၊ ဒီနားမှာ ဝယ်ပြီးရင် ဟိုဖက် ၂ ဘလောက်ပဲ လမ်းလျှောက်ရတော့မှာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။”

မန်နေဂျာ ထွက်သွားတော့ လမ်းကြုံနေလို့ ကေသီ တကယ်လည်း ဈေးဝယ်ဖြစ်ပါသည်။ ညလုံးပေါက်ဖွင့်သည့် ဈေးဝယ် စန်တာကြီးက ပြန်ထွက်ချိန်မှာ ၉ နာရီကျော်လောက်တော့ ရှိမည် ထင်ပါသည်။ မြန်မြန် ရောက်ချင်ဇောနှင့် လူရှင်းသည့် လမ်းကြားတစ်ခုမှ ဖြတ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကေသီ စိတ်လောနေသည်မှာ အကြောင်းရှိပါသည်။ ကေသီ ရာသီလာနေလို့ စက်ဘီး မစီးဖြစ်တာ လေးငါးရက်လောက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ မနေ့ကမှ အဲဒါက ပြီၤးသွားသည့် အတွက် ဒီနေ့တော့ စီးဖြစ်အောင် စီးချင်သည်။ နောက်ပြီး အသေးဆုံးဆိုသည့် ၄ လက်မ အတံက နည်းနည်းရိုးသွားပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ၅ လက်မ ပြောင်းသုံးဖို့လည်း စိတ်ကူးထားသည်။ အတွေ့ အကြုံသစ်၊ ခံစားမှုအသစ် ဖြစ်မှာမို့ ရင်တွေလည်း ခုန်ရသည်။ နေ့လည်ကတည်းက အဲ့ဒီအကြောင်း ခေါင်းထဲ ရောက်လာတိုင်း ညီမလေးက တစိုစို ဖြစ်နေရလို့ မြန်မြန်ပြန်ချင်နေခါမှ အိုဗာတိုင် ဆင်းလိုက်ရ၍ ကေသီ အခုလို စိတ်တိုမိခြင်းပါ။

မီးတိုင်ခပ်ကျဲကျဲနှင့် လူသွားလူလာရှင်းသည့် လမ်းကလေးထဲမှာ ခပ်သွက်သွက်လာရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းမြည်သံ ကြားလိုက်ရလို့ မမနီ ဖြစ်မှာပဲဟုတွေးရင်း ဖုန်းကို လက်နှင့်နှိုက် စမ်းနေစဉ် လမ်းထောင့်တစ်ခုက ပေါ်လာသော လူတစ်ယောက်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်တိုက်မိသည်။ ဈေးဝယ်လာသည့် အိတ်က လွတ်ကျပြီး အထဲက အထုပ်တွေ လမ်းပေါ်ကို ပြန့်ကျဲကုန်သည်။

“ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”

ဒေါသတကြီးနှင့် ကေသီ ကုန်းအော်လိုက်မိ၏။

“ ဟိုဗျာ၊ ကျွန်တော် …. ကျွန်တော်…၊ တကယ်ပါ. . မမြင်လိုက်လို့ပါဗျာ ”

တိုက်မိသူကလည်း ဖုန်းပြောလာပုံရသည်။ ဖုန်းကို အင်္ကီအိတ်ထဲ ကပျာကယာ ထိုးထည့်ပြီး ပြုတ်ကျသည့် ပစ္စည်းတွေ ပျာပျာသလဲ လိုက်ကောက် ပေးသည်။

“ ဒုက္ခပါပဲဗျာ၊ ဒီမှာ ကြက်ဥတွေတော့ ကွဲကုန်ပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော် ပြန်ဝယ်ပေးပါရစေ။”

“ နေပါစေတော့”

စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကေသီ ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောရင်း သူ့လက်ထဲက ပလပ်စတစ်အိတ်ကို ဆောင့်ကြီး အောင့်ကြီး ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာ အနားသို့ လူ ၃ ယောက် ရောက်လာသည်။

“ ဘာဖြစ်တာလဲ ညီမ၊ ဒီကောင် ဘာလုပ်လို့လဲ။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူတို့က ကေသီနှင့် တိုက်မိသူကို ဝိုင်းလိုက်တော့ သူလည်း တော်တော်လန့်သွားပုံရသည်။ ကေသီလည်း ဒီတော့မှ သနားသွား၏။

“ ဘာမှ .. ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မတော်တဆ တိုက်မိကြတာပါ။ သူ့ကို မေးကြည့်ပါဗျာ။”

သူပြောတာမှန်ကြောင်း ပြောမလို့ ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် မွှေးရနံ့ စူးစူး တစ်ခုကို ကေသီရလိုက်ပြီး တလောကလုံးလည်း မှောင်အတိကျသွားသည်။

…………………………………………

(၁၀)

ဆေးရုံထဲက ထွက်လာသည့် ရဲလင်း ခြေလှမ်းတွေက သွက်လက်နေသည်။ ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရပေမယ့် လန်းဆန်းနေ၏။ အမေ့အတွက် စိတ်အေးသွားရပြီဆိုသော အသိကြောင့် ရင်မှာလည်း ပေါ့ပါးနေသည်။ မျှော်လင့်ချက် ကုန်လုလု ဖြစ်နေချိန်တွင် အမေ့နှလုံး အစားထိုးခွင့်ရလိုက်ခြင်းက ရဲလင်း အတွက် တကယ့်ကို မင်္ဂလာတပါး ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဘဝကိုလည်း ဆုံးရှုံးရန် မလိုတော့ ။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားလေပြီ။

အစားထိုးမှု အောင်မြင်ပြီး အမေ့အခြေအနေလည်း ပုံမှန်ရှိသည်ဟု သိလိုက်ရသည့် အချိန်တွင် အမေ အော်ပရေးရှင်း မစမှီကတည်းက ဆေးရုံမှာ ရှိနေပြီး တမှေးမှလည်း မအိပ်ရသေးသည့် ရဲလင်းကို ညီဖြစ်သူနှင့် အစ်မက အတင်း အိမ်ပြန်လွှတ်ကြ၏။ သူတို့လည်း ရှိနေပြီ အမေကလည်း အခြေအနေကောင်းသည်ဆိုတော့ ရဲလင်းလည်း စိတ်ချလက်ချ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းမှာတွေ့သည့် ထမင်းဆိုင်တဆိုင်မှာ ညစာဝင်စားပြီး အိမ်ဖက်သို့ လျှောက်လာရင်း မီးမီးကို အကျိုးအကြောင်းပြောဖို့ မေ့နေတာ သတိရပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်မိသည်။ ရဲလင်း ပစ္စည်းဖြုတ်ရောင်းမှာကို စိုးရိမ်နေသော မီးမီးလည်း အကြောင်းစုံသိတော့ တော်တော် ဝမ်းသာသွားသည်။

“ မင်း မနက်ဖြန်လည်း အလုပ်က ခွင့်ရသေးတယ်ဆိုရင် နားလိုက်လေ။ ငါ အော့ဖ်ရထားတယ်။ အန်တီနဲ့ နေ့ခင်းဖက် သွားနေပေးမယ်။ မင်း ညနေမှ လာခဲ့။”

ငယ်သူငယ်ချင်းမို့ တအိမ်လုံးနှင့် ရင်းနှီးသည့် မီးမီးက တတ်နိုင်သလောက် ကူခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ်မက အိမ်ထောင်သည်၊ ညီက ကျောင်းတဖက်နှင့် ဆိုတော့ မီးမီး လာကူရင် ရဲလင်း ပိုအနားရနိုင်သည်။

“ ကျေးဇူးပဲ သူငယ်ချင်းရာ၊ ငါလည်း စိတ်မောလူမော ဖြစ်နေတာ အခုနေအိပ်ရင် မနက်ဖြန် ညနေလောက်မှ နိုးမယ် ထင်တယ်။”

“ အေးလေ၊ အဲဒါဆိုလည်း ညနေမှ လာပေါ့ကွာ၊ ငါ မနက်ဖြန် မနက် ဂျူတီ သွားချိန်းလိုက်မယ်။ လိုအပ်ရင် ငါ့ချစ်ချစ်ကိုပါ စစ်ကူ လှမ်းခေါ်လို့ ရသေးတယ်။”

“ အေး ဒါဆိုရင် ဒါပဲနော်”

ဖုန်းချခါနီးကြမှ လမ်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရဲလင်း ဝင်တိုက်မိသည်။ သင်းပျံ့ပျံ့ ရနံ့လေးတစ်ခုနှင့် အိကနဲ အတွေ့တစ်ခုကြောင့် တဖက်လူက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ကောင်မလေး လက်ထဲက အိတ်တစ်လုံး လွတ်ကျပြီး အထဲက ပစ္စည်းတွေ လမ်းပေါ် ပြန့်ကျဲကုန်သည်။

ကောင်မလေး အော်ပြောတာကို ကြားသည်။ အားနာစိတ်နှင့် ပူထူနေသော ရဲလင်း ဘာမှ သေသေချာချာ နားမလည်ပါ။ ရန်တွေ့ နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ တတွတ်တွတ် တောင်းပန်ရင်း ပစ္စည်းတွေ ပြန်လိုက်ကောက်ထည့်ပေးမိသည်။ ကောင်မလေးကို အိတ်ပြန်ပေးနေစဉ် အနားကို လူတစ်စု ရောက်လာသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို နှောက်ယှက်နေသည် ထင်ပြီး ဆွမ်းကြီးလောင်းခံရမှာကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပျာပျာသလဲ ဖြေရှင်းနေစဉ် ကြောင်ငေးကြည့်နေသော ကောင်မလေး နောက်မှာလည်း လူတစ်ယောက် ရောက်နေတာ မြင်ရ၏။ ကောင်မလေး မျက်နှာကို အဲဒီလူက အဝတ်တစ်ခုနှင့် အုပ်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်၍ သူ့ဆီပြေးဖို့ ခြေလှမ်း ပြင်သေးသော်လည်း ရဲလင်းကိုယ်တိုင် စူးရှရှ မွှေးရနံ့ နှင့် အတူ ခွေလဲကျသွားသည်။ ပလက်ဖောင်း ကျောက်ပြားတွေ သူ့ဆီကို ပြေးလာနေတာကို ကြည့်နေရင်း ရဲလင်း ဘာမှမသိတော့ပါ။

ကိန်းသေမရှိသော ညီမျှခြင်းများ (အပိုင်း ၂) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

မမနဲ့နေတဲ့ တစ်ပတ်မှာ ပထမ ၃ ရက်လောက်က ဘယ်လို အချိန်ကုန်လို့ ကုန်သွားမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး၊ ၂ ယောက်သား မစားဖူးတဲ့ အစား စားလိုက်ကြတာ၊ နားတယ်ကို မရှိ။ မမကလည်း မမ၊ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ ဇော်နဲ့ အဲလိုနေရတာ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ မအားနဲ့၊ အားတာနဲ့ လူကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ မတောင်တောင်အောင်လုပ်ပြီး သွင်းခိုင်းတော့တာဘဲ။ ကျနော့်မှာ ပြီးလို့ အရည်ထွက်မှ ထွက်ရဲ့လားလို့တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသေချာတော့။

အဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူက ထွက်ပြေးချင်လာတယ်။ မကြိုက်လို့တော့မဟုတ်၊ ကြိုက်သမှ ကျနော်လည်း ကြိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူကမနိုင်တော့။ မမက အဲဒါကိုမသိ။ ကျနော့်မှာ ကျန်တဲ့ရက်တွေကို ရှိသမျှ ပညာတွေ အကုန်ထုတ်သုံးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနည်းအသက်ဆက်နေရတယ်။ တော်သေးတယ် တစ်ပတ်လောက်မို့လို့၊ ဒါတောင် မမက ပြောသေးတယ်၊

ဇော်နော်ဇော်၊ တွေ့ခါစလို မဟုတ်ဘူး တဲ့။ အခု အရင်ကလို မလုပ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့။ အမလေး မမရယ်၊ ဒီထက်လုပ်ရရင်တော့ အားပြတ်ပြီး သေတော့မယ်၊ မမဘဲ စဉ်းစားကြည့် အခု တနေ့ဘယ်နှစ်ကြိမ်လုပ်နေလဲ ဆိုတာကို ဆိုတော့ မမက အင်း မနက်အစောကြီးက စတွက်မယ်နော် ဆိုပြီး မနက်အစောကြီး တစ်ခါ၊ မနက်စာ စားပြီး တစ်ခါ၊ ပြီးတော့ နေ့လည် ထမင်းဟင်းချက်ပြီး အမောပြေလေးက တစ်ခါ၊ ထမင်းစားပြီး တစ်ခါ၊ နေ့လည် တစ်ခါ၊ အရင်က ၂ ခါပါ၊ အခုမှ ဇော်က နေ့လည် တစ်ခါတည်း လုပ်တော့တာ၊ ရေချိုးရင်း တစ်ခါ၊ ည ၇ နာရီလောက် တစ်ခါ၊ ဟုတ်တယ်နော် ဇော် အိပ်ခါနီး တစ်ခါ၊ အရင်ကဆို အိပ်ခါနီး ညဘက်ဆို ၂ ခါလောက် လုပ်တာပါ။ အခု တစ်ခါဆို ဇော်က ဒေါင်းပြီ။ ခစ် ခစ် ခစ် တနေ့မှ ၈ ခါတည်း။

ပထမ တနေ့ကဆို ၁၀ ခါလောက် လုပ်ပြီးတော့ အမလေး မမရယ် တနေ့ကို ၈ ခါဆို နည်းတာမှမဟုတ်တာ၊ နည်းတာပေါ့၊ သူဘဲ မနားတမ်းလုပ်မယ်ဆို၊ ဘာလဲ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးမဟုတ်လား။

လုပ်ပေးချင်တာပေါ့ မမကလည်း၊ အခုတောင်မှ မတောင်တော့တာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆိုတော့ ဘာမတောင်ရမှာလဲ၊ တောင်တာပေါ့၊ မမသိတယ်၊ မမဟာလေးကို တောင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကြည့် ဒီလိုလေး ဒီလိုလေး အာငွေ့ပေးလိုက်ရင် တောင်လာပါလိမ့်မယ်၊ ကြည့်နေ ကြည့်နေ တွေ့လား။

တောက် . . ကျနော့်ကောင်ကလည်း ကျနော့်ကောင်၊ မမက အသာလေးကိုင်ပြီး အာငွေ့ပေးလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းထောင်လာပြန်ရော၊ အဲဒါကို မမက အဟုတ်ကြီးမှတ်လို့ တပြုံးပြုံး။ ကျနော့်မှာသာ လူက နုံးသထက်နုံးလာတာ၊ ကြာရင် မျိုးပြုန်းတော့မယ်။

“ မနက်ဖြန် ဒေါ်လေး ပြန်ရောက်မယ်တဲ့၊ ဇော် မနက်ဖြန်မနက် အိမ်ပြန်တော့နော် ”

မမက ခွဲခွာခါနီး ဝမ်းနည်းစကားဆိုပေမဲ့ ကျနော့်အတွက်ကတော့ ဝမ်းသာလိုက်တယ် ဖြစ်ချင်း။ဒါပေမဲ့ ဝမ်းသာတယ်ဆိုပြီး ထကလို့ကတော့မဖြစ်။ ဒီတော့

“ ဟင် ဒါဆိုဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ နောက် မမနဲ့ ဘယ်လို ထပ်တွေ့မလဲ၊ ဇော်က မမနဲ့ အဲလို အမြဲနေချင်တာ ”

နည်းနည်း ချွဲပြလိုက်တော့ မမက

“ မမလည်း နေချင်တာပေါ့၊ တခါတလေ အပြင်မှာ တွေ့တာပေါ့ ဇော်ရယ် ”

“ ဘယ်မှာတွေ့မှာလဲ ”

“ ဒါတော့ ဇော်ဖန်တီးပေါ့၊ ဇော်က ယောကျ်ားလေးဘဲဟာ ”

“ သိဘူး မမရာ၊ ဘယ်လိုဖန်တီးရမှာလဲ ”

“ အဲတော့၊ အဲဒါတော့ မမက ဘယ်သိမလဲ၊ မမအလုပ်က ဇော် ခေါ်တဲ့ နောက် လိုက်၊ ဇော်ချစ်တာခံ၊ အဲ့ဒါ မမအလုပ် ”

“ အာ မမကလည်း သူ့အလုပ် ကိုယ့်အလုပ် မခွဲခြားပါနဲ့၊ မမလည်း မမနည်းနဲ့ ဖန်တီး၊ ကျနော်လည်း ကျနော့်ဘက်က ဖန်တီးမယ်၊ ၂ ဖန်တီးတော့ ၂ ဖီးတန်တာပေါ့ ”

“ ဘာလဲ ၂ ဖီးတန် ”

“ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ၂ ယောက်စလုံး ဖန်တီးတော့ အခွင့်အလန်း ပိုများတာပေါ့လို့ ပြောတာ ”

“ သွားပါ၊ လူကို ချစ်လည်းချစ်ချင်သေး၊ အကြံဉာဏ်ကလည်း တုံးသေး ”

“ မတုံးပါဘူး မမကလည်း၊ မတုံးလို့ မမကို အဲ့လို ချစ်ရတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ အမယ် အမယ် လာသေးတယ်၊ ဒီက သူ့ကို သနားလို့ သိလား ”

“ အခု သနားရကြိုး နပ်သွားပြီမဟုတ်လား ”

“ ခစ် ခစ် သွား ဘာသနားရကြိုးလဲ၊ စကားကတော့ တတ်တယ်၊ လူကသာ . . . ”

“ ဘာ လူကသာလည်း၊ ကဲ လူကသာ အုံး လူကသာ အုံး ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဇော်နော် ဇော်၊ ပျော့လဖတ်ကြီးနဲ့ လူကို လာထိုးမနေနဲ့ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

ဒေါ်လေး ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့လည်း လူက ဒုံရင်း ဒုံရင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြသနာက တစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက်ပြီး လူက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတော့ ကိုယ့်ကောင်က အကျင့်ပါနေသလိုလို နေရင်းထိုင်ရင်း ထထ တောင်နေတဲ့ အဖြစ်။ နဲနဲလေး စိတ်မကူးလိုက်နဲ့ ကိုယ့်ကောင်ကတော့ ရယ်ဒီဘဲ။

မနက်မိုးလင်း မျက်စိ ၂ လုံးပွင့်တာနဲ့ မမကိုဘဲ သတိရနေတော့တာဘဲ။ မမက သတိရစရာတွေပေးခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သတိရတိုင်း သူ့နဲ့အတူ ကပ်ပါလာတဲ့ ဒုက္ခက ပြသနာ။ အဲ့ဒီ ဒုက္ခက ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဖြေရှင်းတာကို လက်မခံတော့။

ပြီးတော့ တပတ်လောက် မမနဲ့ မနားတမ်း ထရိမ်နင် ဆင်းလိုက်တာ တောင့်တင်းလာတဲ့ မာဆယ်ကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့တောင် ကိုယ်မယုံနိုင်။ မမသာတွေ့လို့ကတော့ မျက်ဖြူဆိုက်သွားနိုင်တယ်။ မမနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သင်တန်းပြန်တက်ဖြစ်တယ်။ တစ်ပတ်လောက် ပျက်ခဲ့တာမို့ မနည်းပြန်လိုက်ရတယ်။ မမကတော့ သင်တန်းမှာ တော်တော်ကြိုးစားပါတယ်။ တိုးရစ်ဂိုက် လုပ်မလို့တဲ့လေ။

ကျနော်ကသာ အီးယောင်ဝါး။ အခုထိ ဘာရည်ရွယ်ချက် မယ်မယ်ရရ မရှိသေး။ အဲဒါနဲ့ သင်တန်းအတူသွားရင်း မမကို

“ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ အတူ နေချင်သေးတယ် ”

“ အလိုတော် အခုမှ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိသေးလို့တုန်း ”

“ ၂ ရက်တောင်ရှိပြီ မမရ၊ မနက်တိုင်း ကျနော် ပြသနာ တက်နေတာ ”

မမက ဘာများလဲဆိုပြီး ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်တော့

“ ဟုတ်တယ် မမ၊ မနက်ဆို မမကောင်က ထောင်မတ်နေတာဘဲ၊ ပြီးတော့ မမ မမ နဲ့ အော်နေတာ ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ”

“ မမ မရယ်နဲ့၊ ဒီမှာ ဖီးလ်အပြည့်နဲ့ ပြောနေတဲ့ဟာ ”

“ အင်းပါ သိပါတယ်။ ဒီကလည်း အတူတူပါဘဲတဲ့ ရှင့် ”

“ ဟင် တကယ်လား မမ ”

“ အင်း ”

တိုးတိုးလေး အင်း လိုက်ရင်း ရှက်သလို ခေါင်းလေးငုံ့သွားတယ်။ မမအမူအရာကိုကြည့်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်က တင်းကနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အင်း ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒါကို သိလို့ တင်းတင်း ဝတ်ခဲ့တာ။

“ မမ၊ အခုတောင် ဖြစ်နေပြီ သိလား ”

မမက နားမလည်သလို မော်ကြည့်တော့၊ ဘေးဘီ ဝဲယာကို အသာအကဲခတ်ရင်း မမတင်ပါးနဲ့ အသာထိ ပြလိုက်တယ်။

“ တွေ့လား ”

“ အယ် ဇော်ကတော့ လွန်တယ်ကွာ လမ်းမကြီးမှာ ”

“ အဲဒါပြောတာပေါ့ မမရ၊ တွေ့ချင်ပါပြီဆိုမှ ”

“ ဘယ်မှာ တွေ့မလို့လဲ ”

“ အဲဒါမသိလို့ပေါ့ မမရာ၊ အခုလောလောဆယ် စဉ်းစားမိတာဆိုလို့ တည်းခိုခန်းဘဲရှိတယ်၊ သွားမလား မမ ”

“ အာ . . . ”

မမ အာကနဲ ဖြစ်ပြီး အသံတိတ်သွားတယ်။

“ ကျနော် ”

ရှင်းပြမယ်လုပ်တော့ မမက

“ မမ ဟိုတယ်ထဲ မဝင်ရဲဘူး၊ ရှက်တယ်၊ နောက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်တွေ့သွားရင် သေပြီ ”

ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တယ်၊ မမပြောတာ မှန်တယ်။ မကောင်း။ ဒီအချိန်မှာ ကျွိကနဲ ဘတ်စ်ကားက မှတ်တိုင်ကို ဆိုက်လာတော့ ကမန်းကတမ်း ၂ ယောက်သား ဘစ်ကားပေါ် အပြေးလေး တက်လိုက်တယ်။ ၂ ယောက်သား ကားပေါ်မှာ စကားမပြောမိကြ၊ အတွေးကိုယ်စီနဲ့။ ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း

“ မမ ”

တလမ်းလုံး စဉ်းစားခဲ့မျှ မမကို ထုတ်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

“ ဒီလိုလုပ်လေ၊ သင်တန်းပြီးရင် မြို့ထဲဘက်လျှောက်မယ်၊ အဲဒီမှာ ဟိုတယ်တစ်ခုခုတော့ တွေ့မှာဘဲ၊ ကျနော်အထဲဝင်ပြီး အခြေအနေကြည့် အခန်းငှားလိုက်မယ်၊ မမက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆိုင်မှာ ခဏထိုင်စောင့်၊ ပြီးရင် ကျနော် မမကို လာခေါ်မယ်၊ ဒီတော့မှ မမက ကမန်းကတမ်း ဝင်လာခဲ့ပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား ”

မမက ချက်ခြင်း ဘာမှပြန်မပြော၊ စဉ်းစားနေပုံရတယ်၊ အတော်လေးကြာမှ

“ အခန်းရရင် အခန်းကို သွားကြည့်အုံး၊ သေသေချာချာ သော့ဖွင့်၀င်ကြည့်ခဲ့၊ တော်ကြာ အထဲရောက်မှ အခန်းဘယ်မှာလဲ လိုက်ရှာနေရင် . . . ”

“ အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ ကျနော်သိပါတယ် ”

မမ စကားမဆုံးခင် ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ ဟုတ်ပြီ အဆင်ပြေပြီ။

“ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ဟိုတယ်မရှာနဲ့၊ ကောင်းကောင်းလေးရှာ ”

“ အင်းပါ၊ မမလည်း လိုက်မှာဘဲဟာ၊ မမလည်းကြိုက်မှ ကျနော် အထဲဝင်မေးလိုက်မယ်လေ ”

“ ပိုက်ဆံရောပါရဲ့လား ”

“ ပါတယ် မမ၊ လောက်မယ်ထင်ပါတယ်၊ ဒါနဲ့ မမ အပြန်နောက်ကျလို့ ဖြစ်ပါ့မလား ”

“ ဘယ်အချိန် ပြန်မှာမို့လဲ ”

“ မမ နေလို့ရသလောက်ထိပေါ့ ”

“ အင်း မှောင်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ၆ နာရီလောက်ပြန်ရင် အိမ်ကို ၇ နာရီလောက်ရောက်မှာပေါ့၊ ၆ နာရီ ပြန်မယ်လေ၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း မမသဘောဘဲ၊ သင်တန်းက ၃ နာရီပြီးမှာ၊ ဟိုတယ်ရောက်ရင် ၄ နာရီလောက်ရှိပြီဘဲထား၊ ၂ နာရီလောက်ဘဲ အချိန်ရမှာ၊ အချိန်က နဲနဲလေး ”

“ နဲမနေနဲ့၊ ဒါတောင် သင်တန်းပြီးရင် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘာညာ ရွှီးရအုံးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခဏခဏတော့ ဒီလိုသွားလို့ မဖြစ်ဘူး ”

“ အင်းပါ၊ ကျနော်လည်း အမြဲတမ်း အဲ့လို ထောမနေဘူး၊ နောက်တခေါက်ဆိုရင်တော့ ခြုံတိုးရတော့မယ်နဲ့တူတယ် ”

“ ဇော်နော် ဇော်၊ မမ ဘယ်တော့မှ အဲ့လိုမသွားဘူး၊ ဒါဘဲနော်၊ အခုတည်းက ပြောထားမယ်၊ ဇော့်ကို ချစ်တာချစ်တာဘဲ၊ မမကို အဲလိုမဟုတ်က ဟုတ်က နေရာတွေ ဘယ်တော့မှ ခေါ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ ”

“ အင်းပါ သိပါတယ်၊ မမကလည်း၊ ကျနော် အဲလိုလုပ်ပါ့မလား၊ ဒီလောက် ဖြစ်တာ၊ မနက်ဖြန်သင်တန်းမရှိဘူး၊ အဖိုးအဖွားတွေဆီ အမွေသွားတောင်းပြီး တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပစ်လိုက်မယ် ”

“ ဟွန်း အဲဒါ ရုပ်ရှင်ထဲမှာဘဲ ရမယ်၊ ပေါက်တတ်ကရတွေ လျှောက်မပြောနေနဲ့၊ သင်တန်းရောက်ပြီ ”

သင်တန်းပြီးတာနဲ့ ၂ ယောက်သား မြို့ထဲဘက်လျှောက်လာတယ်၊ မျက်စိက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်။

“ လာ လာ မမ၊ ဒီကနေ အပေါ်ဘက်တက်မယ်၊ ဒီလမ်းမှာ ဟိုတယ်တွေများတယ် ”

လမ်းမကြီးဘက်ကို ရောက်တော့ ကွေ့ဝင်လိုက်တယ်။

“ ခဏ ဇော် ခဏ ”

“ ဘာလဲ ”

မမက စတိုးဆိုင်တစ်ခုတည်း လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။

“ မမ ဘာဝယ်လို့လဲ ”

“ ဒီမှာလေ နေကာမျက်မှန်တစ်ခုလောက် ဝယ်မလို့ ”

အပေါစား အလှတပ် နေကာမျက်မှန်လေးတွေ ကိုင်ကြည့်ရင်းပြောတယ်။

“ ဘာလုပ်ဖို့လဲ မမ ”

“ ဟိုတယ်ထဲဝင်ရင် တပ်ထားဖို့လေ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း ကောင်းတယ်၊ ခပ်ကြီးကြီးလေးဆို ကောင်းမယ် ”

မမက ဟိုဟာတပ် မှန်ကြည့်လိုက်၊ ဒီဟာတပ် မှန်ကြည့်လိုက်နဲ့ တပ်ကြည့်ပြီးတော့

“ ဇော် ဒီဟာလေးရော ”

“ အင်း မဆိုးဘူးမမ၊ ဇီးကွက်လေး ကျနေတာဘဲ ”

“ သွား ”

ဆိုပြီး ပြန်ထားမယ်အလုပ် ကျနော်က

“ အလကား စတာပါ မမရာ၊ မဆိုးပါဘူး၊ တပ်လိုက်တာ ရုပ်ပြောင်းသွားတယ်၊ ဒါဘဲယူလိုက်ပါ ”

“ တကယ်လား ”

“ တကယ်ပါ မမရ၊ ပြန်တပ်ကြည့်အုံး ”

“ အင်း မဆိုးပါဘူးမမ၊ သိပ်အမဲကြီးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဂိုင်းလည်းနဲနဲကြီးတော့ လူလည်း နဲနဲရုပ်ပြောင်းသွားတာပေါ့ ”

“ ပေး မမ၊ ကျနော် ပိုက်ဆံသွားပေးလိုက်မယ် ”

“ အင်း မမ ဟိုအရှေ့ကနေ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်အုံးမယ် ပြီးရင် လိုက်ခဲ့ ”

“ အင်း အင်း ”

ပိုက်ဆံပေးရင်း ကောင်တာက ဦးလေးကြီးကို

“ ဦးလေး၊ ဒီနားမှာ တည်းခိုခန်းတွေ မရှိဘူးလား ”

ဦးလေးကြီးက ကျနော့်ကို သေသေချာချာကြည့်ပြီး

“ အင်း ဒီဘက်ကိုသွား ပထမဆုံတွေ့တဲ့လမ်းမှာ ညာဘက်ချိုးလိုက် ၂ လမ်းလောက်ကျော်ရင်တည်းခိုခန်း တစ်ခုရှိတယ် ”

“ ဪ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးဘဲ ဦလေး ”

တည်းခိုခန်း နေရာသိတော့ ကမန်းကတန်း မမဆီကိုသွားပြီး

“ ဖုန်းဆက်ပြီးပလား မမ၊ အဆင်ပြေလား ”

“ အင်း၊ ပြေပါတယ် ”

“ ဒါဆို လာ မမ၊ ဒီဘက် ”

“ ဒီဘက်သွားမှာဆို ”

“ မဟုတ်ဘူး မမ၊ ဆိုင်က ဦးလေးကြီးကို မေးတော့ ဒီ ၂ လမ်းကျော်လောက်မှာ ရှိတယ်တဲ့ ”

“ ရော့ မျက်မှန် တပ်ထားလိုက်လေ ”

“ အာ အခု မတပ်ပါဘူး၊ အထဲဝင်ခါနီးမှ တပ်မှာ ”

လှမ်းယူပြီး မမက သူ့အိပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ဦးလေးကြီးပြောတဲ့ အတိုင်း ၂ လမ်းလောက်ကျော်တော့

“ ဟော တွေ့ပြီ၊ အဲဒါဘဲ ”

“ လာ မမ အရှေ့က ဖြတ်လျှောက်ကြည့်ရအောင် ”

တည်းခိုခန်းရှေ့က ဖြတ်လျှောက်ကြည့်တော့ ကောင်တာမှာ လူတစ်ယောက်ထိုင်နေတယ်၊ တခြားဘယ်သူမှ မတွေ့။

“ မဆိုးပါဘူးနော် မမ ”

“ အင်း ”

“ မမ ဟိုအအေးဆိုင်မှာ ခဏထိုင်စောင့်၊ ကျနော် သွားမေးလိုက်မယ် ”

“ အင်း သေချာအောင်လည်း လုပ်လာအုံး ”

“ အင်း၊ မမကို အအေးဆိုင် လိုက်ပို့ရမလား ”

“ ရတယ် မမဟာ မမသွားမယ် ”

မမနဲ့ ခွဲပြီး တည်းခိုခန်းဘက် ပြန်အလှည့် ကျနော့် အရှေ့တင် စုံတွဲတစ်တွဲ ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်။ ကျနော်လည်း အဝရောက်တော့ စုံတွဲက ကောင်တာမှာ၊ ကောင်မလေးက အထဲကို ဆက်ဝင်သွားပြီး၊ ကောင်လေးက ကောင်တာက လူနဲ့ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းပြောလို့၊ ပြီးတော့ ကောင်တာကလူ ကမ်းပေးတဲ့ သော့ကို ယူပြီး သူ့ကောင်မလေးနောက် ပြေးလိုက်သွားတယ်။ အလဲ့၊ အထာသိတဲ့သူများကြတော့လည်း ဟုတ်နေတာဘဲ။ ဒီတော့ ကျနော်လည်း ခပ်တည်တည်နဲ့

“ အခန်းရှိသေးလား အစ်ကို ”

ကောင်တာက လူက ကျနော့်ကို မမြင်ဖူးသလို သေချာကြည့်တယ်၊ သူဘာဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ရိပ်မိသွားတော့

“ ကျနော် အခုမှလာဖူးတာ၊ ဘော်ဘော်တစ်ယောက် ညွှန်လိုက်လို့ ”

“ လောလောဆယ်တော့ အခန်းလွတ်မရှိဘူး ညီလေး ”

“ ဟာဗျာ ”

“ နောက်ခါဆို ဖုန်းကြိုဆက်လိုက်လေ ညီလေး၊ ဒီမှာ ကဒ်ယူသွား ”

“ တကယ်မရှိတော့တာလား အစ်ကို ”

“ တကယ်ပါ ညီလေးရာ၊ ဒီမှာကြည့် ”

သူ့အနောက်က သော့ချိတ်ထားတဲ့ ဘောကို ပြတယ်။

“ ဒါပေမဲ့ ၅ နာရီလောက်ဆို တစ်ခန်းအပ်စရာရှိတယ်၊ ပြန်ရှင်းမှာနဲ့ဆို ၅ နာရီခွဲလောက် ပြန်လှည့်ခဲ့ပါလား ”

“ မဖြစ်ဘူးဗျ၊ ၅ နာရီခွဲဆို နောက်ကျနေပြီ၊ တခြား ဒီနားမှာ ဘယ်မှာရှိသေးလဲ ”

“ ဒီနားမှာတော့ မရှိဘူးဗျ။ ရွှေဂုံတိုင်ဘက်သွားမလား၊ ကျနော် ဖုန်းဆက်မေးပေးမယ် ”

ကျနော်တွက်ကြည့်တော့ အချိန်မရှိတော့၊ အခုတင် ၄ နာရီနီးပါးရှိပြီ၊ မမက ၆ နာရီလောက် ပြန်မယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့။

“ နေပါစေတော့ အစ်ကိုရာ၊ အချိန်မရတော့ဘူး၊ နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့ ”

ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး တည်းခိုခန်းက ပြန်ထွက်လာတယ်။ မမဆီရောက်တော့ ဘာမှမပြောနိုင်၊ မမသောက်နေတဲ့ အအေးခွက်ကို လှမ်းယူပြီး မော့ချလိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲက မငြိမ်း။ တောက် . .

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ အခန်းလွတ် မရှိတော့ဘူးတဲ့ မမရာ ”

“ မရှိတာလည်း ကောင်းတာဘဲ ဇော် ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ အခန်းရလည်း ဘာလုပ်မလဲ ကမန်းကတမ်းနဲ့ အချိန်ကလည်း ရတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ် ဇော်သာ နေရာကောင်းကောင်း စုံစမ်းထားလိုက်၊ နောက်တစ်ပတ် သင်တန်းမရှိတဲ့နေ့ ဇော်နဲ့ တနေ့လုံးနေမယ် မကောင်းဘူးလား ”

“ မနက်ဖြန် သင်တန်းပိတ်တာဘဲ ”

“ အာ မနက်ဖြန်တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒေါ်လေးဆီ သွားရမယ်၊ ဒေါ်လေး ခေါ်ထားတယ် ”

“ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ”

“ သိဘူးလေ၊ သူ့တူမကို လွမ်းလို့နေမှာပေါ့ ”

“ သဘက်ခါရော ”

“ နောက်တစ်ပတ်လုပ်ကွာ၊ ခဏလောက်အောက်ထားလိုက် နော် ဇော်ရာ ”

“ ဟိုတယ်ဘဲ သွားမယ်နော် နောက်တပတ်လည်း ”

“ အင်းပါ၊ ဒီမှာလေ မတွေ့ဘူးလား၊ ရုပ်ဖျက်ကရိယာ ”

မမက ပြောပြောဆိုဆို အိပ်ထဲက မျက်မှန်ကို ထုတ်တပ်ပြတယ်။ မမပုံကိုကြည့်ပြီး

“ ဟီး ဟီး ”

“ ဘာရယ်တာလဲ ”

“ မမက မျက်မှန်နဲ့ ချစ်စရာလေး ”

“ ချစ်စရာလေးဆိုပြီး ရယ်စရာလား ”

“ ရယ်မှာပေါ့ မမက မှန်ကတံဆိပ်မှ မဖြုတ်တာ ”

မမက မျက်မှန်ကို ဖြုတ်ကြည့်ပြီး

“ အဲတော့ အခန်းမရတာ ကောင်းတာဘဲ၊ အခန်းရရင် ကမန်းကတမ်းနဲ့ မျက်မှန်ကြီးတပ်ပြီး ဝင်သွားမှ အရှက်လုံးလုံးကွဲမှာ ခစ် ခစ် ခစ် . . ရော့ ဖြုတ်ပေး ”

“ ဒါပြီးရင် ဘယ်သွားမလဲ ”

“ သွားတော့ဘူးကွာ ပြန်မယ် ”

“ မမ အအေး ထပ်သောက်အုံးမလား ”

ကျနော်သောက်လိုက်လို့ ကုန်သွားတဲ့ သူ့အအေးခွက်ကို ပြရင်းပြောတော့

“ ဟင်အင်း သောက်တော့ဘူး ”

“ အင်း ဒါဆိုလည်း သွားမယ်၊ ညီလေးရေ ဒီမှာ ပိုက်ဆံလာယူဟေ့ ”

တဆက်တည်း စားပွဲထိုးကောင်လေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ အတော်ဘဲ၊ ဒီအချိန်ဆို ဘတ်စ်ကားက ကြပ်ပြီဆိုတော့။

===============================

“ ဟဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် သားဆီဖုန်းဆက်တယ် ”

အိမ်ထဲလှမ်းဝင်ဝင်ချင်း အမေ့ပြောကြောင့် ဘယ်သူမှန်း ချက်ချင်းသိပေမဲ့

“ ဘယ်သူတဲ့လဲ အမေ ”

“ ဘယ်သိမလဲ၊ နာမည်မပြောဘူး တော်ရေ့၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြော သင်တန်းကတဲ့ ”

“ ဘာကိစ္စတဲ့လဲ ”

“ ဟဲ့ ကျုပ်က ဘယ်သိမလဲ၊ ဘာကိစ္စလဲ မေးတော့ နောက်မှ ပြန်ဆက်လိုက်ပါ့မယ်ရှင်တဲ့ ”

အမေစိတ်မရှည်သလို မဲ့ရွဲ့ပြီးပြောတဲ့ အပြောကို ကျနော်က ရယ်ရင်း၊ အကြံရတာနဲ့

“ သင်တန်းကြေး အကြွေးတောင်းတာလား မသိဘူး အမေ ”

“ ဟဲ့ နင်က သင်တန်းကြေး မပေးရသေးဘူးလား ”

“ ပေးပြီးပါပြီ အမေရ၊ အခု ဒီတစ်လအတွက် တောင်းတာလားမှ မသိတာ ”

“ ဒါဆိုလည်း နောက်တစ်ပတ် သင်တန်းတက်ရင် ယူသွား ”

“ အခုပေးထားလေး အမေ ”

“ မပေးထားဘူး၊ နင့်လက်ထဲ ပိုက်ဆံထည့်ထားရင် ကြာကြာခံတာခမဟုတ်ဘူး၊ သင်တန်းသွားတဲ့နေ့မှ ငါ့ဆီကတောင်း ”

“ ဟုတ် ”

အား ဟား . . အကြံကောင်းတော့ တစ်ချက်၊ ငွေလိုနေတာနဲ့ အတော်ဘဲ။ မမနဲ့ ဟိုကိစ္စအတွက် သုံးရအုံးမယ်ဆိုတော့။

ကမန်းကတမ်းအခန်းထဲ ဝင်ပြီး မမဆီ ဖုန်းကောက်လှည့်လိုက်တယ်။ ဘာများအရေးကြီးလို့ပါလိမ့်။ မဆက်စဖူး၊ အိမ်သာထဲက ရေများ ကုန်နေလို့လား။ ဟိုတခါ ဖုန်းနံပါတ်ပေးတုန်းက ပေါက်ကရပြောထားတာ ပြန်သတိရပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြုံးမိတယ်။ ထင်တဲ့အတိုင်း မမ ဖုန်းကိုင်တယ်။

“ မမလား ”

“ အင်း ”

“ အရေးကြီးလို့လား ”

“ ပြောစရာရှိလို့ ”

“ ပြောလေ ”

“ အခုပြောလို့ မဖြစ်သေးဘူး၊ ညကြ ဆက်လိုက် ”

“ အင်း ဘယ်အချိန်လဲ ”

“ ၉ နာရီလောက် ”

“ အင်း ”

“ ဒါဆို ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် ”

ဖုန်းချပြီးမှ သတိရလိုက်တယ်၊ ဘာများအရေးကြီးပါလိမ့်၊ နဲနဲပါးပါး အရိပ်အမွက်လောက်တောင် မမေးလိုက်ရ။ အခုမှ စိတ်ထဲက ခုလုခုလုကြီး ဖြစ်လာတယ်။ မမ ဘာများအရေးကြီးလို့ပါလိမ့်။ ဟိုတယ်ကို မလိုက်တော့ဘူးလို့များ ပြောမလို့လားမသိ။ အဲဒီအတွေး ခေါင်းထဲဝင်လာမှ လူက နေမထိထိုင်မသာ ပိုဖြစ်သွားတယ်။ ၉ နာရီထိုးတာနဲ့ ဖုန်းကောက်လှည့်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဘဲ တဖက်က ပြန်ထူးသံကြားလိုက်တော့

“ မမ ”

“ တခါတည်း အဲဒါမျိုးဆို အင်မတန် တိကျ ”

“ မမ ဘဲပြောတော့ ၉ နာရီဆို ”

“ သိတယ် သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ၉ နာရီထိုးခါနီးကတည်းက ဖုန်းနားထိုင်စောင့်နေတာ၊ အချိန်တိကျတတ်မှန်းသိလို့ ”

“ အရေးကြီးတယ်ဆို ”

“ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ပြောစရာရှိလို့ပါဆို ”

“ ဘာလဲဟင် မမ ”

“ ဇော် မနက်ဖြန် အင်တာဗျူးရှိတယ်၊ အဲဒါ လာနိုင်မလား မေးမလို့ ခစ် ခစ် ”

“ ဘာ အင်တာဗျူးလဲ မမ ”

“ အင်တာဗျူး ဆိုမှတော့ လူကို ဗျူးမှာပေါ့ ခစ် ခစ် ”

“ ဘယ်သူက ဘာအတွက် ဗျူးမှာလဲ ”

“ ခစ် ခစ် ကဲ ပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့ မမ ဒေါ်လေးတို့အိမ်သွားတယ်လေ၊ ဇော့်ကို ပြောထားတယ် မဟုတ်လား ”

“ အင်း အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ”

“ အဲဒါ ဒေါ်လေးက ဇော်နဲ့အကြောင်းကို သိသွားပြီ ”

“ ဟင် မမက ပြောပြလိုက်လို့လား ”

“ အင်း၊ ဒေါ်လေးက နင် ငါ့အိမ်မှာ လာအိပ်တုန်းက နင့်တစ်ယောက်တည်း လာအိပ်တာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါသိတယ်တဲ့၊ ဘယ်သူနဲ့ လာအိပ်လဲ ဆိုတာ ငါ့ကို မှန်မှန်ပြောဆိုလို့ ”

“ ဒေါ်လေးက ဘယ်လိုသိတာလဲ ”

“ မမလည်း မသိဘူး၊ သူ့အိမ်မှာ ခြေရာလက်ရာ ပျက်လို့ဘဲလား၊ အိမ်နားက တစ်ယောက်ယောက်ပြောလို့ဘဲလား မမလည်းမသိဘူး၊ သူလည်း မပြောပြဘူး ”

“ အဲဒါ မမက မလိမ်လိုက်ဘူးလား ”

“ ဒေါ်လေးဆိုတော့ မလိမ်တော့ဘူး၊ အမှန်အတိုင်းဘဲ ပြောလိုက်တယ် ”

“ ဒေါ်လေးဆို ဘာဖြစ်လို့ . . . ”

“ ဪ ဇော်ကလည်း၊ ဒေါ်လေးက မေမေ့ညီမ အငယ်ဆုံး၊ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မမနဲ့ သူငယ်ချင်းလို နေလာတာ၊ မမကို အချစ်ဆုံး၊ နောက် ဒေါ်လေးနဲ့ မမက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အကြောင်းသိ ”

“ အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ”

“ ဆိုင်တာပေါ့၊ ဒေါ်လေးက တခြားသူတွေလို မဟုတ်ဘူး၊ အရာရာကို လက်တွေ့ကျကျဘဲ စဉ်းစားတာ၊ မမနဲ့ စိတ်ချင်းတူတယ် ”

“ မမနဲ့ ဘယ်လို စိတ်ချင်းတူတာလဲ ”

“ ဪ ဇော်ကလည်း မမနဲ့ ဒီလောက်ပေါင်းနေပြီး မမအကြောင်း မသိဘူးလား၊ မမက အီစီကလီတွေ မလုပ်တတ်ဘူး၊ လုပ်ချင်တာဆို လက်တွေ့ကျကျ လုပ်လိုက်တာဘဲ၊ ဒါတောင် မသိဘူးလား ”

“ ဟီး အခုမှ သေချာသိတော့တယ် မမရ၊ အစက ထင်ရုံထင်တာ၊ မမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ တမျိုးဘဲလို့ ”

“ အမယ် မသိပါဘူးနော်၊ အခုမှ ရောမချနဲ့ ”

“ မချပါဘူး မမရဲ့၊ ကျနော်က အဲလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိတာကို ကြိုက်တာ၊ တခြားမိန်းကလေးတွေလို မူလဂျီမာလဂျီ လုပ်ပြီး အီစီကလီ ပြနေတာမျိုးဆို မကြိုက်ဘူး ”

“ အမယ် အမယ် ဇော်က အဲဒါမျိုးတွေ့ဖူးလို့လား ”

“ ကိုယ်တိုင်တော့ ဘယ်တွေ့ဖူးမလဲ၊ ကျနော့် သူငယ်ချင်း ရည်းစားတွေဆို အဲလိုမျိုး၊ ဘာတွေမှန်းမသိပါဘူး မမရယ် ရှုတ်ရှက်ခတ်နေတာဘဲ၊ စိတ်ညစ်စရာကြီး ”

“ ရည်းစားထားတာ ချစ်လို့ထားတာဘဲ ဇော်ရယ်၊ စိတ်ညစ်နေရရင် ဘာလုပ်ဖို့ ထားမလဲ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အစွမ်းကုန်ချစ်ပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား၊ ချစ်လို့ မမအပျိုဘ၀ ဇော့်ကို ပေးလိုက်တာပေါ့ ”

“ ဇော့် လူပျိုဘဝလည်း မမကို ပေးလိုက်တာဘဲဟာ ”

“ အမယ် သူကများ နာရတယ်ရှိသေး ”

“ နာတာပေါ့ မမရ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်တုန်းကလေ အောက်တောက်တောက်နဲ့ နာတယ် မမရ၊ မမရာ မနာဘူးလား ”

“ နာတာပေါ့၊ မှတ်မိလား အဲဒီတုန်းက သွေးတွေ တွေ့ပြီး မမလေ အရမ်းဝမ်းနည်းသွားတာ၊ သွားပြီ၊ ငါ့အပျိုဘဝလေးတော့ သွားပြီပေါ့လေ၊ နောက်မှ ငါကျေနပ်လို့ ပေးလိုက်တာဘဲလေဆိုပြီး စိတ်ဖြေလိုက်ရတာ ”

“ အင်း မှတ်မိတယ် မမ၊ မမငိုတော့ ကျနော် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိဘူး၊ ဆောရီး ဆောရီးလို့ဘဲ ပြောရမလား၊ အုံဖွ အုံဖွ ဆိုပြီး မန်းမှုတ်ပေးရမလား၊ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းတောင် မသိဘူး ”

“ သွား . . ဇော်ကတော့လေ ပြောလိုက်ရင် ခစ် ခစ် ”

“ အဲဒီနောက်ပိုင်း မမရော ဇော်ရော ကောင်းချက်ကတော့ လန်ထွက်နေတာဘဲနော် မမ ”

“ အင်း ”

“ သိလား မမ၊ ဇော်လုပ်တိုင်း မမ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်လို့ အော်တာလေ၊ အရမ်းကြိုက်တာဘဲ ”

“ လာပြီ၊ ဇော် နော် ရှက်စရာတွေ လာမပြောနဲ့ ”

“ တကယ်ပြောတာ မမရ၊ အဲလို မမက ကောင်းတယ် ပြောလေ ဇော်က ပိုလုပ်ချင်ဘဲ ”

“ မမ မအော်ပါဘူးနော် ”

“ အော်ပါတယ် မမရ၊ အော်တာမှ အကျယ်ကြီး ”

“ သိပါဘူး၊ အဲဒီအချိန်ဆို မမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်းကို မသိတော့ဘူး ”

“ ကျနော် လုပ်တာ ကောင်းလို့ပေါ့နော် မမ ”

“ သိပါဘူးဆို ”

“ သိပါတယ်၊ ကောင်းတယ်ပြောပါ မမကလည်း လုပ်ရတဲ့သူ အားရှိအောင် ”

“ လူလည်လေးနော် ”

“ ပြောပါ မမရာ ”

“ အင်းပါ ကောင်းပါတယ် ဇော်လုပ်တာ အရမ်းကောင်းပါတယ်ရှင်၊ ကဲ ကျေနပ်လား ”

“ အသဲထဲထိကို ခိုက်သွားတာလည်း ထည့်ပြောအုံးလေ မမ ”

“ ဟုတ်ပါတယ်ရှင်၊ အသဲထဲထိ ခိုက်သွားပါသတဲ့ရှင့် ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး အဲလိုတွေကြောင့် မမကို ချစ်ရတာ၊ အခုတောင် တွေ့ချင်လာပြီ ”

“ ဟေ့ ဟေ့ နေပါအုံး သူလုပ်တာနဲ့ စောစောက ပြောတာတောင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်းတောင် မသိဘူး ”

“ အဲ ဟုတ်သားဘဲ ဒေါ်လေးသိသွာတော့ ဘာဖြစ်လဲ အဲ အဲ နေအုံး မမကို ဇော်တစ်ခုပြောမလို့ ”

“ ဘာလဲ ”

“ နောက်တပတ် တွေ့ဖို့ကိစ္စလေ၊ ဇော်စုံစမ်းထားတာ ဟိုတယ်တွေ ၄ – ၅ ခုရှိတယ်၊ မမကို သင်တန်းတက်တဲ့နေ့မှ ပြမယ်၊ အဲဒီထဲက မမကြိုက်တာ ရွေး ”

“ အဲဒီဟိုတယ်က အခု လိုချင်မှ လိုတော့မှာ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ့ ”

“ ဪ ဇော်ကလည်း၊ ဒေါ်လေးက မေးတော့ မမက အကုန်ပြောပြလိုက်တာ မနေ့က ဟိုတယ်ရှာတဲ့ ဇာတ်လမ်းထိ ”

“ အဲဒီတော့ ဒေါ်လေးက မမကို ဘာပြောလဲ ”

“ ဒီလောက်တောင် နံ့ရသလားဆိုပြီး ပေါင်တွင်းကြော ဆွဲလိမ်တာပေ့ါ ”

“ အရမ်းနာသွားလား မမ ”

“ အင်းပေါ့၊ ပေါင်ရင်းမှာဆို ညိုမဲသွားတာဘဲ ”

“ အရမ်းနာသွားလား မမ၊ တွေ့မှ ပျောက်သွားအောင် ဇော် အာငွေ့ပေးပြီး ကုပေးမယ်နော် ”

“ တကယ်လား ”

“ အင်း တကယ်ပေါ့ ”

“ ဒီလိုမှန်းသိရင် အများကြီး ဆွဲလိမ်တာ ခံလိုက်ပါတယ် ခစ် ခစ် ”

“ ဟင် တကယ် မဟုတ်ဘူးလား ”

“ တကယ်တော့ တကယ်ပေါ့၊ သိပ်မနာပါဘူး၊ မမက အတင်းအော်တော့ သူက တအား မလုပ်တော့ဘူးပေါ့.. ”

“ ပြီးတော့ရော ”

“ ပြီးတော့ ရှင်းပြတာပေါ့၊ သိတယ်မဟုတ်လား၊ ချစ်သူချင်းဆိုတော့ ဒီလိုဘဲ ဖြစ်တတ်တာဘဲဟာ၊ ပြီးတော့ မမအကြောင်းလည်း သူသိတော့ သိပ်တော့မပြောပါဘူး၊ သူ့တုန်းကလည်း ဒီလိုဘဲဟာကို ”

“ သူ့တုန်းက ဘယ်လို ဒီလိုဘဲလဲ ”

“ အာ ဇော်ကလည်း သူ့အကြောင်းမမ မပြောချင်ပါဘူး၊ ကိုယ့်အကြောင်းဘဲ ကိုယ်ပြော ”

“ အင်းပါ၊ ဒီတော့ သူကဘာပြောလဲ ”

“ နင်တို့ ဒီလောက်ဖြစ်နေကြရင် ဟိုတယ်တွေ ဘာတွေ လျှောက်မသွားနေကြနဲ့တဲ့၊ လူတွေ သိပြီး နာမည်ပျက်မှ ပိုဆိုးမယ်တဲ့၊ တွေ့ချင်ရင် ငါ့အိမ်မှာဘဲ လာတွေ့ကြတဲ့၊ နင့်ကောင်လေးကို အရင်ခေါ်လာအုံးတဲ့၊ ငါသဘောတူမှ ပေးတွေ့မှာတဲ့၊ ငါသဘောမတူရင်တော့ နင်ဖြတ်ပစ်ရမယ်နော်တဲ့ ”

“ ဟာ မမကလည်း သဘောမတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ”

“ အင်းလေ ဒါကြောင့် မမ ပြောလိုက်တယ်၊ ဒေါ်လေး သဘောတူတူ မတူတူ မမကတော့ ဇော့်ကိုဘဲ ချစ်တာလို့ ”

“ ဒီတော့ သူကဘာပြန်ပြောလဲ မမ ”

“ မနက်ဖြန် ခေါ်လာခဲ့တဲ့ ”

“ အင်တာဗျူးပေါ့လေ ”

“ အင်း အင်တာဗျူး၊ တူမပေးမဲ့ အင်တာဗျူး ခစ် ခစ် ခစ် ”

“ ဒါဆို ဘယ်အချိန်သွားကြမလဲ ”

“ မနက် ၁၀ နာရီလောက် လမ်းထိပ်မှာဆုံမယ်လေ၊ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း မုန့်လေးဘာလေး ဝယ်ပြီး သွားတာပေါ့၊ အင်း အင်း ရွှေပုဇွန်ဆိုကောင်းမယ်၊ သူကြိုက်တယ် ”

“ အင်း ဒါဆို မနက်စာလည်း မမနဲ့ဘဲ အပြင်မှာစားမယ်လေ ”

“ အင်း ဒံပေါက်သွားစားကြမယ်လေနော် ဇော် ”

“ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် မမ ဒေါ်လေးအတွက်ပါ ဝယ်သွားတာပေါ့ ”

“ ရေလည်ဖားတော့မယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ”

“ ဟီး ဟီး ပေါ်တင်ကြီးများ ဖြစ်သွားမလားမသိဘူး၊ မျက်နှာတော့ အပူသား မမရ၊ ဒါနဲ့ ဟိုရောက်ရင် သူ့ကို ဘာပြောရမလဲ ”

“ How are you Aunty လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေါ့ ခစ် ခစ် ”

“ ဟောင်းတာယူ၊ သစ်တာငါ့ပေး လို့လား ”

“ အင်း အဲ ဟုတ်ဘူး ဟုတ်ဘူး တူမ ငါ့ပေးလို့ . . ခစ် ခစ် ခစ် ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ”

——————————–

လက်ဆောင်ထုပ်တွေ ဆွဲပြီး ခြံတံခါးဝရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှမတွေ့၊ တံခါးဝက ခေါင်းလောင်းလေးကို တီးပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မထွက်လာ၊ သော့ကလည်း ခတ်လို့။

“ ဒေါ်လေး အပြင်သွားလား မသိဘူး၊ အဲ နေအုံး နေအုံး အိပ်ထဲမှာ သော့ရှိသေးတယ်ထင်တယ် ”

ပြောရင်း သူ့အိပ်ကို ဟိုနှိုက် ဒီနှိုက် နှိုက်လိုက်တော့ သော့ကထွက်လာတယ်။

“ တော်သေးတာပေါ့၊ ပါလာသေးလို့ ”

ဆိုပြီး လက်လျှိုလို့ သော့ဖွင့်တယ်။ ခြံတခါးပွင့်တာနဲ့ အိမ်ထဲလှမ်းဝင်ရင်း ဒေါ်လေး ဒေါ်လေးလို့ လှမ်းအော်ပေမဲ့ တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်၊ အိမ်တံခါးကြီးပါ သော့ခတ်လို့။

“ အပြင်သွားတယ်ထင်တယ်၊ လာ အိမ်ထဲမှာ စောင့်မယ် ”

ဆိုပြီး လက်ကျန်သော့ကို သူ့သော့နဲ့ ဖွင့်တယ်။ တဆက်တည်း ကျနော့်ကို

“ ဇော် ခြံတံခါး သော့သွားပြန်ခတ်လိုက်လေ ”

“ အင်း အင်း ”

လက်ထဲက ဆွဲလာတဲ့ အထုပ်ကို အပေါက်၀ ချပြီး ခြံတံခါးက သော့ကို သွားပြန်ခတ်လိုက်တယ်။ ပြန်လာတော့ မမက အိမ်ထဲ ရောက်ပြီ။ အထုပ်တွေလည်း မတွေ့တော့။

“ မမ မမ ”

တံခါးဝက လှမ်းအော်တော့

“ အထဲမှာ၊ ထိုင်လေ တခါတည်း မရောက်ဖူးတာကြနေတာဘဲ ”

အထဲက လူမတွေ့ဘဲ အသံချည်း ထွက်လာတယ်။ ဒါနဲ့ အိမ်ရှေ့က ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးနဲ့ လာတွေ့တယ် ဆိုတဲ့ အသိကြောင့်လားမသိ၊ လူက အလိုလိုနေရင်း ရှိန်နေတယ်။ ခဏနေတော့ မမအထဲက ထွက်လာပြီး

“ အထုပ်တွေ သွားထားတာ၊ ခဏထိုင်အုံး အပေါ်မှာ သွားကြည့်အုံးမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတယ်၊ တအောက်လောက်ကြာတော့

“ ဇော်ရေ ဇော် ခနလာပါအုံး ”

“ အပေါ်ထပ်က အော်ခေါ်သံကြားတာနဲ့ ကျနော်လည်း ကမန်းကတမ်းအပေါ်ပြေးတက်ရင်း

“ မမ မမ ဘယ်မှာလဲ ”

“ ဒီဘက်က အခန်းမှာ ”

အသံကြားရာ အခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မတွေ့၊ ပြန်လှည့်မလို့ အလုပ်တဆက်တည်း တံခါးပိတ်သံကြားလိုက်ရလို့ နောက်လှည့်အကြည့်

“ ဟာ မမ မမ ”

ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတဲ့ မမကို အံသြသင့်ပြီး ကြောင်ပြီးကြည့်နေမိတယ်၊ မထင်မှတ်လိုက်၊ မမကိုယ်ပေါ်မှာ အောက်ခံ ဘရာစီယာနဲ့ ပင်တီဘဲ ကျန်တော့တယ်။ ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို မမက ပြုံးရင်း အာလုပ်သံကြီးနဲ့

“ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟောဒီက မောင်လေးကို မမက ချစ်လို့ အဲ့လို ကြံစည်ရတာပါကွယ် ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ”

ပြောရင်း အနားတိုးလာတော့ ဘယ်ရမလဲ ။ ဖြတ်ကနဲ သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အာကျမခံ

“ ချမ်းသာပေးပါ မမရယ် ကျနော့်ကို ဒီလို အတင်းမလုပ်ပါနဲ့ မမနော် ကျနော့်ကို အတင်းမလုပ်ပါနဲ့ ”

ပြန်ပြောရင်း အနားတိုးလာတဲ့ မမကို ပြေးဖက်လိုက်တယ်။ မမက ပြန်ဖက်ရင်း

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း မရဘူး မရဘူး မမက ချစ်လို့ပါကွယ် . . . ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

နှစ်ယောက်သား ဖက်ရက် ပတ်ချာလည်လို့ အနားက ကုတင်ပေါ်ကို ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်ပေါ့။

“ မမ ဒေါ်လေးက ဘယ်သွားလို့လဲ့ ”

လုံးလားထွေးလားနဲ့ဘဲ သိချင်စိတ်ကို မမြိုသိပ်နိုင်ဘဲ မေးကြည့်တော့

“ အပြင်သွားတာနေမှာပေါ့၊ အင်္ကျီချွတ်လိုက်လေ တော်ကြာ ကြေကုန်မယ် ”

“ အင်း အင်း၊ ဒေါ်လေးက ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ ”

ကမန်းကတမ်းကုန်းရုန်ထပြီး ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆွဲချွတ်ရင်း ထပ်မေးလိုက်တယ်။

“ သိဘူး၊ သူမလာခင် မြန်မြန်လုပ် လာ ”

မမက သူဖာသာ ပင်တီကို ဆွဲချွတ်ရင်း ဖြေတယ်။ ကျနော်က အဝတ်ဗလာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ဝင်အထိုင်

“ မြန်မြန်လာပါဆို ”

မမက အားမလိုအားမရ ကျနော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို မျက်နှာအပ်ခိုင်းတယ်။ အလိုက်တသိဘဲ သူ့အကြိုက်လိုက် လိုက်တော့ မမဆီက အသံတွေ ထွက်လာတယ်။ ပထမတော့ တိုးတိုး နောက်တော့ တားမရတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ခံစားချက်ပေါင်းစုံ၊ သူဖြစ်ချင်တာတွေ၊ ညည်းတွားသံတွေဟာ သံစဉ်အနိမ့်အမြင့်အလိုက် တန်းစီထွက်လာတော့တာဘဲ။

အဲဒီသံစဉ်တွေနောက် ကျနော် မနည်းမှီအောင် လိုက်ကနေရတယ်။ သိတဲ့အတိုင်း မမက တော်ရုံနဲ့ အာသာမပြေတတ်၊ ဒီတော့ ဘယ်လောက်ကြာသွားတယ် မသိ၊ သူစိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့အချိန် ရောက်တော့မှ

“ အဲတော့ ဒေါ်လေး ပြန်ရောက်နေပြီလား မသိဘူး ”

အလန့်တကြားနဲ့ အခုမှသတိရပြီး ပြူးတူးပြာတာနဲ့ သူ့အဝတ်အစားတွေ ကမန်းကတမ်း ပြန်စွပ်တော့တာပါဘဲ။ ကျနော်လည်း ရူးကြောင်မူးကြောင်နဲ့ သူလုပ်သလို ကမန်းကတမ်း ပြန်ဝတ်ရင်း တွေးမိတာက ပြန်ရောက်နေရင်တော့ စောမြသန္တာဘဲ … မျက်နှာ ပူလိုက်မယ် ဖြစ်ချင်း။ ဘယ်နေရာ သွားထားရမှန်းတောင် မသိ။

“ ဇော် ဒီမှာကြည့်ပါအုံး အဆင်ပြေပြီလား ”

မမက သူ့အဝတ်ကို ဟိုဆွဲ ဒီဆွဲလုပ်ပြီး ခေါင်းဖီးရင်း သူ့ကို ကြည့်ခိုင်းတယ်။

“ အင်း အင်း အပျိုလေး အတိုင်းဘဲ ”

“ လုပ်ပြီ၊ သေချာကြည့်ပါဆို ”

ပြောရင်း ဟိုလှည့်ဒီလှည့် လှည့်ပြတော့

“ ပြေပါတယ်ဆို မမကလည်း၊ လာလုပ်ပြမနေနဲ့နော်၊ ကုတင်ပေါ်ပြန်ရောက်သွားမယ် ဟင်း ”

ကျနော်က ကျိန်းဝါးပြလိုက်တော့မှ

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ လာ လာ ဇော်လည်း ခေါင်းဖီးလိုက်အုံး တခါထဲ ပွနေတာဘဲ ”

“ ပွမှာပေါ့ မမဘဲ ဖွတာလေ ”

မမက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း

“ ဇော်လုပ်ပေးတာတွေ အရမ်းကောင်းတာဘဲ သိလား ”

ပြောရင်း သူ့လက်က ဘီးနဲ့ ဖီးပေးတယ်၊ ကျနော်က သူ့စကားကြောင့် စိတ်ယားသွားပြီး ခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်တော့

“ ဟေ့ ဟေ့ ဒီမှာ ခေါင်းဖီးပေးနေတယ်လေ ”

ကိုယ်ကို နောက်လှန်ရင်း ခေါင်းကို ဆက်ဖီးပေးတော့ မမအောက်ပိုင်းက ကျနော့်အောက်ပိုင်းနဲ့ တအားကပ်သွားပြီး

“ ထပ်ချစ်ချင်လာပြန်ပြန်ပြီနော် ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း လုပ်မနေနဲ့ ဒေါ်လေး ပြန်မရောက်သေးရင် ထပ်ချစ် ထပ်ချစ်၊ ဒီမှာ ရေတောင်မဆေးရသေးလို့ စေးကပ်ကပ်နဲ့ ”

“ အခုသွားဆေးလိုက်ပါလား၊ ကျနော်လည်း ဆေးအုံးမယ် ”

“ နေပါအုံး သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ်၊ လာ လိုက်ခဲ့ ”

မမက ကျနော့်လက်ဆွဲရင်း အခန်းတံခါး အသာဖွင့်လို့ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူမှမတွေ့၊ ဒါနဲ့ ၂ ယောက်သား လက်တွဲလို့ လှေခါးဆီ လျှောက်လာပြီး အောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့မှ

“ ဟင် ဒေါ်လေး ”

မမပါးစပ်က တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာတယ်။ မမနောက်က အသာလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒေါ်လေး အောက်ထပ်က ဆိုဖယပေါ်ထိုင်ပြီး နားမှာ နားကြပ်ကြီးတတ်လို့ လက်ထဲက Walkman စီဒီပလေရာ လေးကို ကလိနေတယ်။ အရှင်လတ်လတ်ကြီး ဒေါ်လေးကို မြင်လိုက်ရတော့ ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး

“ ဟင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ မမ ”

“ လာ အခုမှ ကြောက်မနေနဲ့ ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ဦးဆောင်ပြီး လှေခါးကဆင်းသွားတော့ ကျနော်က နောက်က ကုတ်ချောင်းကုတ်ချောင်းနဲ့ လိုက်လာရင်း လှေခါးတဝက်လောက်အရောက်မှာ

“ ဒေါ်လေး . . ပြန်ရောက်နေပြီလား ”

မမက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ သူ့အဒေါ်ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်တယ်။ အသံကြားတော့ သူ့အဒေါ်က လှမ်းကြည့်ရင်း ကျနော်တို့ကိုတွေ့တော့

“ မိမိုး လာစမ်း နင်တော်တော် . . . ”

မျက်နှာထား တင်းတင်း အသံမာမာနဲ့ ပြောရင်း လက်ထဲက ပစ္စည်းကို စားပွဲကိုချပြီး ထလာတယ်။ လှေခါးရင်းမှာဆုံတော့

“ လာစမ်း ”

ဆိုပြီး သူ့တူမလက်ကို ဆွဲလို့ အတွင်းခန်းထဲ ခေါ်သွားပါလေရော။

“ ဇော် ခဏထိုင်အုံးနော် ”

မမက ကျနော့်ကို လှမ်းပြောရင်း သူ့အဒေါ်ဆွဲခေါ်ရာ အတွင်းခန်းထဲ ကန့်လန့်ကန့်လန့်နဲ့ ပါသွားတော့တာဘဲ။ ကျနော်လည်း မမပြောတဲ့အတိုင်း ဆိုဖာပေါ် ထိုင်မယ်အလုပ် အတွင်းခန်းထဲက

“ အား အား ဒေါ်လေး နာတယ် နာတယ် အား အား ”

အတွင်းခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အသံကြောင့် လူက ထိုင်တော့မလို ကုန်းကွကွ ဖြစ်နေရာကနေ ဆတ်ကနဲ မတ်တပ်ပြန်ရပ်မိတယ်။ ဟိုက် .. မမတော့ ဗျင်းခံထိနေပြီနဲ့ တူတယ်၊ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ထွက်ဘဲ ပြေးရတော့ မလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းခန်းထဲ ဝင်ပြီး သူ့ဒေါ်လေးကိုဘဲ ပြေးတောင်းပန်ရတော့မလိုလို၊ ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ။ စဉ်းစားနေတုန်းမှာဘဲ အတွင်းက မမအသံက တိတ်သွားတယ်။

သေချာအောင် ခဏလောက် ရပ်ပြီးစောင့်နားထောင်ကြည့်တော့ ဘာသံမှ ဆက်မထွက်လာ။ ဒီတော့မှ ခုံပေါ်အသာပြန်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ လူက ရင်တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ မမြင်ရတဲ့ အတွင်းခန်းထဲကိုဘဲ လှမ်းလှမ်းကြည့်နေမိတယ်။

ကယောင်ချောက်ခြားနဲ့ စောစောက ဒေါ်လေး ချသွားတဲ့ Walkman က နားကြပ်ကို ကောက်စွပ်လိုက်တယ်၊ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ တီးလုံးသံကြောင့် လန့်ဖြတ်ပြီး ကမန်းကတန်း နားကြပ်ကို ပြန်ဆွဲချွတ်လိုက်မိတယ်။ အစကတည်းက လန့်နေရတဲ့အထဲ ရုတ်တရက် နားစည်ကို လာဆောင့်တဲ့ တီးလုံးသံက နဂိုကတုန်နေတဲ့ရင်ကို ၃ ဆလောက် ပိုတုန်သွားတယ်၊ လန့်လန့်နဲ့ စားပွေဲ ပါ်က နားကြပ်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်လေး နားများကန်းနေသလားလို့တောင် စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ တွေးမိလိုက်တယ်။

ဟော ထွက်လာပါပြီခင်ဗျ၊ အဒေါ်နဲ့ တူမ။ တိုးတိုးကျိတ်ကျိတ် ဆွေးနွေးပွဲ ပြီးသွားပြီထင်တယ်။ မမက လက်ထဲမှာ ဗန်းကလေးတချပ်ကိုင်လို့၊ အဒေါ်နဲ့ တူမ ဆိုပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အရွယ်သိပ်မကွာသလိုဘဲ၊ ဒေါ်လေးက ကျနော့်အစ်ကိုအရွယ်လောက်ဘဲ နေမှာ။ ကြီးရင် နဲနဲပေါ့။ မမ မျက်နှာရိပ်ကို အကဲခတ်လိုက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း မပြုံးတပြုံးလေး။ ဘာမှန်းမသိ။

စားပွဲပေါ်လာချတဲ့ ဗန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော်ဝယ်လာတဲ့ ရွှေပုဇွန်ကိတ်နဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်။မမက ဗန်းကို ကျနော့်ရှေ့တွန်းပို့ရင်း

“ ဇော့်အတွက် ကော်ဖီနဲ့ မုန့် ”

အမယ် ခပ်တည်တည်နဲ့ ကျနော်ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ပြန်ဧည့်ခံနေသေး။ ပြီးတော့ တဆက်တည်း

“ ဒေါ်လေး သူက သမီးပြောတဲ့ ကိုဇော်ဦးလေ၊ ဇော် ဒါက ဒေါ်လေး ”

မမက ကျနော်နဲ့ ဒေါ်လေးကို မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ကျနော်က ထုံးစံအတိုင်း ယောင်တောင်ပေါင်တောင်နဲ့

“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ မြင်ဖူးနေတာတော့ ကြာပါပြီ၊ အခုမှ လူချင်းတွေ့ဘူးတော့တယ် ”

သွားအဖြီးသားနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်လေးက အံ့သြသင့်သွားပြီး

“ အင် . . မင်းက ဒေါ်လေးကို အရင်က မြင်ဖူးလို့လား ”

လှမ်းမေးတယ်။ ဒီတော့မှ ကျနော် စကားမှားသွားတာ သတိရပြီး

“ ဟို ဟို . . ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်ဘူးတာ ”

ဆိုပြီး အိမ်နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ သူအလှရိုက်ထားတဲ့ ဓါတ်ပုံကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်တော့

“ ဪ ”

ဆိုပြီး သဘောပေါက်သွားသလို၊ မမဆီက ခစ်ကနဲ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်လို့ရယ်သံ တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။ ဒေါ်လေးက သူ့တူမကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။

“ မောင်ဇော် မိဘများက ဘယ်သူများလဲကွဲ့ ”

အင်တာဗျူးတော့ စပြီ၊ ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့်။

“ ဦးတင်မောင်ဦး နဲ့ ဒေါ်နွယ်နွယ်ခင် ပါ၊ မမတို့နေတဲ့လမ်း နောက်တစ်လမ်းမှာ နေပါတယ်ခင်ဗျ ”

နဲနဲပိုပိုလိုလိုလေး ထည့်ပြောလိုက်တယ်။

“ အင်းလေ အခု မိမိုးပြောလို့ မင်းတို့အကြောင်းကိုတော့ သိပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်ရတာ မိမိုးထက် အများကြီးငယ်တယ်ဆိုတော့ . . ”

“ ၃ နှစ်လောက်ဘဲ ငယ်ပါတယ် ဒေါ်လေး ”

အများကြီးမဟုတ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့

“ အေးကွယ် ဘယ်လောက်ဘဲ ငယ်ငယ်ပေါ့၊ ဒေါ်လေး ပြောချင်တာက ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမဆိုတာယောကျ်ားက ကြီးရင် အရာရာ ပိုသင့်တော်တဲ့ သဘောပါ၊ နောက်ပြီး မင်းက မင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ဖို့ကြတော့ မင်းမိဘတွေက လက်ခံနိုင်ပါ့လား ”

လက်ထပ်ဖို့တဲ့၊ အမလေး ကျောထဲတောင် စိမ့်သွားတယ်၊ စဉ်းတောင် မစဉ်းစားခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စ။ဒါပေမဲ့ ခပ်တည်တည်နဲ့

“ ကျနော့် မိဘတွေကတော့ အခုထိ ကျနော့်ကို ဘာမှ မပြောပါဘူး၊ ကျနော့် သဘောပါ ”

“ အေးလေ ဒါက မင်းအထင်ကိုး၊ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ မင်းက ကလေးဘဲ ရှိသေးတယ် ထင်နေတုန်းဆိုတော့ ဘယ်ပြောမှာလဲ ”

“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေး၊ ကျနော့်မှာ အကိုတစ်ယောက်ရှိသေးတယ်၊ သူ့တုန်းကလည်း သူကြိုက်တဲ့သူ သူယူတာဘဲ၊ အမေတို့က ဘာမှ မပြောပါဘူး ”

“ ဪ အစ်ကိုက အိမ်ထောင်နဲ့လား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ ကျနော့်အစ်ကိုနဲ့ ကျနော်က ၁၀ နှစ်လောက်ကွာတာ၊ ကျနော့်အစ်ကိုနဲ့ ကျနော့်ကြားမှာ တစ်ယောက်က မွေးမွေးချင်း ဆုံးသွားပြီး အကြာကြီး သားသမီးမရတာ၊ နောက်မှ ကျနော့်ကို မွေးတာ´

“ ဪ ဪ ဒါကြောင့် မင်းကို အလိုလိုက်ထားတယ် နေမှာပေါ့ ”

“ ထင်သလောက်လည်း မလိုက်ပါဘူး ဒေါ်လေး၊ အမေကဆို ကျနော့်ကို အမြဲ ဆူနေ ပြောနေတာပါဘဲ ”

ကျနော့်စကားကြောင့် ဒေါ်လေး ပြုံးပြီး

“ အခုခေတ် ကလေးတွေကတော့ လူကြီးတွေ မျက်စိနဲ့ကြည့်ရင် ကန့်လန့်ချည်းပါဘဲ၊ မိမိုးလည်း ဒီအတိုင်းဘဲ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး ”

ကျနော်က ဒေါ်လေးစကားကို သံယောင်လိုက်တော့

“ ဘာ ဟုတ်ကဲ့လဲ ”

မမက မကျေမနပ်နဲ့ ကျနော့်ပေါင်ကို လှမ်းရိုက်ရင်း ပြောတယ်။

“ အဲ အဲ မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်လေး၊ ကျနော်ဆိုလိုတာက လူကြီးတွေက ကျနော်တို့ လူငယ်တွေအပေါ်နားမလည်တဲ့ သဘောပါ ”

“ အေးလေ ဒါကထားပါ၊ အခုမင်းတို့ ၂ ယောက်ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ရိုးရိုး သမီးရည်းစားဆို ဘာမှပြောစရာမရှိပေမဲ့၊ အခု မင်းတို့ဟာက အဆင့်တွေ လွန်နေကြပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ကြမလဲ ”

“ ဒါကတော့ ဟို ဟို . . ”

ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ မမက ဝင်ပြောတယ်။

“ ဒေါ်လေးကလည်း နောက်ကြ သမီးတို့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ပြီးတာဘဲဟာ ”

“ အဲလို ပေါ့ပေါ့ မပြောနဲ့ မိမိုး၊ နင်က မိန်းကလေး၊ ပိုအရေးကြီးတယ် ”

“ အင်းပါ သမီးသိပါတယ်၊ အခုလောလောဆယ်က ဘာမှ မစီစဉ်ရသေးလို့ပါ၊ နောက်ကြ သူနဲ့တိုင်ပင်ပြီး သမီးတို့ ရှေ့ရေးကို စီစဉ်ပါ့မယ်၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ဇော် ”

“ အင်း အင်း ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေး၊ သူပြောတဲ့ အတိုင်းပါဘဲ ”

မမက ကျနော့်ဘက်က အဆင်ပြေအောင် ဝင်ပြောတော့ ဒေါ်လေးက မမကို

“ မိမိုး မိမိုး နင်တော့လေ နင် ”

“ ဒေါ်လေးကလည်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးနားလည်ပါတယ် ”

“ နားလည်မနေနဲ့၊ နင်လည်း ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး၊ ပျော့ပျက်ပျက် လုပ်မနေနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း မိန်းကလေးဆိုတာ သတိရအုံး ”

မမကို ပြောရင်း တဆက်တည်း ကျနော့်ကိုပါ။

“ မင်းကိုလည်း ရှင်းရှင်းဘဲ ပြောထားမယ်၊ အခုဟာက မိမိုးကိုယ်တိုင်က မင်းဘက်က ပါနေလို့ ဒေါ်လေး ဘာမှဝင်မပြောချင်ဘူး၊ တားရင်လည်း မင်းတို့က အပြင်မှာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်မှာဘဲ၊ ဒီတော့ တွေ့ချင်ရင် ဒေါ်လေးအိမ်မှာဘဲ လာတွေ့၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားပြီး အပြင်မှာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်မနေနဲ့၊ အဲ ဒေါ်လေးက ဒီလောက်ခွင့်ပြုထားပြီးမှ တချိန်ချိန်ကြ မင်းဘက်က စဖောက်လာရင်တော့ ဒေါ်လေးကတော့ ဒေါ်လေးတူမဘက်ကနေပြီး မင်းကိုလုပ်သင့်တာ လုပ်ရမှာဘဲ ”

“ ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ ကျနော့်အတွက်တော့ စိတ်ချပါ ”

ကျနော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာမခံလိုက်တယ်။ ဒီတော့ ဒေါ်လေးက ပြောစရာစကား ကုန်သွားတယ်နဲ့တူတယ်၊

“ အေး ဒါဆို ဒေါ်လေး ကိစ္စရှိလို့ အပြင်သွားရအုံးမယ်၊ မိမိုး နင်ပြန်ရင် သော့ခတ်သွား ”

ပြောပြောဆိုဆို ထပြီး အပေါ်ထပ် သူ့အခန်းဆီတက်သွားတယ်၊ ဒေါ်လေး အပေါ်ထပ်ရောက်သွားတော့မှ ကျနော်က မမကို တိုးတိုးလေး

“ ဒေါ်လေးနဲ့ အထဲမှာ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ”

“ ဒေါ်လေးက သူနားရှက်လို့တဲ့ မမကို ဒေါသတွေ ထွက်တာ ”

“ ဘာနားရှက်တာလဲ ”

“ သူပြန်လာတော့ တစ်အိမ်လုံးကို ညံနေတာဘဲတဲ့၊ မမအသံချည်းဘဲတဲ့၊ အဲဒါ ဟုတ်လား ”

ကျနော်က အခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ”

“ ဘာရယ်နေတာလဲ မေးနေတာ ဖြေလေ ”

“ မမက ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်မသိဘူးလား ”

“ မသိလို့မေးနေတာပေါ့၊ မမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး အဲ ”

ရယ်ရင်းတန်းလန်း အပေါ်က ဒေါ်လေးဆင်းလာတာမြင်တော့ ကမန်းကတမ်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက တွတ်ထိုးနေကြတဲ့ ကျနော်တို့ ၂ ယောက်ကို ခပ်တည်တည်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အပြင်ထွက်သွားတယ်။

“ ဒေါ်လေးသွားပြီ ”

မမကို ပြောတော့

“ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ”

“ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ ”

အပေါ်ထပ်ကို မျက်စပစ်ပြရင်းပြောတော့

“ မသွားဘူး၊ သူများမေးတာတော့ မဖြေဘဲနဲ့ ”

“ ဘာကိုလဲ မမကလည်း ”

“ အသံထွက်တာလေ ”

“ ဪ ထွက်တော့ ထွက်တယ်၊ အင်း အား ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ အင်း အင်း လုပ် လုပ်၊ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ပြင်းပြင်းလေး ပြင်းပြင်းလေး အား နာတယ် နာတယ် နဲနဲ လျှော့ နဲနဲ လျှော့ . . ”

“ ဟိတ် တော်တော့ ”

ကျနော်က မမအော်သလို မှတ်မိသလောက် အသံနေအသံထားနဲ့ အော်ပြတော့ မမကရှက်ပြီးကျနော့်ကို လှမ်းရိုက်ရင်းတားတယ်၊

“ မမဘဲ မေးတာလေ ”

“ အဲဒါ အကျယ်ကြီးလား တိုးတိုးလေးလားဆိုတာ မေးတာ ”

“ နဲနဲတော့ကျယ်တယ် ထင်တာဘဲ၊ ကျနော်လည်း သေချာမသိဘူး၊ ကဲပါ လာ လာ ဒီတခါ ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ သေချာမှတ်ထားမယ် လာ လာ၊ တော်ကြာ ဒေါ်လေးပြန်လာမှ ထပ်ထိနေအုံးမယ် ”

မမက ထလိုက်လာတော့ ၂ ယောက်သား အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။

“ ဒေါ်လေးက မမကို ဘာလုပ်တာလဲ ”

“ ဗိုက်ခေါက်ဆွဲလိမ်တာ ”

“ ဟုတ်လား နာသွားလား ပြပါအုံး ”

မမက သူ့အင်္ကျီ လှန်ပြတယ်၊ ကျနော်က ငုံ့ကြည့်ရင်း

“ အင်း နီသွားသလိုဘဲ၊ လာ လာ အာငွေ့ပေး ပေးမယ် ”

“ နေအုံး ရေသွားဆေးအုံးမယ်၊ ဒီမှာ ဒီလောက်ညစ်ပတ်နေတာ ”

ကျနော်ပါ မမနဲ့ အတူ ရေချိုးခန်းထဲ လိုက်၀င်လိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ဒေါ်လေး အိမ်မှာ ကျနော်နဲ့ မမ အမြဲတွေ့ဖြစ်တော့တယ်။ အမြဲဆိုပေမဲ့ တစ်ပတ် တစ်ရက်၊ တခါတလေ ၂ ရက်ပေါ့။ ကျနော်တို့ လာလည်တိုင်း ဒေါ်လေးက သူ့ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားတဲ့အခါသွား၊ သွားစရာမရှိရင်တော့ သူ့ Walkman လေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်တဲ့အခါ ရှုပ်ပေါ့။ မမကိုတော့ ဗိုက်ခေါက်မဆွဲလိမ်တော့ပါဘူး၊ သူ့တူမအကြောင်း သူသိသွားလို့နဲ့ တူတယ်။

တစ်ခုဘဲ ပြောတယ်၊ နင်တို့လက်ထပ်ပြီးရင် မိဘအိမ်မှာနေဖို့တော့ စိတ်မကူးကြနဲ့တဲ့။ ပထမတော့ ကျနော်က ဒေါ်လေးကို မျက်နှာပူပြီး အားနာလိုက်တဲ့ ဖြစ်ချင်း၊ ဒါပေမဲ့ မမကတော့ ခပ်တည်တည်ပါဘဲ။ သူ့အဒေါ်ကို သူငယ်ချင်းလိုဘဲ စလိုက်နောက်လိုက် တခါတလေ သူ့အဒေါ်ရှေ့မှာဘဲ ကျနော့်ကို အပေါ်ထပ် ဆွေ ခေါ်သွားလား သွားရဲ့။

နောက်တော့ ကျနော်လည်း အရည်ထူသွားပြီး ဘာမှမပူတော့၊ ဒေါ်လေးနဲ့လည်း ပြောရဲဆိုရဲဖြစ်လာတယ်။ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်လာတယ်ဘဲ ဆိုပါစို့။ သိပ်တော့လည်း မထူးဆန်းပါဘူး၊ ကျနော်က အစကတည်းက ခပ်ပြောင်ပြောင်ဆိုတော့ ပြောရရင် ဒီလို အဆင်ပြေပြီး ပျော်နေရတဲ့ အချိန်က ပြောရရင် သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။

တိုတိုပြောရရင် သင်တန်းပြီးတာနဲ့ မမက ကောက်ခါငင်ခါ အလုပ်ရသွားရော၊ ယုံတောင်မယုံနိုင်၊ တခါတည်းလျှောက်၊ တခါတည်းတန်းရ၊ ပြီးတော့ သူ့အကြိုက် သူလုပ်ချင်တဲ့ တိုးရစ်ဂိုက်အလုပ်၊ အဲဒီမှာ ပျော်စရာ ဇာတ်လမ်းက တစ်ခန်းရပ်တော့တာပါဘဲ။

ပထမ မမ အလုပ်ရတော့ ၂ ယောက်သား ပျော်လိုက်တယ် ဖြစ်ချင်း။ နီးရတော့မယ်ပေါ့လေ။ အမှန်တော့ အခုလည်း ဝေးနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြောချင်တာက သူလည်းအလုပ်ရ ကျနော်လည်း အလုပ်တစ်ခုခုရရင် အတူနေတော့မယ် ဆိုပြီးတော့ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ နှမ်းထွက်က မှန်းချက်လောက် မကိုက်လိုက်၊ မမ အလုပ်ရမှ ကျနော်နဲ့ မမက အရင်ကလို ပုံမှန်တွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့။ အလုပ်ရမှ ပိုဝေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ မမအလုပ်ကလည်း အလုပ်ချိန် သတ်သတ်မှတ်မှတ်ရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးမဟုတ်၊ ဒါတင်မက ပိတ်ရက်ကလည်း သတ်သတ်မှတ်မှတ် မရှိ။ တိုးရစ်တွေ ရှိရင် ရှိသလို လုပ်ရတာမျိုးဆိုတော့၊ ပထမတော့ မမက အလုပ်သင်ဆိုတော့ အားရက်ကလေး ပုံမှန်ရပြီး အားရင်အားသလို ကျနော့်ကို သူ့အဒေါ်အိမ်မှာ ခေါ်ခေါ်တွေ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကြတော့ တဖြေးဖြေးကျဲသွားတယ်။

ကျနော်က တွေ့ဖို့ပြောရင်လည်း အလုပ်အကြောင်းပြပြီး နေ့ရွှေ့ညရွှေ့၊ ပြီးတော့ အခုနောက်ပိုင်း သူ့လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဘက် ယောကျ်ားလေးတွေနဲ့ တတွဲတွဲဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော် ရေရေလည်လည် ကွဲတော့တာဘဲ။ ပျော်ခဲ့တုန်းက ဘာမှမစဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ အခုလို အနေဝေးလာတော့ လူက ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ မျောက်မီးခဲကိုင်မိသလို ဟိုခုန်ဒီခုန်ဘဲ ခုန်နေရတော့မလား၊ မမသွားတဲ့နောက် တကောက်ကောက်ဘဲ လိုက်ကြည့်နေရတော့မလား ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့။

စိတ်မပူဘဲ နေပါ့မလား၊ ကိုယ့်မမအကြောင်း ကိုယ်အသိဆုံး၊ မမ ဘာကိုကြိုက်တတ်တယ်၊ ဘယ်နေရာကို ကိုင်လိုက်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကိုယ်ဘဲ အသိဆုံးဆိုတော့ အရင်က လိုလိုလားလား အမြဲရှိတတ်တဲ့ မမက အခုတလော ကျနော်ချိန်းတိုင်း အလုပ်ချည်းအကြောင်းပြလို့ ငြင်းနေပြန်၊ သူ့အလုပ်ကလည်း ရန်ကုန်တင်မပြီး ညအိပ်ညနေ တိုးရစ်အကြိုက် မြို့တွေ လှည့်ပြီး လွတ်လပ်ချင်တိုင်း လွတ်လပ်နေတာဆိုတော့ ကျနော့်မှာ နေ့ဆိုလည်း နေ့မို့၊ ဒီအချိန် မမ ဘာလုပ်နေမယ် မသိ ဆိုပြီး ထင်ရာတွေးလိုက်၊ ညဆိုလည်း ညမို့ ဒီအချိန် မမ ဘယ်သူနဲ့များ အိပ်နေမလဲ မသိ ဆိုပြီး ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်လိုက်။

ဒီလိုနဲ့ လူက တစ်ယောက်တည်း နေလို့မရတော့၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားပြန်တော့လည်း ကြားရတဲ့ စကားတွေက မသက်သာ၊ ဘယ်သူ့ကောင်မလေးကို ဘယ်သူက ဘယ်လိုမသွားပြန်ပြီဆိုတာတွေဘဲ ကြားနေရတော့ လူက တဖြေးဖြေး ထူပူလာတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဒေါ်လေးဆီ အကျိုးအကြောင်းပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ လာခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ ။ သူတို့က အဒေါ်နဲ့ တူမဆိုပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလို ပေါင်းနေတာဆိုတော့ သူများ မမအကြောင်း သိမလားဆိုပြီး အားကိုးတကြီးနဲ့ လာခဲ့တယ်။

“ ဟဲ့ မောင်ဇော်ပါလား၊ တစ်ယောက်တည်းလား မိမိုးရော မပါဘူးလား ”

အတော်ဘဲ ဒေါ်လေးက ရှိနေလို့၊ တံခါးလာဖွင့်ပေးရင်း မေးတယ်။ ခါတိုင်း ၂ ယောက်လာနေကြကနေ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာလို့ အံ့သြသင့်သွားတယ် ထင်တယ်။

“ အင်း ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေး၊ မမအကြောင်း မေးမလို့ ”

ဆိုင်းတွေ ဗုံတွေ မဆင့်တော့ပါဘူး၊ လာတဲ့ အကြောင်းတခါတည်း တန်းပြောလိုက်တယ်။

“ ဟင် မိမိုးက ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

ဒေါ်လေးက တအံ့တသြနဲ့ ပြန်မေးတယ်၊ အင်း ဒေါ်လေးဘာမှ မသိသေးဘူးနဲ့တူတယ်။

“ ကျနော်လည်း မသိဘူး ဒေါ်လေးရာ၊ အဲဒါ ဒေါ်လေး များသိမလားဆိုပြီး လာခဲ့တာ ”

“ ဘယ်လို ဘယ်လို ”

ကျနော့်စကားကြောင့် ဒေါ်လေး နားရှုပ်သွားတယ် ထင်တယ်။

“ ဒီလို ဒေါ်လေးရေ . . . . . ”

ဆိုပြီး အစချီလို့ မမက ကျနော်နဲ့ တွေ့ဖို့ဆို အခုတလော အမြဲငြင်းတော့တဲ့ အကြောင်း၊ ဖုန်းဆက်တော့လည်း ဟုတ်တိပတ်တိ စကားကောင်းကောင်း မပြောတော့တဲ့ အကြောင်း၊ သူ့အလုပ်က တခြားကောင်တွေနဲ့လည်း တတွဲတွဲ ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်း၊ အကြောင်း အကြောင်း အကြောင်း အကြောင်းပေါင်း မြောက်များစွာကို ရင်ထဲက ခံစားမှုအပြည့်နဲ့ ဒေါ်လေးကို ရင်ဖွင့်ရင်း အဲဒါ ကျနော်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ ဒေါ်လေးဆီ လာခဲ့တာဘဲ ဒေါ်လေးရေ… နဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

ဒေါ်လေးလည်း ကျနော့်စကားအဆုံးမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခဏငြိမ်သွားတယ်၊ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံဘဲ။ ပြီးမှ

“ ကဲ မောင်ဇော် ဒီလိုလုပ်၊ ဒေါ်လေးလည်း အခု မိမိုး ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒေါ်လေးနဲ့လည်း မတွေ့တာတော်တော်ကြာပြီ၊ ဒီတော့ ဒေါ်လေး သူ့နဲ့ တွေ့ပြီး မေးကြည့်မယ် ”

“ ဟို ဟို ကျနော် မေးခိုင်းတယ် လို့တော့ မပြောပါနဲ့ ဒေါ်လေး၊ တော်ကြာ ကျနော်မေးခိုင်းလို့ဆိုရင် သူအမှန်ပြောချင်မှ ပြောမှာ ”

“ အင်းပါ ဒေါ်လေးသိပါတယ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ သူနဲ့ ပြောနေကြအတိုင်း မေးမှာပါ ”

“ အင်း အင်း ဟုတ်ကဲ့ ”

“ ပြီးတော့ ဒေါ်လေး မင်းကို ဒေါ်လေးသိတဲ့ အတိုင်း ပြန်ပြောပြမယ်၊ ကောင်းသတင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဆိုးသတင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒေါ်လေး မလိမ်ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ”

“ ဒီတော့ မင်းလည်း ဒေါ်လေးကို တစ်ခု ပြန်ကူညီ ”

“ ရပါတယ် ဒေါ်လေး ကျနော် ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ ”

“ မလုပ်ပေးခင် မင်းကို အရင်ပြောချင်တာကတော့ အခု ဒေါ်လေး အကူအညီတောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကတိအရင်ပေး၊ ပေးနိုင်မလား ”

“ ဒါကတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်က ဒေါ်လေး အကူအညီတောင်းတာကိုဘဲ လုပ်နိုင် မလုပ်နိုင်ဆိုတာကိုဘဲ မသိတာ ”

“ ဒါကတော့ လွယ်ပါတယ်၊ မင်းသာဘယ်သူမှ မပြောဘူးလို့ ကတိပေး၊ ကုန်ကုန်ပြောမယ်ကွာ မင်း မမကိုတောင် မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေး ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် ဒေါ်လေး ကျနော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး ”

“ အင်း အင်း ဒေါ်လေး မင်းကို ယုံပါတယ်၊ ဒီလိုကွာ ဒေါ်လေးရှင်းရှင်းဘဲပြောမယ်၊ ဒေါ်လေးလည်း မင်းလိုဘဲ ပြသနာတက်နေတာ၊ ပြောရရင် ဒေါ်လေးတို့ အိမ်ထောင်ကျတာလည်း ၁၀ နှစ်လောက်ရှိပြီဆိုပါတော့၊ အခု ဒေါ်လေးယောကျ်ားက ဒေါ်လေးအထင် ခြေလှမ်းနဲနဲပျက်လာတယ် ဆိုပါတော့၊ နောက်ပြီး ဒေါ်လေးလည်း သတင်း သဲ့သဲ့ကြားတယ်၊ အဲဒါ ဟုတ်မဟုတ် မင်းကလိုက်စုံစမ်းပေးဖို့ပါဘဲ၊ ဒီလိုကွာ သူ့နောက်က မင်းနောက်ယောင်ခံလိုက်ကြည့်၊ သူသွားတတ်တာတွေ၊ သူတွေ့တဲ့ သူတွေထဲက သင်္ကာမကင်းတာဆို နဲနဲပါးပါး စုံစမ်းကြည့်၊ အဲလိုမျိုးပေါ့၊ အခု မင်းလည်း အားနေတာဘဲဟာ၊ ဒေါ်လေး စရိတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ဒေါ်လေးကို အမှန်အတိုင်းပြန်ပြော၊ ဟုတ်ပလား ”

“ ဒေါ်လေးက ဘယ်လိုသတင်းကြားလို့လဲ ”

“ အဲဒါတော့ မင်းကို ဒေါ်လေး မပြောဘူး၊ မင်းဘာသာ မင်းစုံစမ်းပြီး ဒေါ်လေးကို ပြောပြ၊ ပြီးမှဒေါ်လေးက ဒေါ်လေး ကြားထားတာနဲ့ ဟုတ်မဟုတ် တိုက်ကြည့်မယ်၊ သိတယ်မဟုတ်လား၊ လူတွေက လိုရင်တမျိုး မလိုရင် တမျိုးပြောတတ်တာ၊ ဒေါ်လေးကြားထားတာလည်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာ၊ နောက်ပြီး သူများပြောတာနဲ့ ဒေါ်လေး မယုံတတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းတာ၊ ကဲ ကဲ ခဏနေအုံး ”

ဆိုပြီး ဒေါ်လေး အပေါ်ထပ်တက်သွားတယ်။ ခဏကြာတော့ ပြန်ဆင်းလာပြီး လက်ထဲက ပိုက်ဆံတစ်ထပ် ကျနော့်ကို လှမ်းပေးတယ်။

“ အဲလောက်အများကြီး လိုလို့လား ဒေါ်လေး ”

“ လိုချင်လိုမှာပေါ့၊ သူက သူ့ကားနဲ့ သွားတာဆိုတော့ မင်းက ကားငှားပြီး လိုက်ချင်လိုက်ရမယ်၊ နောက် မင်းသိချင်တာတွေကို ကျွေးမွေးပြီး သိအောင်လုပ်ချင်လုပ်ရမယ်၊ လိုရမယ်ရ ယူထား ”

အဲလောက် အများကြီး ကျနော်လည်း မစိုက်နိုင်၊ ဒါကြောင့် လှမ်းယူလိုက်တယ်။

“ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ သူ့မြို့ထဲက ရုံးခန်း၊ အဲဒီကနေ သူဘယ်တွေသွားတယ်၊ ဘာလုပ်တယ်စုံစမ်းကွာ၊ ဒေါ်လေးလည်း မမိုးနဲ့တွေ့ပြီး မင်းကိစ္စ စုံစမ်းထားမယ်။ နောက်တစ်ပတ် ဒေါ်လေးတို့ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး ”

ဒေါ်လေးနဲ့ မမကိစ္စ သွားတိုင်မှ နေရင်းထိုင်ရင်း အလွတ်စုံထောက်ဘဝ ရောက်သွားတယ်။ တခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အလုပ်မို့ ဘယ်ကစလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် အသည်းကွဲနေတဲ့ အဖြစ်ကိုပါ မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်သွားတယ်။

တော်တော်မလွယ်တဲ့ ကိစ္စ၊ ဒေါ်လေးက ငါ့ယောကျ်ားအကြောင်း စုံစမ်းကွာလို့ လွယ်လွယ်လေးပြောလိုက်ပေမဲ့ ကျနော် သူ့ရုံးခန်းရှေ့မှာ ယောင်ပေ ယောင်ပေနဲ့ ရောက်နေတာ ၂ ရက်ရှိပြီ၊ ဘာမှ မထူးခြား၊ သူ့ရုံးခန်း မျက်စောင်းထိုး လဘက်ရည်ဆိုင်က စာပွဲထိုးကောင်လေးတောင် ကျနော့်ကို သိနေပြီ။

သူ့ဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်၊ အပြင်ထွက် ယောင်တောင်ပေါင်တောင် ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက်လုပ်လိုက်၊ သူကားနဲ့ အပြင်ထွက်ရင် ကမန်းကတမ်း တက်စ်စီတားပြီး လိုက်လိုက်၊ တခါတလေတော့လည်း သူဘယ်သွားလဲဆိုတာ သိရပါရဲ့၊ တခါတလေတော့လည်း မျက်ခြေပြတ်သွားလိုက်၊ အဲ မျက်ခြေပြတ်သွားလို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သူ့ရုံးခန်းရှေ့ ပြန်ရောက်ရင်တော့ သူပြန်ရောက်နေပြန်ရော၊ ဒီတော့ အလုပ်ကိစ္စ ရိုးရိုးသွားတာဘဲ ဖြစ်နိုင်လောက်တာပေါ့။ ဘာမှကို မထူး။

သူ့ရုံးခန်းမှာလည်း မသင်္ကာစရာ မိန်းကလေးကို မတွေ့၊ သူ့ အတွင်းရေးမှုးလို့ ခေါ်မလား တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် စတိုင်ကောင်းကောင်း၊ သူဘယ်သွားသွား လိုက်ရတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ရယ်၊ အရှေ့မှာ ဖုန်းကိုင်၊ ဘာညာတောက်တိုမယ်ရလုပ်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ရယ်၊ ဒါဘဲရှိတာ။ ရှင်းရှင်းလေး၊ ရုံးခန်းလို့သာ ပြောတယ်၊ ဘုရားစူး ရုံးခန်းလို့ ကျိမ်တွယ်ပြောရမလောက်၊ သူ့အလုပ်က အမှန်တော့ ဒီရုံးခန်းတောင် မလို၊ အိမ်မှာ ရှုတ်ရှုတ်ရှက်ရှက် မလုပ်ချင်လို့ မြို့ထဲမှာ လာလုပ်တဲ့ သဘောပါဘဲ။

အောက်ထပ်အခန်း မျက်နှာစာမှာ စားပွဲတစ်လုံးနဲ့ ဖုန်းတစ်လုံး၊ အဲဒီမှာ ဟို တောက်တိုမယ်ရ ကောင်က ထိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဘေး ၂ ဘက်မှာ ထိုင်ခုံ အပိုတွေ ချထားတယ်။ အဲဒီအနောက်မှာတော့ အခန်းဖွဲ့ထားပြီး သူ့ ကိုယ်ပိုင် ရုံးခန်းလုပ်ထားတယ်။ အထဲမှာ သူနဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှုး ထိုင်တယ် ထင်ရတာဘဲ။

ဧည့်သည်လာရင် ပထမ အပြင်ကကောင်နဲ့ တွေ့တယ်၊ နောက် အထဲကို သွားတယ်၊ ဒါဘဲ။လုပ်ငန်း၊ ဟုတ်တယ် သူဘာလုပ်လဲ၊ သူက ငွေကို ရင်းပြီး ငွေနဲ့ လုပ်စားနေတာ၊ အကုန်လုပ်တယ်။

ဒေါ်လေး စကားအရတော့ သူမြတ်မယ်ထင်တာ အကုန်လုပ်တယ် ပြောတာဘဲ။ ဗီဒီယို ရုပ်ရှင်ရိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း သူရှယ်ယာပါတာဘဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးဆိုလည်း သူရှယ်ယာပါတယ်။ တချို့ကုပ္ပဏီတွေက အကွက်ကောင်းတွေ့ရင်လည်း ရှယ်ယာ ဝင်လိုက်တာဘဲ။ ဒီတော့ သူဆီလာတဲ့ သူကများတယ်။ လူပေါင်းစုံတယ်။ မိန်းမချောချောတွေလည်း ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲက သူ့ရုံးခန်းမှာက သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင်က ရှိနေတော့ သူဘာမှ လုပ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့အတွင်းရေးမှုးက သူ့လူဆိုပေမဲ့ ဘယ်မိန်းမမှ တခြားလူပိုရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ခံမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲ အထဲက အခန်းထဲမှာ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခု ထပ်လုပ်ထားရင်တော့ မသိဘူးပေါ့။ ကျနော်မှ မရောက်ဖူးတာ။ ဒေါ်လေးကတော့ ရောက်ဖူးမှာ ကျိန်းသေတယ်၊ မှတ်ထားရမယ် ဒီတစ်ချက်၊ အဖြေမရသေးရင် သူ့ကို မေးကြည့်ရမဲ့ အချက်။

ညနေ ၄ နာရီခွဲ ငါးနာရီလောက်ဆို ရုံးခန်းတံခါးပိတ်ပြီ။ အချိန်မမှန် တခါတလေ သူတွေ့စရာလူ မရှိတော့တဲ့ အခါမျိုး (ကျနော့်အထင်ပေါ့) ဆို ၄ နာရီခွဲ လောက်၊ တခါတလေ နောက်ကျရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ရှိနေရင်တော့ ၅ နာရီလောက်၊ ပုံမှန်တော့မရှိဘူး။

အရှေ့က တောက်တိုမယ်ရလုပ်တဲ့ကောင်က တံခါးပိတ်ပြီး သူ့ဟာသူပြန်တယ်၊ သူနဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင်က တနေ့တာ စာရင်းချုပ်တွေ လုပ်ကြတယ်ထင်တယ်၊ ဟိုကောင်က ၇ နာရီလောက်ပြန်တယ်။ အဲ ပထမတရက်က ၆ နာရီခွဲလောက်၊ တံခါးပိတ်တာ စောတာကိုး၊ ကျနော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးကတော့ ၈ နာရီ ၈ နာရီခွဲလောက်မှ ကျော့ကျာ့မော့မော့နဲ့ ပြန်ပါတယ်ခင်ဗျား။

ဟုတ်ကဲ့ ၂ ရက်တိတိ ကျနော် လိုက်ကြည့်ပြီးပါပြီ။ သူ ဘယ်မှမဝင်ပါဘူး၊ အိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်ပါဘဲ။ လမ်းမှာ သူ့ကား ရပ်တာဆိုလို့ မီးပှိုင့်တွေမှာဘဲ ရှိတယ်။ ဒါတောင် မီးနီမိမှ။ ဒုက္ခပါဘဲ၊ မယားငယ်အိမ်ကို တစ်လမှ တစ်ရက်များ သွားသလားမသိ၊ တစ်လလုံး စောင့်ကြည့်ရမဲ့ကိန်း။

လူက ၂ ရက်ထဲနဲ့ သေချင်စော်နံနေပြီ၊ နေ့တိုင်း အဲဒီလိုမလုပ်နိုင်တော့၊ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ ဟာ ဟုတ်ပြီ၊ သူ့ အတွင်းရေးမှုးကောင်ကို ဝင်ပူးရမယ်။ ဟိုကောင်က သူနဲ့ အမြဲတွဲနေတာဆိုတော့ သူ့အကြောင်းသိမှာဘဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ဘလိုင်းကြီး ဝင်ပူးဖို့က မလွယ်၊ ကျနော်ကချာတိတ်အဆင့်။ သူ့ကို ဝင်ပူးနိုင်တဲ့ သူရှာရမယ်။ သူ့နဲ့ သက်တူရွယ်တူဖြစ်ရမယ်၊ သူဘာကြိုက်တတ်တယ် လိုက်ကြည့်ပြီး ဝင်ရောနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်တယ် မနက်ဖြန် သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင် ပြန်ရင် လိုက်ကြည့်မယ်။

အဲ မနက်ဖြန်မှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူက သူ့မယားငယ်အိမ် သွားမယ်ဆိုရင်တော့ မတတ်နိုင်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုကောင့်နောက်ကို အရင်လိုက်မယ်။ ဟိုကောင့်ကိုဘဲ ဝင်ပူးပြီး စုံစမ်းတော့မယ်။ ဒီအကြံကောင်းတယ်။ လောလောဆယ် သူဘာကြိုက်တတ်လဲ အရင်လိုက်ကြည့်မယ်။ နောက် သူ့ကို၀င်ပူးနိုင်တဲ့သူ ရှာရမယ်။ ငါ့တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့မရတော့၊ စစ်ကူလိုပြီ။

ဟဲ ဟဲ ဟဲ စုံထောက်ကြီး ဦးစံရှားဆိုလည်း ဦးဒိန်းဒေါင်ရှိတာဘဲ။ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ကျေနပ်သွားတယ်။ အစီအစဉ် ဆွဲပြီးပြီဆိုတော့ တနေ့လုံး အပင်ပန်းမခံတော့ ညနေစောင်းမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာခဲ့တယ်။ သိပ်မစောင့်လိုက်ရ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုကောင်ထွက်လာတယ်။ ကျနော် မလှမ်းမကန်းက အေးအေးဆေးဆေးဘဲ လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် သူဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လိုက်ရင် ကိုယ်ပါ လိုက်ပြေးတက်လို့ ရနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးလောက်က။

သိတဲ့အတိုင်း ၇ နာရီဆိုပေမဲ့ မြိုထဲမှာက လူစည်တုန်း။ သူကလည်း အမေရိကန်က လွှတ်လိုက်တဲ့ မြန်မာပြည်က အခုနောက်ဆုံးပေါ် လောင်စာမဲ့ လျှပ်စစ်ဓါတ် ထုတ်လုပ်တဲ့ ဖေါ်မြူလာကို လာစုံစမ်းတဲ့ သူလျှိုမဟုတ်တော့ ဘာမှ စိတ်မဝင်စား၊ သူ့လမ်းသူသွားတဲ့ကိစ္စ၊ သူ့နောက်ကို လူတစ်ယောက် နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေတယ်ဆိုတာ သူဘယ်လိုမှ တွေးမိမှာမဟုတ်၊ ကျနော်သာ ရူးကြောင်မူးကြောင်နဲ့ မလှမ်းမကန်းက လိုက်နေတာ၊ တကယ်တန်းဆို သူနဲ့ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်သွားလို့တောင် ရတဲ့ကိစ္စ။

တရုတ်တန်းဘက်ရောက်တော့ လမ်းထဲချိုးဝင်ပြီး လမ်းဘေးက ဆိုင်တဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သူကိုမြင်တော့ စာပွဲထိုးက ပြာပြာသလဲ နေရာပေးပြီး ထုံးစံအတိုင်းဘဲလား ဆရာလို့ လှမ်းမေးလိုက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ အင်း ဖောက်သည်ဆိုင်ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူခေါင်းညှိမ့်ပြတော့ စာပွဲထိုးလေးက ဆိုင်နောက်က သွားပြေးယူပေးတယ်။ ပုလင်းတစ်လုံး ဖန်ခွက်တစ်ခွက်နဲ့ ရေခဲဇလုံလေး တစ်ခု။

ကျနော်လဲ ခဏရပ်ကြည့်ပြီး သူထိုင်နေတဲ့ ဆိုင်ရှေ့နားက လူနဲနဲကျဲတဲ့ ဆိုင်တစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘာရှိလဲ လှမ်းမေးပြီး ဆာတေးကင်တစ်ပွဲနဲ့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ မှာလိုက်တယ်။ အဖော်မရှိ သူ့ဟာသူ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်သောက်နေပြီး ကုန်ခါနီးကျတော့ စာပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်ပြီး တစ်ခုခု ပြောလိုက်တယ်။ တော်ကြာနေတော့ စာပွဲထိုးက ထမင်းနဲ့ ဟင်း လာချပေးတယ်။ ဪ ညနေစာစားပြီးမှ ပြန်မဲ့သဘော။ အိမ်မှာအသင့်စောင့်ပြီး ချက်ကြွေးမဲ့သူ ရှိပုံမရ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သိလိုက်ပြီ သူအရက်သောက်တတ်တယ်။ သူ့ပုံကြည့်ရတာ အလွန်အကျွံမသောက်ပေမဲ့ သောက်တတ်တဲ့နောက်တော့ အဖော်ကောင်းရင် အမူးသောက်မှာဘဲ။ မူးရင်တော့ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ကျွဲခိုးလိုက်တယ်ဆိုတာ ပေါ်မှာဘဲ။ ခိုးလိုက်ရုံတင်မက ဘယ်မှာရောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ ပါမှာဘဲ။

အင်း ငါ သူ့ကို ဝင်ပူးဘို့ ဘယ်သူ့ကို သုံးမလဲ။ ဆာတေးလေး ကိုက်ပြီး ပြင်းပြင်ထန်ထန် စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ကြာကြာမစဉ်းလိုက်ရ၊ ဖျတ်ကနဲ ကျနော့်သူငယ်ချင်း အရှည်ကြီးရဲ့ အစ်ကိုကို မျက်စိထဲ သွားမြင်တယ်။ အခုချိန်ထိ ဘာအလုပ်မှ မယ်မယ်ရရ မလုပ်၊ လူတကာကို အာထုပြီး စားနေတဲ့သူ၊ အပြောကတော့ ကောင်းသလားမမေးနဲ့။ စကားကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ပြောတတ်တဲ့သူ၊ အရက်လည်း ဘယ်လောက်သောက်သောက် မမူးတတ်တဲ့သူ၊ ပုလင်းသာ လဲသွားမယ် သူဘယ်တော့မှမလဲ၊ ဟုတ်ပြီ သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမယ်။

အကျိုးအကြောင်း နဲနဲပြောပြပြီး သူ့ကို အစ်ခိုင်းမယ်။ တစ်ရက်ထဲနဲ့တော့ ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ၃–၄ ရက်လောက် အတူထိုင်ပြီး သောက်ရင်း အစ်လိုက်ရင် ပေါ်လာမှာလဲ။ ဟုတ်ပြီ အဲဒီလူကို ခိုင်းပြီး ငါအေးဆေး အိမ်မှာ နှပ်နေရုံဘဲ။ သူ့ကို လုံလောက်တဲ့ ရေ ကမ်းလိုက်ရုံဘဲ၊ ငါ့မှာ ဒေါ်လေး ပေးထားတဲ့ ရေက အများကြီး။

အစီအစဉ်ဆွဲအပြီးမှာ လက်ကျန် ခေါက်ဆွဲဖတ်ကို တူနဲ့ ညှပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ အပြီးသွင်းလို့ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ အချိန်ကုန်ခံပြီး သူ့နောက် ဆက်လိုက်စရာ မလိုတော့၊ ဒီလောက်နဲ့ ရပြီ၊ မနက်ဖြန် မနက် အရှည်ကြီး အိမ်သွားမယ်။ သူ့အစ်ကိုနဲ့ စကားပြောပြီး ညနေ သူ့အစ်ကိုကို ဒီခေါ်လာပြီး လက်ညိုးထိုးပြလိုက်ရရုံဘဲ။ သူ့ဟာသူ ဆက်လုပ်သွားလိမ့်မယ်၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ အကြံ။

ငါ့ထက်တော်တဲ့သူတောင် ငါ့လောက်တော်မယ်မထင်ဘူး။ ခြေထောက်က လမ်းမပေါ်က ၂ လက်မလောက် လွတ်သွားသလိုဘဲ။ အရှည်ကြီးအစ်ကိုကို တော်တော် ပြောယူရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တန်း ပြောကြည့်တော့ အခြေအနေက ထင်သလို မခက်။ သူက အဲလို သူများအကြောင်း စပ်စုရတာ တော်တော် ဝါသနာပါတဲ့သူ။

ဘယ်သူစုံစမ်းခိုင်းတာလဲ ဆိုတဲ့ သူ့အမေးကို ကျနော့်အနေနဲ့ အတိအကျတော့ ပြောလို့ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ကျနော်တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်တဲ့အတွက်ကြောင့် အစ်ကို့ကို အကူအညီတောင်းရတာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုမှ မထိခိုက်အောင် ကျနော် လုံး၀ တာဝန်ယူပါကြောင်းကိုတော့ အာမခံချက်ပေးလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကောင်းကွက်က သူများမကောင်းကြောင်း ကွယ်ရာလျှောက်မပြောတတ်။ သူ့စကားအရ လူတိုင်းခြောက်ပြစ်ကင်း သဲလဲစင်မဖြစ်နိုင်။ ဘယ်သူမဆို သူ့အားနည်းချက်နဲ့သူ၊ သူ့အကျင့်နဲ့ သူ၊ သူ့ခံယူချက်နဲ့သူ ရှိတာဘဲတဲ့။ ကိုယ်က အဲဒါကို သိပြီး အနိုင်မယူသင့်ဘူးတဲ့။ အမှားအမှန်ဆိုတာ တဖက်တည်း ကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး ဘာညာ ဘာညာနဲ့ သူ့ ထုံးစံအတိုင်း ပေရှည်နေတာကို သီးခံနားထောင်ပြီး သူ့ကိုကျနော် လောလောဆယ်ဆယ် သိသားသမျှတွေနဲ့ သိချင်တာကို ပြောပြလိုက်တယ်။

ဒီတော့ သူ စိတ်၀င်စားသွားပြီး လာ လာ အခုသွားကြည့်ရအောင် ဆိုတော့ မြို့ထဲက သူ့ရုံးခန်း ဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မျက်စောင်းထိုးလောက်က လက်ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး အခြေအနေကို အသေးစိတ်ရှင်းလင်းချက် ထုတ်နေတုန်းမှာဘဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒေါ်လေး ယောကျ်ားနဲ့ သူ့ အတွင်းရေးမှုး ထွက်လာတာနဲ့ ဆုံလို့ လူကို သေချာပြပေးလိုက်တယ်။

“ အေး အေး ဟုတ်ပြီ ငါသိပြီ၊ မင်း ညနေငါ့ကို လာပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ သူထိုင်တဲ့ ဆိုင်နာမည် သာ ငါ့ကိုပြောလိုက်၊ ငါကြည့်လုပ်လိုက်မယ်၊ အကြောင်းထူးတာနဲ့ မင်းကို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုက်မယ် ”

ဆိုတဲ့ သူ့ဆီက စကားက ကျနော့်ကို တာဝန် တော်တော် ပေါ့သွားတယ်။ နောက်တစ်ပတ် ဒေါ်လေးနဲ့ တွေ့ရမယ်။ အင်း ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါ်လေးနဲ့ မတွေ့ခင် သူ့ဆီက အဖြေကို သိရရင် ကောင်းမှာဘဲ။ ဒါမှ ငါလည်း ဒေါ်လေးဆီက မမအကြောင်း မေးလို့ကောင်းမှာ။

ဟိုတနေ့က မမဆီ ဖုန်းဆက်တော့ သူ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်ရမယ် ၃–၄ ရက်ကြာမယ် ပြောတာဘဲ။ ဒေါ်လေးလည်း မမနဲ့မှ တွေ့ဖြစ်ပါ့မသိဘူး။ မမ ဘယ်သူနဲ့ ခရီးထွက်သွားလဲ မသိဘူး။ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လူလည်း အဲဒီတော့မှ အသီးကွဲတဲ့ ရောဂါက ပြန်ဝင်လာတယ်။

“ ဟေ့ကောင် သိပြီ ”

ဆိုတဲ့ အရှည်ကြီး အစ်ကိုဆီက ဖုန်းဆက်ပြီးပြောတဲ့ သတင်းကြားကြားချင်း ကျနော် ကမန်းကတမ်း သူ့ဆီထွက်လာခဲ့တယ်။ ဟား… ထင်တဲ့အတိုင်းဘဲ ၃ ရက်ဘဲကြာတယ်။ ဒီလူ တယ်တော်တာဘဲ။ အရှည်ကြီးတို့အိမ်ရောက်တော့ သူ့အစ်ကိုနဲ့ တန်းတွေ့တယ်။ လာကွာ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် သွားပြောကြတာပေါ့ ဆိုတော့ သူနဲ့အတူ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် ထွက်လာတယ်။

“ ဘယ်သူနဲ့ ဖြစ်နေတာလဲ အစ်ကို ”

လမ်းမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ကျနော် မေးတော့ သူက ကျနော့်ကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်ရင်း

“ မင်းထင်တာ တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူးကွ၊ ငါတောင်မထင်ဘူး၊ ဟား ဟား ဟား ”

ပြောရင်း သူက ရယ်နေသေးတယ်။ ကျနော် နားမလည်။

“ ဘာလဲ သူ့မှာ တခြားမိန်းမ မရှိဘူးလား ”

“ အေး မိန်းမ မရှိဘူး၊ ယောကျ်ားဘဲရှိတာ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ဘာ ဘယ်လို ”

သူ့စကားကို ကျနော် အံ့သြသင့်သွားပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့၊ သူက ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး

“ အေး ဟုတ်တယ်၊ ဘဲကြီးက ပုန်းကြီးကွ ”

“ အင် ”

ပြောရင်းနဲ့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် ရောက်လာတော့ ၂ ယောက်သား ဆိုင်ထဲ လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။ကိုယ်သောက်ချင်တာ ကိုယ်မှာပြီးတဲ့အခါမှာတော့

“ သေချာ ပြောပါအုံး အစ်ကို့ဟာက သေချာလို့လား ”

“ ဟေ့ကောင် ငါ့ကို သူ့ ကောင်ကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်တာကွ၊ သူ့ကို ဗျင်းနေတာ သူ့အတွင်းရေးမှုးဆိုတဲ့ အကောင် ”

ကျနော် အံ့သြသင့်ပြီး ဘာမှ မပြောနိုင်၊ သူကဆက်ပြီး

“ အေး မယုံမရှိနဲ့၊ အတွင်းရေးမှုးလို့ နာမည်သာခံထားတာ ဘာသောက်လုပ်မှ ကောင်းကောင်း လုပ်စရာမလိုဘူး၊ ဘဲကြီးလိုချင်တာ ပေးလိုက်ရုံဘဲ၊ ညနေ ရုံးခန်းပိတ်ပြီဆို သူတို့ ၂ ယောက်ပဲ ။တခါတလေဆို ညပါ ပွဲဆက်သေးတာတဲ့ ”

“ ဟာ ထင်တောင်မထင်ရဘူး ”

“ အေးကွ တချို့ ပုန်းတွေက ဒီလိုဘဲ၊ အပြင်ဘန်းကြည့်ရင် ဘာမှ မသိသာဘူး ”

“ ဒါနဲ့ လုပ်စမ်းပါအုံး ဘယ်လို ရအောင် သူ့ကို ညှစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ”

“ လွယ်တော့ မလွယ်ဘူးကွ၊ ပထမ တစ်ရက် သူတစ်ယောက်တည်း ထိုင်သောက်နေတုန်း ငါကလည်း ညစ်လာတဲ့ပုံနဲ့ အဖော်မရှိလို့ သူနဲ့ ဝိုင်းလိုက်တယ်ပေါ့ကွာ၊ ပြိးတော့ ငါ့ဘော့စ်က ငါ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့၊ ဘော့စ် မကောင်းဘူးပေါ့၊ မိန်းကလေးတွေဆို အရေးပေးတယ်ပေါ့၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ငါကြွေနေတဲ့ ကောင်မလေးကိုပါ ဘော့စ်က ဆွဲစိထားတယ်ပေါ့၊ အဲဒါ ငါကြွေနေမှန်းသိတော့ ဘော့စ်က င့ါကို ထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့၊ ဘာညာပေါ့ကွာ၊ မူးပြီး ရင်ဖွင့်တဲ့ သဘောနဲ့ သူ့ကိုငါ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောလိုက်တယ်၊ သဘောကတော့ကွာ သူများအကြောင်း သိချင်ရင် ကိုယ့်အကြောင်း အရင်ပြောရတယ်ကွ။ ပြီးတော့ သူ့ကို ငါသူ့ကို အတင်းဝယ်တိုက်တယ်၊ မူးမူးနဲ့ ရင်ဖွင့်တယ်ပေါ့ကွာ ”

“ နောက်တော့ရော ”

“ ဒုတိယနေ့လည်း ဒီလိုဘဲကွ သောက်ရင်း စားရင်း ငါကပြောလိုက် မသိမသာ သူ့အကြောင်းမေးလိုက်၊ င့ါကို နဲနဲယုံသွားတယ် ထင်တာဘဲ၊ နောက်တော့ မင်းတို့ဘော့စ်ကရော သူ့လက်အောက်ကကောင်မတွေကို မစဘူးလား ဘာညာပေါ့၊ မသိသလို ဝင်ထောက်၊ ဟိုပြောဒီပြောနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးသွားပြီးမနေ့ကမှ သူ့အကြောင်းပြောတော့တာဘဲဟေ့ ”

သူကဆက်ပြီး

“ ဒီဘဲကလည်း လူလည်ကွ၊ သူ့ အပြောအရ သူ့ဘော့စ်က သူ့အရင် လူတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုဘဲ။ သူကလည်း အကြံရှိလို့ ဝင်ကပ်တာကွ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘော့စ်က သူ့ထက်လည်တဲ့ သဘောမှာရှိတယ်။ အခုထိ သူလိုချင်တဲ့ ဂွင် မပေးသေးဘူတဲ့ ”

“ သူက ဘာလိုချင်လို့လဲ ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ဗီဒီယို မင်းသား ဖြစ်ချင်တာတဲ့ ကောင်ရေ့၊ သရုပ်ဆောင် သင်တန်းတောင် ဆင်းပြီးပြီဆိုဘဲ၊ သူ့ဘော့စ်က အဲဒါတွေလည်း လုပ်တော့ သူရှယ်ယာပါတဲ့ကားမှာ မင်းသားဖြစ်မလားဆိုပြီး ဝင်ကပ်တာ ”

ကျနော် သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွေးထဲ ဝင်လာတာက ဒေါ်လေး ယောကျ်ားက ဒီလိုဖြစ်နေရင် ဘာလို့ ဒေါ်လေးကို ယူသေးတာလဲ၊ ဘာဘဲပြောပြော အခု သူခိုင်းတဲ့ ကိစ္စကတော့ ပြီးပြီ။ သူ့ကိုပြောလိုက်ရုံဘဲ သူ့ယောကျ်ားအကြောင်း၊ သူလည်း ဒီကိစ္စ သိချင်သိနေမှာ၊ သေချာအောင် ငါ့ကိုစုံစမ်းခိုင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူသိတာ တမျိုးများဖြစ်နေလို့လား။

ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့သွားပြောလိုက်မယ်၊ ဒေါ်လေးကတော့ မမနဲ့ တွေ့ဖြစ်အုံးမယ် မထင်၊ မမက ခရီးထွက်သွားတာကိုး။

“ ဒေါ်လေး အရမ်းရှက်တာဘဲ မောင်ဇော်ရယ်၊ ထင်တယ် ဒေါ်လေး ထင်တယ်၊ သူ အဲလိုဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ၊ ဒီကိစ္စအပြင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် သတင်းထွက်နေပြီလဲ မသိဘူး၊ ဒေါ်လေး အရမ်းရှက်တယ် ”

ကျနော့်ရဲ့ ရှေ့မျက်နှာ နောက်ထားလို့ စီကာပတ်ကုန်း သတင်းပို့ပြိးတဲ့နောက် ဒေါ်လေးဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ စကား။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါး ၂ ဘက်နဲ့ အုပ်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ငိုပါလေရော။ ကျနော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ကလေးတွေ ငိုရင် ပွေ့ချီလို့ သီချင်းလေးငြီးပြီး ဟိုလှုတ် ဒီလှုတ် လုပ်ပေးရတာသိပေမဲ့ လူကြီးငိုရင် ဘယ်လိုချော့ရမှန်း ကျနော်မသိ။

တရားနဲ့ဖြေပါ ဒေါ်လေးရယ်လို့ ပြောရအောင်ကလည်း သူ့ယောကျ်ားက တမလွန်ကို အပြီးအပိုင် ထွက်သွားတာ မဟုတ်။ ကျနော် ဘာမှ မလုပ်တတ်၊ ငုတ်တုတ်ကြီး ဒေါ်လေး ငိုတာ ထိုင်ကြည့်နေတယ်။ ကြည့်လို့ကောင်းလို့တာ့ မဟုတ်၊ ငိုနေရင်းကနေ ပါးစပ်ကတတွတ်တွတ်နဲ့ သူအရမ်းရှက်တဲ့ အကြောင်းကိုဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတော့တာဘဲ။

တော်တော်လေးကြာ ငိုပြီးတော့ ဒေါ်လေးဆီက ရှိုက်သံက တဖြေးဖြေးနဲ့ ကျဲလာတယ်။ အဲဒီတော့မှ လူက သတိဝင်လာပြီး ဒေါ်လေး စိတ်ပြေလက်ပြောက် စကားစမိလိုက်တယ်။

“ ဒေါ်လေးယူတုန်းက အဲလို ဖြစ်နေမှန်း မသိဘူးလား ”

ကျနော့်စကားကြောင့် ဒေါ်လေးလှမ်းကြည့်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးက ငိုထားလို့ အနီရောင်သန်းလို့။

“ သိရင်ယူမလား မောင်ဇော်ရယ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ယူတုန်းက သူယောကျ်ား အစစ်၊ ဒေါ်လေး သိတာပေါ့။ အခု သူဒီလိုဖြစ်သွားတာ ဒေါ်လေး အထင် တစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ၊ သူဒေါ်လေးကို စိတ်မပါတော့တာ၊ လက်ဖျားနဲ့ မတို့တော့တာ အဲဒီအချိန်လောက်ကတည်းကဘဲ၊ ဟီး ဟီး ”

ပြောရင်းတန်းလမ်း ထပ်ငိုပြန်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း သူငိုတာ ခဏစောင့်ပြီး ရှိုက်သံနဲနဲ ထပ်ကျဲလာတာနဲ့

“ ဒေါ်လေးက သူအဲ့လိုဖြစ်နေတာ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ ”

ဒေါ်လေးက ငိုသံပါပါ နဲ့ ကျနော်ကို ရှင်းပြတယ်။

“ ပထမတော့ ဘယ်သိမလဲ၊ သူ့အလုပ်က ခေါင်းစားတော့ ဒေါ်လေးက ပင်ပန်းလာတယ်ဘဲ မှတ်တာပေါ့။ အရင်ကဆို ဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ၊ မောင်ဇော်၊ မင်းလည်း အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဘဲ၊ ဒေါ်လေး ပွင့်ပငွ့်လင်းလင်းဘဲပြောမယ်။ အရင်ကဆို သူနားရင် တစ်ရက်၊ ၂ ရက် အလွန်ဆုံးဘဲ။ ဒေါ်လေး ထင်တယ် သူအဲလို ဖြစ်သွားတဲ့ နောက်ပိုင်း ဒေါ်လေးက စရင်တောင် သူက စိတ်မပါတော့တာ။ ဒေါ်လေးလည်း အမျိုးမျိုး သူ့အကြိုက်ဆွဲ ဆောင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ ကြာတော့ ဒေါ်လေးလည်း စိတ်ပျက်လာတယ်။ ပထမ ဒေါ်လေးထင်တာက သူ့မှာ မယားငယ်တွေ ဘာတွေရနေပြီလားလို့။ ဒေါ်လေး စုံစမ်းကြည့်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မရဘူး။ သူ့ပုံစံကလည်း ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး၊ ဒီထက်ရှင်းအောင် ပြောရရင် ပန်းတွေ ဘာတွေများ သေသွားတာလားဆိုပြီး ဒေါ်လေး သတိထားကြည့်တယ်။ ဒေါ်လေး သူနဲ့ အတူအိပ်တာဘဲ သိတာပေါ့။

မနက်ဆို သူ့ဟာက အကောင်း၊ အဲဒီအချိန် သူ့ကို ဒေါ်လေး မြူဆွယ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဒေါ်လေးကို စိတ်မပါဘူး၊ တွန်းပစ်တယ်။ ဒီမှာ မောင်ဇော် ဒေါ်လေးကို ကြည့်စမ်း၊ ဒေါ်လေး ဒီလောက် မအိုသေးပါဘူး။ ဒေါ်လေးအလှတွေ မပျက်ရွင်းသေးပါဘူး။

နေပေါ့၊ ဒင်းက ငါ့ကို စိတ်မပါရင်လည်း နေပေါ့ ဆိုပြီး ဒေါ်လေးလည်း သူ့ကို စိတ်နာသွားပြီး သူနဲ့တောင် မအိပ်တော့ဘူး၊ ဟို မင်းတို့တွေ့နေကြ အခန်းထဲ ဒေါ်လေးတစ်ယောက်တည်း သွားအိပ်တော့တယ်။ ကြာတော့ သူနဲ့ ဒေါ်လေးလည်း တစ်အိမ်ထဲ အတူနေပေမဲ့ သူစိမ်းတွေလိုဘဲ ဖြစ်သွားတယ်။

အဲဖြစ်ချင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့လက ဒေါ်လေးလည်း မြို့ထဲသွားရင်း ပိုက်ဆံလိုလာလို့ သူ့ရုံးခန်း ခဏဝင်ပြီး ပိုက်ဆံသွားယူတယ်။ အဝက ကောင်လေးကလည်း မရှိဘူး၊ ဘယ်ထွက်သွားလဲ မသိဘူး၊ ဒါနဲ့ ဒေါ်လေး သူ့အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တာ သူနဲ့ အဲဒီကောင် ပူးကပ်ပြီးနေတာ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒေါ်လေးကို တွေ့တော့ ရုတ်တရက် သူတို့ လန့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်က စာရင်းကို ကြည့်သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ဒေါ်လေးလည်း နဲနဲရိပ်မိသွားတယ်။ ဒေါ်လေးလည်း ဟန်မပျက် ပိုက်ဆံလာယူတဲ့ အကြောင်းပြောပြီး ပိုက်ဆံယူ ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကတည်းကဒေါ်လေးစိတ်ထဲ မသင်္ကာဖြစ်နေတာ၊ အဲဒါဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိတာနဲ့ မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းတာ ”

ဒေါ်လေးက သူ့ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးကို ပြောလိုက် နားလိုက် ငိုလိုက် ရှိုက်လိုက် လုပ်ရင်း တဖြေးဖြေး ရှင်းပြတယ်။

“ အခု ဒေါ်လေး ဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးလဲ ”

ကျနော်လည်း ကိုယ့်အလုပ်မဟုတ်ပေမဲ့ သိချင်တာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

“ အခု လောလောဆယ်တော့ ဒေါ်လေးမသိဘူး၊ ဒေါ်လေး အရမ်းရှက်တယ်။ နင့်ယောကျ်ားက ဒီလိုကြီးပါလားလို့ လူများတွေသိကုန်ရင် ဒေါ်လေး ရှက်တာနဲ့ သေမယ်။ ဒေါ်လေး ရှင်းရှင်းပြောမယ်၊ သူ မယားငယ်ယူထားတယ်ဆိုရင်တောင် ဒေါ်လေး ရှင်းရဲတယ်။ သူ့မယားငယ်ကို ဒေါ်လေး သွားတွေ့ပြီး ရန်ဖြစ်ရဲတယ်၊ ပြောရဲတယ်။ အခု ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဒေါ်လေး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး။ သူ့စိတ်ကိုက ပြောင်းသွားပြီ၊ အခု သေချာသွားပြီဆိုတော့ ဒေါ်လေး လုပ်သင့်တာကို လုပ်ရမယ်။ ဒေါ်လေး စဉ်းစားအုံးမယ်။ လူတွေ အားလုံးမသိခင်မှာ ဒေါ်လေး ဒီကိစ္စကို ပြတ်ပြတ်သားသားဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ် ”

ကျနော် သဘောပေါက်သွားတယ်၊ တခြားနည်းလမ်းမရှိ။ ဒေါ်လေး သူ့ယောကျ်ားကို ခွာတော့မယ်။ သူ့ယောကျ်ားကကော အခွာခံပြီး လူပုံအလယ်မှာ သူက အချော်တကောက်ကြီးအဖြစ် နေမလား။ အာ သူတို့အကြောင်းတွေးရင် လူက ကိုယ့်ကိစ္စတောင် သူ့ကို အပူထပ်ကပ်ရမှာ အားနာသွားတယ်။

ဒီလိုမှန်းသိ သူချိန်းတဲ့ အချိန်ကြမှ လာရရင်ကောင်းသား။ ငါကလည်းငါ သိပြီးသားဆို အောင့်မနေတတ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဘဲ အပြစ်တင်မိတယ်။ ပြောလို့ဆိုလို့အပြီး ထပြန်မယ် လုပ်တော့မှ ဒေါ်လေးက သတိရပြီး သူ့ဟာသူ ပြောလာတယ်။

“ ဪ မောင်ဇော်၊ မိမိုးကိစ္စ မမေးရသေးဘူး၊ ဒေါ်လေး သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်တော့ သူ ခရီးထွက်သွားတယ်၊ မနက်ဖြန်လောက်မှ ပြန်လာမယ် ပြောတယ်၊ ဒေါ်လေး မှာထားတယ်၊ ရောက်ရောက်ချင်း င့ါဆီလာတွေ့လို့၊ နောက် ၃-၄ ရက်လောက်နေ ဒေါ်လေးဆီ ပြန်လာလေ ”

“ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျနော်သိပါတယ် ဒေါ်လေး၊ ကျနော်က ဒေါ်လေး စုံစမ်းခိုင်းတာကို သက်သက်လာပြောတာပါ´

“ အေး အေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်ဇော်ရယ် ”

“ ရပါတယ် ဒေါ်လေး၊ ဪ ဒေါ်လေး ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံ ကျနော့်မှာ နဲနဲပိုနေသေးတယ်၊ ဒီမှာ ”

ဆိုပြီး အိပ်ထဲက ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပြီး ပြန်ပေးတော့

“ မလိုပါဘူး မောင်ဇော် မင်းဘဲယူထားလိုက်ပါ။ မင်းသုံးချင်တာသုံးပေါ့ ”

ဆိုပြီး ကျနော့်လက်ကို အတင်းတွန်းရင် အိပ်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးတယ်။ ကျနော်လည်း အားနာနာနဲ့ အတင်းပြန်မပေးတော့။ အားနာတတ်တာက မကောင်းပေမဲ့ တခါတလေကြတော့လည်း ကောင်းနေပြန်ရော။

စုံထောက် တစ်ခါလုပ်ပြီးသွားတော့ လူက ဇရှိလာတယ်ဘဲ ပြောရမလား။ ညကစဉ်းစားရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဘဲ မမနောက်ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒေါ်လေးကို မေးခိုင်းပေမဲ့ မမက အမှန်ပြောချင်မှ ပြောမှာ၊ သူလိမ်ရင်လည်း ဖြစ်တာဘဲ။ တစ်ပတ်လောက် မမ ရုံးသွားရုံးပြန် လိုက်ချောင်းလိုက်ရင် သိမှာဘဲ။ အဓိကကခကိုယ်လိုက်ချောင်းတာ သူ သိမသွားဖို့ဘဲ။ သူတို့ အလုပ်သဘောက ခရီးထွက်ပြီး ပြန်လာတဲ့သူဆို နောက်နေ့ အနားပေးတတ်တယ်။ ပင်ပန်းခဲ့တာ အနားပေးယူတဲ့ သဘောပေါ့။

ဒီနေ့ မမပြန်လာမယ်၊ ဘယ်အချိန်ပြန်ရောက်မယ်မသိ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ရောက်ရင်တော့ သူရုံးသွားရမှာဘဲ။ ရုံးမှာ သူ့ခရီးအတွက် ကိစ္စတွေ ရှင်းပြီးမှ သူပြန်မှာ၊ သူ့ရုံးမှာ သွားစောင့်မယ်။ သူထွက်လာရင် ဘယ်သွားလဲ အသာလိုက်ကြည့်လိုက်မယ်။ အင်း ပင်ပန်းလာတယ်ဆိုတော့ အိမ်တန်းပြန်မှာကတော့ သေချာတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ လိုက်ကြည့်လိုက်မယ်။ အခုလည်း အားနေတာဘဲ။

ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ် မမရုံးဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေ့ခင်းကြီးဆိုတော့ ပူလိုက်တယ် ဖြစ်ချင်း။ ရုံးရှေ့နား ခပ်လှမ်းလှမ်းက အအေးဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး အအေးတစ်ခွက် မှာသောက်ရင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ တော်သေးတယ် ဆိုင်ထဲမှာက အပြင်ကလောက် သိပ်မပူ၊ နောက် အတွင်းက မှောင်ရိပ်နဲနဲကျတော့ အပြင်က အလင်းနဲ့ဆို အထဲကို ကောင်းကောင်းမမြင်နိုင်။

“ ဟာ ”

စိတ်ထဲမှာ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရ၊ မမနဲ့ တူညီဝတ်စုံ ၀တ်ထားတဲ့ ကောင်တစ်ကောင် ရုံးထဲကထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတော့ ရင်ထဲကတောင် တဒိတ်ဒိတ် တုန်သွားတယ်။ ဟိုကောင့်လက်ထဲမှာလည်း မမရဲ့ ခရီးဆောင်အိပ်နဲ့ဆိုတော့ မမ ခရီးထွက်ရာက ပြန်ရောက်ပြီး ရုံးကိစ္စပြီးလို့ အိမ်ပြန်မဲ့ သဘောဘဲ။ ဘာလဲ ဒီကောင်က မမကို လိုက်ပို့တဲ့ ကောင်လား။ ဘာလိုက်ပို့စရာလိုလို့လဲ၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်လည်း ရတာဘဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒါ သူ့အကောင်လား၊ အဲလိုတွေးမိမှ ရင်ထဲက ပိုပူသွားတယ်။

ကြည့်စမ်း၊ ကြည့်စမ်း ၂ ယောက်သား စကားတပြောပြောနဲ့ ရယ်လို့မောလို့။ ပြောရင်းဆိုရင်း ဟိုကောင် ဘာပြောလိုက်တယ်မသိ၊ မမက အဲဒီကောင် လက်မောင်းကိုတောင် လှမ်းရိုက်လိုက်သေး။ အံမယ် တော်တော်ပျော်နေကြတယ်ထင်ပ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တောင် မြင်ပုံမရ။

စကားတပြောပြောနဲ့ သူတို့ ၂ ယောက် ကျနော်ထိုင်နေတဲ့ ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သွားတယ်။ ဆိုင်ထဲကို ယောင်လို့တောင် သူတို့လှည့်မကြည့်။ အံမယ် ပျော်နေလိုက်တာများ။ သူတို့ ကျောပေးပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်း ရောက်သွားတာနဲ့ စားပွဲထိုးကိုခေါ်ပြီး ပိုက်ဆံရှင်းဖို့တောင် အချိန်မရ၊ စားပွဲပေါ် ပိုက်ဆံချထားပြီး သူတို့ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ အသင့်စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းက တက်စ်စီကားတွေ ဆိုက်ထားတဲ့ လမ်းဒေါင့်အရောက်မှာ သူတို့ ကားပေါ်တက်လိုက်ကြတာ တွေ့လိုက်တော့ ကျနော် ကမန်းကတမ်း ကားဂိတ်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ လေးငါး ဆယ်လှမ်းလောက် အလျှောက်မှာ သူတို့ တက်လိုက်တဲ့ကားက ဝေါကနဲ ထွက်သွားတာတွေ့တော့ အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ ကားဂိတ်ကို ပြေးလာပြီး အသင့်ရှိနေတဲ့ နောက်ကားတစ်စီးပေါ် အပြေးအလွှားတက်လို့

“ အစ်ကို လိုက် လိုက် စောစောက ထွက်သွားတဲ့ ကားနောက်ကိုလိုက် ”

ကျနော့် ကမန်းကတန်း အမောတကြီးနဲ့ အပြောကို ကားဆရာက ရုတ်တရက် နားလည်ပုံမရ။ ကျနော့်ကိုကြောင်ပြီး ကြည့်နေတယ်။

“ စောစောက ဟို စုံတွဲစီးသွားတဲ့ ကားနောက်က လိုက်ပေးဖို့ ပြောတာ အစ်ကို၊ မြန်မြန် အစ်ကို တော်ကြာ မျက်ခြေပြတ်သွားအုံးမယ်၊ မြန်မြန် မြန်မြန်မောင်း အစ်ကို ”

ကျနော့် အလောသုံးဆယ် တက်သုတ်ရိုက်ပြီး ထပ်ရှင်းပြလိုက်မှ ကားဆရာလည်း ရူးကြောင်မူးကြောင်နဲ့ ကမန်းကတမ်း စက်နိုးပြီး ဝူးကနဲ မောင်းထွက်တယ်။ ကားဆရာလည်း မျက်ခြေမပြတ်အောင် သေချာလိုက်ရင်း

“ ဘာလို့လဲ ညီလေး နောက်က ဟွန်းတီးပြီး ရပ်ခိုင်းလိုက်ရမလား ”

“ ဟင်းအင်း ဟင်အင်း မရပ်ခိုင်းနဲ့ သူတို့ ဘယ်သွားလဲ သိချင်လို့ ”

“ ဪ အင်း အင်း ”

ကားဆရာက ဘယ်လို သဘောပေါက်သွားတယ် မသိ၊ အင်း အင်း နဲ့ ထပ်မစပ်စုတော့ဘဲ နောက်က လိုက်ပေးတယ်။ ဒီတာ့မှ ကျနော်လည်း ကားဆရာအမြင်ရှင်းအောင် လင်္ကာနဲနဲချောလိုက်တယ်။

“ ဒီလူ ကျနော့် အမေဆီက ပိုက်ဆံချေးသွားပြီး အိမ်ပါပြောင်းသွားလို့၊ အဲဒါ သူဘယ်မှာနေလဲလိုက်ကြည့်တာ၊ မသိမသာ နောက်ကဘဲလိုက်ပေး အစ်ကို ”

“ ဪ အင်း အင်း သိပြီ သိပြီ ”

ကားဆရာက သဘောပေါက်သွားပြီး စေတနာကောင်းကောင်းနဲ့ နောက်က မသိမသာလေး လိုက်ပေးတယ်။

“ ဟော ရှေ့မှာ ရပ်သွားပြီ ညီလေး ”

“ အင်း ရပ် ရပ် ဒီမှာဘဲ ရပ်တော့ ”

ကားဆရာကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျေးဇူးရှင် ဒရိုင်ဘာကို သူတောင်းသလောက် မဆစ်ဘဲ ပေးလိုက်တယ်။ မမတို့လည်း ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းတဖက်ကို ဖြတ်လို့ လေးထပ်တိုက် တစ်လုံးက လှေခါးပေါ် တက်သွားတာ လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။

“ ဟာ မမ ”

လူက မျက်လုံးတွေ ပြာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့၊ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းဘေးမှာ ကြောင်တောင်ကြီး ရပ်နေမိတယ်။ ပြေးသွားပြီး

“ မမ မမ ဘယ်သွားမလို့လဲ ”

ဆိုပြီး လှမ်းမေးရင်ဘဲ ကောင်းမလား။ ကတုန်ကရင်နဲ့ ချီတုန်ချတုန် စဉ်းစားနေတုန်းမှာဘဲ လှေခါးပေါ် တက်သွားတဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်က တဖြေးဖြေးနဲ့ မြင်ကွင်းက ပျောက်သွားတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ပူလောင်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့၊ လမ်းဘေးက ဓါတ်တိုင်ကိုသာနဖူးနဲ့ တဒုန်းဒုန်းသာ ပြေးတိုက်ချင်စိတ်ပေါ်လာတယ်။

လုပ်ချင်အုံးဟဲ့ စုံထောက်၊ ကြောင်တောင်ကြီး ရပ်နေရာကနေ သတိဝင်လာပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့ မလှမ်းမကန်းမှာ လမ်းဘေး လက်ဘက်ရည်ဆိုင်လေးကို တွေ့တော့ သွားထိုင်လိုက်တယ်။ ပြေးလာတဲ့ စားပွဲထိုးလေးကို လက်ဘက်ရည် တစ်ခွက်လို့ ခပ်တိုးတိုး လှမ်းပြောရင်း ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

မထူးတော့ စမိတော့မှ ဆုံးအောင် ကမှ ဖြစ်တော့မယ်။ အခုနေ ထပြန်သွားရင်လည်း စိတ်ထဲက တနုံ့နုံ့နဲ့ နေလို့ရတော့မှာ မဟုတ်။ အသက်ကိုမှန်မှန်ရှူရင်း ထူပူနေတဲ့စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းရင်း အသိတရားတွေကို ရသလောက် စုစည်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သက်ညှာတဲ့ အနေနဲ့ အသက်သာဆုံး အခြေအနေက စစဉ်းစားလိုက်တယ်။ သူတို့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ မိတ်ဆွေတယောက်ယောက် အိမ်ကိုလာတာလား။ ခဏစောင့်ကြည့်မယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ ခဏ အဲဒီ ခဏက ဘယ်လောက်လဲ၊ ၁၀ မိနစ်။ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ၁၀ မိနစ်နဲလွန်းတယ်။

မိတ်ဆွေအိမ်လာလည်တယ်ဆို ၁၀ မိနစ်တော့ကမှာမဟုတ်။ စကားတွေဘာတွေပြောမယ်၊ ဟိုကတစ်ခုခု ဧည့်ခံအုံးမယ်။ ဒါဆို ဘယ်လောက်စောင့်မလဲ၊ နာရီဝက်လောက် စောင့်မလား။

အာ များတယ်၊ မိတ်ဆွေအိမ်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ဒီမှာ လာကမြင်းတာဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နာရီဝက်ဆိုဟိုမှာ တချီလောက် ပြီးနေပြီ။ လူက အကောင်းဘက် လှည့်တွေးနေရင်းက အဆိုးဆီဘဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အကြာကြီးမစောင့်၊ ခဏ စောင့်မယ်။ အဲ အဲ စောင့်ပြီးဘာလုပ်မလဲ၊ ကြည့်စမ်း အရေးကြီးတာ အရင်စဉ်းစားရမယ်။ သူတို့ ဘယ်အခန်းသွားတာလဲ။

သူတို့ တက်သွားတဲ့ တိုက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ၄ ထပ်၊ အင်း လှေခါး အနေအထားအရ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းရှိပုံမရ။ ဒါဆို အပေါ်မှာ ၃ ထပ်ရှိမယ်။ ၃ ထပ်ဆိုတော့ ၃ အိမ်ပေါ့။ ဘယ်အထပ်ကို သွားတာလဲ။ ဆိုင်ကထိုင်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒုတိယထပ်က ဝရန်တာ ဘေးက ပြူတင်းပေါက်က ပွင့်နေတော့ လူရှိနေတဲ့ သဘော။ တတိယထပ် မသေချာ။ တံခါးက ပိတ်နေသလိုလို။

အပေါ်ဆုံးထပ်ကိုတော့ သေချာ မမြင်။ သူတို့ တက်သွားပြီးတဲ့နောက် ဘယ်အထပ်ကမှ ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု မတွေ့ရ၊ လူက ဟိုတွေး ဒီတွေး ချီတုံ ချတုံ ဖြစ်နေတယ်။ လိုက်ချောင်းဖို့ ဆိုတာကလည်း ဘယ်အိမ်မှန်းမသိ၊ တိုက်ခန်းတွေဆိုတော့ ဝင်ပေါက်က တစ်ခုတည်း။

အိမ်ပေါက်စေ့ တံခါးလိုက်ခေါက်ပြီး ပစ္စည်းကြော်ငြာသလိုလိုနဲ့ အကဲခတ်ရတော့ မလိုလို၊ ကဲ မထူးဘူး အပေါ်တက်ကြည့်မယ်၊ ဖြစ်လာတာ မီးစင်ကြည့်ကမယ်၊ ရပ်ကြည့်လို့ အမြတ်မရှိဘူး၊ ချထိုးမှ ၂ ဆတိုးမယ်ဆိုတဲ့ လမ်းဘေး ဖဲ ၃ ချပ် ကစားဝိုင်းကအဆိုကို လက်ခံပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ ထိုင်နေရာက ဇက်ကနဲ ထရပ်လိုက်တယ်။

ပြီးမှ လာချထားတဲ့ လက်ဘက်ရည် မသောက်ရသေးတာ သတိရပြီး ပြန်ထိုင်လို့ ခွက်သေးသေးလေးထဲက အေးနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျဲတဲတဲ လက်ဘက်ရည်ကို တကြိုက်ထဲနဲ့ အကုန်မော့ချလိုက်ပြီး အောက်ဆီဂျင် ပါတယ်ဆိုရုံလေး ပါတဲ့ ပူပြင်းနေတဲ့လေကို အဆုတ်ထဲ တဝရှူသွင်းရင်း အားမွေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲထိုးလေးကို ပိုက်ဆံရှင်းပေးပြီး လမ်းတဖက်ကို အပြေးကလေး ဖြတ်လိုက်တယ်။ လှေခါးအဝကနေ မမြင်ရတဲ့ အထပ်တွေကို မော့ကြည့်ရင်း ငတက်ပြားခြေလှမ်းနဲ့ ခြေသံမကြားအောင် အသာထိမ်းလို့ တစ်လှမ်းချင်းတက်လာတယ်။

ပထမထပ် အခန်းတံခါး၀ရောက်တော့ အသာရပ်ပြီး တံခါးနားကပ် နာစွင့်လိုက်တယ်။ သိတဲ့ အတိုင်း တံခါးကသာ အလုံပိတ်ထားပေမဲ့ အသံမလုံ၊ အထဲက အသံတချို့ကြားနေရတယ်။ ကြားရတဲ့ အသံက ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံနေတဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်။ ကလေးလည်း ရှိပုံရတယ်။ ကလေးအသံလည်း ကြားရတယ်။ အင်း မမ ဒီအခန်းလာတာတော့ မဟုတ်။ သေချာပြီ၊

နောက်တထပ်ကို ဆက်တက်လိုက်တယ်။ လှေခါးက ထောင့်ချိုးဆိုတော့ အပေါ်ထပ်ကို လှမ်းကြည့်လို့မမြင်၊ တဆစ်ချိုးလိုက်မှ နောက်တထပ် တံခါးဝကို လှမ်းမြင်ရတယ်။ မြင်လိုက်တာနဲ့ သိလိုက်တယ်။ ဧရာမသော့ခလောက်ကြီးက တံခါးဝမှာ တန်းလမ်း။ ဒီအိမ်မှာ အခုလောလောဆယ် ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာ ဗေဒင်သွားမေးစရာတောင် မလိုတော့။

ဟုတ်ပြီ၊ နောက်တစ်ထပ်ဘဲ ကျန်တော့တယ်။ သေချာတယ် အပေါ်ဆုံးထပ်မှာဘဲ ရှိမယ်။ ဒီတော့ ခြေသံကိုပိုလုံအောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အသာလှမ်းတက်လိုက်တယ်။ တခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အလုပ်မို့လား မသိ။ ရင်က အခုမှ တဒိန်းဒိန်း ပိုခုန်လာပြီး ဒူးတွေတောင် တုန်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ရပ်ရတာတောင် အားမရှိတော့။ ထောင့်ချိုးက လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ တံခါးဝမှာ သော့ခလောက်မရှိ။ ဒါဆို အထဲမှာ လူရှိတယ်ပေါ့။

ဖြစ်ချင်တော့ လှေခါးတစ်ခုလုံး အသံကလည်း တိတ်နေတယ်။ တဖြေးဖြေး တံခါးဝနားရောက်တော့ အထဲက အသံတချို့ကြားလိုက်ရတယ်၊ မသဲကွဲ။ အားတင်းပြီး အဝအရောက်မှာ တံခါးကို နားနဲ့ အသာကပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံကြောင့် တကိုယ်လုံးထဲ သွေးတွေ ဦးနှောက်ဆီ အတင်းပြေးဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သေချာတယ် ဒါ မမအသံမှ မမအသံ၊ လွဲစရာကိုမရှိ။ ငါအမြဲကြားနေကြ အသံ၊

“ အင်း အင်း အား အား ကောင်းလိုက်တာ အား ကောင်းလိုက်တာ အင်း အင်း အား အား ဆောင့် ဆောင့် အား.. ပြင်းပြင်းလေး ပြင်းပြင်းလေး အား အား ”

ရုတ်ကနဲ လူက တံခါးဝက ခွာလိုက်တယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဘာမှမမြင်တော့၊ မျက်စိထဲ မှောင်မဲပြီး လူက ကတုန်ကရင် ဖြစ်လာတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒေါသက အလိပ်လိုက် အလိပ်လိုက် တက်လာပြီး ထိန်းမရတော့။

ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ တဒုန်းဒုန်း စိတ်ရှိလက်ရှိ ထုပြီး လှေခါးက တဝုန်းဝုန်း ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့တယ်။ ဘာမှ မမြင်တော့။ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်ပေါက်မှန်းမသိတော့။

ရင်ထဲမှာ ဒေါသက အစုလိုက်အပြုံလိုက်၊ လူတကိုယ်လုံးလည်း ထူပူလို့၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကုလားနတ်ရော၊ တရုတ်နတ်ရော ၃၇ မင်းနတ်ပါ အကုန်၀င်ကနေသလို တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ဖြစ်နေသလို လူက ဒေါသနဲ့ တဆတ်ဆတ် တုန်နေတယ်။ နားထဲမှာလည်း စောစောက မမရဲ့ အော်သံက သရဲစီးသလို ခြောက်လှန့်နေသလိုပါဘဲ။

ကိုယ့်ကို ဘယ်သူတွေကြည့်နေတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ဘာမှမသိတော့၊ စိတ်ထဲကလည်း တောက် . . ဒီကောင်မ ဒီလောက်တောင်ထရသလား၊ အပြင်မှာ ဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့များ အဲ့လိုအလေလိုက်နေတာလဲ မသိဘူး၊ တော်တော် ယားနေတဲ့ မိန်းမ၊ နင့်စောက်ဖုတ်က လီးမဝင်ရရင် မနေနိုင်တော့ဘူးလား၊ ပြည့်တန်ဆာတောင် ပိုက်ဆံရမှခံတာ၊ နင်ကတော့ တွေ့သမျှ လူနဲ့ ခံနေတော့တာဘဲ။ ###မ၊ ပြည့်တန်ဆာ၊ ကြိုက်ကုန်းမ .. ထွက်လာတဲ့ ဒေါသအလျောက် မမကို စိတ်ထဲက တတ်သမျှ မှတ်သမျှ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကျိမ်ဆဲရင်း ခြေဦးတည်ရာ လျှောက်လာတုန်း ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။

သွားပြောမယ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ သွားတိုင်မယ်၊ နင့်အကြောင်းတွေ အားလုံး နင့်အဒေါ်ကို သွားပြောမယ်၊ နင်အပြင်မှာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေတာ အားလုံးသွားပြောမယ်။ သောက်ကောင်မ၊ သေနာမ။ ငါသွားတိုင်ပြောမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာပြီး ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မစဉ်းစားတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်နေတာကို တုန့်ကနဲ ရပ်လို့လမ်းမပေါ် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း အသင့်မောင်းလာတဲ့ တက်စ်စီ တစ်စီးကို လက်တားရပ်ခိုင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးနေတဲ့ လမ်းနာမည်ကို ပြောလို့ မောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။

ဒေါ်လေး ခြံဝက ခေါင်းလောင်းကို မနားတမ်း ကိုင်လှုပ်နေတဲ့ အသံကြောင့် ဒေါ်လေး ကမန်းကတမ်း အိမ်ထဲက ပြေးထွက်လာရင်း

“ ဟဲ့ ဟဲ့ မောင်ဇော် ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ရန်ဖြစ်လာတာလား ”

မျက်နှာနီကြီးနဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကျနော့်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်လေးက အလန့်တကြားမေးရင် ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပေးတယ်။ တံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ တရှုးရှုးနဲ့ အိမ်ထဲကို တန်းဝင်သွားတော့ ဒေါ်လေးက ကမန်းကတမ်း ခြံတံခါး ပြန်ပိတ်ရင်း ကျနော့်နောက်က ပြေးလိုက်လာတယ်။ အိမ်ထဲက ဆိုဖာပေါ် ထိုင်မိတဲ့အထိ ကျနော် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်၊ ဘယ်ကစပြောရမှန်းလည်း မသိ။ လူက အခုထိ ဒေါသက မကျ၊ တကယ်တမ်း ဒေါ်လေးနဲ့ တိုင်မယ် စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဒေါ်လေးကို တွေ့တော့ ဘယ်က ဘယ်လိုစတိုင်ရမှန်းမသိ။

ဒေါ်လေးက ဘုမသိ ဘမသိ ကျနော်နား ဝင်ထိုင်ရင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲဘဲ တတွတ်တွတ် မေးနေတယ်။ ကဲ မထူးဘူး။ တိုင်ဖို့လာတာ တိုင်မယ်၊ ###မ နင့်အကြောင်း အကုန်ပြောပစ်မယ်။ စိတ်နာနာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ ဒေါ်လေးကို တုန်းတိတိကြီး ပြောချလိုက်တယ်။

“ မမ ဖောက်ပြန်တယ် ”

“ ဘယ်လို ဘယ်လို ဘာပြောတယ် ”

ဒေါ်လေးက မရှင်းသလို ထပ်မေးတော့

“ မမ တခြားတစ်ကောင်နဲ့ ဖေါက်ပြန်နေတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့တာ ဒေါ်လေး ”

“ မင်းဟာက ဟုတ်ရဲ့လား၊ သူတို့ မိတ်ဆွေတွေ အတူသွားလာနေတာ နေမှာပေါ့ ”

ဒေါ်လေးက အကြောင်းစုံကို မသိတော့ ပြေရာပြေကြောင်း ကျနော့်ကို ဖြောင်းဖျတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်က မျက်စိနဲ့ မမြင်ခဲ့ပေမဲ့ နားနဲ့ ဆတ်ဆတ်ကြားခဲ့ရတဲ့ သူဆိုတော့

“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေး မဟုတ်ဘူး၊ အတူသွားလာနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ ဖောက်ပြန်နေတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် နားနဲ့ ကြားခဲ့ရတာ ”

ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ဒေါ်လေးကို အသံကျယ်ကျယ် ပြောမိတော့ ဒေါ်လေးက ကျနော့် လက်ကို လှမ်းကိုင်ရင်း

“ မောင်ဇော် စိတ်ကိုအေးအေးထားစမ်း၊ ဒေါ်လေးကို အားလုံးပြောပြ၊ ဒေါ်လေးရှင်းပေးမယ်၊ စိတ်နဲနဲလျှော့ ဟုတ်ပလား၊ ကဲ ကဲ မင်းသိလာတာတွေ အားလုံးကို ဒေါ်လေးကို ပြော ”

ကျနော့်လက်ကို ညှစ်ကိုင်ရင်း အားပေးသလို လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ အေးအေးသက်သာ ပြောလိုက်တဲ့ ဒေါ်လေး အပြောကြောင့်လားမသိ၊ တင်းနေတဲ့ ဒေါသတွေက ဝမ်းနည်းတဲ့ အသွင်ကို ဆောင်သွားပြီး ငိုသံပါကြီးနဲ့ ဒေါ်လေးကို မမနောက် လိုက်ချောင်းတာကစလို့ အခန်းဝကကြားရတဲ့ အသံ အဆုံးထိ တဖြေးဖြေး ရှင်းပြလိုက်တယ်။ ကျနော့်စကားဆုံးတော့မှ ဒေါ်လေးလည်း

“ ဖြစ်ရလေ မောင်ဇော်ရယ် ”

ဆိုပြီး ကျနော့်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။ ဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောရင်းတန်းလန်း ငိုနေတာကို သတိထားမိသွားတယ်။ မထူးတော့ ငိုလက်စနဲ့ ဒေါ်လေး ရင်ခွင်မှာ မျက်နှာအပ်လို့

“ မမ ရက်စက်တယ် ဒေါ်လေးရယ် ”

ဆိုပြီး ဝမ်းပန်းတနဲ ငိုချလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက ဘာမှတော့ ပြန်မပြော၊ ကျနော့်ကျောကို သူ့လက်နဲ့ အသာပွတ်ပေးရင်း ကျနော် ဝ့မ်းနည်းတကြီး ငိုနေတာကို သက်သာလို သက်သာငြား ပွတ်ပေးနေတော့တယ်။ ငိုတဲ့သူတွေ ထုံးစံအတိုင်း အချိန်တန်ရင် သူ့အလိုလိုတော့ တိတ်တာပါဘဲ။ ကျနော်လည်း ဘာထူးလဲ အချိန်တန်တော့ သူ့အလိုလို ရပ်သွားပြီး ဒေါ်လေးရင်ခွင်မှာ မှေးလက်စနဲ့ အသာမှေးနေတုန်း ဒေါ်လေးက

“ ကဲ မောင်ဇော် ဝမ်းနည်းမနေနဲ့တော့ တော်ပြီနော်၊ အတွေ့အကြုံတစ်ခုလို့ဘဲ သဘောထား သိလား ”

“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေးရာ၊ မမနဲ့ ကျနော်က ဒီအခြေအနေရောက်ပြီးမှ လုပ်ရက်တယ် ”

ဝမ်းနည်းတကြီး ထပ်ပြောရင်း ကျနော့်မျက်နှာကို ဒေါ်လေး ရင်ခွင်ကနေ ခွာလိုက်တယ်။

“ ဒေါ်လေး တူမဘက်က ဒေါ်လေး လိုက်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သူ့မှာလည်း သူ့ အခြေအနေနဲ့ သူ ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်။ အချစ်သစ်ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်၊ ဘယ်လိုဘဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ဒါ သူက မင်းအပေါ် သစ္စာဖောက်တာဘဲ။ အဲလိုဖြစ်သွားတဲ့အတွက် မင်းက သူ့အပေါ် ရှေ့ဆက် စွဲလမ်းနေမယ်ဆိုရင် မင်းဒုက္ခ မင်းရှာတာဘဲ။

အခု ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စက ပြင်လို့မရတော့ဘူး၊ မိမိုး အနေနဲ့ကလည်း သူမှားပါတယ်ပြောပြီး မင်းကို တောင်းပန်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်း ပြန်လက်ခံမလား၊ မင်းဖာသာ မင်းစဉ်းစား၊ ဒေါ်လေးလည်း သူဘာလို့ အဲလို ဖြစ်သွားလဲ နားမလည်ဘူး၊ ဒေါ်လေး သူနဲ့ ပွင့်ပငွ့်လင်းလင်းပြော မေးကြည့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါ်လေး သူ့အတွက် လုပ်သင့်တာကို လုပ်ရမယ်၊ ဒါက တပိုင်း။ အခု မင်းနဲ့ ဆိုင်တာဘဲ ဒေါ်လေးပြောမယ်၊ ဒေါ်လေး မင်းကို နားလည်တယ်။

မင်းတို့ ၂ ယောက်က တခြားချစ်သူတွေထက်ကို အဆင့်ကျော်ပြီး ချစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ မင်း သူ့ကို စွဲလမ်းတာက ပိုနေမယ်။ ဒီတော့ မင်းက သူများထက် ပိုခံစားရမှာဘဲ။ ဒီတော့မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်း မမကို တမ်းတနေတဲ့ စိတ်နဲ့ဘဲ မင်း ဘ၀ ပျက်မှာဘဲ။ အဲ့ဒါ ဒေါ်လေး ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်း ငယ်သေးတယ် မောင်ဇော်၊ မင်းဘဝမှာ ရှေ့ဆက်လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ အချစ်တစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့ မင်းဘဝပျက်စီးတာ ဒေါ်လေး မမြင်ချင်ဘူး၊ အခု ဒေါ်လေးပြောတာ မင်းအနေနဲ့ နားလည်ကောင်း နားလည်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အဲဒါကို မင်းလိုက်လုပ်နိုင်ချင်မှ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းမှာ အစားထိုးစရာ တစ်ခုခု မရှိရင် မင်းအဲဒီအဖြစ်ကို တွေးတွေးပြီး မေ့အောင် အရက်တွေ သောက်ချင် သောက်မယ်။ မူးရစ်ဆေးတွေ သုံးချင်သုံးမယ်။ အဲဒါဆိုသွားပြီ၊ မင်းဘ၀ ပျက်ပြီဘဲ။ ဒေါ်လေးပြောတာ နားလည်လား ”

“ မသိဘူး ဒေါ်လေး မသိဘူး၊ ကျနော်သိတာ မမ ကျနော့်ကို ရက်စက်တယ်၊ ဒါဘဲ ကျနော်သိတယ် ”

ကျနော်ငိုသံပါကြီးနဲ့ အော်ပြောမိတယ်။ ဒေါ်လေးက စကားရှည်ကြီးပြောပြီး ကျနော့်ကို နားဝင်အောင် ဆုံးမပေမဲ့ ကျနော့် နားထဲ ဘာမှမဝင်၊ ကျနော့်နားထဲ ကြားနေတာက တံခါးကြားက ထွက်လာတဲ့ မမအသံတွေ။

“ ကဲ လာစမ်း မောင်ဇော်၊ လိုက်ခဲ့ ”

ဟင်းကနဲ ဒေါ်လေးဆီက သက်ပြင်းချသံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျနော့်လက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားတယ်။ အပေါ်ထပ် မမနဲ့ ကျနော် တွေ့နေကြ အခန်းထဲရောက်တော့ ကျနော့်ကို ကုတင်ပေါ် ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျနော့်ရှေ့တည့်တည့်ရပ်လို့

“ ဒီမှာကြည့်စမ်း မောင်ဇော် ”

လို့ ပြောရင်း ဒေါ်လေး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်တွေ တစ်လွှာချင်း ချွတ်ချတော့တာဘဲ။ ကျနော် လုံးဝမထင်၊ ဒေါ်လေး လုပ်သမျှ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိတယ်။ နောက်ဆုံး အတွင်းခံ ပင်တီကလေးကို ချွတ်ချအပြီးမှာတော့ ဒေါ်လေးက မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းကျနော့် အရှေ့မှာ ရပ်လျက်။ ပြီးတော့ ကျနော့်နားကို တဖြေးဖြေး တိုးကပ်လာတယ်။

“ တွေ့လား မောင်ဇော်၊ ဒေါ်လေး လှသေးလား ကြည့်စမ်း´

ဒေါ်လေးက ကျနော့် ပုခုံး ၂ ဘက်ပေါ် သူ့လက် ၂ ဘက်ကို တင်ရင်း လှမ်းမေးတယ်။ ကျနော် ဘာမှ ပြန်မဖြေဖြစ်၊ ကျနော် ဒေါ်လေးကို ကြောင်ပြီးကြည့်နေမိတယ်၊ ရှင်းရှင်းပြောရင် ဒေါ်လေးက လှတုန်း၊ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ရင်သားတွေက နည်းနည်းလေး လျော့ရဲရဲရှိပေမဲ့ လုံးဝန်းနေတုန်း။ အဲဒီအောက်က ဝမ်းဗိုက်သား၊ အရမ်းချပ်မနေဘဲ မသိမသာလေး ဖောင်းလို့၊ အဲဒီအောက်မှာတော့ အမွေးအမြှင် တစက်လေးမှ မရှိဘဲ ပြောင်သလင်းခါပြီး ခပ်ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ အကွဲ ကြောင်း အစလေးပါ ပေါ်နေတဲ့ ဆီးခုံ။ ပြီးတော့မှ သွယ်ဆင်းသွားတဲ့ ပေါင်တံ ဝင်းဝင်းလေး၊

“ ကဲ မောင်ဇော်၊ မေးနေတယ်လေကွယ်၊ ဒေါ်လေး လှသေးလားဆို ”

ညင်ညင်သာသာလေး ဒေါ်လေးဆီက အသံ ထပ်ထွက်လာတယ်။ ကျနော် ဘာမှ ပြန်မဖြေဖြစ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိ၊ ဒေါ်လေး ဘာစိတ်ကူးနဲ့ ကျနော့်ကို လုပ်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း မတွေးမိ၊ ဒေါ်လေးတကိုယ်လုံးကိုသာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေမိတော့တယ်။ မမပြီးရင် တွေ့ဖူးတဲ့ ဒုတိယ မိန်မတယောက်ရဲ့ အဝတ်မဲ့ ခန္တာကိုယ်။

“ ကွယ် ဒီမှာ ဒေါ်လေးကို ကိုင်ကြည့်ပါအုံး ”

ပြောရင်း ဒေါ်လေး ကျနော့် လက် ၂ ဘက်ကို သူ့လက်နဲ့ လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ခါးပေါ်တင်ပေးရင်း လူက ကျနော့်အနားပိုတိုးလို့ ရပ်နေရာက သူ့ဒူးတဖက်က ကုတင်ပေါ် လှမ်းတင်လိုက်တယ်၊ အဲဒီမှာ ကျနော့်မျက်နှာက သူ့ရင်ညွှန့်နဲ့ ပိုကပ်သွားတော့ သူက ကျနော့် မျက်နှာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းရင်း သာသာလေး ကျနော့်ခေါင်းကို လှမ်းဖက်လိုက်တယ်။

ကျနော့် မျက်နှာက သူ့ရင်သား အိအိလေး ၂ ခုကြားမှာ အသာမြုတ်ဝင်သွားတယ်။ ဒီတော့မှ စိတ်ထဲက စောစောက အမောတွေ ပြေသွားသလိုလို ခံစားလိုက်တဲ့နောက် စောစောက ဒေါ်လေး လှမ်းတင်ပေးလိုက်တဲ့ ကျနော့် လက် ၂ ဘက်က အလိုလို လှုပ်ရှားလာပြီး ဒေါ်လေး ကျောပြင်ကို စုန်ဆန်ပွတ်ပေးနေမိတော့တယ်။ တခါတခါ ဒေါ်လေးရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးကိုပါ ဖြစ်ညှစ်မိပြန်တယ်။

အဲ့လို ဖြစ်ညှစ်လိုက်ရင် ဒေါ်လေးဆီက အိကနဲ အသံထွက်လာပြီး လူက အရှေ့ကို ကော့လို့ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်လိုက်တယ်။ နာလို့ ထင်ပါရဲ့။ တော်တော်လေးကြာ အဲဒီပုံစံနဲ့ နေရင်း ဒေါ်လေးဆီက

“ ကဲ မောင်ဇော် ထပါအုံး ”

လို့ ဆိုရင်း လူချင်းခွာလို့ ကျနော့်ကို လက်ကို ဆွဲလို့ မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော်ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ ကြယ်သီးနဲ့ ဇစ်ကို ဖြုတ်ရင်း အတွင်းခံပါ ပူးတွဲကိုင်လို့ တခါတည်း ဆွဲချွတ်ချလိုက်တယ်။

ကျနော် ဒေါ်လေးလုပ်သမျှ မငြင်းမိ၊ ဘာကြောင့်မှန်းလည်း ကိုယ့်ဟာကိုမသိ၊ လူက စိတ်ညို့ခံရတဲ့သူလို ကြောင်တောင်တောင်၊ အသိစိတ်မရှိတော့သလိုလို။ ပြီးတော့ လူကို အိပ်ယာပေါ် တွန်းချလိုက်တော့ ဘောင်းဘီနဲ့ အောက်ပိုင်း ခြေချုပ်မိနေတဲ့ ကျနော့်ကိုယ်က အိပ်ယာပေါ် ဝုန်းကနဲ လဲကျသွားတယ်။ ထူးဆန်းတာက ကျနော့် ကောင်လေးက ထောင်မနေ။

ဒီတော့မှ ဒေါ်လေးလည်း ခြေတလုံးလောက်မှာ တစ်နေတဲ့ ဘောင်းဘီကို အစကဆွဲလို့ လွတ်လွတ် ကျွတ်ကျွတ် ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲချွတ်ပြီး လဲနေတဲ့ ကျနော့်ဘေးမှာ အသာဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘာမှမပြောဘဲ ကျနော့် ခြေထောက်တဖက်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်ရင်း ကားသွားတဲ့ ပေါင်ကြားက ကျနော့်ကောင်လေးကို သူ့လက်မ၊ လက်ညိုး၊ လက်ခလယ် ၃ ချောင်းလောက်နဲ့ အသာကောက်ကိုင်ရင်း ဒစ်အောက်နားလေးကို လက် ၃ ချောင်းနဲ့ အသာအယာ လှည့်ပတ်ကစားပေးတော့တာပါဘဲ။

အဲဒီတော့မှ စောစောက ခွေခွေလေးလဲနေတဲ့ ကျနော့် ကောင်လေးလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ခေါင်းထောင်လာပါတော့တယ်။ လူလည်း အလိုလို ဖီလင်တက်လာပြီး ပါးစပ်က အင်း အင်း ဒေါ်လေး ဒေါ်လေး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲလို့ အယောင်အယောင် အမှားမှား ထွက်လာတော့တယ်။

ဒီတော့မှ ဒေါ်လေးလည်း ထောင်လာတဲ့ ကျနော့်ကောင်လေးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်ပြီး အထက်အောက် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆက်တိုက်လေး ဆောင့်ပေးလိုက်တော့ ကျနော့်ကောင်လေးက သံချောင်းက အဘခေါ်ရလောက်အောင် ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ ဒီတော့မှ ဒေါ်လေးက အဆင်ပြေအောင် နေရာရွေ့ထိုင်ရင်း

“ ဒေါ်လေး ကောင်းကောင်းလေး လုပ်ပေးမယ်နော်၊ ညိမ်ညိမ်ခံ သိလား ”

လို့ပြောရင်း ဆေးပေါ့လိပ်များ မီမညှိခင် ဆေးကျပ်နေတာ ချောင်အေင် ပွတ်ပြီးလိပ်သလို သူ့လက်၂ ဘက်နဲ့ ထောင်မတ်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကို ညှပ်ရင်း အသာအယာလိပ်ပေးပါတော့တယ်။ဒီတော့မှ

“ အား အီး အီး အား အား အင်း အင်း အင်း အင်း ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ”

ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်ဘဲ လူက ဟိုကော့ ဒီကော့နဲ့ တွန့်တွန့်လူးနေပါတော့တယ်။ မမနဲ့တုန်းက အသံမထွက်ခဲ့တဲ့ ကျနော် အခု ဒေါ်လေး လက်စွမ်းပြမှုကို မခံနိုင်တော့။ တညီးညီး တညူညူနဲ့ တွန့်တွန့်လူးနေတော့တာပါဘဲ။ ဒေါ်လေးက အဲ့လို ဖွဖွလေးလိပ်လိုက် ကြမ်းကြမ်းလေးလိပ်လိုက် လုပ်နေရုံသာမက တခါခါ တင်းတင်းလေးဆုပ်လို့ ဆတ်ဆတ်လေး ထုပေးပြန်တယ်။

ခဏလေးကြာတော့ ကျနော် မနေနိုင်တော့၊ လူက ပိုမွှန်လာပြီး

“ အား အား မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး၊ ဒေါ်လေး လုပ်တော့မယ် လုပ်တော့မယ် ”

ဆိုပြီး လူက မခံနိုင်တော့ဘဲ ကုန်းရုန်းထလို့ ဒေါ်လေးကို လုပ်မယ် ပြင်တော့ ဒေါ်လေးက ကျနော့် ရင်ဘတ်ကို အသာလှမ်းဖိရင်း

“ မလောနဲ့လေကွယ် မောင်ဇော်၊ ဒီနေ့တော့ အဲလိုနဲ့ဘဲ ပြီးအောင် ခံလိုက်နော် နောက်နေ့တွေ အများကြီးရှိသေးတာဘဲ၊ တနေ့နဲနဲပေါ့ ဟုတ်ပြီလား ”

အသာပြောရင်း သူ့လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပေးတယ်။ လူက ဒေါ်လေးရဲ့ ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်လို့ ထုပေးရင် ပြီးချင်သလိုလိုဖြစ်လိုက်၊ ပြီးခါနီးလည်းကျရော သူက လက်နှစ်ဘက်နဲ့ တင်းတင်းလေး ညှပ်လို့ လိပ်ပေးလိုက်၊ အဲလို လိပ်ပေးလိုက်တိုင်း လူက ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထွက်ခါနီး အရည်တောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိဘဲ မခံနိုင်လို့ တွန့်တွန့်လူးသွားလိုက် ဖြစ်နေရင်း နောက်ဆုံး မခံနိုင်တော့ဘဲ

“ အဲလိုဘဲ လုပ်တော့ အဲလိုဘဲလုပ်တော့ ကျနော် မခံနိုင်တော့ဘူး ပြီးချင်ပြီ ပြီးချင်ပြီး အလိုဘဲ လုပ်တော့၊ ဟိုလို မလုပ်နဲ့တော့ တော်ပြီ တော်ပြီ၊ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးလိုက်တောမယ် ပြီးလိုက်တော့မယ် ”

လို့ အတင်းတားရင်း ပြီးအောင် သူ့လက်၂ ဘက်ကို အတင်းဆုပ်ရင်း ထုခိုင်းလိုက်ရပါတော့တယ်။ ဒီတော့မှ အတွင်းကနေ ရုန်းထွက်ချင်နေတဲ့ ကောင်တွေက လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်နဲ့ အပြင်ကို တော်တော်ဝေးဝေးထိ ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်။

တစက်မကျန် အားလုံး အပြင်ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် လူက မောမောနဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှုနေတုန်း ဒေါ်လေးက ကျနော့် ပေါင်ကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း

“ ဘယ်လိုလဲ မောင်ဇော်၊ ဒေါ်လေး လုပ်ပေးတာ ကြိုက်လား ”

ကျနော် ပြန်မဖြေဖြစ်၊ အခုမှ လူက အသိပြန်ဝင်လာတယ်။ ဒေါ်လေး ငါ့ကို ဘာလို့ အဲလိုလုပ်တာလဲ၊ ပြန်စဉ်းစားရင်း ခပ်ရေးရေးလေး အသိဝင်လာတယ်။

“ ကြည့်စမ်း မောင်ဇော်ဟာက အခုထိ ထောင်နေတုန်းဘဲ ”

ပြောရင်း အောက်က တွဲကျနေတဲ့ ဥကို ကိုင်ရင်း အသာညှစ်လိုက်တယ်။

“ အား ”

လူက အောက်တောက်တောက်လေး ဖြစ်သွားတာမို့ အသံထွက်အော်တော့ ဒေါ်လေးက

“ ဒေါ်လေး လုပ်ပေးတာ ကြိုက်လားလို့ မေးနေတယ်လေ ”

“ အင်း ကြိုက်တယ် ”

“ ဒါဆို ကြိုက်ရင် ဒေါ်လေးဆီလာ သိလား၊ မိမိုးကိစ္စ ဘာမှ မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ ဟုတ်ပြီလား ”

ကျနော် ရုတ်တရက် ပြန်မဖြေဖြစ်၊ ဒေါ်လေးပြောတာ စဉ်းစားနေတုန်း ဒေါ်လေးက စောစောက ဖွဖွလေးကိုင်ကစားနေတဲ့ ကျနော့်ဥကို အသာညှစ်လိုက်ပြန်တယ်။

“ အား ”

“ ဟုတ်လားလို့ မေးနေတယ်လေ ”

“ အင်း ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး ”

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

ဒေါ်လေးက တိုးတိုးလေးရယ်ရင်း ထပ်ညှစ်လိုက်ပြန်တယ်။

“ အား ”

အဲ ဟုတ်ကဲ့ ပြောလည်း အညှစ်ခံရတာပါဘဲလား။

“ အဲလိုမှပေါ့၊ ကဲ ဘောင်းဘီဝတ်ပြီး ပြန်တော့နော်၊ ဒီမှာ ဒေါ်လေး မင်းပန်းထားတာတွေ သုတ်ရအုံးမယ် ”

၃ ခါလောက် အညှစ်ခံလိုက်ရတော့ စောစောက ထောင်နေတဲ့ ကောင်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး ငြိမ်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း ထပြီး ဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်တယ်၊ ကျနော် ဘောင်းဘီဝတ်နေတာကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်လေးက စိတ်မချသလို လှမ်းမှာတယ်။

“ အိမ်ကို ရောက်အောင် ပြန်နော်၊ မိမိုးအကြောင်း ဘာမှ မစဉ်းစားတော့နဲ့ သိလား။ နောက်တခေါက်လာရင် ဒီထက်ကောင်းအောင် ဒေါ်လေးတို့ လုပ်ကြမယ်သိလား ”

“ ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ ”

“ ကွယ် ဒါတော့ မင်းလာရင် သိမှာပေါ့ ”

“ မနက်ဖြန်လား ”

“ မင်းလာချင်လာပေါ့ ”

ဒေါ်လေးအိမ်က ထွက်လာပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို လျှောက်နေရင်း ကျနော်စဉ်းစားမိတယ်။ ဒေါ်လေး ကျနော့်ကို ဘာလို့ အဲလို လုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သဘောပေါက်လိုက်သလိုဘဲ။ ဒါပေမဲ့ အတွေးက ဇဝေဇဝါနဲ့၊ ကျနော့်ဘဝကိုဘဲ ကယ်တင်လိုက်တာလား၊ သူ့ယောကျ်ားဆီက မရနိုင်တော့တဲ့ အရာကို ကျနော့်ဆီက ယူလိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ၂ ခုလုံးလား။ မသေချာ။

လောလောဆယ် သေချာတာကတော့ မမကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့ ကျနော့် မီးတွေ တော်တော် ငြိမ်းသွားတာတာပါဘဲ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ မမကို စတွေ့ကတည်းက တပ်မက်မှုနဲ့ ချစ်ခဲ့တာပါလားဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတယ်။ မမနဲ့ တွေ့တိုင်း လူက တချိန်လုံး လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်။

မမနဲ့ မတွေ့ရရင် လိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာတယ်၊ အဲ မမဆီက အရမ်းရနေပြန်တော့လည်း ထွက်ပြေးချင်ပြန်ရော၊ အဲဒါ တကယ့်အချစ်လား ကျနော်မသိ၊ အခု မမဆီက ရနေကြ အဲ့ဒီ သာယာမှုတွေကို ဒေါ်လေးဆီက ရလိုက်သလိုဘဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုချည်း ဒေါ်လေးနဲ့ ရှေ့ဆက်စခန်းသွားရမှာ ကျနော့်စိတ်ထဲ တမျိုးဘဲ၊ တမျိုးတော့ တမျိုး ဘယ်လိုတမျိုးလဲ ဆိုတာ မပြောတတ်။

ဒေါ်လေးကတော့ ပြောတာဘဲ၊ ရုပ်ရှင်ထဲက ကြားနေကြ ဆရာဝန်စကားနဲ့ ပြောရရင်

“ အခုလောလောဆယ် လူနာသက်သာအောင် ဆေးတစ်လုံး ထိုးထားပေးလိုက်တယ်။ မသက်သာရင် မနက်ဖြန် တစ်ခေါက်လာပြလေ ”

ဆိုတဲ့ အတိုင်း ဖြစ်နေပါရောလား၊ မနက်ဖြန် တစ်ခေါက် ထပ်သွားပြရ ကောင်းမကောင်းတောင်ကျနော် မစဉ်းစားတတ်တော့။ တလောကလုံး ကြားအောင်သာ အော်မေးလိုက်ချင်တော့တယ်။

“ မနက်ဖြန် တစ်ခေါက် သွားပြန်ပြရင် ကောင်းမလားဗျို့ ”

ညက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်၊ မမရက်စက်လို့ အသဲကွဲပြီး အိပ်လို့မရတာတော့ မဟုတ်။ အမှန်ဖြစ်သင့်တာက ပျင်းပျင်းရှိတိုင်း ကြည့်နေကြ ရုပ်ရှင်ကားတွေထဲကလို အသဲကွဲတဲ့ သူတွေ ဖြစ်နေကြအတိုင်း ဟိုတယ် တစ်ခုခုမှာ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ မူးရူးပြီး

“ မင်း သစ္စာဖောက်တယ် . . မင်းဟာ လျှာနှစ်ခွနဲ့ မြွေဟောက်မလိုဘဲ . . ငါ့အသဲတွေကွဲအောင်ခွဲပစ်တယ် . . . ဘာညာ ဘာညာ . . . ”

နဲ့ ရင်ထဲက အလွမ်းတွေ ပြေရာပြေကြောင်း ယမကာရည်တွေ နင်းကန်သောက်ပြီး ခံစားချက်တွေ အသကုန် ဟစ်နေရမဲ့အစား အခု လူက ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး၊ ပြောသာပြောရတယ် အဲဒီ ဟတ်ဖ်ကော့ကြီးဆိုတာ ဘာအဓိပါယ်လဲဆိုတာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေချာမသိ။ ဟတ်ဖ် . . ထားပါတော့ ဟတ်ဖ် ဆိုတာက တဝက်။ ဘာလဲကော့၊ ဘယ်လိုပေါင်းမှန်းတောင် မသိ၊ ဘယ်လိုပေါင်းမှန်းတောင်မသိတော့ အဓိပါယ်ဆိုတာ ဝေလာဝေးပေါ့။

ဒီတော့ နားလည်တဲ့ ဟတ်ဖ်နဲ့ဘဲတွဲပြီး ကိုယ်လိုရာ ကိုယ်ဆွဲ တွေးလိုက်တော့ ဟတ်ဖ်ကော့ ဆိုတာအပေါ်မရောက် အောက်မရောက် တဝက်တပျက်ကြီးလို့ဘဲ ယူဆလိုက်တော့မယ်။ အင်း ငါလည်း အဲလို ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး ဖြစ်နေပါရောလား၊ မမကို စိတ်နာလို့ အသဲကွဲမယ် စဉ်းစားလိုက်တိုင်းဒေါ်လေးရဲ့ လုပ်ကွက်တွေက ပေါ်လာပြီး အသဲကွဲတဲ့ဆီကို မရောက်။

ဒေါ်လေးရဲ့ လုပ်ကွက်တွေကို သာယာပြီး မနက်ဖြန် ဒေါ်လေးဆီ ပြန်သွားရင် ကောင်းမလား စဉ်းစားပြန်တော့လည်း စိတ်ထဲက သင့်တော်ပါ့မလား၊ မသင့်တော်ဘူး ထင်ပါတယ်လေ၊ စိတ်ထဲက မသင့်တော်ပါဘူးလေလို့ အတန်တန် ပြောနေပေမဲ့ လူက သာယာမှု့ကို မလွန်ဆန်နိုင်၊ ဒေါ်လေးပြောတဲ့ `နောက်တစ်ခေါက်လာရင် ဒီထက်ကောင်းအောင် လုပ်ကြမယ် သိလား´ ဆိုတဲ့ စကားဘဲ နားထဲက မထွက်။

အဲ့ဒီ ဒီထက်ကောင်းအောင် ဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံးနဲ့ဘဲ မမခွဲလိုက်တဲ့ အသဲက ပြန်ပြန်ဆက်သွားတယ်။ ကွဲလိုက် ဆက်လိုက် ကွဲလိုက် ဆက်လိုက်နဲ့ တစ်ညလုံး လူက တောင်မရောက် မြောက်မရောက် ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လုံးလည် ချာလည် လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး မိုးလင်းခါနီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဒုံးဒုံးချမိတော့တယ်။

ငါ ယောကျ်ား၊ ဟေ့ ယောက်ျားဆိုတာ ၂ မျိုးဘဲ ရှိတယ်၊ ဂန်ဒူး နဲ့ နှာဘူး၊ ဒေါ်လေး ယောက်ကျ်ားက ဂန်ဒူး။ ငါက နှာဘူး၊ ဘာဖြစ်လဲ သွားမယ်၊ ဂန်ဒူးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ညက မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ပျော်သွားပေမဲ့ မနက်ကြတော့ အစောကြီး သူ့အလိုလို နိုးပြန်ရော၊ နိုးတော့လည်း လူက လန်းလန်းဆန်းဆန်း။ ဟ တယ်ဟုတ်ပါလား။ ပြန်အိပ်ချင်စိတ်ကို တစက်မှ မရှိတော့။

ခါတိုင်းလို ၈ နာရီလောက်အိပ်ပြီးမှ နိုးလာတော့လည်း မထချင်ဘဲ ပြန်နှပ်နေချင်စိတ်တွေက ထူးဆန်းဆန်း ဒီနေ့မှ ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိ။ ပြန်အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့တာကို အတင်းပြန်အိပ်လို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့၊ ဒါကြောင့် စောစောဘဲထလိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်လို့ အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မီးဖိုခန်းထဲ လှမ်းအဝင် ဖေဖေ့အတွက် ကော်ဖီဖျော်နေတဲ့ မေမေက သရဲသဘက်တွေ့လိုက်ရသလို ကျနော့်ကို မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။ မေမေ့အကြည့်ကို သိပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ မေမေ့ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

“ ကျနော်လည်း ကော်ဖီသောက်တော့မယ် မေမေ ”

ဒါပေမဲ့ အံ့သြမှုကို မအောက်နိုင်တဲ့ အမေက

“ ဘာလဲ အိပ်ယာထဲ ဂျပိုးတွေ ရောက်နေလို့လား ”

လို့ ရွှဲပြီး မေးတယ်။ အမေက ဒီလိုဘဲ တခါတလေ စကားကို တည့်ည့်မပြော။

“ မဟုတ်ပါဘူး၊ သွားစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခုရှိလို့ ”

“ ဪ ဪ တိုင်းရေးပြည်ရေး ကိစ္စ ဘဲလား ”

“ ဒီထက်အရေးကြီးတယ် မေမေရေ၊ အခုဟာက နိုင်ငံတကာ နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စ´

မေမေရဲ့ ရွှဲပြီးပြောတဲ့ အပြောကို ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြန်ရွဲ့ ပြောရင်း ထမင်းစားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

“ ငဇော် နင်လည်း ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး၊ သူများတကာတွေလို ကိုယ်၀ါသနာပါတဲ့ သင်တန်းလေးဘာလေး တက်ပါလား ”

“ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်း တက်ပြီးပြီလေ မေမေကလည်း ”

ပြောလိုက်မှ မမကို သတိရသွားပြန်တယ်။

“ သင်တန်းသာ ပြီးသွားတယ် နင်ဘယ်နှစ်လုံး တတ်လို့လဲ ”

အကြောင်းသိနေတဲ့ မေမေက တပ်အပ်လှမ်းပြောတယ်။ ဟုတ်တယ် မေမေပြောလည်း ပြောစရာ၊ သင်တန်းသာပြီးလို့ အောင်လက်မှတ်သာရလိုက်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက်တတ်လို့ တတ်မှန်းတောင် မသိလိုက်၊ အဲ သင်တန်းနဲ့ မဆိုင်တဲ့အတတ်ဆန်း တစ်ခုကိုတော့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ မေမေ့ကို ကြွားဝါလို့ဘယ်လိုမှ မဖြစ်။ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ခဏငိုင်သွားတာကို ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး အထင်နဲ့ မေမေက ဆက်ပြောတယ်။

“ ဟဲ့ ငါပြောနေတာရော ကြားရဲ့လား ”

“ ကြားပါတယ် မေမေကလည်း၊ အခု ကျနော်စဉ်းစားနေတာ ကွန်ပြူတာ သင်တန်း တစ်ခုခု တက်ရင် ကောင်းမလားလို့၊ မေမေ ကွန်ပြူတာ ဝယ်ပေးမလား ”

ဟိုကောင်တွေ ကွန်ပြူတာ ဂိမ်းကစားနေတာကိုတွေ့ပြီး ကျနော်လည်း ကစားချင်တာနဲ့ အခွင့်အရေးရတုန်း မေမေ့ကို တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ မေမေက ဘာမှပြန်မပြောခင်

“ အေး အေး ကွန်ပြူတာ သင်တန်းဆို တက်သာတက်၊ နင့်အမေ မဝယ်ပေးရင် ငါဝယ်ပေးမယ်၊သင်တန်းပြီးရင် ကွန်ပြူတာနဲ့ ဆိုင်တဲ့အလုပ်ပါ ငါရှာပေးမယ်။ အလုပ်ရမှ ငါဝယ်ပေးထားတဲ့ ကွန်ပြူတာဖိုး ပြန်ဆပ် ”

ကမန်းကတမ်းနဲ့ ကော်ဖီသောက်ဘို့ ဝင်လာတဲ့ ဖေဖေက နားစွန်နားဖျားနဲ့ ဝင်ပြောတယ်။ ဖေဖေ့အပြောကြောင့် မေမေ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့။ ဪ ဖေဖေ ဖေဖေ ဒါကြောင့် စီးပွားရေးနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တာကိုး၊ ကိုယ့်သားသမီးကိုတောင် အလွတ်မပေး။ ဝယ်ပေးမဲ့ ကွန်ပြူတာဘိုးတောင် အလုပ်ရရင်ပြန်ဆပ်တဲ့။

ဟွန်း မေမေ့ကိုရော ဘယ်လိုတွက်ချက်ပြီး ယူလိုက်တာလဲလို့ လှမ်းမေးလိုက်ချင်တာ ပါးစပ်ကို ယားလို့။ ဟင်း . . စောစောစီးစီး နားရင်းတီးခံရမှာ ကြောက်လို့ အသာငြိမ်နေလိုက်တယ်။ သွားမဲ့ အတူတူ မထူးဘူး၊ အစောကြီး နိုးနေတာနဲ့ စောစောဘဲ ထွက်ခဲ့တယ်။ တခြားသူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီအချိန်ဟာ မစောတော့ပေမဲ့ ကျနော့်လို ကောင်အတွက်တော့ ဒီအချိန်ဟာ စောတယ်ဆိုရမှာပေါ့။ ဟို ဂန်ဒူး သူ့ရုံးခန်း သွားမဲ့အချိန်ကို မှန်းပြီး ဒေါ်လေးဆီ အရောက်သွားမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။

အတော်ဘဲ ဒေါ်လေးနေတဲ့ လမ်းထဲ လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ ကားမောင်းထွက်သွားတဲ့ ဂန်ဒူးကို လှမ်းမြင်လိုက်တော့ နှာဘူးက ခြေလှမ်းကို သွက်သွက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ခြံတံခါးက ခေါင်းလောင်းကို ၃ ခါမြောက် လှုတ်အပြီးမှာတော့ အိမ်တံခါးဝမှာ ဒေါ်လေး ဘွားကနဲပေါ်လာပြီး ခြံဝကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားပြီး သော့ကိုင်လို့ ခြံတံခါးဆီ သွက်သွက်လေး လှမ်းလာရင်း

“ ဟဲ့ မောင်ဇော် စောလှချည်လား ”

ကြားရတဲ့ အကွာအဝေးလောက်က လှမ်းမေးတယ်။ ကျနော် ဘာမှပြန်မဖြေဖြစ်၊ ဒီစကားကို ပြန်ဖြေရကောင်းမှန်းတောင် သတိမထားမိ၊ လှမ်းလာတဲ့ ဒေါ်လေးကိုသာ မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေမိတယ်။ အိပ်ယာက ထခါစမို့နဲ့ တူတယ် ဘာမှ ပြင်ဆင်မထား၊ ဆံပင်က ဖားလား၊ ခပ်ပွပွ ဒူးခေါင်းလောက်ရှည်တဲ့ လက်ပြတ် ခေါင်းစွပ် ညဝတ် အင်္ကျီနဲ့ လှမ်းလာတဲ့ ဒေါ်လေးကို တခါမှ ဒီလို မျက်စိမျိုးနဲ့ မကြည့်ဖူး။

မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်အလှကို အိပ်ယာထခါစမှာသာ မြင်ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားက တကယ်မှန်တာဘဲ။ အရင်တုန်းကတော့ ဒေါ်လေးဟာ အရွယ်တင်ပြီး လှမှန်းတော့ သိပါရဲ့၊ ဒီလောက်လှမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှမထင်မိ၊ တခါမှလဲ ဒီလို သေချာမကြည့်ဖူး။ ကြည့်လို့တောင်မဝသေး ဒေါ်လေးက ခြံတံခါး ဖွင့်ပြီးနေပြီ။ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အထာပေါက်သွားပုံနဲ့ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ

“ လာ ”

လို့ တခွန်းထဲပြောပြီး တံခါးကို သော့ပြန်ခတ်လို့ ရှေ့က ထွက်သွားတယ်။ စောစောက လျှောက်လာတာကို ရှေ့ကကြည့်လို့ ရှု့စားပြီး သကာလ၊ အခုလာ ဆိုပြီး လှည့်ထွက်သွားတာကို နောက်က လိုက်ရင်း ဒေါ်လေးနောက်ပိုင်းအလှကို ထပ်ပွဲတော်တည်လိုက်ပြန်တယ်။ အင်္ကျီပွပွကြောင့် ကောက်ကြောင်းကို သေချာမမြင်ရပေမဲ့ လမ်းလျှောက်ရင်း လှုပ်နေတဲ့ အင်္ကျီကို ကြည့်တာနဲ့ဘဲ စိတ်ထဲက ထူပူလာသလို ခံစားလိုက်မိတယ်။

အိမ်ထဲရောက်တဲ့အထိ ဘယ်သူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြ၊ ဒေါ်လေးက အိမ်ရှေ့ ဘာဂျာတံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ဦးဆောင်တက်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း စိတ်ညို့ခံနေရတဲ့သူလို ဘာအသိမှ မရှိတော့ဘဲ အလိုလို ဒေါ်လေးနောက်က လိုက်လာခဲ့တယ်။

မနေ့ကရောက်ခဲ့တဲ့ ဒေါ်လေးက သူတစ်ယောက်တည်း အိပ်တယ်ဆိုတဲ့ အခန်းထဲရောက်တော့ အိပ်ယာတောင် မသိမ်းရသေး၊ ဒေါ်လေး ခြုံအိပ်တဲ့ စောင်ပါးလေးတောင် ကုတင်ပေါ်မှာ လုံးထွေးနေတုန်း။ အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ဒေါ်လေးက ကုတင်ပေါ် လှမ်းတက်ပြီး ပက်လက်လှဲလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်နှစ်ဘက်ကို သူအုံးထားတဲ့ ခေါင်းအုံးအောက် ထိုးသွင်းရင်း ပျင်းကြောဆန့်သလို ခါးကို အသာကော့လို့ အကြောဖြေသလို လုပ်ရင်း ကုတင်ဘေးမှာ ငူငူကြီးရပ်ရင်း အခုထိ သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အသာပြုံးကြည့်ပြီး

“ ဟိတ် အခုထိ ကြည့်မဝသေးဘူးလား၊ လာလေ ”

ဒေါ်လေးဆီက ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ထွက်လာတဲ့ ဟိတ် ဆိုတဲ့ အသံကြောင့် လူက ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ် အသာထိုင်ချလိုက်တယ်။

“ တခါတည်း အင်္ကျီတွေ ချွတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ”

ဒေါ်လေးဆီက ခပ်တိုးတိုး ထွက်လာတဲ့ အသံကြောင့် ကမန်းကတမ်း ပြန်ထပြီး ဝတ်ထားတဲ့ စပို့ရှပ်ကို ကမန်းကတမ်း ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။

“ ဟိတ် နေအုံး ဖြေးဖြေးချွတ် ဒေါ်လေး ကြည့်မလို့ ”

ဘောင်းဘီကြယ်သီးဆီ လက်အရောက်မှာ ဒေါ်လေးဆီက အသံထွက်လာတော့ ဆက်မချွတ်ဘဲ နားမလည်သလို ဒေါ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက ပက်လက်အိပ်နေရာကနေ ကျနော်ဘက်ကို စောင်းရင်း

“ လာအုံး ဒီနား ခဏ ”

ဒေါ်လေးခေါ်သံကြောင့် ကုတင်နားကို ကပ်သွားတော့ ဒေါ်လေးက သူ့ကိုယ်ကို ကုတင်စောင်းနားထိရောက်အောင်ရွှေ့ရင်း ကျနော့် ပေါင်ကြားကို လှမ်းစမ်းတယ်။

“ ဖောင်းနေပြီလား စမ်းကြည့်တာ ”

ပြောရင်း ဂျင်းဘောင်းဘီ အပေါ်ကနေ ကျနော့်ဟာကို အထက်အောက် ပွတ်အသာစမ်းရင်း

“ ဘောင်းဘီကို ဖြေးဖြေးလေး ဇစ်ဖြုတ်ပြီး ချွတ် သိလား၊ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မချွတ်နဲ့အုံးနော်၊ပြီးတော့ ဒီကို တခေါက်ပြန်လာ သိလား ”

ဒေါ်လေး ကျနော့်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ အသံက ရိုးရိုးပြောတဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်၊ ညို့သံတစ်ခုခုပါနေသလိုလို၊ ကျနော်မလွန်ဆန်နိုင်။ ခေါင်းညှိမ့်ပြရင်း နောက်ကို တလှမ်းလောက်ဆုတ်ပြီး ဒေါ်လေးပြောတဲ့အတိုင်း ကြယ်သီးကို ဖြုတ်လို့ ဇစ်ကို တဖြေးဖြေး ဆွဲချလိုက်တယ်။ဒေါ်လေးက ကျနော့်လုပ်ပုံကို ပြုံးပြုံးလေး လှမ်းကြည့်နေတယ်။ ကျနော်လည်း သူပြောတဲ့ အတိုင်း ဘောင်းဘီကို တဖြေးဖြေး ဆွဲချပြလိုက်တယ်။

ဒူးအောက်နားလောက် ပုံကျသွားတော့ အစကို တဖက်ခြေထောက်နဲ့ နင်းပြီး ခြေထောက်တွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ခြေထောက် ၂ ဘက်လုံး လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ဖြစ်သွားတော့

“ လာ ”

သူမှာထားတဲ့အတိုင်း လာမဲ့ဟာကို သူက လာ လို့လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စောစောကလို ခပ်ကြပ်ကြပ် အတွင်းခံဘောင်းဘီအတွင်းက အတင်း ကုန်းရုန်းထနေတဲ့ ဟာကို လှမ်းပွတ်ကစားရင်း

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း၊ တင်းနေတာဘဲ၊ ဘာလဲ မနေနိုင်တော့ဘူးလား ”

နဲ့ သဘောကျသလို ခပ်မြှင်းမြှင်းလေး ရယ်ရင်း ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အချောင်းလိုက်ကို အပြင်က လက်နဲ့အသာစမ်းရင်း

“ နေအုံး နေအုံး ဒီလိုလေး ပုံစံပြောင်းလိုက်မယ် ”

ပြောရင်း သူ့လက်က ဘောင်းဘီ အတွင်းကိုအပေါ်က လှမ်းနိုက်ရင်း အချောင်းကို ဆွဲကိုင်လို့ အပေါ်ကို လှန်တင်လိုက်တယ်။

“ ဟင်း ဟင်း အဲလိုမှ ပွတ်ကစားလို့ ကောင်းတာ သိလား ”

ပါးစပ်ကလည်း ပြောရင်း လက်က ဘောင်းဘီအပြင်ကနေ မိုးပေါ်ကို ချိန်ထားတဲ့ အမြှောက်ကို စုန်ဆန် ပွတ်ကစားနေရင်း တခါတခါ အောက်ကသူနဲ့ တွဲထားတဲ့ ကျည်အိပ်ကိုပါ အသာအယာ ပွတ်ပေးနေသေးတယ်။ ဒေါ်လေးရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေက ဘာနဲ့မှမတူ၊ လူကို မထိတထိနဲ့ ကစားနေသလိုလို၊ ဟိုလေ ပြောရရင် ကြွက်ဖမ်းမိထားတဲ့ ကြောင်ကြီးက သူမစားခင်မှာ မသေမရှင်ဖြစ်နေတဲ့ ကြွက်လေးကို ဟိုပုတ် ဒီပုတ်စိတ်ကြိုက်ကစားနေသလိုပါဘဲ။

အဲ့လို ပွတ်ကစားနေရင်းကနေ ဘောင်းဘီ အပေါ်စကို အသာလှန်ချလိုက်တော့ အပေါ်ကို ထောင်ထားတဲ့ အမြှောက်ခေါင်းက ပေါ်လာတယ်။

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

ဘာကို သဘောကျတယ်မသိ ပေါ်လာတဲ့ ခေါင်းကို ထိပ်ကို လက်ညိုးလေးနဲ့ အသာဝိုက်ပွတ်ပေးရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ သဘောကျနေတယ်။ တအောင့်လောက် ပွတ်ပေးရင်း ဘောင်းဘီကို လိပ်လို့ အသာ တွန်းချလိုက်တော့ ဘုတ်ကနဲ ထောင်နေတဲ့ အမြှောက်ကြီးက ရှေ့ကို ငိုက်ကျလာပြီး အရှိန်နဲ့ အထက်အောက်ရမ်းလို့။ ဒါကိုကြည့်ပြီး သဘောကျသွားလားမသိ။

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

နဲ့ ထပ်ရယ်ပြီး ရမ်းနေတဲ့ ကောင်ကြီးကို ဒေါ်လေးက ငြိမ်အောင်ဖမ်းထိန်းရင်း

“ လာ လာ အပေါ်တက် ဒေါ်လေးကို ခွလိုက် ”

ဒေါ်လေးက တစောင်းလေး လှဲနေရာကနေ ပက်လက်လှန်ရင်း ကျနော့် ကောင်ကြီးကို အသာဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ ကျနော်လည်း ကျလာတဲ့ ဘောင်းဘီကို ခြေနဲ့ ကန်ချွတ်လိုက်ပြီး အလိုက်သင့် ကုတင်ပေါ် ဒူးထောက်တက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးအလိုကျ သူဆွဲခေါ်ရာ ခါးလောက်မှာ သူ့ကို ခွပြီး ဒူးထောက်ရပ်လိုက်တယ်။

“ ဒီမှာ ဒေါ်လေး အင်္ကျီ ကူချွတ်အုံး ”

ခွပြီးပြီးချင်းမှာဘဲ သူ့အင်္ကျီကို အပေါ်အတင်းဆွဲတင်လို့ ခေါင်းကနေ လှမ်းချွတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကျနော့်ကိုပါ အကူအညီတောင်းတော့ ကျနော်လည်း မနေသာဘဲ သူမြှောက်ပေးတဲ့ လက် ၂ ဘက်ကနေ ကူဆွဲပြီး ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။

တကိုယ်လုံးကျွတ်သွားတော့ အောက်မှာ ဘာအခုအခံမှ မပါ။ ပက်လက်အိပ်နေတော့ လုံးဝန်းနေတဲ့ ရင်သားတစုံက ဘေးကို သာသာလေး တွဲကျနေသယောင်ယောင်နဲ့ ကြည့်လို့ဘဲ လှသေး၊ ကျနော် ကြည့်နေတာကိုသိတဲ့ ဒေါ်လေးက သူ့ နို့အုံကို သူ့ဟာသူ စုံကိုင်လို့ အသာပင့်ပြီး

“ ကြိုက်လား ”

လို့လှမ်းမေးတယ်။ ကျနော်ပြန်မပြောနိုင်၊ ခေါင်းကိုဘဲ ညှိမ့်ပြမိတယ်။ မနက်ဒေါ်လေးနဲ့ စတွေ့ကတည်းက ကျနော် ဘာစကားမှ ပြောလို့မထွက်။ အင်မတန် စကားပေါတဲ့ ကျနော် အခုမှ ပုတ်သင်ညိုလုံးလုံး ဖြစ်နေတော့တယ်။

“ ကြိုက်ရင် ကိုင်ကြည့်လေ၊ ဖြေးဖြေးကိုင်နော် ”

ညှိမ့်ရပြန်ပြီ ဒီခေါင်း၊ ညှိမ့်ရင်း လက်က ဒေါ်လေးဆီက သူ့ဟာသူကိုင်ထားတဲ့ နို့အုံကို အသာ လက်ပြောင်းယူလိုက်တယ်။ ထိလိုက်တာနဲ့ လူက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိလိုက်၊ ဖြေးဖြေးကိုင်လို့ ဒေါ်လေးမှာစရာတောင်မလို၊ ဘယ်လိုမှ ကြမ်းကြမ်းမထိရက်၊ အသာဖွဖွလေး ညှစ်ရင်း အပေါ်ဘက်ကို အသာဆွဲလိုက်တယ်။ ၃-၄ ခါလောက် ကိုင်ဆွဲအပြီးမှာတော့

“ အမယ် မင်းက ကိုင်တတ်သားဘဲ ”

ဒေါ်လေးက အပြုံးနဲ့ ကျနော့် အကိုင်အတွယ်ကို သဘောကျသလိုပြောတယ်။ ပြီးတော့ စိတ်ချသွားတဲ့သဘောနဲ့ ရှေ့ကို တန်းထွက်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကြီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ ကျနော်လည်း သူ့လှမ်းအဆွဲကြောင့် အလိုက်သင့် အရှေ့ကို ကို နဲနဲတိုးပေးလိုက်တော့

“ ဒီကြားထဲမှာ ထည့်ထား ”

ကျနော့်ကောင်ကို အောက်ကိုဆွဲချွတ်ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ကော့ပေးတယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်သင့် သူ့ရင်ညွန့်ပေါ် မထိတထိ ထိုင်ချလိုက်ရင်း သူပြောတဲ့အတိုင်း ကောင်လေးကို နေရာပေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက သူ့နို့ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်ကို သူ့လက်နဲ့ လှမ်းအုပ်ရင်း

“ လုပ်တတ်တယ် မဟုတ်လား ”

တခါ ခေါင်းထပ်ညှိမ့်ပြရင်း နို့ကြားထဲက ကောင်လေးကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်နဲ့ ဇတ်လမ်းစလိုက်တယ်။ ၄-၅ ချက်လောက်အရောက်မှာ ကျနော့်လက်ပေါ်က ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကိုလွှတ်ပြီး ကျော်ထွက်လာတဲ့ ခေါင်းကို သူ့လက်နဲ့ အသာလှမ်းလှမ်းဖိတယ်။

ဘာမှမကြာလိုက် ဒေါ်လေးရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် လူက ပီးချင်သလိုလို ဖြစ်လာတာမို့ ခဏနားလိုက်တာနဲ့

“ ထ ထ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လုပ်ပြီး ဒီကြားထဲ ပန်းထည့်လိုက် ပန်းထည့်လိုက် ”

ပြောရင်း သူ့ နို့ ၂ လုံးကို အသာစုကိုင်ပြီး နေရာပြပေးတယ်။ ကျနော်လည်း ဒေါ်လေးရဲ့ ပန်းထည့်လိုက် ပန်းထည့်လိုက် ဆိုတဲ့အသံကြားတာနဲ့ စောစောက ပြီးချင်သလိုလို ဖြစ်လာလို့ အောင့်ထားမဲ့ဟာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်ဟာကို လက်ပြီး ဆုတ်ပြီး တချက် ၂ ချက်တိုက်လိုက်တာနဲ့ တပြစ်ပြစ်နဲ့ ဒေါ်လေးပြတဲ့ ပစ်မှတ်ကို သွားမှန်ပါတော့တယ်။

“ အများကြီးဘဲ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

ဒေါ်လေးက ကျနော့် အရည်တွေ တပြစ်ပြစ်နဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ် ထွက်ကျကုန်တာကို သဘောကျသလိုရယ်ရင်းစောစောက သူချွတ်လိုက်တဲ့ အင်္ကျီကို လှမ်းယူပြီးသုတ်တယ်။ ကျနော်လည်း အရည်သာ ထွက်ကုန်တယ် လူက ဘယ်လိုမှ အာသာမပြေ၊ လူက လုပ်ချင်တာကိုမှ မလုပ်ရတာကိုး၊

“ ကျနော် လုပ်ချင်တယ် ဒေါ်လေး၊ မနေနိုင်တော့ဘူး ”

ဒီနေ့ ဒေါ်လေးနဲ့ တွေ့ကတည်းက ပထမဆုံး ကျနော့် ပါးစပ်က ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ ထွက်လာတဲ့ စကား။

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း လုပ်ရမှာပေါ့ မောင်ဇော်ရယ် ”

ဆိုပြီး ပေါင်ကားပေးဖို့ ကျနော့်ပေါင်ကြားက သူ့ခြေထောက်ကို ထုတ်တယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်တသိ နောက်နဲနဲ ဆုတ်ပေးလိုက်တော့ ဒေါ်လေး ထောင်ပေးတဲ့ ခြေထောက်ကြားမှာ ကျနော်က ဒူးထောက်ရက်အဆင်သင့်။ ထောင်ထားပေးတဲ့ ဒေါ်လေး ခြေထောက်ကို အသာကိုင်ပြီး ပြစ်မှတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ ပစ်မှတ်က အရည်ကြည်လေးတွေတောင် စိမ့်လို့၊ ကျနော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ကမန်းကတန်း အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ တွင်းဝကို အသာတေ့လို့ တဆုံးထိုးချလိုက်တယ်။

“ အင်း . . ”

ဒေါ်လေးဆီက အင်းကနဲ အသံရှည်ကြီး ထွက်လာတဲ့ နောက်မှာတော့ ထောင်ထားတဲ့ ခြေထောက်က ကျနော့် ခါးကို လာခွရင်း..

“ နေအုံး နေအုံး ဒီတိုင်း ခဏလေးနေ၊ အား ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာ အဲလို မခံရတာ ကြာလှပြီ သိလား ”

လို့ လှမ်းပြောရင်း သူ့ခြေထောက်နဲ့ ကျနော့်ခါးကို အတင်းညှပ်ထားတယ်။ တအောင့်လောက်ကြာတော့မှ အတင်းညှပ်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အသာပြန်ဖြေပေးရင်း

“ အင်း လုပ်တော့ မောင်ဇော် မင်းစိတ်ကြိုက် လုပ်စမ်း ”

အဲဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ငတ်နေတဲ့သူပီပီ အသကုန် ကြုံးပါတော့တယ်။

“ အီး အီး အင်း အင်း အား အား အင်း အင်း . ”

ဆောင့်ချက်တိုင်း ဒေါ်လေးဆီက တိုးတိုးညှင်းညှင်း အသံလေးတွေ ထွက်လာတယ်။ စကတည်းက အသကုန် တာထွက်လိုက်တော့ မကြာဘူး လူကမောပြီး တဖြေးဖြေး နှေးလာတာနဲ့

“ နေအုံး နေအုံး ဒေါ်လေး ကုန်းပေးမယ် နောက်ကနေ ဆောင့် မင်းမောနေပြီ ”

ဆိုရင်း ပုံစံပြောင်းလို့ လေးဘက်ထောက် ဖင်ကိုကော့လို့ ကုန်းပေးတယ်။ အဲဒီတော့မှ ပိုအဆင်ပြေလာပြီး သေချာ စွပ်ကနဲ ထိုးထည့်ရင်း နောက်ကနေ အသကုန် ထပ်ဆောင့်ပြန်တယ် ပထမ တချီပြီးထားတော့ လူက တော်ရုံ မထွက်။ တော်တော်ကြာကြာလေး ဆောင့်ပြီးတော့

“ တော်ပြီ တော်ပြီ ခန ခန၊ ပက်လက်ပြန်လှန်မယ်၊ ဒေါ်လေး မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ဘယ်နှစ်ခါတောင် ပီးကုန်ပြီလဲ မသိတော့ဘူး ”

ဒေါ်လေးက ပြောရင်း ပက်လက်ပြန်လှန်တယ်။

“ ဒီတခါ ဖြေးဖြေးဘဲ လုပ်တော့ သိလား၊ တချက်ချင်း မှန်မှန်လေး လုပ်နော် ”

ခေါင်းညှိမ့်ပြရင်း စောစောကလို အသာထိုးထည့်လို့ တချက်ချင်း မှန်မှန်လေး ဆောင့်ပေးနေလိုက်တယ်။ အဲဒီတော့မှ လူက တအီးအီးနဲ့ ဖီလင်တက်နေတဲ့ ဒေါ်လေးကို ကြည့်ပြီး နောက်တခေါက် ပြီးချင်စိတ်ပေါ်လာတော့တယ်။

ပြီးချင်စိတ်လည်း ပေါ်လာရော မကြာလိုက် လူက တကိုယ်လုံး ထူပူပြီး နောက်တချီ ပန်းထည့်လိုက်ပြန်တော့တယ်၊ ပြီးတော့ မောမော နဲ့ ဒေါ်လေးကိုယ်ပေါ် အသာလှဲချလိုက်တော့တယ်။၂ ယောက်သား ထပ်ရက် အတော်ကြာကြာလေး အနားယူပြီးတဲ့နောက်

“ ကဲ ကဲ ထတော့ မနက်ကတည်းက ဒေါ်လေး ဘာမှ မစားရသေးဘူး အောက်မှာ တစ်ခုခု သွားစားရအောင် ”

ဆိုတော့ ၂ ယောက်သား ရေချိုးခန်းဝင် ကိုယ်လက်သုတ်သင်ပြီး အောက်ထပ် ထမင်းစားခန်းကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ဒေါ်လေး ကြော်ကျွေးတဲ့ ကြက်ဥ နဲ့ ပေါင်မုန့်ကို အားရှိအောင် ပြန်စားပြီးဒေါ်လေးက သွား အိမ်ရှေ့မှာ သွားထိုင်အုံး၊ ဒီမှာ ပန်းကန်တွေ ဆေးပြီး သိမ်းလိုက်အုံးမယ် ဆိုတာကြောင့် အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်ထိုင်လို့ စားပွဲ ပေါ် အသင့်တွေ့တဲ့ မဂ္ဂဇင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အပျင်းပြေ ကောက်ဖတ်နေတုန်းမှာဘဲ

“ ဒေါ်လေး ရေ ဒေါ်လေး ”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ မမက သူမှာရှိတဲ့ သော့နဲ့ သူ့ဟာသူဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲ ပြေးဝင်လာတာ မြင်လိုက်လိုက်ရတယ်။ ဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်။ ဪ မမ ဒီနေ့ နားတာဘဲ သူ့အဒေါ်မှာထားလို့ လာတွေ့တာ ထင်တယ်၊ တော်သေးတယ် ကံကောင်းလို့ ငါတို့ကို မမိလို့လို့တွေးလိုက်မိပြီး၊ လူက နဲနဲတောင် လန့်သွားတယ်။ မမက အိမ်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ကို တွေ့တော့ ခဏ အံသြသင့်သွားပြီး နောက်

“ ဟင် ဇော်လည်း ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား ”

လှမ်းပြောတယ်။ မီးဖိုခန်းထဲက ဒေါ်လေးလည်း မမအသံကြောင့် ကမန်းကတန်း အိမ်ရှေ့ကို အပြေးလေးထွက်လာတယ်။ မမဆီက ဟင် ဇော်လည်း ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား ဆိုတဲ့ စကားအဆုံးမှာ လူက မနေ့က အဖြစ်ကိုချက်ချင်း ပြန်သတိရပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မမဆီ တလှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း အနားရောက်တော့ လေသံတင်းတင်းနဲ့

“ မနေ့က နင်တို့ အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ထုခဲ့တာ ငါဘဲ ”

လို့ မမနားကပ်လို့ တခွန်းချင်းပြောပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ နှုတ်မဆက်ဘဲ ခပ်တည်တည်နဲ့ ဒေါ်လေးအိမ်ထဲက ထွက်ခဲ့တော့တယ်။ ခြံအပြင်ရောက်တော့မှ အဲလိုပြောခွင့်ရလိုက်တဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်ကို ကိုယ့်ဟာကို ကျေနပ်လို့ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အခုနေ မမစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ မြင်ချင်စမ်းပါဘိ။

ကျနော်ကတော့ နင်ခိုးစားတာ ငါသိတယ် ဆိုတာပြလိုက်ရလို့ တော်တော် ကျေနပ်သွားတယ်။ မမစိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေမလဲ တွေးကြည့်တော့၊ စောက်ကောင် နင်သိသွားလည်း အေးတာပေါ့၊ ငါပြောစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ လို့ဘဲ သဘောထားမလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အဒေါ်ရှေ့ပေါ်တင်ပြောလိုက်လို့၊ သူ့အကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောတဲ့ ငါ့ကို ဆွေ့ဆွေ့ခုန် ဒေါသတွေ ထွက်နေမလား။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ စဉ်းစားကြည့်ရင် သူငါ့ကို မချစ်တော့လို့ ဖောက်ပြန်တဲ့ ကိစ္စကို ငါက ဘာကြောင့် သူ့ကို တတမ်းတမ်း တတတ ဖြစ်နေရမှာလဲ၊ ဟေ့ မှတ်ထား ဇော်ဦးတို့က ချစ်စရာရှိရင် သူများထက်ပိုချစ်ပြမယ်။ မချစ်တော့ဘူး ဆိုရင်တော့ သွားတော့၊ တခါတည်း ဘေးမဲ့ ပေးလိုက်မယ်။ သွားတော့။ လွမ်းမနေဘူး၊ ထပ်ပြောလိုက်မယ် မှတ်ထား လွမ်းမနေဘူး။

မနေ့ကလိုမဟုတ်တော့ လူက ချက်ချင်း မူပြောင်းသွားတယ်။ မနေ့ကလို ရင်ထဲက ပူလောင်ပြီး မျက်ရည်မျက်ခွက်နဲ့ အရူးမီးဝိုင်းသလို ဖြစ်မနေတော့။ သူကြင်မှ ကိုယ်ကြင်မယ် ဆိုတဲ့ မာနစိတ်ကလည်း ဝင်လာတယ်။ ဒီတော့မှ လူက နဲနဲ နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းလာတယ်။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ဖြစ်သွားတာ ဒေါ်လေးကြောင့်လို့ ပြောချင်ပြောလို့ ရတယ်။ အဲ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ပြောချင်ပြောလို့ရတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒေါ်လေးကြောင့်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒေါ်လေးကြောင့် မို့လို့ ငါဒီလို မူပြောင်းသွားတာ။

သေချာစဉ်းစားကြည့်၊ တကယ်တမ်း ငါအခုလိုဖြစ်နေတာ တဏှာကြောင့်ဘဲ။ ခေါ်လို့ကောင်းအောင် အချစ်လို့အမည်တပ်ပေမဲ့ မမ အဲ့လို ဖောက်ပြန်တော့ ငါ့ ဘာကြောင့် ဝမ်းနည်းရတာလဲ။ ငါစားနေကြအစာ သူများလုသွားလို့ဘဲ မဟုတ်လား။ အခု ဒေါ်လေးက င့ါအလိုဖြည့်ပေးလိုက်တော့ ငါဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။

မမ မရှိလည်း ငါနေတတ်သွားတာဘဲ မဟုတ်လား။ အချစ်ဆိုတာ ဒါလား၊ ဒါဆို အချစ်ဆိုတာ တဏှာပေါ့။ ဟုတ်တယ် အားလုံးဟာ တဏှာကြောင့် ဖောက်ပြန်နေကြတာဘဲ။ ဒေါ်လေးယောက်ျားလည်း သူ့တဏှာကြောင့် ဒေါ်လေးကို စွန့်ပြီး ဖေါက်ပြန်တာဘဲ။

မမလည်း ငါ့ကို စွန့်ပြီး ဖောက်ပြန်တာဘဲ။ ဒါဆို ငါတို့လည်း ဘာထူးလဲ၊ ဖောက်ပြန်တာဘဲပေါ့။ မလုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ရင် ဖောက်ပြန်တာဘဲ။အာ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ဖောက်ပြန်ရေးသမားမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို သူတို့နဲ့ တတန်းတည်းစာရင်း သွင်းလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ အကောင်းမြင်ရမယ်။

ငါတို့က ငြိမ်းချမ်းရေးသမားတွေ။ ဒင်းတို့ ဖေယက်ပြန်လို့ ငါတို့က ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူနေထိုင်ရေးမူကို ကျင့်သုံးတာ။ သူတို့သာ မဖောက်ပြန်ရင် ငါတို့လည်း ဘာမှဖြစ်လာစရာအကြောင်းကို မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝန်မခံချင်ဘဲ အကောင်းဘက်က အတင်းဆင်ခြေပေးပြီး ဆိတ်ရေနဲ့ ဆွဲဖုန်းလိုက်တယ်။

ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အခု ဖြစ်ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မမ ဘာကြောင့် အဲလိုဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ သိချင်လာတယ်။ ငါ့ကို အရင်က ချစ်ခဲ့တာတွေ အလိုလိုက်ခဲ့တာတွေ တာတွေဟာ ဘာကြောင့်လဲ။ တကယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့အပေါ်တကယ်မချစ်ဘဲ သူ့ဆန္ဒပြည့်ရုံသက်သက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအသုံးမကျလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလား၊ သူ ဒေါ်လေးကို ဘာတွေများပြောပြီး အလွမ်းခန်း ဖွင့်ခဲ့မလဲ ဆိုတာကို သိချင်တာကတော့အမှန်။

သူ့ကို အဲဒီကောင်က မတ္တရားကျင့်ခဲ့ပါတယ်လို့ သူဒေါ်လေးကို ပြောခဲ့ရင်တော့ ကျနော် ဟားတိုက်လို့သာ ရယ်လိုက်ချင်တယ်။ မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်ခဲ့တဲ့ သူ့တို့ ၂ ယောက်ဆက်ဆံရေးက အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရတဲ့ ပုံစံမျိုးမဟုတ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သူ့ကိုပြန်လက်မခံတော့မှန်း သိသိကြီးနဲ့ကို သူဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ သိချင်နေတဲ့ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော်တောင် နားမလည်။

နားမလည်မဲ့ အတူတူ နားလည်အောင်လည်း မကြိုးစားတော့၊ မနက်ဖြန်မှဘဲ ဒေါ်လေးဆီ သွားရင်းမေးကြည့်အုံးမယ်။

—————————–

ဒီနေ့တော့ ဒေါ်လေးဆီ အေးအေးဆေးဆေးမှပဲ လာခဲ့တယ်။ ရောဂါက နဲနဲသက်သာသွားပြီဆိုတော့ ဆေးက အဲလောက်ကြီး အရင်မလိုတော့။ တံခါးလာဖွင့်ပေးတဲ့ ဒေါ်လေးကတောင် မလာတော့ဘူး မှတ်နေတာလို့ ပြောတော့

“ မလာလို့ ဖြစ်မလား ရောဂါကမှ ရှင်းရှင်းမပျောက်သေးတာ ”

လို့ မနေ့ကလို မဟုတ်ဘဲ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြန်ပြောမိတယ်။

“ အဲလို လုပ်စမ်းပါ၊ တခါတည်း မနေ့တနေ့ကဆို ကြက်ကြီး လည်လိမ်ထားသလိုဘဲ ”

“ လည်လိမ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကြက်ကြီး အခု ခေါင်းပြန်ထောင်လာပြီနော် ဒေါ်လေး သတိထားတော့ ”

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဒါဘဲ ဒါဘဲ၊ သိပါတယ် သိပါတယ် ”

ရယ်ရယ်မောမော ပြောရင်း ၂ ယောက်သား ဆိုဖာပေါ် အတူ ယှဉ်ထိုင်လိုက်တယ်။ မနေ့ကလို ကမူးရှုးထိုး မဖြစ်တော့။

“ ဘယ်လိုလဲ ဒေါ်လေး၊ မနေ့က မမ ဘာတွေ ဆင်ခြေပေးသွားသေးလဲ ”

ထိုင်ပြီးပြီးချင်း သိချင်တဲ့ ကိစ္စ မမြိုသိပ်နိုင်ဘဲ မေးကြည့်တော့ ဒေါ်လေးကလည်း

“ အေး ဒေါ်လေးလည်း အဲဒါ မင်းကို ပြောပြမလို့၊ သူပြောတဲ့ အတိုင်း မင်းကို ပြောမယ်နော် ”

ကျနော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဒေါ်လေးပြောမဲ့ စကားကို နားထောင်နေလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက ကျနော့်ကို မမ ပြောသွားတာတွေ ပြန်ပြောပြတယ်။

“ အဲဒီကောင်လေးက သူအလုပ်၀င်ကတည်းက သူ့ကို စိတ်၀င်စားနေတာတဲ့။ သူကတော့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ခင်ခင်မင်မင် သူငယ်ချင်းလိုဘဲ ဆက်ဆံတာဘဲပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ တနေ့ တိုးရစ် အဖွဲ့ကများတော့ သူနဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ အဲဒီအဖွဲ့ကို ပို့ရတယ် ဆိုပါတော့။ များသောအားဖြင့် အဲလို အဖွဲ့များရင် မိန်းကလေးအချင်းချင်း သွားရတာ များပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ချင်တော့ ရုံးမှာလည်း လူမရှိတော့လို့ သူနဲ့ သွားဖြစ်တာတဲ့။

အဲဒီမှာ ညနေစာ တိုးရစ်အဖွဲ့နဲ့ ထမင်းစားရင်း ဝိုင်အချိုတွေ အားလုံးက ဝိုင်းတိုက်တာနဲ့ သူလည်း သောက်မိတယ်တဲ့။ သိတဲ့အတိုင်း ဝိုင်အချိုဆိုတာက ထိုင်သောက်နေရင် သောက်သလောက် ဝင်တာ။ အဲ ထမင်းစားပွဲက ထလိုက်မှ သူမူးနေမှန်း သိတာတဲ့။ အဲဒီမှာ အဲဒီကောင်လေးကလည်း သူ့ကို တွဲပြီး သူ့အခန်း လိုက်ပို့တယ်ဆိုဘဲ။

သူကလည်း မူးပြီး ဘာမှသတိမရတော့ဘဲ တွဲပြီး လိုက်ပို့တဲ့ အဲဒီကောင်လေးကို မင်းမှတ်ပြီး ဇော်ရယ် ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယ် ပြောမိတယ်တဲ့။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီကောင်လေး နာမည်မှာလည်း ဇော် ပါတော့ သူကသူ့ကို ပြောတယ် မှတ်ပြီး၊ အရင်ကတော့ မူနေပြီး မူးမှ ပေါ်တယ်မှတ်လို့ မှားကြပါလေရောတဲ့၊ ဒါတောင်မှ မနက် သူအမူးပြေလို့ ဟိုကောင်လေးကို ရန်တွေ့တော့မှ အဖြစ်မှန် သိရတာတဲ့။

အဲဒီမှာ သူလည်း မထူးတော့ဘဲ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ဘဲ ဆက်တွဲလိုက်တော့တယ်တဲ့။ သူမင်းကို ချစ်လို့ သူ့အပျိုစင် ဘဝကိုတောင် မင်းကိုပေးခဲ့တာပါတဲ့။ အခု ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စမှာလည်း သူအပြစ်ရှိကြောင်း သူသိပါတယ်တဲ့။ ဘာမှပြင်မရတော့လို့ သူ့အနေနဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ရှေ့ဆက်စခန်းသွားနေရတာပါတဲ့၊ မနေ့က ဒေါ်လေးဆီ လာတာကလည်း သူ ဒေါ်လေးကို အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြီး မင်းကို ပြောခိုင်းဖို့ လာပြောတာပါတဲ့၊ သူကတော့ ငိုကြီးချက်မနဲ့ ဒေါ်လေးကို အားလုံး ရင်ဖွင့်သွားတာပါဘဲ။ သူလည်း မကြာခင် အဲဒီကောင်လေးနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့၊ သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့တဲ့။ အဖြစ်မှန်ကိုဘဲ ပြောပြလိုက်ပါတဲ့ ”

ဒေါ်လေးကလည်း စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ သူ့တူမ အဖြစ်ကို ပြန်ပြောတယ်။ ကျနော်လည်း မမ အဖြစ်ကိုကြားပြီး ရုတ်တရက် ငိုင်သွားတယ်။ အင်း အဲဒီအတိုင်း အမှန်ဆိုရင်တော့ မမမှာ အပြစ်မရှိပါဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ ဝင်လာတာက သူပြောတဲ့ ဇတ်လမ်းက သိပ်ရိုးလွန်းတယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးက ရုပ်ရှင်ထံတွေမှာသာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်း၊ အရက်ကို တရားခံလုပ်ပြီး တမင်သက်သက် သူ့ကိုတသက်လုံး သတိရနေအောင် လုပ်ကြံခဲ့တာဘဲ။ အမယ် လာသေးတယ်၊ သူ့ကိုခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့တဲ့။

ငါ့ကို ရိုးရိုး သာမန်လူများ အောက်မေ့နေလားမသိဘူး၊ အဲလိုလေး ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပြီး တသက်လုံး ချစ်သွားမယ်များ မှတ်နေလား မသိဘူး။ တံခါးကြားက နင့်အသံကြားကတည်းက နင့် အခြေအနေကို ငါသိပြီးသား၊ နင်ဘာပြောပြော ငါမယုံဘူး၊ လူတွင်ပါမှ နွားကျားကိုက်တယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား။ နင့်ဟာနင် ဘယ်လိုဘဲ ဆင်ခြေပေးပေး၊ နင်မပါရင် ဘာမှ ဒီလို ဖြစ်စရာကိုမရှိ။

ကျနော် ဆိုဖာကျောမှီပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် စဉ်းစားခန်းဝင်နေတယ်။ ဒေါ်လေးကတော့ ဘယ်လိုထင်တယ်မသိ ကျနော့်အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပုံရတယ်။ တအောက်လောက်ကြာတော့ ဒေါ်လေးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။

“ မောင်ဇော် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ ”

အဲဒီတော့မှ အတွေးစကို ဖြတ်ပြီး ဒေါ်လေးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ အသာပြုံးပြရင်း

“ သူပြောတာတွေ ဒေါ်လေး ယုံလား ”

လို့ မေးမိတယ်။ ဒေါ်လေးက

“ သိဘူးလေ၊ သူကတော့ ငိုကြီးချက်မနဲ့ ပြောသွားတာဘဲ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူ အဲဒီလူနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတော့လည်း ကောင်းတာဘဲ၊ စိတ်မပူရတော့ဘူး၊ နို့မို့ဆို သူ့ကို စိတ်ပူနေရအုံးမယ် ”

လူကြီးကတော့ လူကြီးအတွေးနဲ့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ တဆက်တည်း

“ ဘာလဲ မင်းက သူပြောတာကို မယုံလို့လား ”

“ ကျနော့်ထက်သာလို့ သူ့ကို ကြိုက်သွားတာလို့ ပြောရင်တော့ ယုံမိမလား မသိဘူး ”

“ အမယ် မင်းက ငါ့တူမကို မျက်နှာများတယ် ပြောချင်တယ်ပေါ့လေ ”

“ မပြောချင်ပါဘူး ဒေါ်လေးရာ၊ ဘယ်အရာမှ တသမတ်တည်းမရှိပါဘူး၊ လူဆိုတာ ဘယ်အချိန် စိတ်ပြောင်းမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ကြိုမသိနိုင်တဲ့ဟာ၊ အခုလောလောဆယ် ဖြစ်နေတာသာ စိတ်အချရဆုံး ”

ကျနော် တရားပေါက်သွားသလိုလို လေသံနဲ့ ဒေါ်လေးကိုပြောတော့ ဒေါ်လေးက

“ အမယ် အမယ် လေသံကိုက၊ ကဲပြောပါအုံး အခုလောလောဆယ် မင်းစိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ”

ကျနော် ဒေါ်လေးကို သေချာကြည့်ရင်း ဖြစ်ချင်တာကိုဘဲ ပြုံးပြီး တိုက်ရိုက်ပြောချလိုက်တယ်။

“ အခု ဒေါ်လေးကို ဘာဂျာမှုတ်ချင်တယ် ”

“ ဟောတော့ ”

မထင်မှတ်ဘဲ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်လေး အံ့သြသင့်သွားတယ်။

“ ဟုတ်တယ်၊ ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ ဟာလေးကို မှုတ်ချင်နေတာ ”

ပြောရင်း ဒေါ်လေးရှေ့ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရင်း သူ့ခါးက အဝတ်ကို ဆွဲ ဖြေလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက အလိုက်သင့် ဆိုဖာပေါ် ခပ်လျှောလျှော ပြင်ထိုင်ရင်း

“ မင်းကလည်း ဧည့်ခန်းကြီးထဲမှာ ”

“ ဘာဖြစ်လဲ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ”

ပြောရင်း ကျွတ်သွားတာကို လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲဖယ်ရင်း ပြောင်နေတဲ့ဟာလေးအပေါ် ပါးစပ်အပ်လိုက်တယ်။

“ မင်းကတော့လေ ဇွတ် ”

“ ဇွတ် မဟုတ်ဘူး ဇော် ”

အပ်ထားတဲ့ ပါးစပ်ကို မခွာဘဲ ပြန်ညင်းတော့ ဒေါ်လေးဆီက

“ အီး . . . ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

နောက်ဆုံး ပြောရရင် မမလည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း သူ့ကောင်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်။ ကျနော်တောင် သူတို့ မင်္ဂလာပွဲသွားတက်လို့ အပြန်မှာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တော့ မမကို ကွန်ဂရယ်ကျူလေးရှင်း လို့ပြောရင်း သူ့ကောင် အလှည့်ကျတော့ ခပ်တည်တည်နဲ့ သိုင်းကျူးလို့ ပြောခဲ့သေးတယ်။ ဟီး ဟီး ။ မမတော့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေမယ် မသိ။

ကျနော်ကတော့ ကျနော့်လုပ်ရပ်အတွက် အခုထိ ပျော်တုန်း။ ဒေါ်လေးလည်း သူ့ယောကျ်ားနဲ့ တရားဝင်ကွာပြီး အခု စိန်ပွဲစား ကျောက်ပွဲစား ဘဝနဲ့ သူ့ဘ၀ကို သူရပ်တည်နေလေရဲ့။ သူ့ယောကျ်ားဆီက တော်တော်များများ တရားဝင် ရလိုက်တာကိုး။ ပြောရရင် ဒေါ်လေးနဲ့ ကျနော်လည်း တော်တော်ကြာကြာ ဘာညာ စခန်းသွားလိုက်သေးတယ်။

နောက်တော့ ကျနော်လည်း ကွန်ပြူတာ သင်တန်းတက်ရင်းကနေ စိတ်၀င်စားသွားပြီး သေချာလေ့လာလိုက်စားမိသွားတယ်။ အခုတော့ နိုင်ငံခြားကလာဖွင့်တဲ့ ကုပ္ပဏီ တစ်ခုမှာ ကွန်ပြူတာနက်ဝေါ့ကင်း အလုပ်နဲ့ ဒေါ်လာစားဖြစ်ပြီး အဆင်ပြေနေလေရဲ့။

ဘာလိုလိုနဲ့ အချိန်တွေလည်း တော်တော်ကြာခဲ့ပါပြီ၊ အခုဆို ကျနော်လည်း အိမ်ထောင်တွေဘာတွေကျလို့၊ အခုယူလိုက်တဲ့ မိန်းမက ကျနော့် ဘယ်နှစ်ယောက်မြောက် ရည်းစားလဲ ဆိုတာတောင် သေချာမမှတ်မိ၊ တွဲလိုက်ပြတ်လိုက်တွဲလိုက်ပြတ်လိုက်နဲ့ နောက်ဆုံး အခုလက်ရှိတစ်ယောက်ကို ယူလိုက်တဲ့ အချိန်ထိပါဘဲ။

ဒါပေမဲ့ ဝန်ခံစရာရှိတာက ဘယ်လောက်ဘဲ ရည်းစားတွေနဲ့ ပြတ်ခဲ့ ပြတ်ခဲ့ မမနဲ့ ပြတ်သွားတဲ့ နေ့လောက်တခါမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မခံစားလိုက်ရ။ ဘာဘဲပြောပြော ဘယ်လောက်ဘဲ စိတ်နာခဲ့နာခဲ့ အခုထိ မမကို ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်း သတိရနေသေးပြီး သူပြောခဲ့တဲ့ ဇတ်လမ်းက တကယ်အမှန်များလားလို့ အခုထိ သတိရတိုင်း တွေးနေမိသေးတာကတော့ အမှန်။

ဒါကြောင့်လည်း တနေ့က အလုပ်ကနေ အင်တာနက်ပေါ် ဝါသနာအလျောက် နှာဘူးကျရင်း အမှတ်မထင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရတဲ့ ပို့စ်တစ်ခုကြောင့် ဒီဇာတ်လမ်းကို ရင်ဖွင့်ရေးဖြစ်သွားတာလားလို့တောင် မပြောတတ်တော့..။

နားပါအုံးမယ်။

ဖောက်ပြန်မှုကင်းကင်းနဲ့ ချစ်တတ်ကြပါစေ။

မောင်ဇော်ဦး (မြန်မာဆိုက်ဘာဖိုရမ်)
ဇွန်လ ၂၂။ ၂၀၁၀

တနေ့တ၌ ကျုန်ုပ်သည် ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် မြန်မာဆိုင်ဘာ ဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဘူးကျနေခိုက် . .အဲ အဲ ဟုတ်ဘူး၊ မှားလို့ မှားလို့ . . အဲဒါက ဂမ္ဘီရ စာရေးဆရာတွေသုံးတာ၊ ကျနော်သုံးလို့မရဘူး၊ ငရဲကြီးလိမ့်မယ်။ ပြင်ရေးမှ။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျနော်သည် မအားလပ်သည့်ကြားမှ မအား အားအောင် အရေးမကြီးသောအလုပ်များကို ဘေးချိတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ အရေးကြီးသော အလုပ်များကို နောက်ရွှေ့၍ သော်လည်းကောင်း ကမ္ဘာကျော် မြန်မာဆိုင်ဘာဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဝါသနာအလျောက် မန်ဘာများကျခဲ့သော ဘူးများကို ကောက်ယူစုဆောင်းနေခိုက် မန်ဘာတစ်ဦးဖြစ်သူ JassBeat ရေးသော ပို့စ်တစ်ခုကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အတွေ့အကြုံများ ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် အမှတ်မထင် ဖတ်မိလေတော့သည်။ သူရေးထားသော ပို့စ်ကို အောက်တွင် မူရင်းအတိုင်း ဖော်ပြလိုက်ရပါသော်……

“ကြာတော့ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်က တွေ့ခဲ့ဖူးတာပါ။ မင်္ဂလာဒုံသွားတဲ့ ကားပေါ် မှာ။ ကျနော်က တတိယ ခုံတန်းလောက်မှာ နေရာရတယ်။ ထိုင်ခုံတွေနဲ့ ဒရိုင်ဘာကြားက ကွက်လပ်မှာတော့ လူတွေကြပ်ခဲလို့ပေါ့။ အဲ့ဒီ လူအုပ်ရှေ့ဆုံးနားလောက်မှာ ခပ်ချောချော ခပ်တောင့်တောင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ သူ့နောက်နားမှာတော့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ကျနော်လည်း ကောင်မလေးကို လှမ်းလှမ်းပြီးတော့ ငမ်းတာပေါ့ဗျာ။

အဲ့ဒီလို ကြည့်နေရင်း ကြည့်နေရင်းနဲ့ ကောင်မလေး မျက်နှာပျက်လာပြီး ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်မှာလည်း ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျနော်လည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားတယ်။ ဘယ်လို ကူညီရပါ့မလဲလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျနော့်လိုပဲ သူ့အခက်အခဲကို လှမ်းမြင်လိုက်ပုံရတဲ့ ရှေ့ဆုံးခုံတန်းက အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က ထရပ်လိုက်ပြီး ညီမလေး လာ လာ ဆိုပြီး သူ့နေရာမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူကလည်း ဆင်းရတော့မယ်လေ။

တခြားသူ နေရာဝင်မလုနိုင်အောင် ကိုယ်လုံးနဲ့ ကွယ်ပြီး ကောင်မလေးကို အတင်း ဆွဲသွင်းလိုက်တာ။ ကောင်မလေး နေရာရသွားပြီး ကောင်လေးက လူအုပ်ရှေ့ဆုံးကို ရောက်လာတော့ ကျနော်လည်း လန့်သွားတယ်။ သူ့ပုဆိုးရှေ့ပိုင်းကြီးက ဖောင်းကြွ ချွန်ထွက်နေလိုက်တာ ကြည့်ရဲစရာတောင် မရှိဘူး။

ကောင်လေးက ငယ်ပါသေးတယ်။ အလွန်ဆုံးမှ အသက် ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်လောက်ပဲ ရှိမယ်။ ကွယ်ထားစရာ လွယ်အိတ်တွေဘာတွေလည်း မပါဘူး။ သူ့အဖြစ်ကို သူလည်း သတိထားမိတော့ ရှက်စိတ်ကြောင့်ဖြစ်မယ် မျက်နှာကို ရဲတွတ်နေတာပဲ။ အပေါ်က တန်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး ချွေးဒီးဒီးကျနေတဲ့ မျက်နှာကို အခုထက်ထိ ပြန်မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ တော်တော် ရှက်သွားမှာပဲ။

အနီးတဝိုက်က လူတွေလည်း ဒါကို မြင်ကြတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ဖောင်းနေတာကြီးက အရေးထဲမှာမှ တော်တော်နဲ့ ပြန်ကျမသွားဘူး။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း သနားလာတယ်။ အမှန်က နီးရာ မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းပြေးတာ သူ့အတွက် အဆင်အပြေဆုံးပဲ။ အခုတော့ ငယ်လည်းငယ်သေးတဲ့အပြင် ရှက်စိတ်နဲ့ မွှန်ထူနေလို့လား မသိဘူး ဒီအတိုင်းကြီး ပေရပ်နေတယ်။ အတော်လေးကြာမှ ပုဆိုးဖောင်းဖောင်းကြီး ပြန်ချပ်သွားသဗျ။

ကျနော်ဖြင့် သူ့ကို သနားမိပါရဲ့။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ ကောင်မလေးနောက်ကနေ တမင် အခွင့်အရေးယူတဲ့ သဘောမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မလွှဲသာ မရှောင်သာ ကြုံလာရတဲ့ အခြေအနေမှာ လူကလည်း သွေးသားတက်ခါစ အရွယ်လေးဆိုတော့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင် ဖြစ်သွားရပုံပဲ။ သူ့နေရာမှာ ကျနော် ဆိုရင်လို့ တွေးမိတဲ့အခါ ကြက်သီးတောင် ထလာတယ်။ ရှက်ရှက်နဲ့ ကားပေါ်က သေချင်သေဆိုပြီး ခုန်ချမိမလား မသိဘူး။ ကောင်မလေးကလည်း တော်တော်ကို လန်းတာ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ရှယ်ပဲ။ ကျနော် ဆိုလည်း စိတ်ထိန်းလို့ ရချင်မှရမယ်။

တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ကျနော်က ဆရာ့ဆရာတွေရဲ့ သွန်သင်ချက်အရ ဘတ်စ်ကားစီးတိုင်း လွယ်အိတ်တစ်လုံး အမြဲလွယ်ထားတယ်။ လွယ်အိတ် ယူစရာ မလိုတဲ့ ခရီး ဖြစ်ရင်တောင် စာအုပ်လေး တစ်အုပ်လောက်ထည့်ပြီး ယူသွားလိုက်တာပဲ။ ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်းက ပိုစိတ်ချရတယ် မဟုတ်လား။”

ဒီပို့စ်ကို ဖတ်ရတော့ ကျနော့်စိတ်သည် ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော်က ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့်အညီ အောက်ဖော်ပြပါ ဇတ်လမ်းလေးအား မှတ်မိသလောက် ပြန်လည်တင်ပြလိုက်ရပါတော့တယ်။

အဲ့လိုဖြစ်သွားတော့ ကျနော်လည်း ရှက်ရှက်နဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဖြစ်ချင်တော့ ဒီနေ့မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီက ဝတ်မလာ၊ သူ့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဖြစ်လာတဲ့ သာယာစိတ်က ချက်ချင်းမကျ၊ နောက်မှ သူ့ကြောင့် ငါ ဒီလိုဖြစ်ရတာဆိုပြီး အတင်း သာယာမှု့ကို ဒေါသအသွင် ပြောင်းလိုက်မှ တက်နေတဲ့အရာက ကျတော်မူတော့တယ်။ ဒါတောင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က ပြေးမသွားသေးဘဲ နှာဝမှာ လာကလူနေလို့ အပေါ်က လက်တန်းကို မြဲမြဲကိုင်ပြီး တရှုးရှုးနဲ့ နသိုးကြီးလို အနံ့အသက်ကို အဝေးထွက်သွားအောင် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရတယ်။ ဟွန်း . . ဘတ်စ်ကား တသက် မစီးတော့ဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ဆုံးဖြတ်ချက်။

ကားပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ရဲ၊ မှတ်တိုင်ရောက်တော့ ကမန်းကတမ်း ကားပေါ်က ပြေးဆင်းပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီ မမကလည်း အနောက်က လိုက်ဆင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပထမတော့ တော်တော် အံ့သြသင့်သွားတာပေါ့လေ။ အဲ သူလည်း ဒီမှတ်တိုင်မှာဘဲ ဆင်းတယ်ဟ ဆိုပြီး။ ပြီးတော့မှ မထူးဘူး၊ ဒီကိစ္စ သူနဲ့ရှင်းရမယ်၊ တော်ကြာ ငါ့ကို နှာဘူးကြီး အခွင့်အရေးသမားဆိုပြီး သူ တဖက်သပ် အထင်သေးတာတော့ မခံဘူး၊ ရှက်ရှက်နဲ့ ငြိမ်နေရင် ပိုဆိုးမယ်ဆိုပြီး ရူးကြောင်ကြောင်အတွေး ရလာတာနဲ့ ရှေ့ဆက်မလျှောက်ဘဲ သူအနားရောက်လာတဲ့အထိ ရပ်စောင့်နေလိုက်တယ်။ အနားရောက်လာတော့

“ မမ”

မမက လှမ်းကြည့်တယ်၊ ဘာမှမပြော၊ ကျနော့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

“ မမ”

ကမန်းကတမ်း ပြေးလိုက်ပြီး ထပ်ခေါ်လိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူက

“ ဘာလဲ” တဲ့။

“ ဟိုလေ ကားပေါ်မှာ . . ”

“ တော်ပြီ မပြောနဲ့တော့”

“ မဟုတ်ဘူး မမ၊ အဲဒါ ကျနော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးဆိုတာ မမကို ရှင်းပြမလို့”

“ တော်ပြီ မပြောနဲ့တော့လို့ဆို”

“မပြောလို့ မဖြစ်ဘူး မမ၊ တော်ကြာ မမက ကျနော့်ကို အခွင့်အရေးသမားလို့ ထင်သွားမှာပေါ့”

“ နင်တို့ ယောကျ်ားတွေဟာ အခွင့်အရေးသမားတွေဘဲဟာ”

“ ဟော . . တွေ့လား၊ မမက ကျနော့်ကို အဲ့လိုထင်နေပြီ၊ ကျနော် မရှင်းလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ မမရာ၊ ကားက တအားကျပ်၊ မမက ကျနော့်နား အတင်းကပ်တိုးနေတော့ . . ”

“ ဟဲ့ ငါက မတိုးပါဘူး၊ ငါ့အရှေ့က ကုလားကြီးက အတင်းကပ်လာတော့ ငါက သူနဲ့ လွတ်အောင် နင့်နား ကပ်မိရက်သား ဖြစ်သွားတာ”

မမကလည်း ဝိလွတ်အောင် ပြန်ပြောပြတယ်။

“ အင်းလေ ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ မမရာ၊ မမက အတင်းကပ်လာ၊ ပြီးတော့ မမဆွတ်ထားတဲ့ ရေမွှေးကလည်း အရမ်းမွှေး၊ မမ တကိုယ်လုံးကလည်း ကျနော့်အသားနဲ့ ထိကပ်နေတော့ . . . ”

“ ဟဲ့ တော်ပြီ တော်ပြီ”

မမက အတင်းတားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပ်လို့မဖြစ် ရှင်းကိုရှင်းရမယ်၊ ဒီအတိုင်း သူထင်ချင်ရာထင်တာကို ငြိမ်ခံနေလို့မဖြစ်။

“ ကျနော်လည်း ဒီနေ့မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်မလာမိဘူး မမရာ၊ ဘတ်စ်ကားလည်း စီးဘို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး၊ အစ်ကိုတို့လင်မယားက ပထမ ကျနော့်ကို သူတို့ကားနဲ့ လိုက်ပို့မယ်လုပ်ပြီးမှ သူတို့ ကိစ္စပေါ်လာတော့ ကျနော့်ကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ ပြန်ခိုင်းလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ”

“ ဟဲ့ ငါက တိုးတာဘဲ ထားဦး၊ နင်က ဒီလိုဖြစ်စရာလား၊ နင်နဲ့ ငါနဲ့က သိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ”

“ ကျနော်လည်း ဘယ်သိမလဲ၊ ခုက သူ့အလိုလို ဒီလိုဖြစ်သွားတဲ့ဟာ၊ မမလုပ်လို့ ကျနော်လည်း ကားပေါ်မှာ ဘယ်လောက် အရှက်ရတယ်မှတ်လဲ၊ ဟို အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဂတုံးနဲ့ အစ်ကိုကြီးက ကျနော့်ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ၊ ဘယ်လောက်ရှက်စရာကောင်းလဲ၊ အဲဒါ မမကြောင့်”

တဆက်တည်း သူ့ကိုပါ လှမ်းအပြစ်တင်လိုက်တယ်၊ ဟွန်း ဘာရမလဲ ငါဘဲ။

“ အံမယ် ဘာငါ့ကြောင့်လဲ၊ နင့်ဟာနင် ဖြစ်တဲ့ဟာ”

“ သူ့ဟာသူတော့ ဖြစ်မလား၊ မမ အတင်းတိုးလို့ ဖြစ်တာ၊ ကျနော်အရှက်ရတာ မမကြောင့်”

ကလေးတစ်ယောက်လို ဇွတ်အတင်း သူ့ကို အပြစ်ဖို့တော့ သူက ပြုံးတယ်။

“ ငါသိသားဘဲ၊ နင့်ကို ငါကြည့်တော့ နင်မျက်နှာကြီး နီပြီး အရမ်းရှက်နေတယ်ဆိုတာ၊ ခွိခွိ ကောင်းတယ်၊ အဲဒါ ထချင်ဦး”

“ ဘာရီတာလဲ၊ ကျနော် တမင်မလုပ်ဘူးဆိုတာ မမသိသွားရင် ကျနော့်ကို အရှက်ရအောင် မမလုပ်တဲ့အတွက် ပြန်တောင်းပန်”

ခပ်တည်တည်နဲ့ ကျနော် သူ့ကို ဟောက်စားလိုက်တယ်။

“ အေးပါ အေးပါ၊ အဲ့ဒီက မောင်လေးကို အရှက်ရအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် မမက တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေနပ်ပါတော့်နော်”

သူက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကျနော်ကို ရွဲ့ပြီး တောင်းပန်စကားဆိုတယ်၊ သူလည်း အောက်ရှစ်နဲ့ မနိုင်မဲ့ အတူတူ ပြိုင်မမိုက်။

“ ကဲ မမသွားမယ်၊ ဒီလမ်းထဲမှာ မမနေတာ”

“ ကျနော့်နာမည်က ဇော်ဦးတဲ့၊ ဟိုဘက်လမ်းထဲမှာနေတာ၊ မမနာမည်ကရော၊ ဒီလမ်းထဲမှာ မမကို တခါမှမတွေ့ဖူးပါဘူး”

“ ဘယ်တွေ့ဖူးမှာလဲ၊ မမ နယ်ကပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး ”

“ ဟုတ်လား မမ၊ ဒါကြောင့် မတွေ့ဖူးတာ၊ မမနာမည်ကရော”

“ အကောင်စုတ်၊ ဘာလို့ပြောရမှာလဲ၊ သိချင်ရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စုံစမ်း၊ မမ သွားမယ်”

“ မစုံစမ်းပါဘူး၊ နေ့တိုင်း ဒီလမ်းထိပ်မှာ မမလာတာကိုစောင့်ပြီး လာမေးမယ်၊ မပြောမချင်းကို လာမေးမယ်”

ကျနော့်အပြောကို မမက ပြုံးရင်း သူ့နေတဲ့လမ်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ မမနောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကျနော့်လုံချည်က နောက်တခါက် ထပ်ဖောင်းလာပြန်ပါရော၊ ဒီတခါ အသားချင်းထိလို့မဟုတ်၊ အကြည့်နဲ့တင်၊ မမသိရင် ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်းတောင် မသိ။ ကျနော် ဖောင်းလာတဲ့ အကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲက ဟောက်ထည့်လိုက်တယ်။

“ ဟာ . . ဒီကောင် . . တောက်”

ဟောက်လိုက်မှ ကိုယ်တော်က ခေါင်းငိုက်ကျသွားတယ်။ ဪ မမ၊ မမ တွေးရင်းတွေးရင်း မမနဲ့ စကားပြောရတာ ပျော်သလိုလို ဖြစ်နေတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားမိသွားတယ်။ အံမယ် သူလည်း နင်နဲ့ငါ ပြောနေရာကနေ သူ့ကိုယ်သူ ကျနော် ခေါ်သလို သံယောင်လိုက်ပြီး မမလို့ ပြောသွားတာဘဲ။ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ ဒီကိစ္စ ဆက်လုပ်ရမယ်၊ ကျောင်းပိတ်လို့ ဘာအလုပ်မှမရှိဘဲ အားနေတုန်း အလုပ်တစ်ခုရ နည်းလား၊ ဟီး ဟီး ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ကျေနပ်သွားတယ်။

စုံထောက်ကြီး ဦးစံရှားတောင် ကိုယ့်လောက်တော်မယ် မထင်၊ ဇော်ဦးတို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အတွက်အချက်က နံပါတ် ၁။

မနေ့က မမပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်ကို မှန်းပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ သွားစောင့်နေလိုက်တယ်။ဟုတ်တယ်လေ၊ တနေ့လုံး မမတို့လမ်းထိပ်မှာ မမထွက်လာတာကို ထိုင်ပြီး သွားစောင့်ရအောင် ကျနော် ဒီလောက် ဇွဲမကောင်း။ သူ ဘယ်အချိန်က ထွက်ပြီး ဘယ်ကိုသွားမှန်း မသိ၊ ဒီတော့ ရှိတဲ့ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် နှစ်ကျပ်ခွဲသားလောက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ်စဉ်းစားပြီး အပြန်ကို အမိဖမ်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ နေ့တိုင်းသွားတဲ့ခရီး မဟုတ်လို့ အတွက်အချက် လွဲလို့ကတော့ လမ်းထဲက ဘယ်လက်ရုံး၊ ညာလက်ရုံးတွေကို သုံးပြီး မမတို့တစ်လမ်းလုံး ပိုက်စိတ်တိုက်ဖို့ အစီအစဉ်ကတော့ ပလန်ဘီ ပေါ့။

သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရ၊ ၃ စီးမြောက်လောက်မှာ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ မမကို တွေ့လိုက်ရကတည်းက ပလန်အေနဲ့တင် ကိစ္စပြတ်ကြောင်း သိလိုက်ရတယ်။

ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ မမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်က ရပ်ပြီး သွား ၃၂ ချောင်းလုံးပေါ်အောင် ဟီးကနဲ ဖြီးပြလိုက်တယ်။ ကျနော် သွားဖြီးတာကို မမက ဘယ်လိုထင်သွားတယ်မသိ ခစ် ခစ်နဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ရယ်တယ်။

အနားရောက်လာတဲ့ မမကို ကျနော်က ဦးအောင် `ဘာရယ်တာလဲ´ လို့ ခပ်တည်တည် လှမ်းမေးရင်း မမနဲ့အတူ ဆက်လျှောက်လိုက်တယ်။ မမက ဘာမှပြန်မပြော တခွစ်ခွစ်နဲ့ ဆက်ရီတယ်။

“ ဘာရယ်တာလဲဆို ”

“ ရယ်တာပေါ့၊ နင့်ပုံက ရယ်စရာ ကောင်းနေတာကိုး ”

မမအပြောကြောင့် ကျနော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ ကမန်းကတမ်း ထွက်လာလို့ လုံချည်များ မေ့ကျန်လာသလားလို့ပေါ့၊ ဘာအပြစ်မှမတွေ့ အားလုံးအကောင်း။

“ ဘာရယ်စရာကောင်းလို့လဲ ”

“ နင့်ကိုနင် ဘာများမှတ်နေလို့လဲ၊ ငါ့အရှေ့တည့်တည့်က ရပ်ပြီး သွားဖြီးပြနေတဲ့ဟာ၊ ရယ်စရာကောင်းတာပေါ့ ”

“ မမကလည်း၊ ဒါ လူမှုရေးအရ မမကို အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်တာလေ၊ ဒါတောင်မသိဘူးလား ”

“ ခစ် ခစ် နင့်အပြုံက တိရိစ္ဆာန်ရုံက လူဝံကြီး သွားဖြီးပြနေသလိုဘဲ၊ ရယ်စရာ ကောင်းနေလို့ပေါ့ ”

ဒီတော့မှ ကျနော် သဘောပေါက်သွားပြီး

“ ဟုတ်လား၊ ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက်ဆို မမကို သွားမဖြီးပြတော့ဘူး၊ ငါးသလောက်ပြုံးလေးနဲ့ဘဲ နှုတ်ဆက်တော့မယ်၊ ဟုတ်ပလား ”

“ ငါးသလောက်ပြုံး၊ ဟုတ်လား ခစ်ခစ် ပြစမ်း ပြစမ်း နင့် ငါးသလောက်ပြုံးလေး ကြည့်ရအောင် ပြစမ်း ”

မမက ကျနော်ဘက်လှည့်ပြီး ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ ပြောတော့၊ ကျနော်က ခပ်တည်တည်နဲ့ သွားမဖော်ဘဲ နှုတ်ခမ်းဒေါင့်ကို အသာကွေးပြီး မထိတထိလေး ပြုံးပြလိုက်ရင်း

“ တွေ့လား ဒီလို ဒီလို၊ စိုက်မကြည့်နဲ့ ခိုက်သွားမယ် ဘာမှတ်လဲ ”

ကျနော်ပြောမှ မမက ပိုဆိုးပြီး တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်ပါလေရော။

“ တော်ပါတော့၊ တော်ပါတော့ နင်လုပ်တာနဲ့ ငါ ဒီမှာ အူတက်ပြီး သေတော့မယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

မမက ရယ်ရင်းတန်းလန်း အတင်းတားတယ်၊ ကျနော်လည်း မမအဖြစ်ကိုကြည့်ပြီ တဟားဟားနဲ့ ရယ်ရော၊ ခဏကြာတော့ မမက မျက်နှာပိုးသတ်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့….

“ အခု ဘာလာလုပ်တာလဲ ”

“ မမနာမည် လာမေးတာလေ ”

“ ဘာလုပ်မလို့လဲ ”

“ ရောင်းစားမလို့၊ အဲ သိချင်လို့ ”

ကျနော့်အပြောကို မမက မျက်စောင်းထိုးရင်း

“ ဒီနားမှာနေပြီး ဒါလေးတောင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စုံစမ်းလို့ မရဘူးလား ”

“ ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မစုံစမ်းချင်ပါဘူး၊ မမပြောတာ ကြားချင်လို့ ”

“ ပြောကောင်း၊ နာမည်သိတော့ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ၊ အခု မမလို့ ခေါ်နေတာဘဲဟာ ”

“ ဘာထူးလဲဆိုတာ နောက်မှပြောပြမယ်၊ အခု လောလောဆယ် ကျနော် သိချင်တာက တစ်… မမနာမည်၊ နှစ်… နေ့တိုင်း မမ ဘယ်သွားလဲ၊ ဒီ ၂ ခု ”

“ အမလေးတော်၊ ပြောလိုက်မှ ပိုဆိုးနေပါလား ”

“ မဆိုးနဲ့ မဆိုးနဲ့ နောက် လာဦးမယ်၊ အခု လောလောဆယ် ဒီ ၂ ခုထဲ အရင်ဖြေထား ”

“ အိုကေ ဒါဆို တစ်… ရှင်ဂွမ်းဂွိ၊ နှစ်… အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း ”

“ အိုး . . ဒါဆို မမက အစဉ်အရမ်းမိတဲ့ ရှင်ဂွမ်းဂွိပါလား၊ ဒါကြောင့် မနေ့က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ…”

“ ဟိတ် တော်၊ ဆက်မပြောနဲ့ ”

မမအဟန့်ကို ကျနော်က ပြုံးရင်း

“ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ ကျနော်လည်း မမနဲ့ လိုက်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း တက်ချင်တယ် ”

ကျနော် ခြုံထွင်ကြည့်လိုက်တော့ ယုန်ကလေးက မပြေး။

“ ဘာ အခုမှ တက်မှာလဲ၊ သင်တန်းကဖြင့် စတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ၊ စောစောကတော့ မရှာဘဲနဲ့ ”

“ စောစောက အစီအစဉ်မရှိဘူး မမရဲ့၊ အခုမှ မမရဲ့ ကြိုးစားမှုကို အားကျတာနဲ့ လိုက်တက်ချင်တာ ”

“ တက်ချင်တက်ပေါ့၊ သင်တန်းက ၁ နာရီကနေ ၃ နာရီ၊ ၁၉ လမ်းထဲမှာ ”

“ မနက်ဖြန် မမနဲ့ အတူသွားမယ်လေ၊ အတန်းအပ်ဖို့ မမကူပေးပေါ့၊ မမ ဘယ်အချိန်သွားလဲ ”

“ ၁၂ နာရီ ”

“ ဒါဆို ၁၂ နာရီ မမတို့ လမ်းထိပ်က စောင့်နေမယ်လေ ”

“ အင်း၊ ဒါဆို မမသွားမယ် ”

ဆိုပြီး မမက သူ့လမ်းထဲ ဝင်ဖို့ပြင်တော့

“ မမ ”

ဆိုတော့ ဘာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။

“ မမ စာအုပ် ကျနော့်ကို ငှားလိုက်ဦးလေ၊ တစ်ပတ်စာ လွတ်သွားတာ ကျနော် ကူးထားလိုက်မယ် ”

ရုတ်တရက် မမက မျက်နက်လေး ဒေါင့်ကပ်လို့ ခဏစဉ်းစားလိုက်တယ်၊ ပြီးမှ သူ့အိပ်ထဲက စာအုပ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။ ကျနော် လှမ်းယူရင်း ကြည့်လိုက်တော့ စာအုပ်ဒေါင့်မှာ သူ့နာမည်လေး ရေးထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ မမနာမည် ကျနော်သိပြီ ”

လို့ ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တော့ မမက ပြုံးပြီး မျက်စောင်းထိုးရင်း လှည့်ထွက်ဖို့ပြင်တယ်။

“ မမ ”

“ ဘာများ ကျန်ရှိတော်မူပါသေးသလဲရှင် ”

မမရဲ့ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ လှမ်းအမေးကို

“ ဟို ဟိုလေ၊ စာကူးရင်း နားမလည်တာရှိရင် လှမ်းမေးဖို့ မမ ဖုန်းနံပါတ်လေး ”

“ နားမလည်ရင် နားမလည်သလိုဘဲ ကူးထား၊ မနက်ဖြန်မှ ဆရာကိုမေး၊ ဟုတ်ပလား ”

“ အင်း အင်း မမ၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော့်နံပါတ်တော့ မမယူထားလိုက်၊ အရေးပေါ် ဆက်လို့ရတာပေါ့ ”

ဆိုပြီး ကျနော့်နံပါတ်ကို ခပ်သွက်သွက် ရွတ်ပြလိုက်တယ်။

“ မမမှာ အရေးပေါ် ကိစ္စမရှိဘူး ”

“ ရှိချင်ရှိမှာပေါ့ မမရဲ့၊ ဥပမာ အိမ်သာတက်နေတုန်း ရေကုန်နေတဲ့ အခါမျိုးပေါ့၊ လှမ်းသာဆက်လိုက် မမ၊ ကျနော် ရေလာဖြည့်ပေးမယ် ”

“ ကောင်စုတ်၊ သွားတော့ ”

မမက ပြုံးရင်း လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ တန်းထွက်သွားတယ်။ မမနောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း မမပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်လိုက်တယ်။ အား နွေးသွားတာဘဲ။ နမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲ မွှေးလည်းမွှေးတယ်ဟ။ တော်သေးတယ် ဒီနေ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်လာလို့။

မေမေ့ကို မနက်ဖြန်ကစပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း သွားတက်မယ်ပြောပြတော့ မေမက ကျနော်ကို ရူးများရူးသွားပြီလားဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။ ကြည့်မှာပေါ့၊ တသက်နဲ့တကိုယ် ဘယ်တုန်းကမှ ပညာကို လိုလိုလားလား ဆည်းပူးလိုစိတ်မရှိခဲ့တဲ့ သူက အခုမှ ဘာဓာတ်ကြောင်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း သွားတက်ချင်တယ်လို့ ပြောရတာလဲလို့ပေါ့။

မေမေ့အကြည့်ကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့ ကျနော်က မေမေ မမေးခင်..

“ မေမေကလည်း အခုခေတ်ကြီးက မေမေတို့ ငယ်ငယ်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး၊ နိုင်ငံတော်က တိုင်းပြည်တိုးတက်အောင် အဖက်ဖက်က ဘက်စုံဖွံ့ဖြိုးရေးတွေလုပ်ပြီး ဆောင်ရွက်နေတဲ့အချိန်မှာ စီးပွားရေးကိုလည်း တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်အောင်ဆိုပြီး နိုင်ငံခြားက လုပ်ငန်းရှင်တွေကို ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ . . . ”

“ ဟိုး ဟိုး ငဇော် . . တော်တော့၊ တော်တော့၊ ငါ့ကို နိုင်ငံတော်ကြီးနဲ့ လာကိုင်မပေါက်နဲ့၊ ဘာလိုချင်လဲ၊ လိုရင်းနဲ့ တိုရှင်းဘဲပြော ”

ရတယ်၊ ရတယ် လိုရင်းနဲ့တိုရှင်း ဆိုလည်း လိုရင်းနဲ့ တိုရှင်းပေါ့။

“ သင်တန်းကြေး ၅၀၀၀ ”

“ ဘာ ၅၀၀၀ တောင် ”

“ ဒါတောင် မေမေ့ကို အားနာလို့ လျှော့တောင်းထားတာ၊ တကယ်တော့ သင်တန်းကြေးက ဘယ်လောက်မှန်း မသိသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အခု သားသွားတက်မှာ အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်းနော်၊ မြန်မာစကားပြောသင်တန်း မဟုတ်ဘူး၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြော သင်တယ်ဆိုတာ ”

“ ရပြီ၊ ရပြီ၊ သဘောပေါက်ပြီ၊ နင့်ပုံနဲ့လည်း မြန်မာစကားပြောသင်တန်း တက်စရာမလိုဘူး၊ အခုတောင် ဂျပိုးကို လိပ်ဖြစ်အောင် ပြောနေတဲ့ဥစ္စာ၊ သွား အပေါ်မှာ ငါ့ပိုက်ဆံအိပ် သွားယူလာခဲ့ ”

ခပ်သွက်သွက်လေး မေမေစိတ်မပြောင်းခင် အပေါ်ထပ်ကို အပြေးတက်ပြီး ပိုက်ဆံအိပ်ယူပေးလိုက်တယ်။ ဟဲ ဟဲ အိပ်ဖောင်းနေဖို့က အရေးကြီးတယ်၊ ပရောဂျက်က နည်းနည်းကြီးတယ် မဟုတ်လား။

ပြောထားတဲ့ အတိုင်း ၁၂ နာရီမထိုးခင် မမတို့ လမ်းထိပ်မှာ သွားစောင့်နေလိုက်တယ်။ သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရ၊ မမ ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပိုးသတ်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ မမကို စောင့်နေတယ်။ အနားရောက်လာတော့ ထုံးစံအတိုင်း အတူတွဲလျှေက်လိုက်ရင်း မမက

“ ဘာလဲ သောက်နေကြဆေး မသောက်လာဘူးလား၊ မျက်နှာက ပုတ်သိုးသိုးနဲ့ ”

“ ဟင် မမကို မနေ့က ပြုံးပြတော့ ရယ်ချင်စရာကြီးဆို ”

“ ဟဲ့ ရယ်ချင်မှာပေါ့ မနေ့က နင်ပြုံးတာ လူလိုမှ မပြုံးတာ ”

“ လူလိုပြုံးတာဘဲဟာ၊ မမဖာသာ မမ ရယ်ပြီး ”

“ တော်ပြီ တော်ပြီ၊ ငါ့ကို ပြုံးပြစရာလည်း မလိုဘူး၊ ပုတ်သိုးပြစရာလည်း မလိုဘူး၊ ပုံမှန်ဘဲ ဆက်ဆံ ”

“ ဟုတ်၊ ရော့ ဒီမှာ မမစာအုပ်၊ တွေ့လား ဘာစာ သရကာ ဘာညာ ဘာမှမပါဘူးနော်၊ သန့်သန့်လေး ”

ပြောပြောဆိုဆို သူ့စာအုပ်ကို ပြန်ပေးရင်း အထဲမှာ ဘာမှမညှပ်ထားကြောင်း စာအုပ်ကို ခါပြလိုက်တယ်။

“ အေးပါ၊ အေးပါ၊ စာပါရင်လည်း အိမ်သာထဲ ရောက်သွားမှာပေါ့ ”

“ ဘာလဲ မမတို့အိမ်သာမှာ ရေမရှိလို့လား၊ ဖုန်းဆက်လိုက်လေ၊ ကျနော် လာဖြည့်ပေးမယ် ”

“ တော်စမ်းပါ ”

ပြောရင်း ကျနော်ပြန်ပေးတဲ့ စာအုပ်နဲ့ ရိုက်ဖို့ လက်ကို ရွယ်တယ်၊ ရိုက်တော့ မရိုက်။

“ မနေ့က မမ ကျနော့်ဆီ ဖုန်းလည်းမဆက်ဘူး ”

“ ဟောတော့် နင့်ကို ဘယ်သူက ဆက်မယ် ပြောထားလို့လဲ ”

“ မပြောထားပေမဲ့ ကျနော်ပေးတဲ့ နံပါတ် မှန်မမှန် သိအောင်တော့ ဆက်ကြည့်ရမှာပေါ့ ”

“ မမှန်လည်း ဘာအရေးလဲ၊ ဆက်ဖို့ အကြောင်းမှ မရှိတာ ”

“ အကြောင်းမရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျနော်ပေးတဲ့ နံပါတ် မမ မေ့သွားလို့ နေမှာပါ ”

“ ဘာလို့ မေ့ရမှာလဲ၊ ငါ ဒီလောက် မှတ်ဉာဏ် မနည်းဘူး သိလား ”

“ မလိမ်ပါနဲ့ မမရာ၊ မေ့ရင်မေ့သွားတယ်ပြောပါ၊ ကျနော် နောက်တစ်ခါက် ထပ်ပေးမှာပေါ့၊ ဒီတစ်ခါ မမေ့အောင် စာအုပ်မှာ ရေးပေးလိုက်မယ်လေ ”

“ မမေ့ပါဘူးဆို ”

“ မမ မေ့ကို မေ့နေတာပါ၊ လောင်းမလား ”

“ မမေ့ဘူး လောင်းမယ် ဘာကြေးလဲ ”

“ လက်မောင်းကို လက်သီးနဲ့ တစ်ချက် ထိုးကြေး ”

“ ငါနိုင်ရင် တအားထိုးမှာနော် ”

“ ကျနော်လည်း နိုင်ရင် တအားထိုးမှာနော်၊ ဆေးရုံရောက်သွားရင် တာဝန်မယူဘူး ”

“ ထိုး၊ လောင်းမယ် ”

“ ဒါဆို ဘာလဲ ပြော ”

မမက ကျနော့်နံပါတ် အလွတ်ပြန်ရွတ်ပြတယ်၊ သူ တကယ်မမေ့၊ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တော်တော်ပျော်သွားတယ်၊ ဟန်ဆောင်လို့တောင်မရ၊ မျက်နှာက ပြုံးဖြီးဖြီး

“ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား၊ ကဲပြော ”

“ ဟီး ဟီး ဟုတ်တယ် ”

“ ကဲ ငါနိုင်ပြီ၊ နင် သေဖို့သာပြင်ပေတော့ ”

ကြိမ်းဝါးရင်း မမက လက်သီးပြင်တယ်။ ကျနော်က လက်မောင်းကိုကွေးရင်း `ကီ´ ကို စပုတ်တိုင်သာသာ လက်မောင်းအိုးအတွင်း အပြည့်သွင်းပြီ ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာနဲ့ အထိုးခံဖို့ ပြင်တယ်။

“ ဘုတ် ”

“ အား ”

မမထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးဒဏ်ကို မနာပေမဲ့ အသံကုန်အော်တော့ ဘေးနားက လူတချို့က လှည့်ကြည့်တယ်။

“ နင်းကန်အော်တာဘဲ ”

“ မမက အတင်းထိုးမယ်ဆိုတာကိုး နာမယ်ထင်တာပေါ့ ”

“ နာမယ်ထင်တာနဲ့ အော်စရာလား၊ နာရင် နာပြီးမှ အော်ပေါ့ ”

“ နာပြီးမှ အော်တော့ နာတာ ဘယ်ပျောက်မလဲ၊ မနာခင်အော်တော့ နာတာ သက်သာသွားတာပေါ့၊ အခု မနာတော့ဘူး ကြည့်ပါလား ”

ပြောရင် လက်ကို ကွေးချည်ဆံ့ချည် လုပ်ပြလိုက်တယ်။

“ သက်သာမှာပေါ့၊ ငါက သနားလို့ အတွင်းအားကို တဝက်လောက် လျှော့ပြီး ထိုးလိုက်တာကိုး ”

တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အပြန်အလှန် တောင်စဉ်ရေမရ ပြောရင်း ဘတ်စ်ကားဆိုက်လာတယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းမို့လို့လားမသိ ကားက လူချောင်တယ်၊ အေးဆေး။ ခဏနေတော့ ထိုင်နေတဲ့ အဖိုးကြီး အဖွာကြီးစုံတွဲ ဆင်းသွားလို့ လွတ်သွားတဲ့ခုံမှာ ၂ ယောက်သား ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ထုံးစံအတိုင်း မူလီချောင်နေတဲ့ ကျနော့်ပါးစပ်က မမကို ပြောလိုက်တယ်။

“ ဒီနေရာက စုံတွဲတွေထိုင်တဲ့ နေရာလား မသိဘူးနော် ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ တွေ့ဘူးလား၊ စောစောက အဖိုးကြီးနဲ့ အဖွားကြီး စုံတွဲ ထိုင်သွားတာလေ ”

မမ ဘာမှပြန်မပြော၊ အာညောင်းသွားပြီလား မသိ။ ကားပေါ်ကဆင်းတော့ သင်တန်းကို လမ်းနဲနဲလျှောက်ရတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မြို့ထဲမှာဆိုတော့ လူရော၊ ကားရော ရှုတ်ရှုတ်ထွေးထွေး၊ မမက နယ်ကလာသူမို့ထင်ပါရဲ့ ရန်ကုန်အထာ သိပ်မကျွမ်း၊ ဒါကို ကျနော်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး မမလက်ဆွဲလို့ ကားလမ်းကို တပူပူ တပွမ်ပွမ် အော်နေတဲ့ ကားတွေကြားထဲက အတင်းဖြတ်ကူးတယ်။

မမက ဟဲ့ ဟဲ့ ဆိုပြီး ကျနော်ဆွဲရာနောက် အပြေးတပိုင်းနဲ့ လိုက်ကူးတယ်။ သင်တန်းရှိတဲ့ လမ်းထဲရောက်မှ မမက

“ ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေတာလဲ၊ ကားရှင်းမှ ဖြေးဖြေးကူးပေါ့ ”

“ မမ ဘာသိလို့လဲ ရန်ကုန်မှာ ကားရှင်းတာ ထိုင်စောင့်နေရင် မုတ်ဆိပ်မွေး ဖြူသွားမယ် ”

“ မဖြူပါဘူး၊ မမသွားနေတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ ”

“ အာ မမကလည်း ကားရှင်းအောင် လမ်းဘေးမှာ တမေ့တမောကြီး ထိုင်မစောင့်ချင်ပါဘူး ”

“ ငါ့လက်လွှတ်ဦးလေ ”

မမပြောမှ ဆွဲထားတဲ့ လက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး

“ ဪ ဟုတ်သားဘဲ၊ မနက်က ကောက်ညင်းပေါင်းတွေ စားထားလို့ လက်က စေးကပ်ကပ်ဖြစ်ပြီး ကပ်နေတာနဲ့ တူတယ် ”

ပြောရင်း ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို တစ်ချက် နှစ်ချက် လှုပ်ပြလိုက်တယ်။

“ တွေ့လား မကွာဘူး ”

“ ရှောက်ပြောမနေနဲ့ ဟိုမှာ သင်တန်းရောက်ပြီ လွှတ်တော့ ”

ဒီတော့မှ လက်က အော်တိုမက်တစ် ပြုတ်သွားတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဖောင်တွေဖြည့် သင်တန်းကြေးတွေ ဘာတွေပေးပြီ ကျနော်လည်း မမနည်းတူ သင်တန်းသား ဖြစ်သွားပါလေရော၊ ဆရာက သဘောကောင်းတယ်၊ ကျနော် သင်တန်းနောက်ကျတဲ့အတွက် မမကို ကျနော်နဲ့ လေ့ကျင့်ဘက် အဖြစ် တွဲထားပေးတယ်။ ဒီလိုဘဲ သင်တန်းမှာ ၂ နာရီလောက် အီးယောင်ဝါးပြီးတော့

“ မမ ကြေးအိုးသောက်ဖူးလား ”

“ သောက်ဖူးတာပေါ့၊ လူကို ဘာမှတ်လို့လဲ ”

“ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒီတရုတ်တန်းက ကြေးအိုးကို ပြောတာ ”

“ ဘယ်ကြေးအိုးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါဘဲ ”

“ မတူဘူး မမရ၊ လာ သွားသောက်ရအောင်၊ ကျနော် ဝယ်တိုက်မယ် ”

“ ဘာလဲ ပိုက်ဆံပေါနေလို့လား ”

“ မပေါပါဘူး၊ သင်တန်းတက်မယ်ပြောတော့ မေမေက ဝမ်းသာပြီး ဆုချထားတာ ”

မုသားမပါ လင်္ကာမချောဆိုတာ တယ်မှန်တာဘဲ။ ကြေးအိုးဆိုင်ရောက်တော့ ပွဲကြီး ၂ ပွဲ မှာလိုက်တယ်၊ မမက အတင်း၊ သူမကုန်ဘူး အသေးဘဲမှာ ဆိုတော့ တိုးတိုးလေး မမကို

“ နေနေ မမ အကြီးဘဲမှာ၊ အကြီးနဲ့ အသေးက ဈေးသိပ်မကွာဘူး၊ မမ မကုန်ရင် ကျနော့်ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက် ”

“ လူကဖြင့် ငါးဖောင်ရိုး၊ အစားကလည်း ကြီး၊ လေကလည်း ပေါ ”

မမက ကျနော့်ကို မဲ့ရွှဲ့ပြီးပြောတော့ ကျနော်က ရယ်ပြီး

“ ဟီး ဟီး ဒီလူကိုဘဲ အခု မမ သူငယ်ချင်းအဖြစ် လက်ခံထားတယ် မဟုတ်လား၊ ဟဲ ဟဲ မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မယ် မပြောနိုင်ဘူးနော် ”

“ ဘာဖြစ်မလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ တွေ့တာမှဖြင့် ၂ ရက်နဲ့ တပိုင်း မပြည့်သေးဘူး၊ ဒါနဲ့ နေပါဦး နင့်အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ”

“ အင်း . . ၁၈၊ မမရော ”

မပြည့်သေးတာကို ပြည့်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖြေလိုက်တယ်။

“ မမက . . အင်း . . . ၂၁ ”

သူက ကျော်နေတာကို မကျော်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီထင်ပါ့၊ ပြိုင်မငြင်းတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ်။

“ ၃ နှစ်ဘဲ ကွာတာဘဲ၊ ဒါဆိုဖြစ်တယ် ”

“ ဘာဖြစ်တာလဲ ”

“ မမကလည်း ဘာမဆို ဖြစ်တာပေါ့၊ ကျနော့် အဖေနဲ့ အမေဆို ၅ နှစ်တောင်ကွာတာ ”

“ ဟုတ်လား၊ ဘယ်သူက ကြီးတာလဲ ”

“ အဖေက ”

“ အကောင်စုတ် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

ကြေးအိုးဆိုင်မှာ ကျနော့်ရယ်သံ နဲနဲကျယ်သွားတယ်။ မမကတော့ ပြုံးရုံဘဲ ပြုံးတယ်။ ကြေးအိုးစားပြီး ထွက်လာတော့ ညနေစောင်းပြီမို့ ထုံးစံအတိုင်း ဘတ်စ်ကားက ကြပ်ပြီ၊ ကားမှတ်တိုင်မှာ စောင့်နေတုန်း ကြပ်ကြပ်သိပ်သိပ်နဲ့ ပြေးလာတဲ့ ကားတွေကိုကြည့်ပြီး

“ မမရေ ခါးတောင်းသာကြိုက်ထားပေတော့၊ ဒီတစ်စီးလာရင် မမကို အတင်း တွန်းတင်လိုက်မယ် ”

လို့ အားပေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်တစ်စီးအဆိုက်မှာ ကျနော် အရှေ့က တိုးတာကို မမ အနောက်က ထပ်ချပ်မကွာ ပူးကပ်လိုက်ရင်း ကားပေါ်ရောက်သွားတယ်။ အတွယ်အတာ မပေးတော့ အပေါက်၀က လူတွေကလည်း အတင်းတိုးဝင်တာမို့ အလယ်မှာ ကျနော်နဲ့ မမ လှုပ်မရ။တိုးတက်ရင်း အလည်ရောက်တော့ ကျနော်က ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်တာမို့ မမက ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ။ ဘာမှမကြာလိုက် မမကိုယ်အိအိလေးက ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ကားလှုပ်တိုင်း လှုပ်နေတာမို့ လူကနေပေမဲ့ စိတ်ကမနေ၊ အဲဒါမှ ဒုက္ခ၊ ဟိုတနေ့က သုခ ပြန်ရပြန်ပဟဲ့။

ကိုယ့်ဟာကိုယ် သာယာမှုနဲ့ ဇိမ်ကျနေတုန်း၊ မမက ကျနော့်ကို လက်နဲ့အသာတို့ပြီး သူ့နောက်ကို မျက်စပစ်ပြတယ်။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မမအနောက်မှာ ကြက်သရေတုန်း တစ်ကောင်။ တောက်။ သာယာမှုလေးတောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိ၊ ကြက်သရေတုန်းဆိုပြီး စိတ်ထဲကအဲဒီကောင်ကို ကြိမ်ဆဲရင်း ကြပ်ကြပ်တည်းတည်မှာဘဲ မမနဲ့ နေရာချင်းလဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ အတော်ဘဲ မှတ်တိုင်အဆိုက်မှာ လူတွေ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မမနဲ့ နေရာချင်း အတင်းလဲလိုက်တယ်။ တော်သေးတယ် အခုတော့ မမအနောက်မှာ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်။

နေရာချင်းလဲလိုက်ပေမဲ့ မမကတော့ ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ နေရာယူတုန်း။ ရင်ခွင်ထဲက မမကို ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်တယ်။

“ မမ အဆင်ပြေလား ”

မမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ အနီးကပ်မေးလိုက်မှ သင်းကနဲရလာတဲ့ မမကိုယ်သင်းနံ့ကြောင့် လူက ထပ်မရှုဘဲ မနေနိုင်။ ကားအလှုပ်မှာ မသိမသာလေး အနီးကပ် မမခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။ ဟီး မွှေးလိုက်တာ။ အတော်ပေါ့၊ မမခေါင်းက ကျနော့် နှာခေါင်းနားမှာဆိုတော့။

ကားလှုပ်တိုင်း အခွင့်အရေးယူလို့ မမကို ခိုးခိုးနမ်းနေတော့ အောက်က ငေါက်တောက်လေးကလည်း တင်းလာတာပေါ့၊ ဒီတခါတော့ ဟိုတခါကလို သရုပ်မပျက်နိုင်၊ အောက်ခံဘောင်းဘီတင်းတင်း ဝတ်ထားတာကိုး။

အောက်ခံဘောင်းဘီ အားကိုးနဲ့ ကဲချင်တိုင်း ကဲနေရင်း ကံဆိုးချင်တော့ မှတ်တိုင်တစ်ခုက ပြန်အထွက်မှာ အဝကလူတွေ အတင်းတိုးတာနဲ့ မမ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ခြေတဖက်က ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲ ဝင်လာပါရော။ “ဟိုက်” စိတ်ထဲက ထအော်မိတယ်။

တင်းနေတဲ့ ငေါက်တောက်က မမပေါင်မှာ ထောက်လို့၊ ကမန်းကတန်း နောက်ကို ရုန်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လူက ဘယ်လိုမှ လှုပ်မရ၊ မမလည်း ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲဝင်နေတဲ့ ခြေထောက်ကို ပြန်ရုတ်လို့ ရဟန်မမြင်။ သူလည်း သူ့ဟာနဲ့သူ ဟန်ချက်ပျက် မလဲအောင် ကျနော့်ခါးကို ဖက်ပြီး အားပြုထားထာမို့ နဂိုက ကပ်ချင်ချင်ကနေ ကပ်သထက် ပိုကပ်သွားတာပေါ့။

ဂွကျပြီ၊ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင်မသိ၊ မကြာခင်ကရထားတဲ့ ခင်မင်မှုတော့ ပျက်တော့မှာဘဲ၊၊ မမသာ အထင်လွဲသွားလို့ကတော့ သွားပြီ၊ နဂိုကတည်းက မမနဲ့ အဲဒီကိစ္စ ဖြစ်ဖူးထားတာဆိုတော့၊ လူက တွေးရင်းနဲ့ ကြောက်လာတယ်၊ မရဲတရဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မမက ရင်ခွင်ထဲမှာ၊ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရတော့ မမမျက်နှာမှာ ဘာအရိပ်ပေါ်နေမှန်း မှန်းလို့မရ၊ မျက်လုံးကြီးပြူးပြီး အံများကြိတ်ထားမလား မသိ၊ မျက်စိက ဘုရားတံစောင်းက ဘီလူးမကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။

မမ မော့ကြည့်တော့ ကျနော်က မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ မသိမသာ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ပြောချင်တဲ့ သဘောပေါ့၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာဆိုတော့ မမကို အသံထွက် ရှင်းပြလို့မဖြစ်၊ ရှင်းလိုက်မှ အနားကလူတွေကို ကိုယ့်အထုပ်ကိုယ်ဖြေပြသလို ဖြစ်သွားသလို ဖြစ်သွားမှာလည်းစိုးရသေး။ မမ နားမှလည်ရဲ့လားမသိ။

မမလက်က ဖက်ထားတဲ့ ခါးနေရာကို လက်ညိုးနဲ့ ကုတ်ပြီး ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲက သူ့ပေါင်ကို မသိမသာ လှုပ်ပြလိုက်တယ်၊ မမရဲ့ အချက်ပြချက်ကို ကိုယ်နားလည်သလို ဘာသာပြန်လိုက်တာကတော့ နင်ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်ပေါ့။

အဲ . . အဲလောက်ဘဲ ဘာသာပြန်လို့ရတယ်၊ ဆက်မလုပ်နဲ့လို့ တားတာ ပါလား မပါလားမသိ၊ တားလည်း ကျနော် ရပ်လို့မရ၊ သူ့ဟာနဲ့သူ ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စ၊ ဖြုတ်ပြီး အိပ်ထဲ ကောက်ထည့်ထားလို့ရတဲ့ ဥစ္စာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီကြားထဲ စပယ်ယာဆီက အသံက နားထဲတိုးဝင်လာတယ်။

“ မှတ်တိုင်မပါဘူး ဆရာရေ့၊ ဆက်မောင်း ” တဲ့။

ကျနော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဘတ်စ်ကားထဲ ပြောလို့ရတဲ့ စကားတစ်ခွန်းထဲ မမနားကပ်ပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။

“ အဆင်ပြေလား မမ ”

မမက ကျနော့်ကို မော့ကြည့်တယ်၊ ဇောချွေးပြန်နေတဲ့ ကျနော့်ပုံကို သူကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ နောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။

ဝှုး . . ခုမှဘဲ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ဝုန်းဆို ပြုတ်ကျသွားတယ်၊ ကျသွားတဲ့ အလုံးကြီးက တန်းထွက်မသွားဘဲ အောက်က ဖောင်းဖောင်းကြီးနေရာ သွားတစ်နေလို့ အခုမှ ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပိုဖောင်းလာတော့တယ်၊ မမကို မသိမသာလေး ရင်ခွင်ထဲ ပိုကပ်အောင် ဆွဲသွင်းလိုက်တော့ ပိုဖောင်းလာတဲ့ ဖောင်းဖောင်းကြီး နဲ့ မမပေါင် အတင်းကပ်သွားတာပေါ့။

မမကို ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတယ်ဆိုတာ ပြချင်တဲ့ သဘောရိုးသက်သက်ပါ။ မမက သဘောမှပေါက်ရဲ့ လားမသိ၊ ပေါက်မှာပါ၊ မမက နပ်တာဘဲဟာ။ ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ပေါက်တယ်ထင်တယ်၊ ခါးက သူ့လက်ညိုးလေးက လှုပ်လာတယ်။ အခုမှ လူက ရုတ်တရက် စပယ်ယာ ဖြစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်။ ခုနေများ ငါသာ စပယ်ယာ ဖြစ်လိုက်ရလို့ကတော့ “ဂိတ်ဆုံးထိမောင်း ဆရာရေ” လို့ ထအော်မိမှာဘဲ။

နောက်တမှတ်တိုင် ကားဆိုက်လို့ မမက ဟန်ချက်ပြန်တဲ့သွားပေမဲ့ ပေါင်ကြားက ခြေထောက်ကို ပြန်မထုတ်တော့၊ နောက်လည်း ပြန်ထိမဲ့အတူတူ မထူးတဲ့ သဘောနဲ့များ ကပ်ထားလိုက်လားမသိ၊ မမဆီက ကိုယ်သင်းနံ့လေးတွေ ရှူလိုက်၊ မမ အသားလေးတွေကို မထိတထိ မတော်တဆထိလိုက်၊ ပေါင်ကြားက ကောင်နဲ့ကတော့ တခါခါ နည်းနည်းကွာသွားလိုက်၊ ပြန်ကပ်လိုက်၊ ဟီး အရှင်လတ်လတ် ဘတ်စ်ကားကြပ်ကြပ်ပေါ်မှာ ကျနော် နတ်ပြည်ရောက်နေတယ်။ တခါတခါ မမနဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံ မမမျက်လုံးက ကဲရန်ကောဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုး။ ဟုတ်တယ်ဟုတ်တယ် သေချာတယ် အဲဒီအကြည့်က စိတ်ဆိုးလို့ ကြည့်တဲ့ အကြည့်မဟုတ်။

“ နောက်တမှတ်တိုင်ဆို ဆင်းရတော့မယ်နော် ” တဲ့။

မမဆီက သတိပေးသံကြားမှ ကျနော် နတ်ပြည်က ကမန်းကတမ်း ပြန်ဆင်းလာတယ်။ တောက် ကားကလည်း မောင်းတာ မြန်လိုက်တာ၊ ဘိုးရင်းဂျက်များ မှတ်နေသလားမသိ။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်မိတော့ မမက

“ ကဲ ဘာဆင်ခြေပေးဦးမလဲ ”

“ ဟီး ဟီး မမကလည်း၊ ဆင်ခြေဆိုတာ မဟုတ်တာလုပ်တဲ့သူတွေ အတွက်ပါ၊ ကျနော်က မဟုတ်တာ လုပ်တာမှမဟုတ်တာ ”

“ ဘာမဟုတ်တာ မလုပ်တာလဲ၊ ကားပေါ်မှာ လူကို တချိန်လုံး ပြစ်မှားနေပြီး ”

“ ဟီး မမကလည်း အဲ့ဒါ ပြစ်မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြစ်မှန်တာပါ ”

“ ဘာပြောတယ် ”

“ ဟီး ပြစ်မှန်တယ်လို့ ပြောတာလေ မမ၊ မမစဉ်းစားကြည့်၊ တစ်… ကျနော် မမကို အဲ့လိုဖြစ်အောင် တမင်လုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ နှစ်… သဘာဝတရားကြီးက မမနဲ့ ကျနော့်ကို အဲ့လိုဖြစ်အောင် တွန်းပို့နေတာ၊ ဒါကြောင့် ပြစ်မှန်တယ်လို့ ပြောတာ ”

“ ဘာ သဘာဝတရားကြီးလည်း နင်နော် နင် စကားကလည်း ပေါ၊ ဆင်ခြေကလည်းပေါ ”

“ မမကလည်း ကျနော် မဟုတ်တာ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ၊ မမဘဲ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါအုံး၊ ပထမ မမနဲ့ ကျနော် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ အဲ့ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အထင်လွဲတယ်၊ အမှန်တော့ အဲ့ဒီ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရန်သူတွေဖြစ်သွားရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်နဲ့ မမက ရှေးဘဝက တော်စပ်လာတဲ့ ရေစက်ကြောင့်လားတော့ မသိဘူး ရန်သူတွေ မဖြစ်သွားဘဲ ချက်ချင်းလက်ငင်း သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက်ကြီးတွေ ဖြစ်သွားကြတယ် မဟုတ်တ်လား၊ ရှေးဘဝက ရေစက်ဆိုတာ တော်တော်ကြောက်စရာကောင်းတယ်နော် မမ၊ မယုံမရှိနဲ့၊ ရေစက်ပါရင် ဘယ်လိုမုန်းမုန်း မုန်းလို့မရဘူး၊ ရေစက်မပါလို့ကတော့ ဘယ်လို ချစ်ချစ် ချစ်လို့မရဘူးနော် မမ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ”

ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ကို စစ်ကူခေါ်လိုက်တယ်၊ စစ်ကူမလိုက် မျက်စောင်းလှမ်းထိုးတယ်။ ကျနော်မလျှော့။

“ အခုလည်း ဒီလိုဘဲလေ၊ သဘာဝတရားကြီးက မမနဲ့ တွေ့ရင် ကျနော် ဒီလိုဖြစ်ရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားလားမှမသိတာ၊ ကျနော်မလုပ်ဘဲ သူ့အလိုလို ဖြစ်ဖြစ်လာတာလေ၊ မမတော့မသိဘူး၊ ကျနော်ကတော့ မမကိုတွေ့ကတည်းက ဟိုး . . . နှစ်ပေါင်းများစွာက ခင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ်ယောက်လို ရင်ထဲ အသဲထဲက အူလှိုက်သဲလှိုက် ခင်သွားတာ၊ ဒါကြောင့် မမနဲ့ အတူတူ အမြဲတတွဲတွဲ နေချင်လို့ မမတက်နေတဲ့ သင်တန်းကို လိုက်တက်တာပေါ့။ မမကရော ကျနော့်ကို အဲလိုဘဲ ခင်တယ်မဟုတ်လား ပြော ”

“ တော်တော် အပြောကောင်း၊ တောပြောင်းပြီး စကောရောင်းပါလား ”

မမက မျက်စမျက်နနဲ့ ကလေးလို ပြန်ပြောတယ်။ သူ့ပုံကို ကြည့်ပြီး လက်ဆွဲလို့ ဘတ်စ်ကားပေါ် ပြန်ပြေးတက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။

“ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား မမ၊ ပြေလေ ပြောပါ ”

“ သွား မပြောဘူး၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်သိ ”

“ ကိုယ်ဟာကိုယ်သိဆို ကိုယ့်ဟာကိုယ် သိချင်သလို သိလိုက်မှာနော် ”

“ သိဗလိ ပေါ့ ”

“ ဒါဆို သိလိုက်ပြီ ကဲလာ ”

ပြောရင်း မမလက်ကို ကောက်ဆွဲလိုက်တယ်။

“ ဟဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ လမ်းလည်ခေါင်ချည်းမှာ ”

မချင့်မရဲနဲ့ ပြန်လွတ်လိုက်ရတယ်။

“ မမ ဖုန်းနံပါတ်ပေးဦးလေ ”

“ အခု တချိန်လုံး စကားပြောနေတာ အာမညောင်းသေးဘူးလား ”

“ မညောင်းပါဘူး၊ သင်တန်းက ဆရာက မှာထားတယ်လေ၊ စကားပြော များများကျင့်တဲ့ ”

“ တကိုယ်လုံး ဉာဏ်ချည်းဘဲ၊ ဒါတောင်လူက ငါးဖောင်ရိုးလေးမို့လို့ ”

“ ဘာ ငါးဖေါင်ရိုးလဲ၊ တွေ့လား မမထက် အရပ်လည်းမြင့်တယ်၊ ကိုယ်လုံးလည်း ပိုထွားပါတယ်နော် ”

လက်နှစ်ဘက်ကို အလေးမသမားတွေ ကိုယ်ဟန်ပြသလို ကွေးပြီး ကားပြရင်းပြောတော့ မမက ရယ်တယ်။

“ ပြောလေ မမနံပါတ် ”

“ အင်း . . . ”

မမက စဉ်းစားသလိုလုပ်ပြီး

“ အပေါင်း ၃၆၂၄ ”

“ ဒါဘာလဲ မမ ”

“ မမ ဖုန်းနံပါတ်ဆို ”

“ ဒါ ဖုန်းနံပါတ်မှ မဟုတ်တာ ”

“ ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်စဉ်းစား၊ ထပ်မမေးနဲ့တော့၊ အဖြေရရင်ခေါ်၊ မရရင်မခေါ်နဲ့၊ မမသွားမယ် လမ်းထိပ်ရောက်ပြီ ”

မမက သူ့လမ်းထဲဝင်ဖို့ပြင်တော့

“ ဪ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ ကျနော် အခုမှစဉ်းစားမိတယ်၊ မမနဲ့ ကျနော် ရှေးဘ၀ ဘယ်လိုတော်ခဲ့တယ်လို့ မမထင်လဲ ”

“ ဘယ်သိမလဲ ”

“ လင်မယား ဟီး ဟီး ဟုတ်မယ်နော် ”

မမက သူ့ထုံးစံအတိုင်း ကျနော့်ကို

“ ကောင်စုတ်၊ တော်တော်ရွနေ ”

ပြောရင်း လှည့်ထွက်သွားတဲ့ မမနောက်ကျောကို ကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်မျက်ခွက်ကို ခင်ဗျားတို့မြင်ရင် ဆွဲထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားနိုင်တယ်။ လောလောဆယ် ထိုင်ရှစ်ခိုးချင်လောက်အောင် ကျေးဇူးတင်သွားတာကတော့ ကျေးဇူးရှင် ဘတ်စ်ကားကြီးပါဘဲ။

ကျနော် ဒီလောက်မညံ့၊ မညံ့ဆို မမပေးလိုက်တဲ့ ပဟေဠိကလည်း လွယ်လို့နေမှာပေါ့။ ကမန်းကတမ်း အိမ်ပြန်ပြီး အဖြေမှန် ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်လိုက်တယ်။ ကျနော့်ဖုန်းနံပါတ် + မမပေးတဲ့ ဂဏန်း = မမဖုန်းနံပါတ်အပေါ်က ပုံသေနည်းလေးထဲ သိတဲ့ ဂဏန်းတွေ ထည့်ကြည့်လိုက်တော့ မသိသေးတဲ့ ဂဏန်း တစ်ခုထွက်လာတယ်။ အဖြေမှန် ဟုတ်မဟုတ် ချက်ချင်းဘဲ စမ်းလိုက်တယ်။

“ တီ . . တီ . . တီ . . တီ ”

“ ဟဲလို ”

“ မမလား ”

“ အင်း ”

“ ကျနော် ဟုတ်မဟုတ် စမ်းကြည့်တာ ”

“ လူလည်၊ အခုမဆက်နဲ့၊ ကိုရီးယားကား လာတဲ့အချိန်မှ ဆက် ”

မမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ အင်း အင်း ”

မမ ဖုန်းချသွားတယ်။

“ တီ . . တီ ”

ပထမတခါလို အကြာကြီး မမြည်၊ မြည်လည်းမြည် ကောက်လည်းကိုင်၊ ကြည့်ရတာ ဖုန်းလာတာ စောင့်နေတဲ့ပုံ။

“ ဟဲလို ”

“ မမ ”

“ တခါတည်း နည်းနည်းမှ မအောက်နိုင်ဘူးလား၊ အခုဘဲ ကိုရီးယားကား စလာတာ ”

“ မမက ကိုရီယားကား လာမှ ဆက်ဆို ”

“ လာလို့ ၅ မိနစ်လောက်နေမှ ဆက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုဘဲလာ၊ အခုဘဲ ဖုန်းမြည် ဒါနဲ့ဘဲ မေမေ ရိပ်မိသွားတော့မှာဘဲ ”

“ မရိပ်မိအောင် မမအခန်းထဲက သွားပြောလေ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ အခု အခန်းထဲက ပြောနေပါတယ်ရှင့် ”

မမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ အာ မမကလည်း ကျနော်က မမအမေ မရိပ်မိအောင် အကြံပေးတာပါ၊ တံခါးရော ပိတ်ထားလား မမ ”

“ အင်း ”

“ ဒါဆို ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ပါဘူး ”

“ ကဲ ကိုယ်တော် ဘာပြောမလို့လဲ ပြော ”

“ မမကလည်း မမကို သတိရလို့ ဆက်တာပေါ့ ”

“ သတိကလည်း ရဘဲရနိုင်လွန်းတယ် ”

“ မမကရော ကျနော့်ကို သတိမရဘူးလား ”

“ မရပါဘူး ”

“ မယုံပါဘူး၊ ကျနော် အခု ဖုန်းထဲက တွေ့နေရတယ်နော်၊ မလိမ်နဲ့ ၊ မရပါဘူးလို့ ပြောတဲ့ မမမျက်နှာက ပြုံးဖြဲဖြဲကြီး ”

“ ကောင်စုတ် ”

“ ဘာလဲ ဟုတ်နေလို့လား ”

“ မဟုတ်ပါဘူး၊ မျက်နှာစူပုတ်ပြီး ပြောနေတာ ”

“ အဲဒါ ခက်တာပေါ့၊ မမတို့ မိန်းကလေးတွေဟာ အဲလိုဘဲ၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်ထဲရှိတာ အမှန်အတိုင်း မပြောချင်ကြဘူး ”

“ ဘာ မမတို့ မိန်းကလေးတွေလဲ၊ နင်က မိန်းကလေးတွေအကြောင်း ဘယ်လောက်များသိလို့လဲ ”

“ လက်တွေ့ကျကျတော့ ဘယ်သိမလဲ၊ ကျနော်က မိန်းမဆိုလို့ အခုမှ မမနဲ့ စတွေ့ဖူးတဲ့ဟာ၊ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာကို ပြောတာပေါ့ ”

“ မယုံပါဘူးနော်၊ မတွေ့ဖူးဘဲနေမလား၊ တခါတည်း လက်သွက်ခြေသွက်နဲ့ တွေ့ကတည်းက တခါတည်း လူကို၊ မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

“ တကယ် မမရ၊ မမနဲ့ မတွေ့ခင်တုန်းက ကျနော် ခေါင်းကိုက်လို့ လမ်းထဲက ဗိန္တောဆရာဆီသွားပြတာ၊ ဗိန္တောဆရာကြီးက အပျိုစစ်စစ် အနံ့ကို ရှူရမယ်ပြောလိုက်လို့၊ ကျနော့်ခင်ဗျာ ဒုက္ခရောက်လိုက်တာ၊ ရှူစရာ အပျိုစစ်စစ် တစ်ယောက်မှ မရှိလို့၊ ခေါင်းကိုက်တာ ၃ ရက်လောက် ခံလိုက်ရတယ် ”

“ ခစ် ခစ် ၃ ရက်ထဲလား နည်းတောင်နည်းသေးတယ် ”

“ အခုတော့ ခေါင်းဘယ်တော့မှ ကိုက်တော့မယ်မထင်ဘူး၊ ရှူစရာ မမရှိနေပြီဘဲ ”

“ အံမယ် မပေးရှူပါဘူး ”

“ နောက်ကျသွားပြီ မမ၊ ကျနော်က အပြီအပြင်ကို ရှူပြီးပြီ၊ ညနေက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလေ ”

“ လူဆိုး၊ တခါတည်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ လူကို သူ့ပိုင်ပစ္စည်းကြနေတာဘဲ ”

“ မမကလည်း ဘတ်စ်ကားကလည်း အရမ်းကြပ်၊ မမကိုယ်ကလည်း အရမ်းမွှေး၊ မမတကိုယ်လုံးကလည်း ကျနော့် ”

“ ဟိုး ဆရာကြီး ဟိုး ”

“ ဟိုးလို့မရတော့ဘူး မမ၊ အခုပြောရင်းနဲ့ ကျနော် ဘတ်စ်ကားပေါ်ကလိုမျိုး ဖြစ်လာပြန်ပြီ ”

“ အမလေး၊ ဒါဆို မမကြောက်ကြောက်၊ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် ”

“ နေပါအုံးမမ၊ တကယ်ပြောတာမမ၊ အခု ကျနော် ရင်တွေ တအားတုန်နေပြီ၊ အောင့်ထားလို့မရတော့ဘူးမမ၊ ကျနော် မမကို အရမ်းချစ်နေပြီ ”

“ …………. ”

မမဆီမှ ဘာသံမှ ပြန်မလာ။

“ မမ မမ ဟဲလို မမ မမ ”

“ အင်း . . . ဘာလဲ ”

လေသံပျော့ပျော့လေးက ဖုန်းထဲက ထွက်လာတယ်။

“ တကယ်ပါ မမရာ၊ ကျနော် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျနော် မမကို အရမ်းချစ်နေပြီ၊ မမရော ကျနော့်ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား ”

“ ………………… ”

“ ပြောလေမမ၊ ဒီမှာ ကျနော် ရင်တွေအရမ်းတုန်နေပြီ မမရယ် ”

“ ……………… ”

“ ပြောပါအုံး မမရယ်၊ ဟဲလို ဟဲလို ”

“ ကွယ်၊ မင်းနဲ့ မမ တွေ့တာဖြင့် မကြာသေးဘူး ”

“ မမကလည်း အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စိတ်ထဲက ခံစားမှုက အရေးကြီးပါတယ်၊ အခု မမစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေလဲ အဲဒါလေးဘဲ ပြောပြနော် မမ ”

“ ဟင်အင်း မမ မသိဘူး ”

“ သိပါတယ်၊ မမသိပါတယ်၊ အခု မမလည်း ကျနော့်လို ရင်တွေ မခုန်နေဘူးလား ”

“ ………………. ”

“ ပြောလေ မမလည်း ရင်တွေ ခုန်နေတယ်မို့လား ”

“ အင်း ”

“ အဲဒါ မမလည်း ကျနော့်ကို ချစ်နေလို့ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မို့လား မမ၊ ချစ်နေတယ်မို့လား ”

“ သိဘူးကွာ၊ လူဆိုး လူကို အတင်းဘဲ ”

“ ပြောပါ မမရယ်၊ ကျနော့်ကို ချစ်တယ်နော်၊ နော် နော် ”

“ တော်ပြီ တော်ပြီ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် မနက်ဖြန်မှပြောမယ် ”

“ အာ မမကလည်း မနက်ဖြန်မှပြောလည်း ဒီစကားပဲ၊ အခုပြောလည်း ဒီစကားဘဲဟာ၊ မမ အခုမပြောရင် ကျနော် တစ်ညလုံး အိပ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြောပါ မမရာ နော် နော် ”

“ အာ အခုပြောရင် ယူက မမကို အထင်သေးမှာပေါ့ ”

“ မသေးပါဘူး မမကလည်း၊ အထင်တောင်ကြီးအုံးမှာ၊ ကျနော့်မမက သူချစ်နေတာကို စိတ်ထဲက မအောင့်ထားဘဲ ကျနော့်ကို ချက်ခြင်း အဖြေပေးတာဆိုပြီး ”

“ ယူက အပြောကတော့ တကယ်ကောင်း၊ အမျိုးမျိုး ပြောတတ်တယ် ”

“ အမျိုးမျိုး မပြောပါဘူး မမကလည်း၊ တမျိုးတည်းပြောတာပါ၊ ချစ်တယ်နော် မမ ”

“ ပြောပြီးရင် မမ ဖုန်းချတော့မယ်နော် ”

“ အင်းပါ ပြောပြီးရင် မမကြိုက်တာလုပ် ”

“ ဒါဆို ပြန်မေး ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ချစ်လား ”

“ အင်း ”

“ တကယ် ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ ဘယ်လောက်ချစ် ”

“ အများကြီးချစ် ”

“ ဘယ်ထဲကချစ် ”

“ ဟောဒီထဲကချစ် ”

“ ဟင် မမကလည်း ဘယ်ထဲကလဲ ”

“ ဒီမှာလေ မမလက်ညိုးနဲ့ ထောက်ပြထားတယ်လေ ”

“ မမထောက်ပြထားတဲ့ နေရာက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ကျနော်ထောက်ထားတဲ့ နေရာလား ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အင်း ”

“ ဟီး ဟီး အချစ်တွေ ဖောင်းကြွသွားတာ၊ အဲ့ဒီတုန်းက မမရင်တွေဘာတွေ မတုန်နေဘူးလား ”

“ တုန်တာပေါ့၊ သူသိပ်ကဲတာဘဲ၊ သူများတွေ ရိပ်မိသွားလားမသိဘူး ”

“ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိပါဘူး၊ မမနဲ့ ကျနော်က ဒီလောက်ကပ်နေတာ၊ ဘယ်သူမှ မမြင်ဘူး ”

“ တော်သေးတာပေါ့၊ မမက ဘယ်မှ မကြည့်ရဲ့ဘူး ”

“ အခုရော ရင်တုန်တုန်းလား မမ ”

“ သူရော ”

“ အင်း၊ ဒါပေမဲ့ အနားမှာ ကပ်ထားစရာ မမက မရှိဘူး၊ မမရော ”

“ အင်း၊ မမရင်ထဲမှာ တမျိုးဘဲ မောနေသလိုလို၊ အားမရှိတော့သလိုလိုနဲ့ ”

“ မမ အခု ကုတင်ပေါ်မှာလား ”

“ အင်း ”

“ အိပ်ပြီး ပြောနေတာလား ”

“ အင်းဆို ”

“ မီးဖွင့်ထားလား မမ ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ မီးပိတ်ထားလိုက်လေ ”

“ ခြင်ကိုက်မှာပေါ့ ”

“ ခြင်ထောင်ချထားလိုက်လေ၊ ဖုန်းကို ခြင်ထောင်ထဲသွင်းထားလိုက် ”

“ ဒါဆို ခဏ၊ မမ အပြင်ထွက်ပြီး အခြေအနေ ကြည့်လိုက်အုံးမယ်၊ ပြန်လာမယ် ”

“ အင်း မမ ကျနော် စောင့်နေမယ် ”

“ ယူလည်း လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ထားလေ ”

“ အင်း၊ ဖုန်းချပြီး ပြန်ခေါ်ရမလား ”

“ ဟင်အင်း မချနဲ့၊ ပြန်ခေါ်ရင် ဖုန်းသံမြည်လိမ့်မယ်၊ ဒီအတိုင်း ဘေးချထား ”

“ အင်း ”

ဖုန်းကို ဘေးချပြီး ကမန်းကတမ်း အိပ်ယာကထလို့ မီးပြေးပိတ်တယ်၊ အရေးထဲ တင်းနေတဲ့ ဟာကြီးကြောင့် ရှူးပေါက်ချင်လို့ ပြေးပေါက်လိုက်ရသေးတယ်၊ ပြီးမှ ဖုန်းကို အိပ်ယာထဲသွင်းလို့ ကမန်းကတမ်း ခြင်ထောင်ချပြီး ဟဲလို ဟဲလို ထူးကြည့်တော့ ဘာသံမှ မကြား၊ မမ မလာသေးဘူးထင်တယ်။

ခြင်ထောင်ထဲမှာ ဖုန်းကို နားနားကပ်ပြီး မမအလာကို စောင့်နေရတာ ရင်ထဲမှာ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ လူပါ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသလိုဘဲ။ ခဏလောက်အကြာမှာတော့

“ ဟဲလို ”

မမဆီက အသံတိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရတယ်။

“ ဟဲလို ”

ကျနော် ဖိုသံ ပြန်ပေးလိုက်တော့ မမက

“ မေမေတို့တောင် အိပ်ကုန်ပြီသိလား ”

“ ကောင်းတာပေါ့၊ မမရော အခု အိပ်ယာပေါ်မှာလား ”

“ အင်းပေါ့၊ သူရော ”

“ အင်း၊ မမ ပျော်စရာကြီးနော်၊ ကျနော့်ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေတယ်သိလား၊ မမရော ”

“ အင်း၊ မမလည်း အိပ်လို့မရတော့ဘူး ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ချစ်လား ”

“ အင်း ချစ်ပါတယ်ဆို ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ မမ အခု ဘာလုပ်နေလဲ ”

“ အယ် စကားပြောနေတယ်လေ ”

“ မမကို မွှေးမွှေးပေးချင်တယ် ”

“ ပေးလေ ”

“ ပြွတ် ပြွတ် ”

ကျနော်က ဖုန်းထဲက နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သတ်ပြီး တပြွတ်ပြွတ်လုပ်ပြတော့

“ မမပါးကြီး ချိုင့်သွားပြီ ခစ် ခစ် ”

“ အင်းပါ ရယ်ပါ ရယ်ပါ၊ မနက်ဖြန်တွေ့မှ အတင်း ဖက်နမ်းပစ်မယ် ”

“ အယ် လမ်းလယ်ခေါင်ကြီးမှာ နမ်းမယ် ”

“ ဘာဖြစ်လဲ ကိုယ့်ချစ်သူ ကိုယ်နမ်းတာဘဲ ဘယ်နေရာ နမ်းနမ်းပေါ့ ”

“ ဟင်အင်း လမ်းမကြီးမှာ မနမ်းနဲ့ကွာ မမရှက်တယ် ”

“ ဒါဆို ဘယ်မှာနမ်းရမလဲ ”

“ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလေ၊ သူဒီနေ့နမ်းသလို မသိမသာလေး ”

“ အယ် မမသိတယ်ဟုတ်လား ”

“ သိတာပေါ့၊ ကားလှုပ်တာက နည်းနည်း၊ သူလှုပ်တာက များများ ဟွန်း ”

“ ဟီး ဟီး ချစ်တာကိုးလို့၊ ဪ မမ အခု မမ ဘာအင်္ကျီဝတ်ထားလဲ ”

“ ညဝတ်အင်္ကျီပေါ့ ”

“ ဘယ်လိုမျိုးလေးလဲ ”

“ ဂါဝန်လို အရှည် ပွပွ ”

“ ဒါဆို ထမီဝတ်စရာ မလိုဘူးပေါ့ ”

“ ဟင်အင်း ခေါင်းကစွပ်လိုက်ရင် အားလုံးဖုံးသွားရော ”

“ အောက်က ဘာမှ မခံထားဘူးလား ”

“ ဟင်အင်း ”

“ ကျနော်ကြည့်ချင်လိုက်တာ ”

“ လာကြည့်လေ ”

“ တကယ်လား အခုလာခဲ့ရမလား ”

“ အင်း လာခဲ့ ဖုန်းကြိုးထဲက လာ ခစ် ခစ် ”

“ ရယ်မနေနဲ့၊ နောက်တွေ့မှ ကြောက်ပါပြီလို့ မအော်နဲ့ ”

“ ကြောက်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ ”

“ တကယ်နော် ”

“ အင်း ကြောက်တတ်ရင် ရည်းစားတောင်မထားဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ တော်ပြီနော် အရမ်း မိုးချုပ်နေပြီသိလား ”

“ အင်း အင်း မနက်ဖြန် ၁၂ နာရီဘဲနော် ”

“ အင်း၊ ဒါဘဲနော် ”

“ အင်း အင်း ”

မမ ဖုန်းချသွားပေမဲ့ စိတ်က မပြေ၊ ဖုန်းပြောတာနဲ့တင် အားမရတော့၊ ဒါကြောင့် ကြေးနန်းပါ မမကို ဆက်ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်၊ ဟင်း မမလား လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့လို့ကတော့ . . ဟင်း ဟင်း ဟင်း . . ထမင်းနဲ့ ရောစားပစ်လိုက်မယ်။

၁၂ နာရီတောင်ကျော်နေပြီ မမ မလာသေး၊ မနေ့ညကမှ ရည်းစားဖြစ်ထားတာဆိုတော့ မမ နဲ့တွေ့ရင် ရေလည် ချွဲပစ်လိုက်မယ်လို့ စိတ်ကူးနဲ့ မောင်းတင်စောင့်နေပေမဲ့ ၁၂ နာရီကိုကျော်လို့ ၁၀ မိနစ်လောက် စွန်းသွားတာတောင် မမအရိပ်အရောင်တောင် မမြင်ရသေး၊ မမ ဘာဖြစ်လို့ နောက်ကျနေပါလိမ့်၊ လူက ဂနာမငြိမ်၊ မမ အိမ်ဘက် လျှောက်ပြီး အခြေအနေ အကဲခတ်ရင်ကောင်းမလား၊ စိတ်က ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ မမတို့ လမ်းထိပ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်မရပ်နိုင်ဘဲ ဟိုလျှောက်လိုက် ဒီလျှောက်လိုက်နဲ့ စုစုပေါင်းလိုက်ရင် တစ်မိုင်ခွဲလောက်တောင် ရှိမလား မသိဘူး။

၁၀ မိနစ်ကို နည်းနည်းစွန်းတော့မှ ကမန်းကတန်းနဲ့ အပြေးတပိုင်း လာနေတဲ့ မမကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဟင် လက်ထဲမှာလည်း အိပ်လေးတစ်လုံးနဲ့ပါလား၊ ဧကန မနေ့ညက ကျနော့်နဲ့ ဖုန်းခိုးဆက်တာ မိသွားလို့ အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်ပြီထင်တယ်၊ တွေ့တွေ့ချင်း မမက

“ အမလေး တော်ပါသေးရဲ့၊ ငါက နင်မစောင့်နိုင်လို့ သွားပြီထင်တာ ”

“ မမကလည်း ဘယ်ကသွားရမှာလဲ၊ မမ မလာမချင်း စောင့်မှာပေါ့၊ စောင့်ရင်းနဲ့ ဒီလမ်းထိပ်မှာ ဓါတ်တိုင်ကြီးဖြစ်သွားပစေ၊ မမ မလာမချင်း စောင့်နေမှာ ”

မမက အပိုပြောရန်ကောဆိုတဲ့ မျက်စောင်းနဲ့ လှမ်းကြည့်ရင်း

“ ဓါတ်တိုင်ကြီး ဖြစ်သွားလို့ကတော ဓါတ်ကြိုးမသွယ်ရဘဲ ညည နှာခေါင်းကြီး မီးလင်းနေမှာ ခစ် ခစ် ”

“ ဟီး ဟီး၊ ဒါနဲ့ မမက အိပ်ကြီးနဲ့ ပါလား၊ ဘာလဲ မမကို အိမ်က နှင်ချလိုက်ပြီလား ”

“ ဘာလဲ အိမ်က နှင်ချလိုက်တော့ ငါ့ကို နင့်အိမ်မှာ တင်ကျွေးထားမှာမို့လား ”

“ ဟီး မမကလည်း၊ တရုတ်ပြည် ခေါ်သွားပြီး ရောင်းစားလိုက်မှာပေါ့ ”

“ ကောင်စုတ်၊ ငါ့ကို တော်တော်ချစ်တယ် ဟုတ်လား ”

“ ချစ်တာပေါ့ မမရ၊ ချစ်ရလွန်းလို့ မမကောင်းစားအောင် ဆိုပြီး ကျနော် အနစ်နာခံတာလေ ”

ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကျနော်နောက်ပြောတာကို မမက

“ တော်စမ်းပါ နောက်မနေနဲ့၊ အိမ်ကထွက်ခါနီးမှ အရေးပေါ် ကိစ္စ ဝင်လာလို့ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ ဒေါ်လေးဖုန်းဆက်တယ်၊ နယ်က သူ့ယောက္ခမကြီး ရုတ်တရက် ဆုံးသွားလို့တဲ့၊ အဲဒါသူတို့လင်မယား ကမန်းကတမ်း ထွက်သွားကြတယ်၊ ည သူတို့အိမ်မှာ သွားစောင့်အိပ်ရမယ် ”

“ ဟုတ်လား၊ မမ တစ်ယောက်တည်းလား ”

“ အင်း၊ မေမေက သမီး နင်ဘဲ သွားအိပ်လိုက်နော်တဲ့ ဘာညာ နဲ့ အတင်းသွားခိုင်းလို့၊ လူကို သူတို့ ခိုင်းစားဖို့များ မွေးထားသလားမသိဘူး၊ ဟိုဟာလည်း သမီး နင်လုပ်လိုက်နော်၊ ဒီဟာလည်း သမီး နင်လုပ်လိုက်နော်နဲ့၊ သူကြတော့ တနေ့တနေ့ ကိုရီးယားကား လာတာဘဲ ထိုင်စောင့်နေတယ်၊ ဟွန်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

မမက မကျေမနပ်နဲ့ သူ့ခံစားချက်တွေ ကျနော့်ကို ရင်ဖွင်နေတယ်၊ ကျနော်က မမရဲ့ အင်းဆိုတဲ့ တစ်ယောက်တည်း သွားအိပ်မယ် အသံကြားကတည်းက ခေါင်းထဲက ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် နှစ်ကျပ်ခွဲသားက အပြေးကလေး အလုပ်လုပ်နေပြီ။ မမက ဆက်ပြောတယ်။

“ ဒါပေမဲ့ မဆိုးတော့မဆိုးဘူး၊ သူတို့အိမ်က ခြံလေးဝင်းလေးနဲ့ စပယ်ရှယ်လေး ဆောက်ထားတာ၊ သူ့ယောကျ်ားက ဝင်ငွေကောင်းတော့ အိမ်ထဲမှာလည်း အပြန်စားသထားတာ၊ သူခိုး ပူလို့နေမှာပေါ့၊ ဥစ္စာချောက်ပြီး ငါ့ကိုသွားအိပ်ခိုင်းတာ၊ အခုလည်း ကြည့်ပါလား ယောက္ခမ သေပြီဆိုတာနဲ့ ကမန်းကတမ်းပြေးပြီး အမွေသွားလုတာနေမှာ၊ သူတို့အိမ်မှာ ဖုန်းလည်းရှိတယ်ဟ၊ ငါ နံပါတ်ပေးမယ်၊ ည နင်ဖုန်းဆက်လို့ ရတာပေါ့ ”

“ မမက ဘယ်လောက်ကြာကြာ အဲ့မှာ သွားနေမှာလဲ ”

“ အသုဘဆိုတော့ တစ်ပတ်လောက် နေမှာပေါ့၊ ဒီထက်ကြာချင်လည်း ကြာနိုင်တယ်၊ မပြောလိုက်ချင်ဘူး၊ အမွေကလည်း လုရအုံးမယ်မဟုတ်လား၊ အသုဘချ မေမေလည်း သွားမလား မသိဘူး၊ သွားချင်မှ သွားမှာပါ၊ အသုဘက နယ်မှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ညီမ ယောက္ခမ ဆိုတော့ မေမေက သူနဲ့ ဆွေမျိုးတော်တာမဟုတ် ”

အဲဒီမှာ ဒိုင်းကနဲ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေနဲ့ တွက်ချက်လိုက်တဲ့ အဖြေကို တင်ပြလိုက်တယ်။

“ မမ ”

“ အင် ဘာလဲ ”

“ အဲ့ဒီအိမ်မှာ ကျနော်လည်း မမနဲ့ လာအိပ်မယ် ”

မမက ရုတ်တရက် ကျနော့်ကို ကြည့်တယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော့်မျက်နှာက အရိုးသားဆုံး ပုံရိပ်ပေါ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားရတယ်၊ နှာခေါင်းက လင်းလုလု မီးသီးလေးကိုလည်း ကမန်းကတမ်း ပိတ်ထားလိုက်တယ်။

ရုပ်ရှင်ထဲကလို ကြာကူလီ သမားက မင်းသမီးနဲ့ ၂ ယောက်တည်း အခန်းထဲမှာ တွေ့တဲ့အချိန်မှာဖြစ်နေကြ မျက်နှာမျိုး အမြင်ကပ်လောက်အောင် ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ငါ့မုတ်ဆိပ်လာစွဲတဲ့ပျား သေပေတော့ ဆိုတဲ့ ပုံမျိုးမပေါက်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ဟန်ဆောင်ပြီး၊ အခက်အခဲကြားထဲက မင်းသမီးကို မင်းသားက ဘာအကျိုးမှ မမျှော်ကိုးဘဲ အသက်စွန့် ကယ်တင်ပြီး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လဲနေတဲ့ အချိန်မှာ ထားရတဲ့ မျက်နှာမျိုး ပုံပေါ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထားလိုက်တယ်။ မမက ကျနော့်ကို သေချာကြည့်ပြီး

“ အမယ် ငါ့ကို လူရိုးလေး မျက်နှာပေးနဲ့ လာပြောမနေနဲ့၊ နင့်ဗိုက်ထဲမှာ အူဘယ်နှစ်ခွေရှိတယ်ဆိုတာ နင်ပါတဲ့ ချီးပုံကိုတောင် ကြည့်ပြောနေစရာ မလိုဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး မမကလည်း၊ ကျနော်က စေတနာနဲ့ပါ ”

“ အဲဒီစေတနာ ကျမသိပါတယ်ရှင့်၊ စဉ်းစားအုံးမယ်၊ ဒီကိစ္စက ငါ့အတွက် အရေးကြီးတယ်၊ ဟိုမှာ ကားလာနေပြီ ”

ပြောပြောဆိုမှာ မှတ်တိုင်မှာ လာဆိုက်တဲ့ ဘတ်စ်ကားပြီးပေါ် ၂ ယောက်သား အပြေးအလွှားလေးတက်လိုက်တယ်၊ တောက် . . နေ့ခင်းဆို ဘတ်စ်ကားကလည်း ချောင်လိုက်တာ။ ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း

“ ပေး မမအိပ်၊ ကျနော်ဆွဲခဲ့မယ် ”

ရေလည်ဖားလိုက်တယ်၊ မမက မငြင်း လှမ်းပေးတယ်။

“ ပေါ့ပေါ့လေးပါလား ”

“ အေးပါ့၊ အရေးကြီးတာနဲ့ ညအိပ်၀တ်တဲ့ အဝတ်အစားလောက်ဘဲ ထည့်ထားတာ၊ သူ့အဝတ်တွေ ယူသမလိုက်မယ် ”

“ သူ့အဝတ်တွေ တော်ပါ့မလား မမရဲ့ ”

“ နင် ဘာသိလို့လဲ၊ သူက ခေတ်ဆန်တယ်ဟ၊ သူ့မှာ ဝမ်းဆိုက်ဖစ်အောတွေ တထောကြီးရှိတယ် ”

“ ညဝတ်အင်္ကျီက ညက မမပြောတဲ့ အင်္ကျီလား ”

“ အင်း၊ အဲဒါမျိုး၊ ညက ဝတ်ထားတာက မလျှော်ရသေးတော့ မယူခဲ့ဘူး၊ အခုယူခဲ့တာ ရှေ့ကွဲ ခေါင်းကစွပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရင်ဘတ်ကနေ ခြေထောက်ထိ ကြယ်သီးတွေ အများကြီးနဲ့ဟာ ”

“ မမ ”

ပြောရင်း မမလက်ကို အသာလှမ်းကိုင်လိုက်တယ်၊ မမက လက်ချောင်းချင်း ပြန်ဆုတ်ရင်း

“ ဘာလဲ ”

“ ကျနော် လာအိပ်မယ်နော်၊ ပျော်စရာကောင်းမှာ မမ၊ တအိမ်လုံး မမနဲ့ ကျနော် ၂ ယောက်ထဲ၊ နေချင်သလိုနေ၊ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားမလား၊ တူတူပုန်းတန်း ကစားမလား၊ ကြိုက်တာ ကစားရုံဘဲ ”

“ အမယ်၊ နင်ကစားချင်တာ လင်မယားလုပ်တမ်း မဟုတ်လား၊ ဟင်း . . မသိဘူးများ မှတ်နေလား ”

“ ဟီး မမကလည်း အဲလိုမျိုး ကျနော် တခါမှ မကစားဖူးဘူး၊ ကစားကြည့်ရင် ပျော်စရာကောင်းမှာနော် မမ ”

မမက ဘာမှမပြော ဟင်းကနဲ သက်မကြီးချတယ်။

“ ဘာလဲ မမက ကြောက်နေလို့လား၊ မနေ့က ပြောတော့ မကြောက်ဘူးဆို ”

“ ဟဲ့ နင့်ကိုတော့ ဘယ်ကြောက်မလဲ၊ ငါက ငါ့ဟိုဟာကြီး နင့်ကိုပေးလိုက်ရမှာဆိုတော့ ”

မမက မျက်နှာနီနီလေးနဲ့ ကျနော့်ကို တိုးတိုးလေးကပ်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတယ်။ မမအပြောကို ကြည့်ပြီး ကျနော် ထပ်မတောင်းရက်တော့၊ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလို့ မမနဲ့အတူ လမ်းဆက်လျှောက်တယ်။ လေးငါးဆယ်လှမ်းလောက်ရောက်တော့ မမက

“ အင်း၊ လာအိပ်လေ ”

ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ပြောချလိုက်တဲ့ မမစကားကြောင့် ကိုယ့်နားကိုယ်တောင် ကိုယ်မယုံ၊ မမကို လှမ်းကြည့်တော့ မမမျက်နှာက ပြုံးလို့။

“ တကယ်လား မမ ”

“ အင်း၊ နင့်ကိုငါချစ်တယ်၊ ငါရူးများသွားပြီလား မသိပါဘူးဟယ်၊ တခါမှ ဒီလိုမဖြစ်ဖူးဘူး ”

“ ကျနော်လည်း မမကို အရမ်းချစ်တာဘဲ၊ စိတ်ချပါ မမ၊ မမ သဘောမတူတာဆို ဘာတစ်ခုမှ ကျနော် အတင်းမလုပ်ဘူး ”

“ သဘောတူတာဆို အကုန်လုပ်မယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ”

“ ဟီး ဟီး အင်း ”

“ ကောင်စုတ်၊ မျက်နှာကိုက ”

“ ဟီး ဟီး ကျနော်ကတော့ ကျနော် သဘောတူတူ မတူတူ မမကို လုပ်ချင်သလို လုပ်ခွင့်ပြုပါတယ် ”

“ အေး နောက်မှ လျှာတန်းလန်းနဲ့ မမရယ် ကျနော် သေပါတော့မယ် လာမပြောနဲ ”

မမက လျှာလေးထုတ်ပြီး မဲ့ရွှဲ့လို့ ခေါင်းလေးတခါခါနဲ့ ကျနော့်ကို ပြောတော့

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

ဒီလောက်ရှုပ်တဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကျနော်တို့ ၂ ယောက်တည်း ရှိတယ်လို့များ ထင်နေလားမသိ၊ ကျနော်နဲ့ မမကတော့ ဘာမှမမြင်တော့။ သိတဲ့အတိုင်း သင်တန်းမှာ ၂ နာရီလောက် အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက်၊ ပြောရရင် ဒီနေ့ ဘာသင်မှန်းတောင်မသိလိုက်၊ စိတ်က ည မမနဲ့ အတူနေဖို့အရေး တွေးရင်း ရင်ခုန်နေတာကိုး။ ပြန်အဆင်းမှာ ၂ ယောက်သား အစီအစဉ်ဆွဲရသေးတယ်။

“ မမ ကျနော် နောက်မှ တခေါက်ပြန်လာရင် ကောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခါတည်း မမနဲ့ လိုက်ပြီး အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလား ”

မမက ခဏ စဉ်းစားပြီး

“ ဒီလိုလုပ်လေ၊ အခု မမနဲ့ တခါတည်းလိုက်ခဲ့ပြီး အိမ်လိုက်ကြည့်ထား၊ ပြီးတော့ နင်အိမ်ပြန် အကျိုးအကြောင်းပြော၊ နင့်အဝတ်အစား နည်းနည်းယူပြီး တခါက်ပြန်လာပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ အိမ်ထဲမှာ ကျနော် အဝတ်ဝတ်ဖို့ လိုလို့လား မမ ”

“ ကောင်စုတ်၊ ခေါင်းထဲမှာ ဒါဘဲ၊ အတန်းထဲမှာလည်း စာကိုစိတ်မဝင်စားဘူး၊ ဒါဘဲ စဉ်းစားနေတာနေမှာ ”

မမလား ဟောလိုက်ရင် ကွက်တိ၊ ဗေဒင်ဟောစားဖို့တောင် ကောင်းတယ်။

“ ဟီး ဟီး၊ နောက်ဘာလိုသေးလဲ မမ၊ လိုတာ တခါတည်း မှာလိုက်လေ၊ စားစရာတွေရော ”

“ ဟင်အင်း စားစရာတွေ မလိုဘူး၊ သူ့အိမ်မှာ အကုန်ရှိတယ် ပြောတယ်၊ အကုန်စားလိုက်တဲ့၊ သူတို့ပြန်လာရင် မကောင်းတော့ဘဲ ပစ်ရမဲ့အတူတူ ငါ့ကို အကုန်စားခိုင်းတာနေမှာ ”

မမလား သူ့အဒေါ်ကို အခုထိ အကောင်းမမြင်သေး။

“ နောက် တခြားဘာလိုသေးလဲ မမ ”

“ ပျင်းရင် ကြည့်ရအောင် ရုပ်ရှင်လေး ဘာလေး ငှားလာ . . အဲ အဲ ”

မမက တစုံတခုကို သတိရဟန်နဲ့ ဘေးဘီ နည်းနည်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး

“ နင်တို့ ယောကျ်ားလေးတွေ ကြည့်တဲ့ အပြာကား ငှားလာပါလား ”

ကျနော် ရုတ်တရက် အံ့သြသင့်သွားတယ်၊ မမကို ကြည့်လိုက်တော့ မမက ကျနော့်လက်မောင်းကို အသာလှမ်းပုတ်ပြီး

“ ဟဲ့ ငါက ဗဟုသုတရအောင် ကြည့်မလို့ ပြောတာ၊ နင်နော် နင် တလွဲလျှောက်မထင်နဲ့၊ ငါက တခါမှ ကြည့်ဖူးတာ မဟုတ်တော့ မသိဘူး ”

“ အင်းပါ အင်းပါ၊ ကျနော်က ဘာပြောလို့လဲ စိတ်ချ စိတ်ချ ငှားလာမယ် ”

ကျနော်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောတော့

“ နင် နော် နင် နင် နင့်အပြုံးကို ငါမသိဘူးများ မှတ်နေလား ”

သူပြောမှ ကျနော် တဟားဟားနဲ့ ရယ်ဖြစ်တော့တယ်၊ ကျနော်ရယ်တော့ သူလည်း ရယ်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ညနေစောင်းတော့ ကားက ကြပ်တယ်။ ဒီတခါတော့ ကားပေါ်မှာ ကျနော်က မမရဲ့ တရားဝင် အထောက်တော်၊ မမကို အတင်းဆွဲကပ်ပြီး အားမနာပါးမနာ ထောက်ပစ်လိုက်တယ်။ မမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အတင်းတိုးကပ်ပြီး ခံတယ်။ ဟီး ဟီး ကောင်းလိုက်တာ၊ ကားစီးလို့။

“ တွေ့လား ဟိုရှေ့နားက အိမ် ”

ခြံနဲ့၀င်းနဲ့ အိမ်တွေချည်းမို့ ရပ်ကွက်က လူရှင်းတယ်။ စပ်စုပြီး သူများ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ လိုက်ကြည့်တဲ့သူမရှိ၊ အတော်ပေါ့။ မမက သူ့အိပ်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ သော့နဲ့ ခြံတံခါးဖွင့်တယ်။ ကျနော်က ခပ်တည်တည်နဲ့ သူ့ဘေးမှာ။

“ သူတို့က သော့တစ်စုံ မမတို့အိမ်မှာ ထားထားတာလေ၊ အရေးကြုံရင် သုံးလို့ရအောင်တဲ့ ”

အရေးထဲ မမက သူသော့ ဘယ်ကရကြောင်း ပြောပြနေသေးတယ်၊ ကျနော်ကတော့ အိမ်ထဲ မြန်မြန်ရောက်ချင်လှပြီ၊ ကားပေါ်မှာကတည်းက ရွလာတာမို့လား၊ အခု စရံနည်းနည်းသပ်ရ နည်းလား ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့။ ခြံတံခါးကို ဖွင့်၊ ပြန်ပိတ်၊ ပြီးတော့ အိမ်တခါးကိုဖွင့်၊ အိမ်တံခါးကလည်း ၂ ဆင့်တောင်၊ သော့ဖွင့်နေတဲ့ မမကိုကြည့်ပြီး ကျနော့်ရင်က တဒုန်းဒုန်းနဲ့။ ဟော ရွှေတံခါးကြီး ပွင့်သွားပါပြီ ခင်ဗျား။

“ ဒါ သူတို့အိမ် ”

“ လာ မမ ”

မမစကားမဆုံးခင် မမကို လက်ဆွဲလို့ အိမ်ရှေ့က ဆိုဖာပေါ် အတူသွားထိုင်လိုက်ပြီး မမကို အသာဖက်လိုက်တယ်။

“ ဘာကဲအုံးမလို့လဲ၊ တော်ကြာ ပြန်လာတာ နောက်ကျနေအုံးမယ် ”

“ ဟဲ ဟဲ မမကလည်း စရံနည်းနည်းသတ်သွားမလို့ပါ၊ မမကိုယ်မွှေးမွှေးလေးကို တခါမှ ကောင်းကောင်း မရှူရသေးဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမပါးပြင်ပေါ် နှာခေါင်းတင်လိုက်တယ်။

“ အား မွှေးမှမွှေးဘဲကွာ ”

တဖက်နဲ့ အားမရ၊ ၂ ဖက်လုံး ဘယ်ပြန်ညာပြန်။ မမက ပြုံလို့ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ခေါင်းလေး မော့ထားတယ်။ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မှန်းမသိ ဘယ်ပြန်ညာပြန် တရွှတ်ရွှတ် နမ်းအပြီးမှာ ဖူးနေတဲ့ မမနှုတ်ခမ်းပေါ် ကျနော့် နှုတ်ခမ်းက ကျသွားတော့ မမဆီက အင်းဆိုတဲ့ အသံသဲ့သဲ့နဲ့ ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲ ယိုင်ကျလာပြီး မမလက်က ကျနော့်လည်တိုင်ကို သိုင်းဖက်လိုက်တယ်။

ပထမ စစချင်းဆိုတော့ ၂ ယောက်စလုံး ရုတ်တရက် အဆင်မပြေ၊ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဟိုပြောင်းလိုက် ဒီရွှေ့လိုက် ဟိုလိုလုပ်လိုက် ဒီလိုလုပ်လိုက်နဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စမ်းတဝါးဝါး စခန်းသွားအပြီးမှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ ကံအားလျော်စွာဘဲ အံဝင်ဂွင်ကျ ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပိုသေချာအောင် မြဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဖြုတ်လိုက် တပ်လိုက်နဲ့ ခဏခဏ လေ့ကျင့်နေမိတော့တယ်၊ အံဝင်ဂွင်ကျ တပ်မိသွားတဲ့အခါတိုင်း မမဆီက အင်းကနဲ ညည်းသံလေးက လေ့ကျင့်မှုကို ပိုအကျိုးသက်ရောက်စေသလိုပါဘဲ။

တော်တော်ကြာကြာ လေ့ကျင့်အပြီးမှာတော့ ၂ ယောက်စလုံး မောသွားလို့ မမက ကျနော့်ရင်ခွင်မှာ ခေါင်းမှီပြီး မှေးနေရင်းကနေ

“ ဇော် သွားတော့လေ တော်ကြာ ပြန်လာတာ နောက်ကျနေအုံးမယ် ”

“ ပြန်တောင် မပြန်ချင်တော့ဘူး မမရာ၊ မမက ချစ်စရာ အရမ်းကောင်းတာဘဲ ”

“ ခဏတော့ ပြန်လိုက်ပါ ဇော်ရာ နော်၊ ပြန်ပြောထားတော့ ဇော်လည်း ဒီမှာနေရတာ စိတ်အေးတာပေါ့၊ ပြန်လာမှ ဇော့်သဘော၊ စိတ်ကြိုက် သဘောရှိ ဟုတ်ပလား ”

မမက ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်နဲ့ ပွတ်ကစားရင်း ပြောတယ်။

“ ခဏလောက် နေပါရစေအုံး မမရာ၊ ၅ မိနစ် ၅ မိနစ် ”

“ အင်း ”

ကျနော့်အပြောကို မမကထောက်ခံတဲ့ အနေနဲ့ အင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးအသာမှိတ်လို့ ကျနော့ရင်ခွင်ကနေ ခေါင်းလေးမော့ပေးတယ်။ နှုတ်ခမ်းအစုံက အံဝင်ဂွင်ကျ ပြန်တတ်သွားပြန်တယ်။

“ အင်း . ”

မမဆီက ဆွဲလွဲသံလေး။ ၅ မိနစ်ပြည့်လို့ ကတိအတိုင်း ထွက်သာလာရတယ်၊ စိတ်က မမဆီမှာဘဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ ပြန်လာမှ ဇော့်သဘောတဲ့။ စိတ်ကြိုက်တဲ့ ဟီးဟီး။ အဲ အဲ မမက နင်နဲ့ ငါနဲ့ပြောလိုက်၊ ညကတော့ ငါ့ကိုခေါ်တာ သူတဲ့။ အခုလည်း နင်နဲ့ငါနဲ့ ပြောနေရာကနေ ဇော်ဖြစ်သွားပြန်ပြီ၊ အင်းလေ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ဘယ်လိုပြောပြောပေါ့၊ ငါက ငါဘဲဟာ။ တွေးရင်း အိမ်ကို အမြန်ဆုံးနည်းနဲ့ ရောက်အောင် ပြန်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

အခုနေများ အက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သေသွားလို့ကတော့ မမနားက ကျွတ်မှာမဟုတ်။ အိမ်ပြန်ပြီး မေမေ့ကို ၂ ရက်လောက် သူငယ်ချင်းအိမ် သွားအိပ်မယ် ဆိုတာ ပြောလိုက်တယ်၊ ဒါက ဒီလောက်အရေးမကြီး ခါတိုင်းလည်း ဒီလို ထွက်နေကြ။

အရေးကြီးတာက မမမှာတဲ့ ဗီဒီယို၊ ဝါသနာအရ စုဆောင်းတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီ ပြေးပြီး သွားငှားရတယ်။ အရေးထဲ ဒီကောင်က လဘက်ရည်ဆိုင် သွားတယ်ဆိုလို့ လိုက်ရှာရသေးတယ်။ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ လေကောင်းနေတဲ့ သူငယ်ချင်းကို တောင်းတောင်းပန်ပန် ဆွဲ ခေါ်ပြီး သူ့အိမ်မှာ သူစုဆောင်းထားတွေ သွားယူရတယ်၊ သူက ကောင်းတယ်လို့ ညွှန်းတာတွေ လိုရမယ်ရ ၁၀ ကားလောက် ဆွဲခဲ့လိုက်တယ်။

မမဆီ ပြန်ရောက်တော့ မှောင်စတောင်ပျိုးပြီ။ ခြံတခါးက ခေါင်းလောင်းလေးကို တီးလိုက်တော့ အသင့်စောင့်နေတဲ့ မမက အပြေးကလေး လာဖွင့်ပေးတယ်။

“ မောင် ပြန်လာပြီ၊ ရေအရင်စားမလား၊ ထမင်းအရင်ချိုးမလား မောင် ”

တီဗီထဲမှာ လာတတ်တဲ့ အငြိမ့်ထဲက လူရွှင်တော်တွေလို ပြုံးပြီး မမ ပြက်လုံးထုတ်တယ်။ မရယ်ရပေမဲ့ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တကယ်အမောပြေသွားတာက အမှန်။ ပြုံးရင်း မမကို တင်းတင်းဖက်လိုက်ရင်း

“ မမကို အရင်စားမယ် ”

“ အယ် ဇော်ကလည်း ချွေးတွေသံတွေနဲ့ဟာ၊ ရေချိုးလိုက်နော်၊ မမတောင် ရေချိုးပြီးပြီ၊ မမ ထမင်းပွဲ ပြင်ထားလိုက်မယ်၊ ဟင်းတွေ အများကြီးဘဲသိလား ”

မမကို သေချာကြည့်လိုက်တော့ မမက သူယူလာတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီလေးနဲ့၊ ရင်ချင်းအပ်ပြီး တအားဖက်ကြည့်တော့ မမရင်သားအိအိလေးက ကျနော့်ရင်မှာ လာကပ်တယ်၊ သေချာပါတယ် အောက်က ဘာမှမပါတာ၊ မမ အားလုံးအတွက် အဆင်သင့် ပြင်ထားတာပါလား၊

“ ရွှတ် ရွှတ် . . ဟူး အခုမှဘဲ အမောပြေသွားတယ် ”

ဖက်ထားရက်နဲ့ မမပါး ၂ ဖက် တရွှတ်ရွှတ်နမ်းပြီး အမောဖြေလိုက်တယ်။

“ ဒါ မမပြောတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီလား ”

မမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတော့

“ အောက်က ဘာမှမပါဘူး မဟုတ်လား ”

ပြောလည်းပြော ဖက်ထားတဲ့ လက်က တင်ပါးအိအိလေးကို စမ်းလိုက်တယ်၊

“ ဟိတ် ”

မမကလန့်ပြီး ဟိတ်လို့ အသံပြုရင်း ကျနော်စမ်းတဲ့ လက်ကို သူ့လက်နဲ့ လာကိုင်တယ်။

“ ဟီး ဟီး ဘာမှလည်း ပါဘူး ”

“ ကိုယ်တော် ဒါကိုဘဲ ကြိုက်တာမဟုတ်လား ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ တဟီးဟီးနဲ့ သဘောခွေ့မနေနဲ့ သွား ရေသွားချိုးချည်၊ ရေချိုးခန်း မမလိုက်ပြမယ် ”

“ မမပြောတော့ ပြန်လာရင် သဘောရှိဆို ”

“ အာ ကွာ ဇော်က ချွေးတွေနဲ့ နံနံကြီး၊ ဒီမှာ သူများက ရေချိုးပြီး ဒေါ်လေး ရေမွှေးတွေနဲ့ သထားတာ၊ ဒီမှာနမ်းကြည့်ပါလား ”

မမက ပြောပြောဆိုဆို ရင်လေးကော့ပေးတော့ ကျနော့် ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။ မွှေးလည်းမွှေး အိလည်းအိ။

“ ဟား . . မွှေးလိုက်တာ ”

ဒီလောက်မွှေးပြီး ဒီလောက်အိနေတဲ့ နေရာကို နမ်းရတော့ ကျနော် မနေနိုင်၊ တခါတည်း ထောင်လာပါရော။ အနမ်းရပ်လို့ မမကို အတင်းကပ်အောင် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး မမပေါင်ကြားကို ထောင်နေတဲ့ ဟာကြီးနဲ့ ထောက်ပြလိုက်တယ်။

“ တွေ့လား ”

“ ကဲ ပြန်ပြီကွာ၊ သွားရေချိုး၊ ထမင်းစားမယ်ကွာ ပြီးမှ ဇော့်သဘော နော် နော် လာ လာ ”

မမ အတင်း ဆွဲခေါ်ရာနောက် တန်းလန်းတန်းလန်းနဲ့ ပါသွားတယ်။

“ မမ၊ ကျနော့်ကို အရမ်းချစ်တာဘဲလား ”

“ ဇော်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဇော်လို့ ပြောစမ်းပါ ”

“ မမကလည်း ကျနော့်ကို နင်နဲ့ငါနဲ့ ပြောပြီး ”

“ ခစ် ဇော်ကလည်း မမက နင်နဲ့ ငါနဲ့ ပြောမှ အားရတာ၊ အခုလို ချစ်စိတ်တွေ တက်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ အဲလိုပြောမလား၊ ဇော်လည်း ကျနော် ကျနော်နဲ့ မပြောနဲ့ ဖီးလ် အောက်တယ် ”

ထမင်းစားပြီး ၂ ယောက်သား ဆိုဖာပေါ်မှာ ပူးပူးကပ်ကပ် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဖက်ရင်း တွတ်တီတွတ်တီ ပြောနေကြတယ်။ စကားပြောလိုက် ညနေက တတ်ထားတဲ့ အတတ်ဆန်းသုံးပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းချင်းထပ်လိုက်နဲ့ ကြည်နူးနေရင်း ကျနော့်စိတ်က ထိန်းမရတော့

“ မမ အိပ်ခန်းထဲ သွားရအောင်နော် ”

“ အင်း မမကို ချီ ”

မမက ကလေးလို လက်ကမ်းပေးတော့ ကျနော် ကမန်းကတန်းထပြီး မမကို ချီဖို့ပြင်တယ်။လုံချည်ရှေ့က ထောင်နေတဲ့ ဟာကြီးကို မမမြင်တော့ ခစ်ကနဲရယ်ရင်း

“ ဇော်ကတော့ လွန်တယ်ကွာ ”

“ ဟီး . . အဲဒါ မမကြောင့် ”

အရှက်ပြေ ရယ်ပြီးပြောရင်း ထိုင်နေတဲ့ မမနောက်ကျောနဲ့ ဒူးအောက် လက်ထိုးပြီး ဆွဲမလိုက်တယ်။

“ အိုး ”

မမက မကြွလာဘဲ ကျနော်သာ အရှိန်လွန်ပြီး မမကိုယ်ပေါ် ထပ်လဲသွားတယ်။

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အားလည်းမရှိဘူး ”

“ အင်နာဂျီကို အလဟသ မသုံးချင်တဲ့ သဘောပါ မမရ ”

“ ဆင်ခြေကတော့ တကယ်ကောင်း၊ မနိုင်ရင် မနိုင်ဘူး ပြောတာမဟုတ်ဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ထရပ်တယ်။

“ နိုင်ပါတယ် မမရ ကဲ ကြည် ”

ပြောရင်း ထရပ်တဲ့ မမကို တင်ပါးအောက်က လက်နှစ်ဘက်နဲ့ သိုင်းပြီး ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ မမကိုယ်က မြောက်တက်လာတယ်၊

“ တွေ့လား ဘယ်မှာလဲ အိပ်ခန်း ”

“ အပေါ်ထပ်မှာ ဒေါ်လေးတို့ အခန်းထဲဘဲ သွားမယ် ”

မမကို ချီပြီး လှေခါးဆီကို ယိုင်ထိုးယိုင်တိုင်နဲ့ လျှောက်သွားတယ်။ မမက ပြုတ်မကျအောင် ကျနော့် လည်တိုင်ကို သူ့လက် နှစ်ဘက်နဲ့ တအားဖက်ထားတယ်။

စိတ်ထဲကတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အားပေးလိုက်တယ်၊ တောင့်ထား ငါ့ကောင် တောင့်ထား နီးပြီလို့၊ဘယ်လောက်အားပေးပေး ကီတွေက လက်နဲ့ ခါးမှာ စုပြုံပြီး သုံးလိုက်ရတော့ အောက်ကထောင်နေတဲ့ကောင်တောင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပလားမသိ။ လှေခါးဝရောက်တော့ တဆစ်ချိုးလှေခါးကို မော့ကြည့်ပြီး အမောဆို့သွားခိုက် မမက

“ ကဲပါ ချပါတော့၊ မမဖာသာတက်မယ်၊ တော်ကြာ လှေခါးပေါ်က ၂ ယောက်လုံး ပြုတ်ကျမှ အခန်းထဲမရောက်ဘဲ ဆေးရုံရောက်နေအုံးမယ် ”

ကျနော်မငြင်း၊ မမကို အသာအောက်ချလိုက်တော့ မမက ကျနော့်လက်မောင်းကိုဖက်ပြီး ပုခုံးပေါ်ခေါင်းမှီလို့ဘေးက လိုက်တက်လာတယ်။

မမပြောတဲ့ ဒေါ်လေးတို့ အိပ်ခန်းဆိုတဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ဝိုး အပျံစားပါလား၊ တတောင်လောက် ဆိုဖာ မွေ့ယာကြီးနဲ့ ၂ ယောက်အိပ်ကုတင်၊ ခြင်လုံအိမ်မို့ထင်ပါရဲ့၊ခြင်ထောင်မရှိ၊ အိပ်ယာခင်းကလည်း အပျံစား၊ ပန်းရောင်ပေါ်မှာ ပန်းပွင့်တွေ နဲ့ ခေါင်းအုံးတွေကလည်း တထောကြီးစီလို့၊ ခွအုံးတစ်လုံးကလည်း အလယ်မှာ၊ အားလုံး ရေကန်အသင့်၊ ကြာအသင့်၊ နတ်သမီး အသင့်၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ ငါ့ကံ။

အိပ်ယာကြီးကို ကြည့်ရင်း ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်းတုန်ပြီး ဘေးက မမကို ဆွဲချီလိုက်တယ်။ မမက သာသာကလေး ကျနော့်လက်ထဲမှာ စွေ့ကနဲ မြောက်ပါလာတယ်။ စောစောကလို မလေးတော့၊ မမကိုယ်က ပေါ့ပေါ့လေး။ ကုတင်ဘေးကို ခြေလှမ်းကြဲကြီးနဲ့ လှမ်းလာခဲ့တယ်၊ စောစောက ယိုင်တိုင်ယိုင်တိုင်တောင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ။

ကုတင်ဘေးကိုရောက်တော့ အသာလေး မမကို ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တယ်၊ မမက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျနော် ချထားတဲ့ အတိုင်းလဲလို့၊ ညဝတ်အင်္ကျီလေးက ဒူးအထက်လောက်ကို လှန်ပြီးခြေထောက်က၂ ဖက်က ဘေးကို ကွေးကွေးလေးစောင်းလို့၊ လက် ၂ ဘက်က ကားပြီး အပေါ်ကို သာသာလေးမြှောက်လို့။

ကျနော် ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး မမကို ကြည့်ရင်း အသိစိတ်တွေ ပျောက်လာသလိုဘဲ။ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းတုန်ပြီး အာခေါင်တွေ ပူလာတယ်။ အပူဒဏ်ကြောင့် မျက်လုံးတွေလည်း တဝင်းဝင်းနဲ့ နီရဲလာသလားတောင် မသိဘူး၊ သက်သာလို သက်သာငြား တံတွေးကို ဂလုကနဲ မြိုချလိုက်တယ်။ကျနော့်ပုံကိုကြည့်ပြီး မမက

“ ဘာကြည့်နေတာလဲ မမရှက်တယ် ”

လို့ နွဲ့နွဲ့လေးပြောရင်း သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ အတော်ဘဲဖြစ်သွားတာပေါ့၊ မမ မျက်စိပိတ်တော့ ကျနော် ကမန်းကတန်း ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ်ကို ဆွဲချွတ်၊ လုံချည်ကို ဂွင်းလုံး ဖြေချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်က မမဘေးကို ဝုန်းကနဲ ဒိုင်ဗင် ထိုးချလိုက်တယ်။

ရေကူးကန်ထဲ ဒိုင်ဗင်ထိုးချလိုက်သလို လူက ဘွမ်းဆိုပြီး မမြုတ်သွား၊ မမကိုကျော်ပြီး မမဘေးမှာ လူက မြောက်ကြွမြောက်ကြွနဲ့ တင်နေတယ်၊ မွေ့ယာကြီးက တယ်ကောင်းတကိုး။ မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး ရှက်နေတဲ့ မမကို အတင်းလှမ်းဖက်လိုက်တော့ မမက လက်ချောင်းလေးဖြဲပြီးလက်ချောင်းကြားက ခိုးကြည့်တယ်။

“ အရမ်းချစ်တာဘဲ မမရယ် ”

အာခြောက်သံကြီးနဲ့ ပြောရင်း အုပ်ထားတဲ့ လက်ပေါ်ကို နှုတ်ခမ်းလေး တင်လိုက်ရင်း လက်က မမရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကြယ်သီးအပေါ်ဆုံး တစ်လုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြုတ်လိုက်တယ်။

တစ်လုံး၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး အပြုတ်မှာ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်တော့ ဟနေတဲ့ အင်္ကျီအောက်က အသားဝင်းဝင်းလေး၊ လူက မောသထက် မောလာသလိုဘဲ၊ အင်္ကျီကို အသာလေး ဆွဲဟပြီး ပေါ်လာတဲ့ မို့ဖေါင်းဖေါင်း အသားဝင်းဝင်းလေး ထိပ်က နီရဲရဲ အဖူးလေးကို ပါးစပ်နဲ့ အသာငုံလိုက်တယ်။

“ ဟင်း . . . . ဇော်ရယ် ”

မမဆီက တီးတိုးအသံနဲ့အတူ မျက်နှာအုပ်ထားတဲ့ သူ့လက် ၂ ဖက်က ကျနော့် ခေါင်းကို လာဖက်တယ်။ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိ၊ လူမှန်းသိတတ်ကတည်းက ပထမဆုံး စို့ဖူးတဲ့ ချိုချိုဘဲ။ မကောင်းဘဲနေပါ့မလား၊ တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စို့လို့ကိုမဝ၊ မမဆီက ငြီးသံနဲ့ အတူ `ဇော် . . နာပြီကွာ´ လို့ တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရတိုင်း တဖက်ကို ပြောင်းစို့တယ်၊

ဗိုက်ကတင်းမသွား၊ နို့မှ မထွက်ဘဲကိုး၊ ၃ – ၄ ခါလောက် ပြောင်းအပြီးမှာတော့ လက်က ဖြုတ်လက်စကြယ်သီးဆီ ပြန်ရောက်သွားပြီး တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ဆက်တိုက်ဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဟိုး ရင်ကနေ ဒူးလောက်ထိ စီတပ်ထားတဲ့ ကြယ်သီးတွေကို အကုန်ဖြုတ်အပြီးမှာတော့ အင်္ကျီက မမကိုယ်ကနေ ဟပြီး ဘေးကျသွားတယ်။

ခေါင်းထောင်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မမလက်က ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဖိထားတာမို့ကြွလို့မရ၊ ဒါကြောင့် အားနေတဲ့ လက်နဲ့ဘဲ တဖြေးဖြေး လိုက်စမ်းရတယ်။ စကားအလွန်များတဲ့ ကျနော်တို့ ၂ ယောက် ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်၊ အရာရာကို အလုပ်နဲ့ ဘဲ သက်သေပြနေကြတယ်။

အမို့တွေ အချိုက်တွေ လွင်ပြင်တွေကို လက်က စမ်းရင်းက အောက်ကို ဖြေးဖြေးဆင်းလာတော့ နုနုလေးပေါက်နေတဲ့ အမွေးတွေစမ်းမိတယ်၊ ဖွဖွလေးညအမွေးတွေကို ပွတ်ကစားရင်း လက်ကို အောက်ဘက်နဲနဲ တိုးစမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ခပ်ချွဲချွဲအရည်တွေနဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ နေရာကို အသာစမ်းမိလိုက်တယ်။ စမ်းလည်းစမ်းမိရော မမဆီက အင်းကနဲ အသံထွက်လာတယ်။ အဲ့ဒါဘဲ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောချင်တာလားမသိ၊ ချက်ချင်း ကြားဖူးနားဝနဲ့ ကျနော် သဘောပေါက်သွားတယ်။

မမကိုယ်ပေါ် အသာတွားသွားပြီး တက်လိုက်တော့ အလိုက်တသိ မမက သူ့ပေါင် ၂ ချောင်းကို အသာကားပေးတယ်၊ ထောင်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကို အဝမှာ အသာတေ့လိုက်တော့ မမဆီက တိုးတိတ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

“ ဇော် ဖြေးဖြေးနော် ”

“ အင်း ”

လေသံလေးနဲ့ ပြန်ဖြေရင်း အသာဖိထိုးလိုက်တယ်၊ မဝင်၊ ဘယ်ဝင်မလဲ ထောက်ထားတာ အပေါ် နဲနဲ ရောက်နေတာကိုး၊ မမက အလိုက်တသိ အသာလေး သူ့ဖင်ကို နဲနဲလေး ကော့ပေးတော့ ကောင်လေးက အပေါက်နဲ့ အံဝင်ဂွင်ကျ တည့်သွားပြီး စောစောကလို အသာဖိထိုးလိုက်တော့ သိသိသာသာဘဲ ချွဲကျိနေတဲ့ အပေါက်လေးထဲ ကျနော့်ကောင်လေး တဖြေးဖြေး နစ်ဝင်သွားပါတော့တယ်။ မမက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်နေတဲ့ ကျနော့်လည်ပင်းကို တအားဖက်ထားရင်း မမဆီက

“ အား . . . နာတယ် ဇော်ရယ် ”

ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာတော့ ဆက်မထိုးတော့ဘဲ အသာရပ်လို့ မမကို တအားဖက်ထားမိတယ်။ မမဆီက ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း နဲ့ အဖျားတက်သလို အသံတက်သံတွေကြားပြီး ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားပါရော၊ ဖင်ကို အသာကြွလို့ ကောင်လေးကို အသာဆွဲထုတ်ပြီး ပြန်ဖိတယ်၊ အဲလို ၃-၄ ချက် လောက်အလုပ်မှာ လူက ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့၊ ပြီးချင်ချင်ဖြစ်လာပြီး ကမန်းကတမ်း ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တာနဲ့ ကောင်လေးဆီက ကျဉ်ကနဲ ကျဉ်ကနဲဖြစ်ပြီး အရည်တွေ တပျစ်ပျစ်နဲ့ အောက်က မမအင်္ကျီပေါ် ပန်းကျသွားပါလေရာ။

ကျနော် ဘယ်လိုမှထိန်းမရ၊ သူများတွေပြောတာ မှန်ပြီလားမသိ၊ ပထမဆုံး အကြိမ်ဆို တပ်ထွက်ပဲတဲ့။ အားရပါးရပန်းပြီးလည်း စိတ်က မကျေနပ်၊ မမကလည်း အောက်က တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးတုန်း၊ ဒါနဲ့ စောစောကလိုဘဲ အသာပြန်ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ မမကလည်း စောစောကလိုဘဲ ကျနော့်လည်ပင်းကို တအားဖက်ထားရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးနေတယ်။

“ အား နာတယ် နာတယ် ဇော်ရယ် နဲနဲလျှော့ နဲနဲလျှော့ ”

ဆိုတဲ့ မမဆီက အသံကြားတိုင်း ပြန်ထုတ်လိုက်၊ ပြီးတာ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်ဖိသွင်းလိုက်၊ သွင်းလိုက်၊ ထုတ်လိုက်၊ သွင်းလိုက် ထုတ်လိုက်နဲ့ ကျနော့်ဖင်က မမကိုယ်ပေါ်မှာ မြင့်ချီ နိမ့်ချီ ပုံမှန် စခန်းသွားနေရင်းကနေ

“ အင်း အင်း ဇော် ရယ် အင်း အင်း ဟင်း ဟင်း မမ ဘာတွေဖြစ်ကုန်လဲ မသိဘူး၊ အင်း အင်း အင်း အင်း ”

ဆိုပြီး မမဆီက ဗလုံးဗထွေး အသံတွေထွက်လာရင်း ကျနော့်လည်ပင်းကို အတင်းဖက်ရင်း တင်ပါးက ကော့လာပါတော့တယ်၊ အဲဒီမှာ ကျနော်လည်း အလိုအလျောက် ဖင်ကို ခပ်သွက်သွက်လေး အထက်အောက် လှုပ်ပေးလိုက်တာ မနေနိုင်တာ့ဘဲ နောက်တချီ ထပ်ပြီးချင်လာပြီး ကမန်းကတန်း ဆွဲထုတ်လို့ စောစောကလို မမအင်္ကျီပေါ် ပန်းချလိုက်ရပြန်တော့တယ်။ မမတော့ ကျနော့်ခါးကို သူ့ခြေထောက်နဲ့ ခွထားပြီး ကျနော့်လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်လို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မှိန်းနေပါတော့တယ်။ ကျနော်လည်း မမကိုယ်ပေါ်မှာ ဟောဟဲ ဟောဟဲ။

၂ ယောက်စလုံး ဟောဟဲ လိုက်နေကြပြီး တော်တော် ကြာမှ အမောပြေလို့ အတင်းဖက်ထားတဲ့ လက်က တဖြေးဖြေး လျော့ကျသွားပါတော့တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျနော်လည်း မမကိုယ်ပေါ်က လှိမ့်ချပြီး အိပ်ယာပေါ် ခြေပစ်လက်ပစ် ပက်လက်လှန်မိပါတော့တယ်။ ၂ ယောက်လုံး စကားမပြောနိုင်ကြ။ ခဏနေတော့ မမက

“ ဟင် ဘာတွေလဲ ”

ဆိုပြီး ငုတ်တုတ်ထထိုင်တော့ ကျနော်လည်း ရောရောင်ပြီး မမနည်းတူ ငုပ်တုတ်ထထိုင်မိတယ်။

“ ဒါ ဒါ ဇော့်ဆီက အရည်တွေလား ”

မမက သူ့အင်္ကျီနဲ့ ပေါင်က ပေနေတဲ့ အရည်တွေကို ကြည့်ပြီးပြောတယ်၊

“ အင်း ”

ပြီးတော့ ဖင်အောက်ဖိနေတဲ့ သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တော့

“ အီး သွေးတွေ သွေးတွေ´

သွေးစတွေ ပေနေတာ တွေ့တော့ ထအော်တယ်။ ကျနော်လည်း အဲဒီတော့မှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော့်ကောင်လေးမှာ အနီရောင်တန်းလေးတွေ။ အဲ့ဒီတော့မှ မမက ပေနေတဲ့ သူ့အင်္ကျီက သွေးတွေကို ကြည့်ရင်း ဇော်ရယ်လို့ ဆိုရင်း ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ကျလာပြီးတော့ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုတော့တာပါဘဲ။ ကျနော် ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်နေတဲ့ မမကျောကုန်းလေးကိုဘဲ အသာပွတ်ပေးနေတော့တယ်။ တော်တော်လေးကြာအောင် မမရှိုက်ပြီး တဖြေးဖြေးနဲ့ ရပ်သွားတော့မှ

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ဇော့်ကို စိတ်ဆိုးသွားပြီလား ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ မမ ငိုလို့လေ ”

“ မမ မသိဘူးကွာ၊ သူ့အလိုလို ငိုချင်လို့ ငိုတာ၊ ဒီမှာ အကုန်လုံးပေပွနေပြီ၊ ဇော်လုပ်တာနဲ့ အင်္ကျီလည်း ဝတ်လို့မရတော့ဘူး လျှော်မှရတော့မယ်၊ ဒေါ်လေးအိပ်ယာတွေတောင် ပေကုန်ပလားမသိဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကနေ အိပ်ယာပေါ် ကြည့်တယ်။

“ ကြည့် ဒီနား နဲနဲကွက်သွားပြီ၊ ရေနဲ့ သုတ်မှနဲ့တူတယ်၊ လာ ဇော် ထထ၊ တော်ကြာ ကွက်နေရင် ဒေါ်လေး ရိပ်မိသွားအုံးမယ်၊ မဖြစ်ပါဘူး နောက်တခါဆို တစ်ခုခု ခင်းထားမှနဲ့တူတယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ကုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး ကွက်သွားတဲ့ နေရာကို သူ့အင်္ကျီအနားစနဲ့ အသာပွတ်သုတ်နေတော့တယ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲက အခုမှ သက်ပြင်းချမိတယ်၊ မမ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး နောက်တခါ အတွက်ပါ ထည့်စဉ်းစားနေတာကိုး။

ကျနော် ကမန်းကတန်း ကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ကိုယ်လုံးတီးကြီးနဲ့ ရင်ဟောင်းလောင်းပွင့်ပြီး အိပ်ယာကို ကုန်းသုတ်နေတဲ့ မမကို လှမ်းဖက်လိုက်တယ်။

“ ဇော် နေအုံးကွာ၊ ဒီမှာ မမရှင်းအုံးမယ် ”

“ ကျနော်လည်း ကူလုပ်ပေးမယ်လေ မမ ”

“ သွားပါ၊ ဇော် မလုပ်တတ်ပါဘူး၊ သွား အောက်မှာသွားနေ၊ မမ ဒီမှာရှင်းပြီး လိုက်လာမယ်၊ ဪ ရော့ဒီမှာ ဇော့် စွပ်ကျယ်နဲ့ လုံချည်၊ တခါတည်း အရှက်လည်း မရှိဘူး အခုတိ တုံးလုံးကြီး ”

“ မမလည်း ဟင်းလင်းကြီးပါဘဲနော် ”

ကျနော်က ကြယ်သီး ပြန်မတပ်ရသေးတဲ့ မမအင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တော့ မမက ကမန်းကတမ်း လက်နှစ်ဘက်နဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆွဲစေ့ပြီး

“ ကောင်စုတ်၊ သွားဆို၊ ရေလည်းသွားဆေးအုံး ”

ဆိုပြီး ကျနော့်ကို အခန်းထဲက တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲဝင် နဲနဲပါးပါး သန့်စင်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ ဆိုဖာပေါ် ပြန်ထိုင်ရင်း လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ စားပွဲပေါ်က အသင့်တွေ့တဲ့ ရီမုဒ်လေးကို ကောက်ကိုင်ပြီး တီဗီဖွင့်လိုက်တယ်။

ဖလပ် ဖလပ်နဲ့ တီဗီပွင့်သွားပြီး မှန်သားပြင်မှာ ပန်းရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ခပ်ချောချော မိန်းမကြီးတစ်ယောက် စားပွဲမှာ ခပ်တည်တည်နဲ့ ထိုင်ပြီး လက်ထဲက ကိုင်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ဖတ်ပြနေတာ တွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်ထဲက ဪ သတင်းတောင် လာနေပြီဘဲ တခြားလည်း ကြည့်စရာမရှိဆိုတော့ သူဖတ်ပြနေတာဘဲ နားထောင်ရင်း ဆိုဖာပေါ် ခေါင်းတင်ရင်း မှိန်းနေလိုက်တယ်၊ ပင်ပန်းသွားတယ်မို့လား။

ခဏလောက်အကြာမှာ ခြေသံကြားလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မမ အပေါ်က ဆင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ပေါင်လည်လောက်ရောက်တဲ့ အနီရောင်တီရှပ်လို ခေါင်းစွပ် အင်္ကျီပွပွကြီးနဲ့ မမက တမျိုးချစ်စရာကောင်းနေပြန်ရော၊ မမက ကျနော့်ဆီ တန်းမလာဘဲ နောက်ဖေးဘက်ဝင်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း မှိန်းလက်စနဲ့ ဆက်မှိန်းနေလိုက်တာပေါ့။ နောက်ဘက်ဆီက ဂလုံ ဂလွမ် ဆိုတဲ့ အိုးခွက်သံ သဲ့သဲ့ကြားအပြီးမှာ

“ ဇော် ရော့ ဒီမှာ ”

“ ဘာလဲ မမ ”

“ နို့ကြက်ဥ ပူပူလေး ”

ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ မမ၊ ဘယ်သူသင်ပေးလိုက်လဲ မသိ၊ အဲဒါပြီးရင် နို့ကြက်ဥ သောက်ရတယ်ဆိုတာ၊ ကျနော်က ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်တော့ မမက ကျနော့်ဘေး ဝင်ထိုင်တယ်။ နဲနဲပူသေးတာမို့ မသောက်သေးဘဲ ခွက်ကို စားပွဲပေါ်လှမ်းတင်လိုက်ပြီး ဘေးမှာလာထိုင်တဲ့ မမကို အနားအတင်း ဆွဲကပ်လို့ ခြေထောက်ပါ ကျနော့်ပေါင်ပေါ် ဆွဲတင်ထားလိုက်ပြီး လှမ်းဖက်ထားလိုက်တယ်။

“ မမ ”

“ အင် ”

“ စောစောက ကောင်းလား ”

“ သိဘူး ”

“ ပြောပါ မမကလည်း ”

“ တကယ် မသိတာ ဇော်ရ၊ မမစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်သွားမှန်းကို မသိတာ၊ တကိုယ်လုံး ထူပူပြီး ဘာမှကို မသိတော့တာ ”

“ တကယ်လား မမ ”

“ အင်း တကယ် ”

“ ဒါဆို မမသိအောင် နောက်တခေါက်လောက် ထပ်လုပ်မှနဲ့ တူတယ် ”

“ အမလေး နိုင်သေးလို့လား ဆရာကြီးရဲ့ ”

“ ဒီမှာလေ မတွေ့ဘူးလား မမပေးတဲ့ ဆေးတစ်ခွက် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမပေးတဲ့ နို့ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

“ ဇော်ဟာလေ ”

ပြောရင်း ကျနော့်လက်မောင်းပေါ် မှီချလိုက်တယ်။

“ ဪ . . ဇော် . . ဇော်ယူလာတဲ့ ဇာတ်ကား ကြည့်ရအောင်လေ ”

ဪ ဟုတ်သား၊ မေ့နေလိုက်တာ၊ ကမန်းကတန်းထပြီး ကျနော့်အိပ်ထဲက ဗီစီဒီအခွေတွေ သွားယူလာပြီး မမကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။

“ အများကြီးပါလား ”

မမက လှမ်းယူရင်း ပြောတယ်။

“ လိုရမယ်ရပေါ့၊ သူငယ်ချင်းဆီက သွားဆွဲလာတာ ”

“ ဇော် အားလုံးကြည့်ပြီးပြီလား ”

“ ဟင်အင်း တစ်ကားမှ မကြည့်ရသေးဘူး ”

“ ယုံပါလိမ့်မယ် အားကြီး ”

မမက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောတယ်။

“ တကယ်ပါ မမရ၊ အခုယူခဲ့တဲ့ ကားတွေ မကြည့်ရသေးဘူး၊ အရင်ကတော့ နဲနဲပါးပါး ကြည့်ဖူးတာပေါ့ ”

“ နဲနဲပါးပါးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ လူကို လုပ်လိုက်တာများ ဖြောင့်လို့ ”

“ ဟော ဟော ပေါ်ပြီ၊ စောစောက မေးတော့ ဘာမှမသိဘူးဆို ”

“ သွား . . မမပြောတာက မမကသာ ဘာမှမသိလိုက်တာ၊ ဇော်လုပ်လိုက်တာ ဖြောင့်လို့ လို့ပြောတာ ”

“ ဇော်လုပ်တာလည်း မဖြောင့်ပါဘူး မမရ၊ မဖြောင့်ဘူးထင်လို့ မမကို မေးတာပေါ့ ”

“ ဖြောင့်ပါတယ်၊ ဖြောင့်လို့ပေါ့၊ ဟွန်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

“ ကဲ ကဲ ဒီတခေါက် ၂ ယောက်စလုံး ပိုဖြောင့်သွားအောင် ပညာယူတဲ့ အနေနဲ့ ဗီဒီယိုကြည့်ပြီး လုပ်မယ်၊ ဟုတ်ပလား ”

“ အင်း ဘယ်ကားကြည့်မလဲ ”

“ မမရွေးလေ ”

“ မရွေးတတ်ပါဘူး၊ ဇော်ရွေး၊ ဇော်တို့ယောကျ်ားတွေက ပိုသိတယ် ”

“ အားလုံး အတူတူပါဘဲ မမရာ၊ ကဲ ကဲ ဒါကြည့်ရအောင် တွေ့လား ဒီကောင်မလေးက မမနဲ့တူတယ် ”

“ ဘာတူလဲ မတူပါဘူး၊ မတွေ့ဘူးလား သူက အယ်စတုံကြီး ”

မမက ကာဗာက ပေါ်နေတဲ့ ရင်သားကြီးကို လက်နဲ့ ထောက်ပြပြီးပြောတယ်။

“ ရုပ်ချင်းနဲနဲဆင်တာကို ပြောတာပါ၊ အဲဒါကြီးကတော့ . . ပြပါအုံး ကျနော် ယှဉ်ကြည့်အုံးမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို လက်က မမဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးရဲ့ လည်ပေါက်ကျယ်ကျယ်ကြီးကို လက်နဲ့ ဆွဲဟပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့

“ ဟိတ် စောစောက မြင်ပြီးသားနဲ့ ”

မမက လက်နဲ့ လှမ်းပိတ်ရင်း ပြောတယ်။

“ စောစောက မြင်တာကတော့ မမက သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်စို့လိုက်လို့ အခု ကြီးများလာမလားလို့ ကြည့်တာ ”

“ သွား ချက်ချင်းလက်ငင်းကြီး ကြီးမလား ”

“ ကြီးချင်ကြီးလာမှာပေါ့၊ မယုံပါဘူး ပြ ”

“ လုပ်မနေနဲ့၊ ကြည့်ချင်ရင် ကြည့်ချင်တယ်ပြော၊ တွေ့လား ”

မမက စောစောက ကျနော်ဆွဲဟတဲ့ အင်္ကျီလည်ပေါက်ကို သူ့ဟာသူ ဟပြီး ပြတယ်၊ ကျနော်က ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ လုံးလုံးဝန်းဝန်းလေးက ပုံမှန်။

“ အင်း ဟုတ်သားဘဲ ”

ပြောရင်းလက်က ရင်သားဆီရောက်သွားတော့

“ သွား သွား အခွေသွားဖွင့်၊ ညာတာပါတေးနဲ့ လာမလုပ်နဲ့ ”

ဆိုပြီး အတင်းတွန်းလွှတ်တော့ ပြေးပြီး အခွေသွားဖွင့်တယ်။ ကမန်းကတမ်း အပြေးပြန်လာပြီး စောစောက ထိုင်သလို မမကို ပြန်ဆွဲဖက်လိုက်ရင်း

“ မမ တခါမှ မကြည့်ဖူးဘူးလား ”

“ ကြည့်ဖူးပါဘူးတော်၊ လူကို ဇော့်လိုမျိုးများ အောက်မေ့နေလို့လား ”

“ အခု ဘာလို့ကြည့်လဲ ”

“ မကြည့်လို့ရမလား၊ ဇော်နဲ့ ဒီလိုနေမှတော့ ဒါမျိုးက သိထားရတော့မှာပေါ့၊ ဒါ ဇော့်ကြောင့် ”

ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ဇတ်လမ်းက စပါရော။ ထုံးစံအတိုင်း အခန်းထဲက မင်းသမီးဆီ မင်းသားက ဝင်လာတယ်၊ စကားနဲနဲ ပြောတယ်၊ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ တီးလုံးလေးစပြီး ဟော တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဖက်ပြီးနမ်းပါရော၊ အနမ်းက စောစောက ကျနော်တို့ နမ်းသလိုမဟုတ်။ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး လျှာလျှာချင်း ဓားခုတ်သလို နမ်းနေတာကြည့်ပြီး မမက

“ အဲတော် သူတို့နမ်းတာကြီးကလည်း ”

“ ဟီး ဟီး ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ အသဲယားစရာကြီး ”

“ လာ စမ်းကြည့်ရအောင် ”

“ မစမ်းသေးပါဘူး၊ သေချာကြည့်ပြီး သေချာမှတ်ထား ”

“ မမလား မှတ်ထားလေ ”

မမက စိတ်၀င်တစား ကြည့်နေတယ်၊ ကျနော်က မမကို ဖက်ထားရင်း လက်က ဟိုပွတ်ဒီပွတ်။

“ အဲတော့ ”

ကြည့်ရင်းတန်းလန်း မင်းသားက ထိုင်ချပြီး မင်းသမီး အတွင်းခံဆွဲချွတ်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ပြူးတူးပြဲတဲကြီးကို အတင်းဖြဲပြီး ပြတ်ပြတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ လျက်တော့ မင်းသမီးက ဖီလင်တွေ အလိပ်လိုက်တက်ပြီး သူ့ဟာကြီးကို ကော့ကော့ခံလို့ တအီးအီး တအားအား နင်းကန်အော်ပါရော။

မမလည်း အဲ့ဒါကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်က အဲတော့လို့ တစ်လုံးထဲ ထွက်လို့ မကြည့်ရဲသလို ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ပြီး ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ရင်း မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားတော့တာဘဲ။ ကျနော်က မမဖြစ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ပြုံးပြီး

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရ ”

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ညစ်ပတ်တယ် ”

“ မပတ်ပါဘူးမမရ၊ မတွေ့ဘူးလား ဟိုမှာ မင်းသမီးက ကောင်းလွန်းလို့ ”

“ သွား ဇော်နော် ဇော် ”

မမက ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်သီးနဲ့ ဖွဖွလေးထုပြီးပြောရင်း တီဗီကို ချောင်းကြည့်တယ်။ ဟော မင်းသမီးအလှည့်၊ မင်းသမီးက မင်းသားဘောင်းဘီ ဇစ်ဆွဲဖြုတ်လို့ လက်နဲ့ နှိုက်ပြီး အတွင်းက ရှည်ရှည်မြောမြောကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပါးစပ်ဝမှာ တေ့ပြီး လက် ၂ ဖက်နဲ့ စုံကိုင်လို့ လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပွတ်ကစားပြီး ထွားကြိုင်းလာတဲ့ ခေါင်းကြီးကို ဖမ်းငုံလိုက်တယ်။

“ အမလေး ဟင်အင်း ဟင်အင်း ပိတ်တော့ ပိတ်တော့ ”

“ ကြည့်ပါမမရဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”

“ ဟင်အင်း မကြည့်ရဲ တော့ဘူး ကြောက်စရာကြီး ”

“ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ မမရ၊ ဒီကားတွေက ဒီလိုဘဲ လုပ်ကြတာဘဲဟာ ”

“ ဟင်အင်း လူလို သူလိုလည်း မဟုတ်ဘူး ”

“ ဪ မမကလည်း ဒါက ကြည့်လို့ကောင်းအောင် တမင်ပိုပြထားတာပေါ့၊ ကြည့်ရင်းနဲ့ မမကြည့်ရဲသွားလိမ့်မယ် ”

ကျနော့်အားပေးမှု့နဲ့ ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ မှေးလို့ တီဗီကို အသာခိုးကြည့်ရင်း မမ ကြည့်ရဲသွားတယ်။ ကျနော်ကတော့ တကိုယ်လုံးကို တင်းတင်းဖက်လို့ မမရဲ့ ရင်သားလေးပွတ်လိုက်၊ ပေါင်လေးပွတ်လိုက်နဲ့ အားပေးနေရတာပေါ့။ တချက်တချက် ကောင်းခန်းရောက်တိုင်း မမရဲ့ လက်တွေက ကျနော့်ကို ညှစ်ညှစ်ပြီး အသိပေးနေသလိုလိုပါဘဲ။ တခါတခါကြည့်ရင်း ပါးစပ်က တဟင်းဟင်းနဲ့ မမ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ။ ပထမပိုင်း ပြီးသွားတော့ မမက

“ သွားလေဇော် ဒုတိယပိုင်း သွားပြောင်းလေ ”

အခွေသွားမလဲဘဲ သူကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင်လုပ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းခိုင်းတယ်။ မမ ကြည့်ရဲသွားပြီ။ အင်း ကြည့်ရဲသွားပြီဆိုတော့ ကမန်းကတမ်း မမပေးထားတဲ့ နို့ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး လက်ကျန် နို့ကို တစက်မှမကျန်အောင် ကောက်မော့လိုက်တယ်။

“ ကဲ လုပ်ငန်းစဖို့ အချိန်တန်ပြီ ”

ဒုတိယပိုင်းပြီးပြီးချင်း ကျနော် ကမန်းကတမ်း ထိုင်ရာကထလို့ မမလက်ကို ဆွဲထူရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ ဘာ လုပ်ငန်းစဖို့လဲ ”

“ ပညာယူတဲ့ အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားတော့ လက်တွေ့အသုံးချမှုကဏ္ဍ ရောက်လာပြီလေ မမ ”

“ သူတို့လို အရမ်းအရမ်း မလုပ်ဘူးနော် ”

“ အရမ်းအရမ်းဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ မမ ”

“ သွား သိဘူး ”

မမက ပြောရင်း ထရပ်တယ်။

“ တခါတည်း မီးတွေ အကုန်ပိတ်ခဲ့တော့မယ်၊ အိပ်တော့မှာဘဲဟာနော် ဇော် ”

“ အင်း အင်း ”

မီးတွေပိတ်ပြီး မမကို လက်ဆွဲလို့ အပေါ်ထပ် တက်လာခဲ့တယ်။ အပေါ်ကိုရောက်တော့

“ ခဏ ရေအိမ် ဝင်လိုက်အုံးမယ် ”

ဆိုပြီး မမက ရေချိုးခန်းဘက်ထွက်သွားတော့ ကျနော်လည်း စောစောက အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ အံမယ် မမက အိပ်ယာခင်းပေါ်မှ မုဒုံစောင် တစ်ထည်ကို ထပ်ခင်းထားတာပါလား။ ကုတင်ပေါ် ဝုန်းကနဲ ခုန်တက်ပြီး မမလာတာ စောင့်နေလိုက်တယ်။ ဝင်လာတော့ မမက မီးကြီးကို ပိတ်ပြီး ညအိပ်မီးသေးသေးလေးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိပ်ယာပေါ် အသာ တင်ပလင်လွဲ ၀င်ထိုင်လိုက်တယ်။

မီးမှိန်မှိန်လေး အောက်မှာ မမဟာ . . အင်း ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့ . . သိတော့ဘူးဗျာ၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာဘဲ သိတော့တယ်။

“ မမ ”

လှမ်းခေါ်ရင်း မမကို လှမ်းဆွဲတော့ မမက အလိုက်သင့်လေး ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲ လဲကျလာတယ်။

“ အင် ဘာလဲ ”

“ ဘယ်ကစရင်ကောင်းမလဲ ”

“ သိဘူးကွာ မမရင်တွေ အရမ်းတုန်နေတယ် ”

ဖက်ထားတဲ့ မမကို ရင်ခွင်အောက် ဆွဲသွင်းပြီး အပေါ်က မိုးလိုက်တယ်။ မမက ပက်လက်လေး၊ ကျနော့် ကိုယ်တခြမ်းက မမကိုယ်ပေါ်မှာ။ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ မမရဲ့ လှချက်ကတော့ စက်စက်ယို။

“ ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ သွား မကြည့်နဲ့ ”

“ သွားကိုမကြည့်ပါဘူး၊ ဒီမှာ မတွေ့ဘူးလား လူကို ကြည့်နေတာ ”

ပြောရင်း ဖက်ထားတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းတင်း ဆွဲဖက်လိုက်ရင်း မျက်လုံးပါပြူးပြီး ခေါ်တောကြည့် ကြည့်ပြလိုက်တယ်။ ဒီတော့ မမက ပါးစပ်က အီးကနဲ အသံထွက်ရင်း မျက်စိမှိတ်လိုက်တယ်။

“ ပါးစပ်ဟလေ မမ၊ လျှာလေးကို နမ်းကြည့်မလို့ ”

“ ဇော်နော် အတတ်ဆန်းမလို့လား ”

“ အတတ်မဆန်းပါဘူး မမကလည်း ဘယ်လိုလဲ သိချင်လို့ ”

“ အဲ့ဒါ အတတ်ဆန်းတာပေါ့ ”

“ ပါးစပ်ဟလေ မမ ”

ကျနော့်နှုတ်ခမ်းက မမနှုတ်ခမ်းကို မထိတထိလေး ပွတ်ရင်း ထပ်တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ မသိမသာလေး မမနှုတ်ခမ်းအစုံက ဟလာတော့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို အသာတေ့ပြီး ကျနော့်လျှာနဲ့ မမလျှာကို စမ်းထိကြည့်လိုက်တယ်၊ မမကလည်း မသိမသာလေး အကဲစမ်းသလို သူ့လျှာနဲ့ ကျနော့်လျှာကို ထိကြည့်တယ်။

“ ကောင်းတယ်နော် မမ ”

“ ဇော်ကလည်းကွာ ”

ဗလုံးဗထွေးနဲ့ မမဆီကအသံ မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသလိုပါဘဲ။ တချက် နှစ်ချက် အကဲစမ်းသလို ထိကြည့်ပြီး သာသာလေး ဟနေတဲ့ မမအောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကျနော် သာသာလေး ဆွဲစုတ်လိုက်တယ်။

“ အင်း ”

ဆိုပြီး မမ ကျနော့်ကို သိုင်းဖက်လာတယ်။ ခဏကြာတော့ အရှိန်ရလာပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ အရာတွေ မှန်သမျှ အလွတ်မပေးဘဲ ဆွဲစုပ်တော့တာပါဘဲ။ မမပါးစပ်ထဲ ကျနော့်လျှာကို ထိုးပေးလိုက်တာတဲ့ မမက အလွတ်မပေးတော့ဘဲ ဖမ်းစုပ်တတ်လာတယ်၊ မမရဲ့လက်နှစ်ဘက်က ကျနော့်ကျောကို သိုင်းဖက်ရုံတင်မကတော့ဘဲ လက်မောင်းတွေကိုပါ သူ့လက်နဲ့ ခပ်တင်းတင်း ဖြစ်ညှစ်လာတယ်။ အသံကလည်း တအင်းအင်းနဲ့၊ တော်တော်လေးကြာတော့ ၂ ယောက်စလုံ တော်တော် မောသွားတယ်။ ခဏနားရင်း

“ သူတို့နည်းက ကောင်းသားဘဲနော် မမ ”

“ သွားကွာ ဇော်ကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ”

“ မမကလည်း ကောင်းလို့ကောင်းတယ် ပြောတဲ့ဟာ၊ မမက မကောင်းလို့လား ”

“ မောတယ် ”

“ မောပေမဲ့ ကောင်းတယ်လေ မမ၊ ဒီအင်္ကျီကြီး ချွတ်လိုက်ပါအုံး ”

ပြောရင်း မမဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးကို ဆွဲချွတ်တော့ မမက ဖင်လေး အသာကော့ပြီး ကြွပေးတယ်။ ဟိုတွန်းဒီဆွဲနဲ့ အင်္ကျီလည်း ကိုယ်နဲ့ ကွာသွားရော ပေါ်လာတဲ့ ရင်သားလေးကို အသာဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။

“ အိနေတာဘဲ ”

ပြောလည်းပြော လက်က ဖွဖွလေး ညှစ်ပေးလိုက် အသာပွတ်ကစားပေးလိုက် လုပ်တော့ မမက ကော့လာတယ်။

“ ဇော်ကလည်းကွာ ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ ”

မပွင့်တပွင့်နဲ့ မမက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ ထောင်နေတဲ့ နို့သီးလေးကို အသာကိုင်လိုက်တော့ မမက အင်းကနဲ ငြီးတယ်။ ကျနော် မနေနိုင်တာ့ မမရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်လိုက်တယ်။ အလိုအလျောက် ထောင်နေတဲ့ နို့သီးလေးက ပါးစပ်ထဲ တန်းဝင်သွားတော့တာပါဘဲ။

“ အီး အီး အင်း အင်း အီး ”

မမဆီက ဘာမှန်းမသိတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းလှမ်းဖက်တော့တာတာဘဲ။ မမရင်ခွင်ထဲမှာ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းက ပြေးလွှားနေရင်း စိတ်က အစိုးမရတော့၊ လူက အလိုအလျောက် အောက်ကို စုံဆင်းလာတယ်။

“ ဟိတ် ဘာလုပ်မလို့လဲ ”

ပေါင်ကြားထဲ လျှောဆင်းလာတဲ့ ကျနော့်ခေါင်းကို လှမ်းဆွဲရင်း မမက လှမ်းမေးတယ်။

“ သိဘူးလေ၊ ဘာလို့လဲ ”

“ ဇော်နော် မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော် ”

“ ဘာမဟုတ်တာလဲ မမ ”

ပြောရင်း မမခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အသာဆွဲဟလိုက်တယ်။ မမက အလိုက်သင့်လေး ဟပေးရင်း

“ မသိဘူးများ မှတ်နေလား၊ ဇော်နော် ဟိုကားတွေကြည့်ပြီး ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရ၊ ကိုယ့်ချစ်ချစ် ကိုယ်လုပ်တာဘဲ ဘာလုပ်လုပ်ပေါ့ ”

“ အီး ဇော်ကလည်း မရွံဘူးလား ”

“ ဘာရွံစရာရှိလို့လဲ၊ ဒီမှာမတွေ့ဘူးလာ သန့်ရှင်းနေတဲ့ဟာ၊ နံလည်းမနံဘူး၊ မွှေးတောင် မွှေးသေး ”

လက်နဲ့ အမွေးနုနုလေးတွေကို အသာပွတ်ပေးရင်းကနေ ငုံနမ်းရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ မမပေါင်လေးတွေကလည်း ဖွေးနေတာဘဲ ”

သက်သေပြတဲ့အနေနဲ့ ပေါင်အတွင်းသားလေးကိုပါ နမ်းပြလိုက်တယ်။ လက်ကပွတ်ရင်း အကွဲ ကြောင်းလေးစမ်းမိတော့

“ အရည်တွေတောင် ထွက်နေပြီနော် မမ ”

“ ဟိတ် ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ ”

“ ဒီမှာလေ မမ ”

လက်က ထွက်နေတဲ့ အရည်တွေကို စမ်းပြလိုက်တယ်။

“ ကောင်စုတ်၊ နင် ငါ့ကို အမျိုးမျိုးလုပ်နေတဲ့ဟာ မထွက်ဘဲ နေမလား ”

“ ပေး မမအင်္ကျီ၊ ကျနော် သုတ်လိုက်မယ် ”

မမက ဘေးမှာပုံထားတဲ့ သူ့အင်္ကျီကို ယူပြီး လှမ်းပေးတယ်။

“ ပေါင်နဲနဲကား မမ ”

ပေါင်ကားပေးတော့ ရွှဲနေတဲ့ နေရာလေးကို အဝတ်နဲ့ အသာဖိသုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ အကွဲကြောင်းလေး အပေါ်နားက နီရဲပြီး ဖောင်းနေတဲ့ အရာလေးကို တွေ့လိုက်တယ်၊ လက်ညိုးလေးနဲ့ ဖိကြည့်လိုက်တော့

“ အီး ”

ကနဲ မမပါးစပ်က အသံထွက်လာတယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး ယားသလိုလိုနဲ့ ”

“ ဟုတ်လား ”

ယားသလိုလိုဆိုမှ ပိုလုပ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီး အသာပြန်ဖိပြီး ပွတ်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ဟင်အင်း ”

မမ ခေါင်းကိုရမ်းလို့ အော်ရင်း ပေါင်ကို အတင်းဆွဲစိတယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး၊ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ”

မမအတင်း ခေါင်းရမ်းတယ်။ မမအတင်းငြင်းမှ လူက ပိုလုပ်ချင်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့

“ အင်း အင်း ဒါဆို မလုပ်တော့ဘူး၊ ပေါင်ကားပါအုံး ဒီမှာ သုတ်ပေးမလို့ ”

ဆိုတော့ အသာပေါင်ကို ပြန်ကားပေးတယ်၊ ပြန်ကားပေးတာနဲ့ အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ အဲ့ဒီ ဖောင်းနေတဲ့ ဟာလေးကို ပါးစပ်နဲ့ လှမ်းငုံလိုက်တယ်။

“ အီး ”

မမကလန့်ပြီး ကျနော့် ဆံပင်လှမ်းဆွဲတယ်။ အသာဆွဲစုပ်လိုက်တော့

“ အား သေပါပြီ ဇော်ရယ် အီး အင်း အင်း ”

ကျနော့်ခေါင်းကို သူ့ပေါင်နဲ့ အတင်းညှပ်လိုက်ပါတော့တယ်။

“ မမ မမ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

မမက သူ့ပေါင်နဲ့ အတင်းညှပ်ပြီး သေပါပြီချည်း အော်နေတော့ ကျနော်လည်း လန့်ပြီး ပေါင်ကြားက အတင်းရုန်းထွက်လို့ ခေါင်းထောင် လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ မမ မကြားတာလားမသိ၊ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ခေါင်းကိုရမ်းလို့၊ ဘာမှပြန်မဖြေ၊ မမ ဖီးလ်တက်နေပြီထင်တယ်။ ပြန်မေးမလို့ ပြင်ခါရှိသေး မမက ထောက်ထားတဲ့ ခြေကို အားပြုလို့ ခါးကော့ကာ ဖင်က လေထဲကို ကြွလာတယ်။ မျက်စိရှေ့မှာ မမဟာက တရမ်းရမ်းနဲ့ လာမြူဆွယ်နေတော့ ငါးစာတွေ့တဲ့ ငါးလို အစာကို စွပ်ကနဲ လှမ်းဟပ်လိုက်တယ်၊

“ အင်း အင်း အီး အား အား အင်း အင်း ”

တအင်းအင်းနဲ့ နင်းကန်အော်ပြီး လေထဲမြောက်နေတဲ့ ဖင်ကို အသကုန် ရမ်းပါတော့တယ်။ ဘာရမလဲ သူဘယ်လောက်ရမ်းမလဲ၊ ရမ်းစမ်း။ မမရမ်းရာနောက် ပါးစပ်တပ်လို့ အလိုက်သင့်လေး တကောက်ကောက် လျှောက်လိုက်နေလိုက်တာပေါ့။ အား ကောင်းမှကောင်း၊ မမ အဲ့လို ဖီးလ်တက်လေ ပိုလုပ်လို့ကောင်းလေဘဲ။ တကယ်။

ဖင်က လေထဲမှာ ရမ်းနေတာကနေ အားပျော့ပြီး ကုတင်ပေါ်ကျလာတာနဲ့ အသားကုန်ဆွဲစုပ်လိုက်တာပေါ့၊ ဟော ရွှီးကနဲ မမဖင်က လေမိတဲ့ စွန်လို အပေါ်ကို ပြန်ထောင်တက်သွားရော၊ အသာမှေးလိုက်ရင်း ရှိသမျှအတွင်းက အသားစိုင်တွေကို ဟိုထိုးဒီထိုး ကစားပေးလိုက်တာနဲ့ မမဖင်က အထိမ်းမဲ့သွားတဲ့ ကားလို တအီးအီးနဲ့ နင်းကန်အော်ပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်း အတင်းရမ်းတော့တာပါဘဲ။

ကျနော် ပါးစပ်နဲနဲညောင်းလို့ ခဏရပ်လိုက်တာနဲ့ ဘုတ်ကနဲ အောက်ကိုပြုတ်ကျလာပါရော။ အဲဒီတော့ စောစောကလို ပြန်ဆွဲစုပ်ပေးလိုက်တော့ ရွှီးကနဲ ထောင်သွားပြန်ရော။ အဲ့ဒီမှာ ထုံးစံအတိုင်း လျှာက အတင်းထိုးတော့ မမက မခံနိုင်ဘူးထင်ပါရဲ့ ၊ ကျနော့်ပါးစပ်ရန်က လွတ်အောင် ဖင်ကို အသကုန်ရမ်းပြီး အတင်း ရှောင်ပြေးတဲ့သဘောပေါ့၊ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒီလိုပြေးလို့ လွတ်ရောလား၊ တစ်ချက်လေးမှ အလွှတ်မပေးတော့၊ ပါးစပ်ကို အသေကပ်ပြီး မမပြေးရာနောက်က တကောက်ကောက် လျှေက်လိုက်တော့တာပေါ့။ တော်တော်ကြာကြာလေး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားအပြီးမှာတော့ မမက

“ အား အား မရတော့ဘူး၊ မရတော့ဘူး အား အား တော်တော့ တော်တော့၊ သေပါပြီ သေပါပြီ ”

အတင်းအော်ပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို လှမ်းဆွဲပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကိုယ်ကို အပေါ် အတင်း ဆွဲတင်တော့တာပါဘဲ။

မမကို သေချာကြည့်လိုက်တော့ မမခင်မျာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မောနေပါတော့တယ်။ ကျနော်လည်း နှုတ်ခမ်းတဝိုက် ပေနေတဲ့ အရည်တွေကို မမအင်္ကျီနဲ့ ယူသုတ်ရင်း

“ မမ မမ ”

မမ ပြန်မထူး၊ ဒီတော့ မမဘေး အသာလှဲအိပ်လို့ မမကို အသာလှမ်းဖက်ပြီး မမ အမောပြေကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ ပြီးမှ

“ မမ ”

လို့ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ မမက ကျနော့်ဘက် အသာလှည့်ပြီး ကျနော့်ကို လှမ်းဖက်ပါတော့တယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဟင်အင်း မခံနိုင်ဘူး ဇော်ရယ် ”

“ ဘာလိုဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိပါဘူး၊ အထဲမှာ ကျဉ်ပြီး တမျိုးဘဲ၊ အသက်တောင် ထွက်တာ့မလားဘဲ ”

“ မကောင်းဘူးလား မမ ”

“ အကောင်းလွန်သွားတာ ဇော်ရေ့၊ မခံနိုင်အောင်ကို အကောင်းလွန်သွားတာ၊ ခံလည်းခံချင်တယ်၊ခံလည်းမခံနိုင်တော့ဘူး၊ အဲလိုမျိုးကိုဖြစ်တာ ”

“ ဒါဆို ဒီတခါ ဖြေးဖြေးလေးလုပ်မယ်လေ ”

“ နေပါအုံး ဇော်ရာ။ မမ အားမရှိတော့ဘူး၊ ခဏနေအုံးနော် ”

ပြောရင်း မမလက်က ကျနော့်တကိုယ်လုံးကို ပွတ်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော်ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ်ကို သူချွတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူ့လက်က အားမပါ။ ဒီတော့ အလိုက်တသိဘဲ ကျနော် ကိုယ့်ဟာကိုယ် အားလုံးချွတ်ပေးလိုက်တယ်။

မမက ကျနော့်ဘေးကို အသာလေးမှိန်းနေရင်းက သူ့လက်နဲ့ ကျနော့်တကိုယ်လုံးကို သာသာလေးလိုက်ပွတ်နေတယ်။ တဖြေးဖြေးပွတ်လာရင်း ပေါင်ကြားကို လှမ်းစမ်းတယ်။ ပြီးတော့ မရဲတရဲလေး သူ့လက်ချောင်းလေးနဲ့ ကျနော့်ကောင်လေးကို ထိကြည့်တယ်။ ကျနော်က အလိုက်တသိ မမကိုင်လို့ရအောင် အသာလှည့်ပေးလိုက်တာ့ ကောင်လေးက မမလက်ထဲရောက်လာတယ်။

“ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ မမကို ထိုးတဲ့ကောင်လေ ”

“ အင်း၊ ခစ် ခစ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒဏ်ပေးရမယ် ”

“ ဘယ်လိုပေးမှာလဲ ”

“ ရိုက်မှာပေါ့ ”

“ တအားရိုက်မှာလား မမ ”

“ အင်းပေါ့၊ ဒါမှ သူမှတ်မှာ ”

“ ဘယ်လိုရိုက်မှာလဲ ”

“ ဒီလို ဒီလို၊ ဟုတ်တယ်မို့လား၊ ဟိုကားထဲမှာ ဒီလိုလုပ်တာ မို့လား ”

ကျနော့်ကောင်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း ဂွင်းတိုက်သလို တိုက်ပြတယ်။

“ အင်း ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုလည်းလုပ်တယ်၊ ပါးစပ်နဲ့လည်း လုပ်တယ်လေ ”

“ သွား၊ ဒါမျိုးတော့ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတယ် ”

ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကိုလွှတ်ပြီး ပေါင်ကို ဖြတ်ကနဲ လှမ်းရိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ကိုင်တယ်။

“ မမဘဲပြောပြီး၊ သေချာမှတ်ထားဆို၊ မှတ်ထားတာပေါ့ ”

“ လာ ဒီပေါ်ရွှေ့ ”

မမက သူ့ဘေးက ခေါင်းအုံးပေါ် နောက်တစ်လုံး ထပ်တင်ရင်း ကျနော့်ကိုပြောတယ်။ ကျနော်က ကိုယ်ကိုတွန့်ရင်း အပေါ်ရွှေ့တက်တော့ မမက အသာအောက်လျှောချရင်း ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲ လှိမ့်၀င်လိုက်တယ်။ ဂွင်ကျပါဘဲ။ မမမျက်နှာနဲ့ ကျနော့်ကောင်လေးနဲ့ တန်းလို့၊ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျနော့်ကောင်လေးကို မမက သေချာကြည့်ပြီး

“ ခုမှဘဲ သေချာတွေ့ဖူးတော့တယ် ”

“ ချစ်စရာကောင်းလား မမ ”

“ အသဲယားစရာကောင်းတယ်၊ ကြည့်စမ်းပါအုံး သူ့ဟာကြီးက တင်းပြီး ထောင်နေလိုက်တာ ”

မမက သူ့လက်နဲ့ ဖွဖွလေး ညှစ်ပြီးပြောတယ်။

“ တအားညှစ်ကြည့်လေ မမ ”

မမက မရဲတရဲနဲ့ တအားဆုပ်ကြည့်တယ်။

“ အဲတော့ ”

တအားဆုပ်ကြည့်တော့ နီရဲပြီး ပြောင်လာတဲ့ ခေါင်းကိုကြည့်ပြီး မမက အော်တယ်။

“ နာလား ”

တအားဆုပ်ထားရင်း မမက မေးတယ်။

“ ဟင်အင်း ”

ပြီးတော့ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ဂွင်းတိုက်ပေးတော့ ထိပ်က အရည်ကြည်လေး နဲနဲစို့လာတယ်။

“ အဲ အရည်တွေတောင် ထွက်ပြီ ”

ပြောရင်း မမက သူ့အင်္ကျီလှမ်းဆွဲပြီး ထိပ်လေးကို သုတ်တယ်။

“ အရည်ကြည်လေးတွေ ထွက်တာပါ မမကလည်း၊ တကယ်အရည်ထွက်တာ မဟုတ်ပါဘူး ”

“ ဇော် ”

“ အင် ”

“ ဟိုလေ အရည်တွေ ထွက်တော့မယ်ဆို မမကိုပြောလေ၊ ဟိုကားထဲကလို ပါးစပ်ထဲ မပန်းထည့်နဲ့ နော် ”

“ အင်းပါ မမရဲ့ ”

ကျနော့်စကားအဆုံးမှာ မမက ကျနော့်ကောင်လေးကို သေချာကြည့်ရင်း ပါးစပ်နဲ့ အသာလှမ်းငုံလိုက်တယ်။

“ ဝိုး ”

တခါမှ မကြုံဘူးတဲ့ အင်မတန် နူးညံ့တဲ့ အရသာတမျိုးကြောင့် စိတ်ထဲက ဝိုးကနဲ အော်ရင်း လူကခေါင်းထောင်နေရာကနေ မျောကျသွားတယ်။ ကြာကြာမမျောလိုက်လိုက်ရ။ မမက ပါးစပ်ထဲက ပြန်ထုတ်ပြီး

“ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးဘဲ ဇော်ရယ် ”

မမအပြောကြောင့် ကမန်းကတမ်း ခေါင်းပြန်ထောင်လိုက်ရတယ်။ တော်ကြာ မလုပ်ပေးတော့ဘူးဆို ဒုက္ခ၊ ကောင်းမှန်းက အခုမှသိတာဆိုတော့။

“ ဘယ်လိုတမျိုးဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး၊ တမျိုးတော့ တမျိုးဘဲ၊ အသဲယားစရာကြီး ခစ် ခစ် ”

တခစ်ခစ်နဲ့ အားမလိုအားမရ ပြောရင်း လက်က တအားညှစ်လို့ စောစောက ဂွင်းတိုက်သလို ခပ်သွက်သွက်လေး တိုက်ပေးနေပြန်တယ်။ ပြီးတာ့ ပြန်ငုံလိုက်ပြန်တယ်။ လူကလည်း မငြိမ်၊ ပေါင်ကြားထဲမှာ ဟိုလှုပ်လိုက် ဒီလှုပ်လိုက်နဲ့၊ ရွစိတက်လို့။ သူပြောတဲ့ တမျိုးကြီးဆိုတာ ဒါပါလား။

ကျနော် မမဖြစ်နေပုံကို အရသာခံကြည့်နေလိုက်လိုက်တယ်။ ပေါင်ကြားထဲမှာ ကျနော့်ကောင်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုလေ။ စောစောက ကြည့်ထားသမျှ ပြန်အကောင်အထည်ဖေါ်နေပုံပါဘဲ။ လျှာလေးနဲ့ တို့ထိတို့ထိ လုပ်ကစားလိုက်၊ ခေါင်းကို ငုံလိုက်၊ ထုတ်လိုက်၊ အောက်က ဥလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကစားလိုက်။ ဒစ်ကလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ အတင်းညှစ်ပြီး သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့

“ အီး အီး ကောင်းလိုက်တာ မမရယ် ”

မမက မျက်လုံးလေး လှန်ပြီး ကျနော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ ကျနော် ကောင်းမှန်းသိသွားတော့ ပါးစပ်ထဲ၀င်လာတဲ့ ဒစ်ကို အတင်းစုပ်ရင်း သွက်သွက်လေး ပါးစပ်ထဲကို အထုတ်အသွင်းပြုတော့တာဘဲ။

“ အင်း အင်း . . ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ အဲလိုလုပ် အဲလို အင်း အင်း ”

မမနဖူးပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံပင်လေးကို အသာသတ်သင်ပေးရင်း လုပ်ခိုင်းတော့ မမက မရပ်မနားဆက်တိုက်လုပ်ပါလေရော၊ ဒါနဲ့

“ အား အား မနေနိုင်တော့ဘူး မမ ပြီးတော့မယ်ထင်တယ် ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

အတင်းပြောပေမဲ့ မမက မရပ်၊ အတင်းဆက်စုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်က ကောင်လေးကို သေသေချာချာဆုပ်ကိုင်ပြီး တဖက်က ကျနော့်ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားတယ်။ မလွှတ်။

“ ပြီးတော့မယ် မမ၊ မရတော့ဘူး လွှတ်တော့ လွှတ်တော့ ”

မမ စုပ်ရက်တန်းလန်း ခေါင်းရမ်းပြတယ်။ မလွှတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘော၊ ကျနော် မထိန်းနိုင်တော့ ထိပ်ကကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ နဲ့ဆောင့်တက်လာတယ်။

“ ပါးစပ်ထဲမှာ ထွက်ကုန်မယ်နော် မမ၊ အား အား ထွက်ပြီ ထွက်ပြီ အား ”

ပြောလည်းပြော ပန်းလည်းပန်းပါဘဲ။ ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့၊ မမကို လှန်းကြည့်လိုက်တော့ မမက မျက်စိမှိတ်လို့ ကျနော် ပန်းထုတ်လိုက်သမျှ တစက်မကျန် မျိုချလိုက်ပုံဘဲ။ နောက်ဆုံးတစက်ကို ပန်းထုတ်အပြီးမှာတော့ လူက မျောအကျ၊ မမက ကမန်းတတမ်းထလို့ ကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်က ရေကို ပုလင်းလိုက် အငမ်းမရ မော့ချတော့တာဘဲ။ အားရပါးရ သောက်အပြီးမှာတော့

“ ဟင်း ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး၊ ညှီစို့စို့နဲ့ အန်ချင်စရာကြီး ”

သူ့ဟာသူပြောရင်း ကျနော့်ဘေး လာပြန်လှဲတယ်။

“ မမကလည်း ကျနော်ပြောသားဘဲ ထွက်တော့မယ်လို့၊ မမက ထုတ်မှမထုတ်ဘဲ ”

ကျနော်ပြောတော့ မမက ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ အတင်း ခေါင်းတိုးဝင်ရင်း

“ ဘာလဲ မကြိုက်လို့လား၊ ဒီက သူကြိုက်မလားဆိုပြီး လုပ်ပေးတဲ့ဟာကို ”

“ ကြိုက်တာပေါ့ မမကလည်း၊ ထုတ်လိုက်တော့ အရည်တွေ ပါးစပ်ထဲ မဝင်တော့ဘူးပေါ့ ”

“ မသိပါဘူး ဇော်ရယ်၊ စိတ်ထဲက မထုတ်ချင်ဘူး ဇော်ရယ်၊ အဲလို ဇော်အရမ်းကောင်းနေတဲ့ အချိန်မှာ မမ မရပ်ချင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲ မသိဘူး၊ မမ ရပ်လို့ကို မရဘူး၊ မမလုပ်ပေးတာ ရပ်လိုက်ရင် ဇော် အရသာပျက်သွားမှာပေါ့ ”

“ ပျက်သွားလည်း ဘာဖြစ်လဲ မမရယ်၊ အခုလို အရည်တွေ ပါးစပ်ထဲ၀င်ကုန်တော့ ဘယ်ကောင်းမလဲ ”

ကျနော့်အပြောကြောင့် ပေါင်ကို ဖျတ်ကနဲ ရိုက်ရင်း

“ ဘာမကောင်းတာလဲ၊ ဟိုကားထဲမှာ မတွေ့ဘူးလား ပါးစပ်ထဲ အရည်တွေ ပန်းထည့်တာ ”

“ စောစောက မမပြောတော့ ထွက်ခါနီးပြောဆို ”

“ နင်ဟာလေ စကားကို ရှည်တယ်။ စောစောက ဒီလိုဖြစ်မှန်း ငါမသိလို့ ပြောတာပေါ့၊ အခု နင်ဖြစ်နေတာကြည့်ပြီး မထုတ်ချင်ပါဘူးဆိုမှ၊ နင် အဲလိုဖြစ်နေတာကြည့်ပြီး ငါလည်း ပိုလုပ်ချင်လာလို့ပါဆို ”

“ အင်း အင်း ဟုတ်တယ်နော် မမ၊ ကျနော်မမကို လုပ်ပေးတုန်းကလည်း ဒီလိုဘဲ၊ မမ အဲလိုဖြစ်နေ၊ ကျနော် ပိုလုပ်ချင်လေဘဲ၊ ဘာလို့လဲ မသိဘူးနော် ”

“ ဘယ်သိမလဲ၊ ဓါတ်ကူးသွားတာနေမှာပေါ့ ”

မမက ပြုံးစစနဲ့ ပြောတယ်။

“ အင်းဟုတ်မယ်နော်၊ ကျနော်လုပ်ပေးတုန်းကလည်း မမ ပြီးသွားလား ”

“ အမလေး ပြီးလားမပြီးလား မသိပါဘူး၊ လူကို ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲနဲ့ ပူပူပြီး ဆင်းသွားတာ ခနခနပါဘဲ၊ မမစိတ်ထင် သေးတွေ ထွက်ကုန်သလားတောင် ထင်ရတယ် ”

“ အမလေး သေးနဲ့တော့ မပန်းထည့်လိုက်ပါနဲ့ မမရာ ”

“ ဟဲ့ ပန်းမလား၊ စိတ်ထဲက အဲလိုဖြစ်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်တာကို ပြောတာ ”

“ ဟီး ဟီး မမပန်းထည့်လိုက်ရင် အိပ်ယာတစ်ခုလုံး ရွှဲစိုသွားပြီး ပြသနာတက်မှာစိုးလို့ ပြောတာပါ ”

“ အံမယ် နင့်မျက်နှာစိုမှာစိုးလို့ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ ဘာ ဟီးဟီးလဲ အခု မောသွားပြီ မဟုတ်လား၊ ဒီမှာပျော့ပျော့လေးဘဲ ရှိတော့တယ် ”

မမက ကျနော့်ကောင်လေးကို လက်နဲ့စမ်းပြီး ပြောတယ်။

“ မမကလည်း ဒါအနားယူနေတာပါ၊ တော်ကြာ ပြန်ထောင်လာလို့ မမ အမလေး တနေရအုံးမယ် ”

“ ခစ် ခစ် ဇော်နော် အခုထိ လေက မလျှော့ချင်သေးဘူး ”

“ ဘာလဲ မယုံဘူးလား၊ ကဲ မယုံရင်ကြည့် ”

ပြောရင်း မမကို ပက်လက်ဆွဲလှန်ပြီး အပေါ်ကနေ တက်ဖိလိုက်တော့ မမဆီက အိကနဲ အသံထွက်လာတယ်။

“ ဟေ့ ဟေ့ ဇော်နော် အလကားပြောတာ အလကားပြောတာ ”

ကမန်းကတန်းနဲ့ နောက်ကဆက်ထွက်လာတဲ့ မမစကားကို

“ ဟဲ ဟဲ ”

လို့ အသံပြုရင်း နှုတ်ခမ်းကို ဆွဲနမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကိုယ်အောက်ပိုင်းက မမပေါင်ကြားထဲ အတင်းတိုးဝင်ပြီး ကောင်လေးနဲ့ မမဟာကို ထိအောင် အပီအပြင် ကပ်ထားပေးလိုက်တယ်၊ ခပ်နွေးနွေးလေး ဖြစ်နေတဲ့ မမဟာရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကောင်လေးက ချက်ချင်းဘဲ ငုတ်တုတ်ထထိုင်တော့တာပေါ့။

“ တွေ့လား ”

ထောင်လာတဲ့ကောင်ကို မမသိအောင် သိသိသာသာလေးထောက်ပြီး ကြွားပြလိုက်တော့ မမက

“ ဇော်ကတော့ လွန်တယ်ကွာ ”

“ ပျော့ပျော့လေးဆို ”

“ စောစောက ပျော့ပျော့လေးဘဲဟာ ”

“ အခုဒီမှာ မတွေ့ဘူးလား၊ ကဲ လာလေရောဟယ် ”

ဆိုပြီး အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ကမန်းကတန်း ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး အဝမှာ သေချာတေ့လိုက်တယ်။

“ ဖြေးဖြေးနော် ဇော် ဖြေးဖြေး ”

မမက အလန့်တကြားအော်ရင်း သူ့ခြေကိုမြှောက်တယ်။ ထောင်လာတဲ့ ပေါင်တဖက်ကို အသာလှမ်းထိန်းရင်း

“ အင်းပါ မမရဲ့ ဘာဖြေးမလဲ မမေးနဲ့ ”

ပထမတခါက ဘာမှန်းမသိဘဲ ပြီးသွားတဲ့ ကိစ္စ၊ ဘာရမလဲ အခုမှ အချိန်ယူပြီး သေချာလုပ်ရမယ်။ ခြေနှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြီး ကားထားတဲ့ မမ ပေါင်ကြားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း အဝမှာသေချာတေ့ရင်း မမဟာကို သေချာ ငုံ့ကြည့်မိတယ်၊ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျနော့်ကောင်က ယောင်ယောင်လေး ဟနေတဲ့ မမဟာလေးကို ထောက်ထားတာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ယားလာတာနဲ့ ထိုးသွင်းမလို့ ဟန်ပြင်ရာကနေ အထက်အောက် စုန်ဆန်ပွတ်ဆွဲကြည့်လိုက်တယ်။

တချက် နှစ်ချက်လောက် ပွတ်အဆွဲမှာတော့

“ အို့ . . . အိုး . . . ဇော် . . ဘာလုပ်နေတာလဲ ”

ချော်ထိုးနေတယ်အထင်နဲ့ မမ မေးတာလားမသိ၊

“ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းဆင်းနေတာလေ၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ ဇော်နော် . . ”

ဒါဘဲပြောပြီး လူက မျက်စိပြန်မှိတ်သွားတယ်၊ ကောင်းတယ်နေမှာပေါ့။ ကောင်းလို့ မမ မှိန်းနေတာပေါ့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ အကွဲကြောင်းထဲနှစ်ပြီး အထက်အောက် စုန်ဆန် ပွတ်ဆွဲပေးနေမိတယ်။ အမယ် ဒီလိုလုပ်တာလည်း ကောင်းသား။

မမဆီက အရည်တွေကလည်း ရွှဲနစ်နေတာဆိုတော့ ကျနော့်ကောင်က အကွဲကြောင်းကြားကနေ ရွှီးကနဲ ရွှီးကနဲနဲ့ ထိပ်က ဖောင်းဖောင်းလေးကို သွားသွားထိုးမိတာကိုက အရသာတစ်ခု၊ အဲ့လို တိုင်ပင်မှန်မှန်နဲ့ ထိုးကစားရင်း တစ်ချက်မှာ မမက ဖီးလ်တက်ပြီး အင်းကနဲ ငြီးရင်း တင်ပါးကိုကော့လာတော့ တိုင်ပင်လွဲလို့ မတော်တဆ အပေါက်ထဲ ဒစ်က အသာမြုတ်သွားတယ်။

“ အင့် . . . ”

ကျနော်သွင်းတယ်အထင်နဲ့ မမဆီက အင့်ကနဲ အသံထပ်ထွက်လာတယ်။ ကျနော် ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ အားမရှိတော့၊ ဖီးလ်တက်နေတဲ့ မမကို ကြည့်ပြီး ချော်လဲရောထိုင် အသာထပ်ဖိ ထိုးထည့်လိုက်တယ်၊ အရည်တွေ ရွှဲနေတဲ့ အပေါက်ထဲ တဝက်လောက် နစ်သွားတော့ မမက အင်းကနဲ အော်ရင်း သူ့ပေါင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်ကို အတင်းလာညှစ်ရင်း ခေါင်းကမော့လာတယ်။ နောက်တချက် ထပ်အဖိမှာတော့ ကျနော့်ဆီးစပ်က မမဆီးစပ်နဲ့ တသားထဲ ကပ်သွားတာ့တာဘဲ၊ အဲဒီမှာ မမဆီက

“ အား . . ”

ကနဲ တိုးတိုးငြီးသံနဲ့အတူ ကျနော့်လက်ကို အတင်းညှစ်ရင်း လူက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာတယ်။ခဏလောက် မမအခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အသာပြန်ဆွဲထုတ်လို့ တဝက်လောက်အရောက်မှာ ပြန်ဖိထည့်လိုက်တယ်။

“ အင်း . . အား ”

အသာပြန်ထုတ်လိုက်တော့

“ အင်း ”

သွင်းလိုက်ပြန်တော့

“ အား ”

မမဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေက

“ အင်း . . . အား . . . အင်း . . . အား . . အင်း . . . အား . . . အင်း . . . အား . . အင်း . . . အား . . . ”

ဘယ်နှစ်ခါမှန်းမသိ၊ အဲဒီကနေ

“ အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . ”

အသံနဲနဲမြန်လာတယ်။ မြန်မှာပေါ့ အရှိန်ရလာတာကိုး၊ အရှိန်ရတာနဲ့အတူ ဆောင့်ချက်က ပြင်းလာတော့

“ အား နာတယ် နာတယ်၊ တအားမလုပ်နဲ့ ”

လက်နဲ့ ကျနော့်ဆီးခုံကို မမှီမကမ်း လှမ်းထောက်ရင် ပြောတော့ ဆောင့်ချက်ကို အသာရပ်ပြီး

“ အရမ်းနာလို့လား မမ ”

“ အင်း နာတယ်၊ အထဲမှာ အောင့်ပြီးကို နာတာ ”

“ ဒီလောက်ဆိုရင်ရော နာလား ”

စောစောကလို ဆီးခုံကို ထိရုံလေးဘဲ သွင်းပြရင်း

“ အင်း အင်း အဲလောက်ဆို မနာဘူး၊ အတော်ဘဲ ”

အတော်ဘဲဆိုတဲ့ လစ်မစ်အတိုင်း တချက် နှစ်ဆက် အသာဆောင့်ပြရင်း

“ နာသေးလား မမ ”

မမ ခေါင်းခါပြတယ်။

“ ကောင်းလား မမ ”

မမဆီက အဖြေမရ၊ ဒီတော့ ခပ်သွက်သွက်လေး ဆက်ဆောက်ပေးရင်း

“ ကောင်းလား မမ ”

မမ မဖြေဘဲ ကျနော့်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ် အတင်းဆွဲချတယ်၊ အလိုက်သင့်လဲကျလာတဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပြီး သူ့ခြေထောက်နဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းခွထားတယ်။ ကျနော် စောစောကလို ကောင်းကောင်း ဆောင့်လို့မရတော့ ဖင်က လှုပ်စိ လှုပ်စိလောက်ဘဲ တတ်နိုင်တော့တာမို့

“ မမ ကျနော် ကောင်းကောင်းလုပ်လို့ မရတော့ဘူး ”

အဲဒီတော့မှ အတင်းဖက်ထားတဲ့ မမလက်က ပြေသွားတယ်၊ ဒီတော့မှ စောစောကလို သေချာပြန်ထိုင်ပြီး ဆက်ဆောက်တော့

“ အင်း . အား . အင်း . အား . အား . အား ကျင်ပြီ ကျင်ပြီး မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး ”

အတင်း ခေါင်းကို အတင်းရမ်းပြီး အော်တော့တာပါဘဲ။ မမ ပြီးပြီထင်တယ်။ ဒါနဲ့ ခပ်သွက်သွက်လေး ဆက်ဆောက်ပေးလိုက်တော့ မမ သူ့ဘေးက ခေါင်းအုံးကို တအားဆုတ်လို့ အားကနဲ ဆွဲဆွဲငင်ငင်လေး အော်ရင်း တကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကျသွားတော့မှ ကျနော်လည်း ခဏနားလိုက်တယ်။

ကျနော့်ကောင်ကတော့ မမဆီမှာ တပ်ရက်တန်းလမ်း၊ တစ်ချောင်းလုံးလည်း ထူပူလို့။ ခဏအမောဖြေပြီး သွင်းထားတဲ့ကောင်ကို တစ်ချက်ချင်း ဖြေးဖြေးနဲ့ မှန်မှန် ပြန်လုပ်ကြည့်တော့ မမ အသက်ပြန်ဝင်လာတယ်။

“ အင် . . ဇော်ကလည်းကွာ ”

ဆိုပြီး လူက ပြန်လှုပ်လာတယ်။ အဲဒါနဲ့ သွက်သွက်လေး လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ဆက်တိုက် ညှောင့်ပေးလိုက်တော့

“ အင်း . . အင်း . . ကောင်းလာပြန်ပြီဇော်ရယ် … ” တဲ့။

အဲဒါနဲ့ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ အင့်အင့် အားအား ဖုတ်ဖုတ် ဖတ်ဖတ်တွေ ဆူညံသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျနော်”မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆောင့်ချက်က အလိုအလျောက် အားပါလာတယ်၊ မမရဲ့ ရှုံ့မဲလို့ အားကနဲ အားကနဲ အော်သံကြောင့် စောစောက မမအပြောကို သတိရသွားပြီး အရှိန်ကို အသာလျှော့ရင်း

“ နာသေးလား မမ ”

“ အင်း နာတော့နာတယ် ဇော်ရယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတယ် ”

“ ဒါဆို နဲနဲလျှော့ရမလား ”

“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း စောစောကလိုဘဲလုပ် ”

“ အင်း . . . ကဲ . . ကဲ ”

မမလည်း ကျနော့်လို ထူပူနေပြီနဲ့တူတယ်၊ နာမှန်းမသိတော့၊ ဒီတော့ စောစောကလို အရှိန်နဲ့ ဆက်ဆောင့်တယ်၊ အဲ့ဒါမှ တကယ်လုပ်လို့ကောင်းတာ၊ အဆုံးထိဝင်သွားတဲ့ ဆောင့်ချက်တိုင်းမှာ မမဆီက အားကနဲအားကနဲ အသံထွက်လာတာနဲ့ အတူ ကျနော့်ကောင်လေးက အထဲက တစ်ခုခုနဲ့ သွားတိုက်မိသလို ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ့ ခံစားမှုက ပိုပိုလာပြီး

“ ကျနော် ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

“ အင်း အင်း မမလည်း ပြီးတော့မယ် မြန်မြန် မြန်မြန်လုပ် . . အား . . အား . . ”

“ အင့် . . အင့် ”

“ အား . . အား . . ပြီးပြီ . . ပြီးပြီ . . အား အား . . ထွက်ကုန်ပြီ ထွက်ကုန်ပြီ ”

“ အင်း . . အင်း ”

အဲ့ဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ဟောဟဲ ဟောဟဲနဲ့ မမဘေးကို ဝုန်းကနဲ လဲသွားပါတော့တယ်။

နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေရာကနေ အိပ်မက်လိုလို ဘာလိုလို စိတ်ထဲက ယားကျိ ယားကျိဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် နိုးလာတော့ အသိကို ချက်ချင်းစုလို့မရ။ ငါ ဘယ်များရောက်နေပါလိမ့်။ ပေါင်ကြားက ယားကျိ ယားကျိ ဖြစ်နေတဲ့ နေရာကို စမ်းလိုက်တော့ ကျနော့်ဟာလေးကို ကိုင်ပြီး ဆော့ကစားနေတဲ့ လက်တစ်စုံကို သွားစမ်းမိတယ်။ ဒီတော့မှ ဖြစ်ရပ်မှန်က ရုတ်ချည်း ကျနော့်ခေါင်းထဲ ဝင်လာပြီး

“ မမ ”

“ အင် ”

ထူးသံက အိပ်ချင်မူးတူးသံလိုလို . . ဘာလိုလို . . ဆွဲငင်ငင်လေး

“ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ ”

“ ငါး နာရီ နှစ်ဆယ် ”

“ အင် . . မိုးတောင် မလင်းသေးဘူး၊ အစောကြီး မမက နိုးနေတာလား´

“ အင်း ပေါ့လို့ ”

‘အင်း ပေါ့လို့´ လို့ ဖြေလိုက်တာမဟုတ်၊ ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကပါ ခပ်တင်းတင်းလေး ညှစ်ပြီး အင်းလိုက်တော့

“ အား မမ ခဏ ကျနော် ရှုးပေါက်ချင်ပြီ၊ ခဏ ခဏ ”

ကမန်းကတန်း ကုတင်ပေါ်က ကုန်းထပြီး ရေချိုးခန်းကို ပြေးရတယ်။ ပြန်လာတော့ မမဘေး အသာလှဲအိပ်ဖို့အလုပ်

“ လာပါ ဇော်ကလည်း ”

ဆိုရင်း ကျနော့်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ် ဆွဲတင်ပြီး ခြေနှစ်ချောင်းက ကျနော့်ခါးကို ကျကျနန ခွထားပြီး လက်၂ ဘက်ကပါ ကျနော့်ကျောကို တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားပါတော့တယ်။ နူးညံတဲ့ အတွေ့အထိကြောင့် စောစောက ရှုးပေါက်လိုက်လို့ မန်ကျသွားတဲ့ ကိုယ်တော်က ခေါင်းထောင်လာပြီး အံကျပန်ကျ မမကို သွားထောက်မိတော့ အသာလေးဘဲ ဖိထိုးလိုက်တယ်။

“ အင်း . . ဇော်ရယ် ”

“ အင် ဘာလဲမမ ”

“ ကြိုက်တယ်ကွာ ”

“ အဲလိုကို ကြိုက်တာလား ”

အသာလေး ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး သာသာလေး ဖိထိုးရင်းမေးလိုက်တယ်။

“ အင်းပေါ့၊ အဲလို ဖြေးဖြေးလေး ဖြေးဖြေးလေး ထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်လုပ် ”

“ အင်းပါ အဲလိုလေးလေ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း အရမ်းကောင်းတာဘဲ၊ ဘယ်လို အရသာရှိမှန်းမသိဘူး အင်း . . အင်း . . အင်း . . . ”

လူက တအင်းအင်းနဲ့ ကျနော့်ကို ခြေရော လက်ပါ အတင်းဖက်ပြီး အောက်က အတင်းကော့ပေးတယ်။ ကျနော်လည်း စည်းချက်မှန်မှန်လေး အထုတ်အသွင်း လုပ်ပေးရင်းက

“ ကောင်းတယ်ကွာ၊ ဇော်ရယ် ကောင်းလိုက်တာ ”

ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာနဲ့ တတွတ်တွတ် ရွတ်နေရာကနေ

“ လုပ်ပါ ဇော်ရယ်၊ မြန်မြန်လေးလုပ်ပါ၊ မမ မနေနိုင်တော့ဘူး ”

“ အင်း အင်း အင်း ”

မမအောက်က မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အတင်းကော့ခံရင်း သူ့ဆန္ဒကို ပြောလာတော့ လူက မလွတ်မလပ်နဲ့ အဆင်မပြေ။

“ မရဘူး မမ၊ လက်ဖယ်အုံး၊ ကျနော် ထိုင်ဆောင့်မှ ရမှာ ”

ဒီတော့မှ ကျောကို အတင်းဖက်ထားတဲ့ လက်က ပြေသွားတယ်။ ကျနော်လည်း မမကိုယ်ပေါ်က ကုန်းထပြီး ပေါင်ကြားမှ ကျကျနန နေရာယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခါးမှာ အတင်းချိတ်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အသာဆွဲခွါပြီး လက်နဲ့ ဘေးကို အသာဖြဲလိုက်တော့မှ လူက လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ တိုက်ပွဲ၀င်ဖို့ အသင့်ဖြစ်သွားတယ်။

ကဲဟာ . . စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးရင်း စိတ်ရှိလက်ရှိ ထိုးချလိုက်တယ်။

“ အင်း . . ”

မမဆီက အသံထွက်လာတယ်။ ဆိုင်းမနေဘဲ စိတ်ထဲက ဒီလောက်ဖြစ်လှတာ

“ ကဲ ကဲ ကဲ ကဲ ”

ဆက်တိုက် မရပ်မနား ဆောက်ပစ်လိုက်တော့

“ အား အား ထိတယ် ထိတယ် ဇော်ရယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ ”

“ အင့် အင့် ဆောင့် ဆောင့်၊ အင်း ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဆောင့် ဆောင့် ”

အားပေးသံတွေ မရပ်မနား မမဆီက ထွက်လာပါလေရော။ အဲလို အားပေးလို့တော့ ကျနော် နွားသိုးကြီးလို တရှုးရှုးနဲ့ မနားတမ်း ဆက်တိုက် ဆောင့်ပစ်လိုက်တာ မမဆီက

“ အား အား ပြီးပြီ ပြီးပြီ မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး၊ အား အား တော်ပြီ တော်ပြီး အား အား မခံနိုင်တော့ဘူး ”

ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ကျနော့်ကောင်လေးလည်း ထူပူပြီး ခြေကုန်လက်ပန်းကျလို့၊ ကျနော်လည်း မမဘေးမှာ မောမောနဲ့ လောကကြီးကို နောက်တစ်ခေါက် မေ့သွားပြန်တော့တယ်။

ဘတ်စ်ကားကြီး (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

အင်းစက်ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ ကျော်သွားပါ။

ဒေါ်သူဇာဆိုပေမဲ့ အသက်က (၃၇) ပင် ရှိသေးသည်။ ခေတ်မှီဘွဲ့ရပညာတတ်ပီပီ incest အင်းစက်လိုင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်မပြုပဲ လီးတုများဖြင့် သာအာသာ ဖြေနေသူဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတည်းနေပြီး ချမ်းသာသော သူဌေးမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အခုချိန်ထိပင် လီးအရသာအစစ်ကို မခံစားဖူးသေးသော်လည်း အွန်လိုင်းမှနေ၍ အင်းစက်များကြည့်ကာ အာသာဖြေ ကျေနပ်ခဲ့မိသည်။ ဒေါ်သူဇာ နိုင်ငံတကာမှ အင်းစက်များကိုကြည့်ရင်း မိမိတို့မြန်မာနိုင်ငံတွင်လည်း အင်းစက်များကို ရှာဖွေကြည့်သောအခါ လက်တွေ့မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့။ စာထဲတွင်ပင် ဖတ်ခဲ့ဖူးရသည်ကို အားမရ မတင်းတိမ်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။ မြန်မာအင်းစက် စစ်စစ်ကို လက်တွေ့ မြင်ဖူး တွေ့ဖူးချင်နေမိသည်။

“မဝင်းမေ… နားပါဦးရှင်၊ အလုပ်တွေ ညနေမှ ဆက်လုပ်ပါ။ သူဇာလည်း လိုင်းသုံးရတာ ကြာတော့ ပြင်းလာပြီ၊ စကားလေးဘာလေး ပြောရအောင်ပါ”

မဝင်းမေဆိုတာက အသက် ၄၀ အရွယ် မုဆိုးမ သားတစ်ယောက်အမေ ဖြစ်သည်။ အိမ်မှုကိစ္စနှင့် ငွေရေးကြေးရေး အင်မတန်စိတ်ချရသော အိမ်ဖော်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ မဝင်းမေတွင် ၁၀တန်းတက်နေသော လူပျိုပေါက်လေးတစ်ယောက်ကိုလည်း ဒေါ်သူဇာကပင် ကျောင်းထားပေးပြီး လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ကာ သူ့တိုက်ကြီးနောက်ဘက်ရှိ အဆောင်မှာပဲ မိသားစုလို နေလာခဲ့ကြသည်။

ဒေါ်သူဇာနှင့် မဝင်းမေတို့သည် ဒေါ်သူဇာ အင်တာနက်သုံးလို့ ပျင်းလာရင် စကားစမြည် ပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။ မဝင်းမေမှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဒေါ်သူဇာ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းသော အင်းစက်ကို စိတ်ဝင်စားလာစပြုလာခဲ့သည်။ ယောကျ်ားနှင့် (၅) နှစ်ကျော် မဆက်ဆံခဲ့ရသော မုဆိုးမလေး မဝင်းမေတစ်ယောက် ဒေါ်သူဇာ ပြသော mom & son အမေနဲ့သားနဲ့လိုးသော ဇာတ်ကားများ၊ သားအမိချင်း လက်ထပ်ယူသော နိုင်ငံတကာ သတင်းများ၊ ပြည်တွင်းမှ အမေအရင်းကို မုဒိန်းကျင့်သော သတင်းများကိုကြည့်ကာ လိင်စိတ်တွေ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

“အင်း…. ကောင်းတော့ ကောင်းပါတယ် မဝင်းမေရယ်၊ မိန်းမသားဆိုတာ စိတ်ပါလို့ ယောကျ်ာတွေလို တည်းခိုးခန်းသွားလို့လည်း မဖြစ်၊ လူသိမှာ ကြောက်ရတယ်လေ၊ အခုလို သားအမိချင်း ဆက်ဆံကြတော့ ဘယ်သူမှ မသိတော့ဘူးပေါ့ မဝင်းမေရယ်”

“ဒါတော့ဒါပေါ့ မသူဇာရယ်၊ ကိုယ့်သားအရင်းကြီးကို အခုလို ပေးနေရတာတော့ တွေးကြည့်တာနဲ့ ကြက်သီးထပါတယ် မသူဇာရယ်…၊ ပြီးတော့ ဆက်ဆံပြီး ကိုယ့်သားကို ဘယ်လိုများ မျက်နှာပြကြမလဲာမသိဘူးနော်..”

မဝင်းမေသည် သားဖြစ်သူက အိပ်ပျော်နေသော အမေဖြစ်သူကို ခိုးလိုးရာမှ သိသွားသဖြင့် မထူးတော့ဘူး ခုမှတော့ဟုဆိုကာ သားဖြစ်သူ ကျေနပ်အားရအောင် ပေးလိုးနေသော သားအမိ အင်းစက်ဇာတ်ကားလေးကို မသူဇာ ပေးပြသော ဖုန်းမှကြည့်ရင်း ပြောလိုက်မိသည်။

” မဝင်းမေ သူဇာကို တစ်ခုကူညီနိုင်မလား၊ မဝင်းမေ လိုသလောက် ငွေကြေးကူညီပါ့မယ်”

” ဟင်..မသူဇာ… ဘာ.. ဘာများ ကူညီရမှာလဲဟင်..၊ မဝင်းမေ ကူညီလို့ရရင် ငွေမလိုပါဘူးရှင်၊ အခုတောင် မဝင်းမေတို့ သားအမိကို လိုလေသေးမရှိအောင် ထားပေးနေတာပဲဟာ”

“သူဇာ ပြောရမှာ အားနာတယ်။ ပြီးတော့ ပြောလည်းပြောမထွက်ဘူး၊ မဝင်းမေ သူဇာကို အထင်သေးမှာ စိတ်ဆိုးမှာလည်း စိုးတယ်လေ”

မဝင်းမေ မသူဇာပေးသော အအေးခွက်ကို သောက်လိုက်ရင်း

“ပြောပါ သူဇာရယ်၊ မဝင်းမေကို ဘာခိုင်းခိုင်း စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ အထင်လည်း မသေးပါဘူး၊ မဝင်းမေ မကူညီနိုင်မှာပဲ စိုးတာပါ။ သူဇာလည်း သိသားပဲ၊ ငွေကြေးကလွဲရင် မဝင်းမေတို့ သားအမိ အသက်ပေးကူညီပါ့မယ်၊ သူဇာ့ကျေးဇူးတွေက မဝင်းမေတို့ သားအမိ ဒီတသက် ဆပ်လို့မကုန်ပါဘူးနော်”

မဝင်းမေစ ကားကြောင့် မသူဇာ ပျော်ရွှင်သွားမိသည်။

“ပျော်လိုက်တာ မဝင်းမေရယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဇာ ဘယ်လိုပြောရမလဲမသိဘူး၊ ပြောရမှာ ကြောက်နေတယ်၊ ပြောမထွက်ပဲ ဖြစ်နေတယ် မဝင်းမေရယ်”

“ပြောပါ သူဇာရယ်၊ မဝင်းမေ ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ၊ အားနာစရာလူမှ မဟုတ်တာပဲ”

“သူဇာ ပြောကောင်းပါ့မလားလို့ စဉ်းစားနေတာပါ။ သူဇာ ပြောပြီးမှ ကိုယ်လိုချင်သလို မဖြစ်ခဲ့ရင် သူဇာ နောင်တရပြီး တနုံ့နုံ့ခံစားနေမိမှာမို့ပါရှင်”

ကျေးဇူးရှင်မသူဇာကြောင့် မဝင်းမေတို့ တသက်လုံး စိတ်ချမ်းသာနေလာခဲ့သည်။ အခုလည်း ဘာအကြောင်းဆိုတာ မသိပေမဲ့ မသူဇာရဲ့ အကူအညီကိုတော့ လုပ်ပေးချင်မိသည်။

“ကဲပါ သူဇာရယ် မဝင်းမေ စိတ်မကောင်းအောင် ပြောမနေပါနဲ့၊ ကဲ…. မဝင်းမေ ဘာကူညီရမလဲ၊ ပြော မဖြစ်ဖြစ်အောင် ကူညီမယ်”

“အဲ့ဒါဆို သူဇာမေးမယ်နော်”

“အင်းပါဆို ”

” ဟို….ဟို အင်းစက်တွေကြည့်ပြီး ဘယ်လိုနေလဲဟင်”

“စိတ်ထဲတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ သူဇာရဲ့၊ အူယားတယ် ဟို စိတ်တွေလည်းဖြစ်တယ်”

“မဝင်းမေတို့မြို့မှာ အဲ့လို သားအမိနေတာတွေ တွေ့ဖူး၊ ကြားဖူးလားဟင်”

မဝင်းမေ ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီမှ အဖေ့ရွာဘက်မှ ကိုချစ်ခိုင်တို့ သားအဖကို သတိရလိုက်သည်။

“သားအမိတော့ မဟုတ်ဘူး သူဇာရဲ့၊ အဖေအရင်းနဲ့ ဆက်ဆံလို့ ကလေးရတာ။ သမီးက ၁၆ နှစ်ရှိပြီ အဖေက ၄၀၊ အမေက ၃၅ နှစ်လေ၊ အမေက အစောကြီး ရွာစဉ်လျှောက် ဈေးရောင်းတာပေါ့၊ အိမ်မှာ သမီးနဲ့ အဖေနဲ့ ဆက်ဆံကြတာ၊ အမေကလည်း ဗိုက်နဲ့ သမီးကလည်း ဗိုက်နဲ့ ဖြစ်ရော၊ ရပ်ကွက်က မေးကြတော့ မယားပါသမီးလို့ လိမ်တာပေါ့။ နောက် အဖေအရင်းကိုလည်းသိရော ရပ်ကွက်က မထားတော့ပဲ နင်လွှတ်လိုက်ကြတာပေါ့”

“ဪ…. သူဇာက မြန်မာအင်းစက်စစ်စစ်ကို လက်တွေ့ကြည့်ချင်တာ မဝင်းမေရယ်၊ ငွေဘယ်လောက် ပေးရပေးရပေါ့။ ဘယ်လိုမှ မကြည့်ရဖြစ်နေတာလေ…၊ ဖေ့ဘွစ်က နိုင်လေးဆိုတဲ့ သားအမိဆိုတာလည်း ငွေတစ်သိန်းသာကုန်တာ သားအမိအရင်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ကြေးစားမိန်မကြီးကို ခေါ်ဆက်ဆံပြီး ရိုက်ပြတာတဲ့။ အစကတော့ ဖီးတက်မိပါတယ်၊ သူဇာ နောက်တစ်သိန်းမေးမယ်လုပ်မှ သိတာနဲ့ မပေးတော့တာ။ သူဇာ ပေးတဲ့ငွေ မနှမျောပါဘူး။ တကယ် သားအမိအရင်းနေကြတာကို စိတ်ပါတယ် ကြည့်ချင်နေတာပါ မဝင်းမေရယ်”

မဝင်းမေ မသူဇာ ဖြစ်ချင်နေတာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မိမိနှင့် သားဖြစ်သူ ဆက်ဆံနေတာကို ကြည့်ချင်တာဆိုသည့် သဘောကို သိလိုက်မိသည်။

မသူဇာ မဝင်းမေမျက်နှာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ မိမိတိုက်ထားသော အအေးခွက်ထဲက ဖီးလ်ဆေးကြောင့် မျက်နှာမှာ ရမက်အရိပ်အငွေ့များ တက်နေသည်။ လက်တဖက်ကလည်း ပေါင်အတွင်းရှိ စောက်ပက်ရှိရာကို နိုက်ချေနေသည်။

“သူဇာကို ကူညီနိုင်မလားဟင်… မဝင်းမေ”

“ပြောပါ… မဝင်းမေ ကူညီနိုင်တာမှန်သမျ ကူညီကူပါ့မယ် သူဇာရယ်”

မဝင်းမေ အရဲစွန့်လိုက်ပြီ။

“ဒီလိုလေ……….”

ဟု မသူဇာက မဝင်းမေကို မိမိစိတ်ကူးထားသည်ကို ပြောပြလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ရမလားဟင်”

“ဖြစ်ပါမလား သူဇာရယ်၊ မဝင်းမေ ကူညီတယ်ထားဦး သားကိုမပြောရဲဘူး သူဇာရယ်”

“ကျေးဇူးပါ မဝင်းမေရယ်…၊ ကျန်တဲ့အပိုင်းက သူဇာ့တာဝန်ထားပါ။ မဝင်းမေ လက်ခံကူညီမယ်ဆို သူဇာ အရမ်းကျေနပ်အားရပါပြီ၊ ဘယ်သူမှလည်း မသိစေရပါဘူးနော်”

သူဇာ အရမ်းပျော်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ဆူဖြိုးတောင့်တင်း အိစက်နေသော အသက် ၄၀ နှစ်အရွယ် မုဆိုးမ မဝင်းမေနှင့် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် သားအရင်းဖြစ်သူတို့ လိုးကြတော့မည်ကို မြင်ရတော့မည်မို့ ပျော်နေမိတော့သည်။ သားဖြစ်သူကလည်း အသက် ၁၈ သာပြောသည် လူကောင်ကြီးက ထွားကြိုင်းပြီး အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် လူပျိုဖားဖားကြီးလား ထင်မှားရလောက်သည်။

——————————-

ဒေါ်သူဇာ မဝင်းမေ၏သားဖြစ်သူ ဇော်ထက်ကို တစ်ပတ်ခန့် စည်းရုံးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သားလေးရယ်၊ အန်တီ့သူငယ်ချင်းပါ၊ သူ့မှာ ကလေးလိုချင်နေရှာတာလေ။ သူများကလေးကြတော့လည်း မလိုချင်ဘူးပေါ့။ အဲ့ဒါ အန်တီ့ကို အကူအညီတောင်းလို့ပါ သားရယ်။ အခုလို သား ကူညီတော့ အန်တီသူဇာ ဝမ်းသာလိုက်တာ သားလေးရယ်”

ဇော်ထက် ပျော်သွားသည်။ အန်တီသူဇာကိုတော့ ရှက်နေမိသည်။ အခုလို သူ့တိုက်ခန်းထဲတွင် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ကို လိုးရမည်ဆိုတော့ ရှက်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုချိန်ထိာရည်းစားပင် မထားဖူးခဲ့။ ပြီးတော့ ဒေါ်သူဇာဆိုတာကလည်း မိခင်အရင်းတစ်ယောက်လို၊ မိမိတို့ သားအမိအပေါ် လိုလေသေးမရှိ ကူညီပံ့ပိုးလာခဲ့သည်မို့ ချစ်ကြောက်ရိုသေလာခဲ့ရသည်။

“တီလေး…. သား တီလေး အကူညီတောင်းလို့ သား လိုက်လျောတာပါနော် တီလေး… ဟို.. ဟို သားကို

“တီ သဘောပေါက်ပါတယ် သားရယ်၊ တီလည်း စိတ်ချရတဲ့သူဆိုလို့ သားပဲရှိတာပါ၊ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စက ပေါက်ကြားလို့မဖြစ်ဘူးလေ”

ဒေါ်သူဇာ ဇော်ထက် လုပ်ရမည့် ပုံစံအနေအထားနှင့် စည်းကမ်းများကို ရှင်းလင်းပြလိုက်သည်။

“ဘာမှမပူပါနဲ့ သား…၊ သူ့မျက်နှာကိုလည်း တီ ပဝါစည်းထားမှာပါ၊ သားမျက်နှာလည်း ပဝါစည်းပြီး သား သူ့ကို ဆက်ဆံပေးရမယ်လေ။ ဒါဆို သားကိုလည်း သူမသိဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့ သားရယ် နော်”

“သား ဒီငွေတွေ မယူပါရစေနဲ့ တီလေးရယ်….၊ သား တီလေးကို ကျေးဇူးဆပ်တာပါနော်…. တီ”

“ဟင့်အင်း… ဟင်အင်း.. မယူလို့ မရဘူးနော် သားလေး…. တီလေးကို ကူညီတယ်ဆို ယူရမယ်၊ အခုလို ကူညီတာပဲ တီလေး သားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သားလေးရယ်”

ဇော်ထက် မငြင်းသာတော့၊ ဒေါ်သူဇာပေးသော ငွေ ၂ သိန်းကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

——————————

မဝင်းမေ မသူဇာ တိုက်သော သန္ဓေတားဆေးကို သောက်လိုက်သည်။ မိမိသားအရင်းခေါက်ခေါက်နှင့် မသူဇာ၏တိုက်ခန်းရှိ အိပ်ယာကြီးပေါ်တွင် ဝစ်လစ်စလစ် လင်မယားပုံစံ အလိုးခံပေးရမည်ကို တွေးရင်း ကြက်သည်းမွှေညှင်းများ ထလာသည်။ အခုမှပင် တကယ့်သားအမိ အင်းစက်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရတော့မည်ကို သိလိုက်ရတော့ ပြောမပြနိုင်အောင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လာတော့သည်။

ဒေါ်သူဇာ တကယ်တော့ မဝင်းမေကို တားဆေးကျွေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်၊ စိတ်ကြွဆေးများပင် ဖြစ်သည်။ အစကတော့ အခုလိုထိ မစဉ်းစားမိခဲ့၊ တွေးရင်းတွေးရင်း မဝင်းမေတို့သားအမိကို စည်းရုံးမှု အဆင်ပြေလာသည်မို့ သားအရင်းနှင့်လိုးပြီး ဗိုက်ကြီးကလေးရသည့် အရသာပါ ခံစားချင်လာသည်မို့ တားဆေး မကျွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါ်သူဇာ cctv ကင်မရာများကို စိတ်တိုင်းကျ နေရာအနှံ့ တပ်ဆင်ထားသည်။ ခြေရင်း၊ ခေါင်းရင်း၊ အထက်အောက်၊ ဘေးပတ်ပတ်လည် အစုံတပ်ဆင်ထားသည်။ မည်သူ့ကိုမှ ပေးမအိပ်ခဲ့သော မိမိအိပ်ယာဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် မဝင်းမေအား သားအရင်းနှင့် ပေးလိုးစေခဲ့တော့မည်။

“သား….. တစ်ချီထဲနဲ့တော့ သန္ဓေသားက စိတ်ချရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သားလေး နှစ်ချီ သုံးချီတော့ ကြိုးစားပြီး ဆက်ဆံမှရမယ်ထင်တယ်။ တီလေးကို ရှက်မနေနဲ့ သား…..၊ အခန်းတံခါး သေချာပိတ်ထားတာ…..၊ သူ စိတ်ပါလာအောင် သား နူးနပ်ကိုင်တွယ်ပြီး ဆက်ဆံမှ မိန်းမသားတွေ သုတ်ပိုးက ထွက်လာမှာ သားလေး..၊ အဲ့ဒါမှ သူ ကိုယ်ဝန်ရနိုင်မှာလေ….၊ သားလေး တီတီပြောတာ နားလည်သဘောပေါက်ရဲ့လား…. သားလေး”

“ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါ…တီလေး”

တစ်ပတ်အတွင်းတွင် ဇော်ထက်၏ လိင်တန်ကြီးသည် ဒေါ်သူဇာတိုက်သော ဆေးများကြောင့် ဘီယာဘူးခွံနီးပါး ထွားကြိုင်းလာပြီး တစ်ထွာကျော်ကျော် ရှည်ထွက်လာသည်။ ဒစ်ဖူးကြီးမှာ စိတ်ထသည်နှင့် အရည်ပြားများ လန်တက်ကာ ကျီးအာသီးကြီးပမာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဝင်းမေ ဘာမှမစိုးရိမ်နဲ့နော်၊ ဘယ်သူမှသိတာမဟုတ်ပါဘူး။ သားလေးလည်း အဆင့်သင့်ဖြစ်နေပြီ၊ သူဇာ ပဝါစည်းလိုက်မယ်နော်။ သားကိုလည်း သူဇာ ပဝါစည်းထားတာပါ။ သူဇာတို့ကြည့်ကြတဲ့ နိုင်ငံတကာသားအမိ လိုးကြသလို စိတ်တိုင်းကြ ခံပေးပါနော်။ သူဇာ အခန်းကနေ ကြည့်ချင်လို့ပါနော်”

မဝင်းမေမှာ မသူဇာတိုက်ထားသော စိတ်ကြွဆေးများကြောင့် ကာမစိတ်များ ပြင်းထန်ပြီး အသားကုန် အလိုးခံချင်လာသည်။ သူဇာပြောသလို အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်လိုက်သည်။ မသူဇာ ဖြူဖွေးဝင်းအိနေသော မဝင်းမေကိုယ်လုံးတီးကိုကြည့်ပြီး အားကျမိလိုက်သည်။ မိမိပင် သူနှင့်လိုးရမည့် သူ့သားဇော်ထက် ဖြစ်ချင်လာမိတော့သည်။

“ကဲ… သား သူအရမ်းစိတ်တွေထန်နေပြီ…. ကလေးလိုချင်တာရော…. ခံချင်နေတာရောဆိုတော့ သား အရမ်းလုပ်ကောင်းမှာပါ။ သူ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ ရှယ်ပဲ သား….၊ သားမျက်စိထဲမှာ မင်းသမီး စိုးမြတ်သူဇာပုံကိုသာ မှန်းကြည့်တော့သား”

ဇော်ထက် မိခင်ဖြစ်သူ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ပြေးမြင်မိလိုက်သည်။ အခုတစ်ပတ်အတွင်းမှာ မေမေ၏ အနေအထိုင်၊ ရေချိုးအဝတ်လဲတာကအစ ကြည့်မိတော့ မသူဇာပြောသလို မေမေခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း စိုးမြတ်သူဇာလို ဆူဖြိုးတောင့်တင်းပြီး လုံးကြီးပေါက်လှဆိုတာ သတိရလိုက်သည်မို့ တစ်ခါမှ မပြစ်မှားဖူးသော မိခင်ကိုပင် ဒေါ်သူဇာတိုက်သော ဆေးများစားပြီး တစ်ခါမှန်းပြီး ဂွင်းထုမိခဲ့သေးသည်။

“သား… အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်…. ဝေဝေ.. သားပါလာပြီ… သူ့လည်း ပဝါစည်းထားတာပါ … ဘယ်သူဆိုတာ မသိရပါဘူး စိတ်ချပါ”

ဒေါ်သူဇာ ဝစ်လစ်စလစ်ဖြစ်သွားသော ဇော်ထက်လိင်တန်ကြီးကို ကြည့်မိသည်။ နည်းတဲ့လီးကြီးမဟုတ်။ လူနှင့်မလိုက်အောင် ထွားကြိုင်းသည်။ ဒီလီးကြီးနှင့် သူ့ကိုမွေးထုတ်လာသော သူ့အမေအရင်း စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပြန်လိုးတော့မှာဆိုတော့ သူမ စောက်ပက်ကြားမှ စောက်ရည်များပင် စိမ့်ထွက်ကျလာသည်။

မသူဇာ ဇော်ထက်လက်ကို ဆွဲယူကာ သူအမေရှိရာ မိမိအိပ်ယာကုတင်ကြီးဆီ ခေါ်လာခဲ့သည်။

မဝင်းမေမှာ ဆိုဖာ အိကနဲ ဖြစ်သွားသည်မို့ မိမိဘေးတွင် သားဖြစ်သူ ဇော်ထက် ရောက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

“သူဇာ အပြင်ကနေ စောင့်နေပါ့မယ်… ဝေဝေ….. အောင်မြင်ပါစေနော်”

ဟုပြောပြီး အခန်းတံခါးကို ဆွဲပိတ်ဟန်ပြုလိုက်တော့သည်။ မသူဇာ အပြင်ထွက်သွားဟန်နှင့် တံခါးကိုဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ယာဘေးရှိ ဆိုဖာထိုင်ခုံပေါ်တွင် အသံမပေးပဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ cctv မှ မကြည့်ချင်၊ သားအမိအရင်းလိုးတာကို မိမိရှေ့မှာပင် ကြည့်ပြီး ခံစားချင်လာ သည်။ မဝင်းမေ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောင်ပြီး ကားပေးလိုက်သည်။ စောက်ပက်ကြား စောက်စိအောက် စောက်ခေါင်းထဲမှ စောက်ရည်များ စီးကျနေတာကို သူဇာ မြင်နေရသည်။

ဇော်ထက် သူ့အမေပေါင်ကြား ခေါင်းလျှိုပြီး သူ့အမေစောက်ဖုတ်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြဲကာ သူ၏ပါးစပ်ဖြင့် ကုန်းစုပ်နေတာကို မသူဇာကြည့်ရင်း သူမ၏နို့သီးခေါင်းလေးကို ဆွဲချေလိုက်သည်။

“အဟင့်..အင်.. ..အား..အဟင့်.

“ပလွတ်….ပြွတ်….ပြွတ်…ပလွတ်

မသူဇာမှာ သားဖြစ်သူ အရင်းခေါက်ခေါက်က အမေအရင်းခေါက်ခေါက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးကို အားရပါရ ကုန်းလျက်နေသော မြင်ကွင်းကို အနီးကပ် မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

“အဟင့်..အား..အား..အမေ့..အို…ဟာ..ဟား..ဟင်း..အင့်..အင့်..အားးး”

မဝင်းမေ တအားအရသာရှိနေပြီ။ မိမိစောက်ဖုတ်ထဲက မွေးထုတ်ထားသော သားအရင်းဆိုတာ သိနေရသည်မို့ အူများ အလိပ်လိုက်တက်လာအောင် ခံစားနေရသည်။ သားဆိုတဲ့ အသံမထွက်အောင်လည်း သတိထားနေရသည်။

ဇော်ထက် ဒေါ်ဝင်းဝင်းဆိုသော မသူဇာခေါ်ခဲ့သည့် အန်တီကြီးစောက်ဖုတ်ကို ရှယ်လျက်ပေးလိုက်ပြီး သူမပါးစပ်ရှိရာသို့ သူ့လီးကြီးနှင့် မျက်နှာကားယားခွပြီး စုပ်ခိုင်းစေလိုက်သည်။

“ပလွတ်….ပြွစ်…ဘူး… အူးးး”

မဝင်းမေ မယုံနိုင်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆမတန် ကြီးမားတောင့်တင်းထွားကြိုင်းပြီး မိမိပါးစပ်အပြည့် ထိုးသွင်းနေသော လီးကြီးမှာ သားဖြစ်သူလီးကြီးတောင် ဟုတ်ပါ့မလားဟုပင် သံသယဝင်မိလိုက်သည်။

“အန်တီ….သား အန်တီစောက်ဖုတ်ကြီးကို လိုးပေးတော့မယ်နော်၊ အန်တီလိုချင်တဲ့ ကလေးရအောင်…၊ သားလီးရည်တွေ အန်တီ့စောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်ပေးမယ်နော်.. အန်တီ”

“အင်း..အင်း..လိုး..လိုးတော့”

အသံကြားမှ မဝင်းမေ သားဖြစ်သူဆိုတာ သံသယပျောက်သွားသည်။ ဪ….. သားလေး လီးကြီးကလည်း ထွားလိုက်တာ၊ ငါ့စောက်ဖုတ်နဲ့တောင် ဆံ့ပါမလားမသိဘူးဟု မဝင်းမေ တွေးလိုက်မိတော့သည်။

“ဒစ်….ဒစ်….ဒုတ်….ဗြစ်…ဗြစ်”

“အမေ….အ..အမလေး….လေး….ဟာ….အ…အ.. ..အား……”

ဇော်ထက် သူ့အမေခြေနှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သူ၏ဒစ်ဖူးကြီးကို သူ့အမေစောက်စိအောက်ရှိ စောက်ခေါင်းဝကိုတေ့ကာ တင်းကားနေသော နို့နှစ်လုံးအစုံကိုဆွဲ၍ ဖိလိုးဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။

အမေဖြစ်သူ စောက်ဖုတ်ကြီးအား သားဖြစ်သူလီးကြီးနှင့် အသားကုန် ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေတာကြည့်ပြီး မသူဇာ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်ကာ တစ်ချီပြီးသွားပြန်သည်။ ထို့နောက် ခြေရင်းသို့ အသာသွားကာ အမေစောက်ဖုတ်ထဲ လိုးနေသော သားဖြစ်သူ၏လီးနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ စောက်ဖုတ်ကို ကုန်းကြည့်မိတော့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ သုတ်ရည်များက မိမိအိပ်ယာပေါ် ဗွက်ကြမ်းထွက်ကျနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျေနပ်မိလိုက်သည်။

———————————–

ဒေါ်သူဇာ လျို့ဝှက်ကင်မရာမှ ဒေါ်ဝင်းမေ သားဖြစ်သူနှင့် မိမိအိပ်ယာကြီးပေါ် လိုးကြသော သားအမိ အင်းစက် အရသာကို ပြန်ကြည့်ရင်း လီးတုကြီးဖြင့် ခံစားနေမိသည်။ သားဖြစ်သူ သူ့အမေ ဒေါ်ဝင်းမေ စောက်ဖုတ်ကြီးကို အမေဆိုတာ မသိရှာပဲ အားရပါးရ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေတာ ကြက်သီးမွှေးညင်းပင် ထလာမိသည်။ မိမိ မှားများသွားပြီလား။

ဒေါ်ဝင်းမေ ဒီတစ်ကြိမ်နှင့်ပင် သူ့သားလိုးတဲ့ လီးရည်များနှင့် ဗိုက်ကြီးမှာ သေချာနေသည်။ သူမစောက်ဖုတ်ထဲမှ သားဖြစ်သူ သုတ်ရည်များနှင့် သွေးစများလည်း စိုရွဲအောင် ထွက်ကျနေတာ တွေ့နေရသည်။

“သူဇာ… မဝင်းမေ ထမင်းဝိုင်းပြင်ပြီးပါပြီ”

အပြင်မှ ဒေါ်ဝင်းမေခေါ်သံကြောင့် ကြည့်နေသော TV ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ဒေါ်ဝင်းမေ…..တခါတည်းစားပါလား”

“မစားတော့ပါဘူး..မသူဇာရယ်”

“သူဇာတို့ စကားပြောရင်း အတူတူစားကြမယ်လေ”

မသူဇာ အတင်းထည့်ပေးတာမို့ မဝင်းမေ မငြင်းသာပဲ စားလိုက်ရသည်။ သားဖြစ်သူ ဇော်ထက်ကတော့ ကွန်ပျူတာသင်တန်း တက်နေသည်မို့ လွတ်လပ်စွာ စားသောက်ပြီး စကားပြောရန် ဧည့်ခန်းဆီ လျှောက်လာကြသည်။

“မသူဇာ…. သားလေး အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

“ဟုတ်ကဲ့..မသူဇာ…. သူ မသိရှာဘူးထင်တယ်….၊ အဝင်းလည်း သားသိမှာ စိတ်ပူနေမိတယ် သူဇာ”

“မသိပါဘူး မဝင်းမေရယ်….၊ ဒါနဲ့ သားနဲ့ဆက်ဆံရတဲ့ ခံစားမှုကို သူဇာ့ကို ပြောပြပါလားဟင်..၊ မဝင်းမေစိတ်ထဲ ဘယ်လိုထူးခြားလဲလို့”

“တစ်မျိုးကြီးပေါ့ သူဇာရယ်….၊ ကိုယ့်သားအရင်းကြီးက ကိုယ့်ကိုပြန်လုပ်တာ သိနေရတော့ ကြက်သီးတွေတအားထတယ်….၊ အသားတွေကို တုန်လာတာ ၊အူတွေဆို အလိပ်လိုက်တက်လာတာပဲ”

“သားအဖေနဲ့လုပ်သလို ဘယ်သူက ပိုကောင်းလဲဟင်…၊ သူဇာ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါလားဟင်”

“အဝင်း အခုမှတော့ မရှက်တော့ပါဘူး သူဇာရယ်၊ သားဟာကြီး အထဲရောက်တော့ ဘယ်အရသာနဲ့မှ မတူအောင် ကောင်းနေသလိုပဲ၊ ခဏခဏနဲ့ အဝင်းလည်း ပြီနေတာ၊ ဘာဖြစ်မှန်းလည်း မသိပါဘူး။ ဒီထဲကထွက်ပြီး ဒီထဲပြန်အလုပ်ခံရတာ တွေးမိလိုက်ရင် ပိုဆိုးတယ်သိလား။ ကြက်သီးပိုထတယ်၊ အမျိုးသားနဲ့နေတာနဲ့ ဘယ်လိုမှမတူအောင် အရသာရှိနေသလိုပဲ သူဇာရယ်”

“ဟုတ်မှာပါ၊ ဒါကြောင့်လည်း နိုင်ငံတကာမှာ လူမသိအောင် သားနဲ့နေကြတာတွေ တင်ကြတာပေါ့။ ဟိုတလောကဆို အမေရိကမှာ သားနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင် သမ္မတထံ တောင်းဆိုနေတာပေါ့။ သူဇာတို့နိုင်ငံမှာလည်း လိုင်းပေါ်မှာ လူအသိမခံတာတွေ အများကြီးပါ… မဝင်းမေရယ်”

” အင်းပါ…. အဝင်းက သားလေးသိမှာပဲ ကြောက်နေမိတာပါ သူဇာရယ်”

“စိတ်ချပါ.. မဝင်းမေ၊ ဒါတော့ ပူမနေနဲ့၊ သူဇာနဲ့ မဝင်းမေပဲသိတာ…၊ သူဇာ ဒရိုင်ဘာတောင် မငှား ဘူး၊ နို့မို့ဆို အပြင်လူသိမှာစိုးလို့ပေါ့”

“အင်းပါ သူဇာရယ်၊ လူသိမှာရော စိုးရိမ်နေမိတာပါ”

“သားကိုတောင် ပြောထားသေးတယ်…၊ ညဖက်မှာ လုပ်ပေးဖို့ပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲဟင်…. မဝင်းမေ”

“သားက ဘာပြောလဲဟင်…. မသူဇာ”

မသူဇာ ဇော်ထက်နှင့်ပြောသည်ကို ဖမ်းယူထားသော ဖုန်းကို နားကြပ်တပ်ပြီး မဝင်းမေကို ပေးနားထောင်လိုက်သည်။ သားဖြစ်သူက မိမိစောက်ဖုတ်ကို လိုးရသည်မှာ တအားအရသာရှိကြောင်း၊ ဗိုက်ကြီးအောင်အထိ ကူညီလိုးပေးပါမည့်အကြောင်း ကြားနေရသည်။ မိမိစိတ်ထဲတွင်လည်း သားက ဒါသူ့အမေစောက်ဖုတ်ဆိုတာသိရင် လိုးပါဦးမည်လား တွေးမိလိုက်သည်။

“အင်းပါ သူဇာရယ်… အဝင်း ဗိုက်ကြီးမှာတော့ ကြောက်တယ်နော်”

“မကြီးပါဘူး..မဝင်းမေရယ်… တားဆေးသုံးထားတာပဲ၊ စိတ်ပူနေရင်လည်း သားကို ကွန်ဒုံးပါ တပ်ပေးလိုက်မယ်လေ”

“ဟင်… အဲ့ဒါဆို သူဇာ့သူငယ်ချင်း ကလေးလိုချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောထားတာ အလိမ်ပေါ်သွားပြီး သားသိသွားမှာပေါ့ ”

“ဟာ….ဟုတ်သားပဲ… မဝင်းမေပြောမှ၊ သူဇာလည်း မေ့သွားတာ”

မဝင်းမေ ဒီလိုနှင့် သားအရင်းအလိုးကို မသူဇာ အိပ်ခန်းတွင် မျက်နှာပုဝါစည်းပြီး တပတ်တစ်ခါ အလိုးခံနေရတာကို ကျေနပ်အားရ အရသာရှိလာခဲ့သည်။ ဇော်ထက် အခုမှပဲ စောက်ဖုတ်လိုးရတဲ့ အရသာကို ကောင်းကောင်းခံစားလာရသည်။ ကောင်းကောင်းလည်း သုံးရ၊ ကောင်းကောင်းလည်း လိုးနေရနေသည့် ဒေါ်ဝင်းဝင်းဆိုသော သူဌေးမကြီးကို လိုးနေရသည်။ မသူဇာပြောထားသည်မို့ မျက်နှာက ပုဝါကို ဖွင့်မကြည့်ရဲခဲ့၊ ဒီတစ်ခါလိုးရင်တော့ ဖွင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

မဝင်းမေ စိတ်တွေပူလာသည်။ အစာမစားချင် ရင်ပြည့်လာပြီး ရင်သားတွေလည်း စူဖြိုးလာသည်။ အချဉ်စားချင်စိတ်ပဲ ဖြစ်လာသည်။ သားနှင့်လိုးရသော အရသာကိုသာ အာသီသဖြစ်ပြီး တအားအလိုးခံချင်နေမိသည်။ ဒေါ်ဝင်းမေ သိလိုက်ပါပြီ။ ပထမ သားလေးကိုယ်ဝန်ရတုန်းကလည်း အခုလို ဖြစ်ခဲ့မိသည်။ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်နှင့် ယောက်ျားအလိုး ခံချင်ခဲ့မိသည်။ အခုလည်း သားလီးအရသာကိုသာ ခံစားနေချင်မိသည်။

“သူဇာ.. အဝင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်”

“မပူပါနဲ့ အဝင်းရယ်၊ သူဇာ့ အပြစ်ပါ၊ ဒီဆေးတွေယုံမိလို့၊ မပူနဲ့ သူဇာ စီစဉ်ပေးပါမယ်။ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး။ သားလေးလည်း မသိစေရဘူး၊ အခုဆို သားလည်း ဒေါ်ဝင်းမေဆိုတာ မသိပေမဲ့ သူလုပ်နေတဲ့သူကို သံယောဇဉ်ဖြစ်နေမိတာပါ”

“မရှက်ပဲပြောရရင် အဝင်း သားနဲ့ဆက်ဆံရတာ အရမ်းကျေနပ်နေမိတယ် သူဇာရယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင် ”

“သူဇာ ကြည့်ဖန်တီးပါ့မယ် ဒေါ်ဝင်းမေရယ်..၊ ဘာမှပူမနေနဲ့နော်၊ စိတ်အေးအေးထားနော်၊ သူဇာနဲ့က မိသားစုတွေပါပဲနော်”

ဇော်ထက် အိပ်ပျော်နေသော အမေဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ မေမေ့ဘော်လီ ခြေရင်းတွင် ချွတ်ထားသည်။ စီဝိုင်စီလက်ပြတ်ဝတ်ထားသော မေမေရင်သားအုံကြီးက ထွားကြိုင်းမို့မောက်နေသည်။ ဒူးတဖက်ကို ထောင်အိပ်နေသည်မို့ အောက်က မေမေစောက်ဖုတ်ကို ဇော်ထက် အတိုင်းသာ မြင်နေရသည်။ စောစောကမှ မသူဇာ အခန်းတွင် လိုးခဲ့သော သူဌေးမ ဒေါ်ဝင်းဝင်းစောက်ဖုတ်ကို မှန်းကြည့်မိလိုက်သည်။ ပုဝါဖွင့်ကြည့်ချင်သော်လည်း မသူဇာကို ကြောက်သည်မို့ မကြည့်ဖြစ်ပဲ စိတ်ရှိလက်ရှိသာ လိုးပစ်ခဲ့မိသည်။

ဇော်ထက် အိပ်မောကျနေသော မေမေ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဖုန်းမီးဖြင့် အရဲစွန့်ကြည့်လိုက်တော့ မေမေစောက်မွေးများက စိုရွဲလိပ်တက်ပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ဖြူဖြူပျစ်ပျစ်အရည်များ စီးကျနေတာ တွေ့ရသည်။ ဒီခြံကြီးမှာ မသူဇာရယ် မေမေရယ် သူရယ်ပဲရှိသည်။ အခြား မည်သူမှမရှိ။

မေမေကို ဘယ်သူမှ လိုးထားတာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ မေမေ သူဘာသာ စိတ်ဖြေရင်း အိပ်ပျော်တာပဲ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။ ဇော်ထက် မေမေစောက်ဖုတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ လိုးထားသော လီးကြီးပင် ထောင်မတ်လာပြီး သူအမေစောက်ဖုတ်ကိုကြည့်ကာ ထပ်မံဂွင်းထုလိုက်မိတော့သည်။

——————————

ဇော်ထက် ပထမတစ်ချီ လိုးပြီးသွားပြီးကတည်းက လီးကြီးက မာန်ဖီနေဆဲ၊ အောက်ကကုန်း အ လိုးခံနေသော မိခင်ဖြစ်သူ မဝင်းမေ အားမရနိုင်ဖြစ်ကာ ခြေနှစ်ဖက်ကို သားဖြစ်သူပုခုံးပေါ် တစ်ဖက်တစ်ချက် တင်လိုက်ပြီး ဖင်တုန်ကြီးကို မွေ့ယာနှင့်လွတ်အောင် ကော့ပေးလိုက်သည်။

“ဗြစ်..ဘွတ်….ဘွတ်….ဗြစ်….ဗြစ်….အ….အင့်..အွန်း..ဆောင့်….နာနာဆောင့်”

ဇော်ထက် မိခင်ဖြစ်သူနို့အုံကြီးကို စုံကိုင်ရင်း တင်သားစိုင်ကြီးပေါ်ကနေ သူလီးကြီးအဆုံးထိ ဖိဖိလိုးချလိုက်သည်။ မဝင်းမေစောက်ဖုတ်ထဲမှ သုတ်ရည်များ တဗွီး‌ဗွီးအသံနှင့်အတူ စအိုမှတဆင့် ဖင်ကြားအတိုင်း စီးကျလာသည်။ ဇော်ထက်ဂွေးဥလည်း သုတ်ရည်များစိုရွှဲနေပြီး မိခင်ဖြစ်သူစအိုနှင့် သူ၏ဂွေးဥရိုက်ထိမှုကလည်း မဝင်းမေအတွက် ပိုပြီးအရသာရှိနေသည်။

ဇော်ထက် ပြေလျော့နေသော ပုဝါကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အသာမတင်လိုက်မိသည်။

” ဟားး… ဟင်းးး…”

အောက်က ပက်လက်လှန်ပြီး အားရပါးရ အလိုးခံနေသူမှာ သူကြားဖူးနေသော သူဌေးမ မဟုတ်ဘဲ သူ၏အမေအရင်းဖြစ်သူ မုဆိုးမလေး မဝင်းမေဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ အမေဖြစ်သူကတော့ သူလိုးနေသူမှာ သားဖြစ်သူဆိုတာ သိဟန်မတူပဲ အောက်ကနေ ကော့ကော့ပြီး သူစောက်ဖုတ်အား သားအိမ်ထိအောင် မြောက်ခံပေးနေသည်ဟု သူ ထင်မိနေသည်။ မေမေမျက်နှာတွင် ပုဝါစည်းထားခံနေရသည်။ မသူဇာ ဘာကြောင့် အခုလို အမေနဲ့သား လိုးဖြစ်အောင် ဖန်တီးနေသည်ကို တွေးမရနိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

“အင့်….အ….ဆောင့်လေ နာနာလေး ဆောင့်ပေး… အ… တအားအရသာရှိနေပြီ”

ဇော်ထက် မိခင်ဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်နေချိန်တွင် အမေ၏ လိုလားတောင့်တသံကြောင့် မိခင်စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်နေသော သူ့လီးကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ဟာ ငါ့ကိုမွေးထုတ်ထားတဲ့ မေမေ့စောက်ဖုတ်ကြီးထဲ ငါ့လီးကြီးနဲ့ လိုးနေပါပေါ့လား၊ ငါ့လီးရည်တွေလည်း မေမေ့သားအိမ်ထဲ ခဏခဏရောက်နေပြီ၊ မသူဇာ ခိုင်းသလို မေမေများ ငါလိုးလို့ ဗိုက်များကြီးနေမလား.. ဘုရား .. ဘုရား ”

ဇော်ထက် တွေးရင်း ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထမိသည်။ သူ့အမေစောက်ဖုတ်ထဲ လိုးနေသော ဒစ်ဖူးကြီးက ပို၍ပင် ထွားလာသည် ထင်မိသည်။ မထူးတော့ပြီမို့ ဇော်ထက် သူ့အမေစောက်ဖုတ်ကြီးကို နို့နှစ်လုံးစုံကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဆွဲစုပ်လိုးပစ်လိုက်သည်။ နာရီဝက်နီးပါး သူ့အမေကို စိတ်ကြိုက်လိုးပစ်ပြီးမှ

“အင်း.. အ….အင်း.. ထုတ်… ထုတ်တော့ ကောင်လေး… မမ ပြီးချင်နေပြီ… အးး အဟင့်… အွန့်”

ဇော်ထက် သူ့အမေ ပြီးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်မို့ သူ၏လီးရည်များကို သူ့အမေသားအိမ် ထဲ တဗျင်းဗျင်း ပန်းထည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်သူဇာကျွေးသော အစာအဟာရနှင့် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူပျိုရိုင်းမို့ မဝင်းမေ မိမိစောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်သွားသော သုတ်ရည်ပူနွေးနွေး အရသာများက ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်အောင် ခံစားကောင်းလွန်းနေသည်။ မိမိသွေးသားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သားသုတ်သွေးများက မိမိဗိုက်ထဲက သန္ဓေသားကို ကြီးထွားလာစေတော့သလို ကာမအရသာ တမ်းတမက်မောနေသော မိမိကိုလည်း ကျေနပ်အားရလာခဲ့ပါတော့သည်။

ဒေါ်သူဇာ ကျေနပ်အားရသွားသည်။ သားဖြစ်သူက အမေမှန်း သိသွားတာပင်တောင်မှ မိခင်ဖြစ်သူကို ပိုပြီး အားတက်သရော လိုးလိုက်တာကို cctv က မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ထုံးစံအတိုင်း ဇော်ထက် လိုးပြီးသည်နှင့် မသူဇာ လာခေါ် ပြီး အခန်းတစ်ခုမှာ အဝတ်လဲနားရသည်။

“မဝင်းမေ ခံလို့ကောင်းလားဟင်၊ သူဇာတော့ ကြည့်ရတာနဲ့တင်ကို ခဏခဏပြီးတယ် သိလား”

“ကောင်းပါတယ် သူဇာရယ်၊ ဒါပေမယ့် ဗိုက်က ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်မသိဘူး”

“မပူပါနဲ့ အစ်မရယ်၊ ဒီနေ့ သားလေး မဝင်းမေကိုလိုးရင်း ပုဝါဖြေကြည့်တယ်”

“ဟင်…”

“ဟုတ်တယ် မဝင်းမေ၊ ဒါတောင် သားက မဝင်းမေကို သူဆက်လိုးနေတာ ပိုတောင် စိတ်ထန်လာပုံရတယ်လေ”

မဝင်းမေ သူဇာပြောမှ ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ ဟုတ်သည် နောက်ပိုင်း မိမိစောက်ဖုတ်ကြီး ကွဲထွက်မတတ် သားဖြစ်သူလီးကြီး မိမိစောက်ပက်ထဲ ပြည့်ကြပ်လာတာကို သတိရလိုက်သည်။ ဆောင့်လိုးသော လီးကလည်း အားပါနေတာကို ပိုသိလိုက်ရသည်။

“ဒါ ဒါဆို အဝင်း သားကို ဘယ်လိုလုပ် မျက်နှာပြရမလဲ သူဇာရယ်…၊ သားနဲ့ ရင်မဆိုင်ရဲဘူး၊ ပြီးတော့ ဗိုက်ကလည်း ၃ လဆိုတော့ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီနော် ညီမ”

ဟုတ်သည် မဝင်းမေးကို သူ့သားလိုးထားသော ကိုယ်ဝန်က သုံးလရှိနေပြီမို့ ဗိုက်ကလေးက ပေါ်နေပြီ။ အင်္ကျီအပွကြီးကို ဝတ်ထားသည်မို့သာ မသိသာ ဖြစ်နေသည်။

“သူဇာ သားနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပါ့မယ်၊ ဘေးလူတော့ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး။ အိမ်မှာလည်း သူစိမ်းအဝင်အထွက်မှ မရှိတာပဲ၊ ဘာမှမပူပါနဲ့နော်”

ဇော်ထက် မသူဇာလာခေါ်တော့ မေမေ မရှိတော့။ မိမိကို ရေချိုးအဝတ်အစားလဲခိုင်းသည်။ ပြီးမှ ဧည့်ခန်းထဲစောင့်နေသော မသူဇာရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့တော့သည်။

“သား မင်း မမကို စိတ်ဆိုးဒေါသ ဖြစ်နေမှာပေါ့နော်၊ သား မမကို ကြိုက်သလို လုပ်ပါသား..၊ သား သတ်ချင်လို့ သေစေချင်လည်း မမဘာသာ သားတို့အပြစ်လွတ်အောင်လို့ မမသေပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ သားရယ် ”

ဇော်ထက် မသူဇာကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်မိသည်။ ဘာကြောင့် အမေနဲ့ မိမိနဲ့လိုးပြီး ကလေးရအောင် ဖန်တီးတာလဲဆိုတာကို သိချင်မိသည်။ မေမေကလည်း ဘာဖြစ်လို့ အခုလို မသူဇာစီစဉ်တာ လက်ခံပြီး အလိုးခံတာလဲ၊ သားအရင်းလိုးနေတာရော မေမေက မသိလေရှာရော့သလား၊ ဇော်ထက် တွေးရင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေမိသည်။

အသက်မက ကျေးဇူးကြီးမားသော မသူဇာမျက်ရည်များကြောင့် ဇော်ထက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ အကြောင်းစုံလည်း ပြောပြသည်မို့ ဇော်ထက် မသူဇာကို အပြစ်မတင်လိုတော့ပါ။ မေမေကလည်း သားမှန်းသိရက်နဲ့ အစကတည်းက ပေးလိုးခံသည်မို့လည်း ဇော်ထက် ကျေနပ်မိလိုက်သည်။ နို့မို့ဆို မေမေကို သူများလိုးလိမ့်မည်။ အခုတော့ မေမေနှင့် မိမိလိုးတာ ဘယ်သူမှလည်း မသိနိုင်တော့ပါ။

“အေ့…အော့…အေ့…ဝေါ့…”

ဇော်ထက် သူ့အမေ ပလုပ်ကျင်းရန် ရေခပ်လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ နောက်ကျောလေးကို နှိပ်ပေးလို့နေမိသည်။ မိမိသိသလောက်ဆို မေမေ ငါနဲ့လိုးပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့များလား။ ဇော်ထက် တွေးရင်း ပုဝါစည်းပြီး အောက်ကနေ ကော့ကော့ အလိုးခံနေသော သူ့အမေကို ပြန်မြင်‌ယောင်ရင်း လီးကြီး မာတောင်လာသည်။

“မေမေ နေမကောင်းဘူးလားဟင်…. သား မမသူဇာကို သွားပြောပြီး ဆရာဝန်ခေါ်ခိုင်းရမလားဟင်”

“မေမေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သားရယ်… ရတယ် အစာမကြေလို့ပါ”

ဇော်ထက် မိခင်ဖြစ်သူ အန်နေသောဒဏ်ကြောင့် စိုရွဲနေသော အဝတ်များလဲရန် ယူလာသည်။

“မေမေ အဝတ်တွေ လဲလိုက်ဦးနော်၊ ချွေးတွေနဲ့ အအေးပတ်နေလိမ့်မယ်”

ဇော်ထက် ပြောပြောဆိုဆို မိခင်ဖြစ်သူ အဝတ်လှဲရန် အင်္ကျီကူချွတ်ပေးလိုက်သည်။ အပေါ်ပိုင်းအဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်မှ မေမေနို့တွေ စူဖြိုးတင်းကားနေတာ သိလိုက်ရသည်။ ဝမ်းဗိုက်ကလည်း တစ်ထွာကျော်ကျော် စူထွက်လာနေသည်။ စောစောကတော့ အင်္ကျီဖားယားကြီးမို့ မသိသာပါ။

“မေမေ ဟို… မေမေ့မှာ ကိုယ်… ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား ဟင်”

ဒေါ်ဝင်းမေ ဖုန်းကွယ်မနေချင်တော့၊ သားလည်း သိနေပြီပဲ။

“ဟုတ်တယ် သား… မေမေတို့သားအမိ မှားခဲ့ကြပြီ.. ဒါ မေမေ့အပြစ်တွေပါ သားလေးရယ်”

” ဟာ မေမေ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး မေမေရယ်၊ မမသူဇာကို ကျေးဇူးဆပ်ပေးလိုက်တာပဲမို့လား၊ မမသူဇာလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရှာတာပါ မေမေရယ်”

ဒေါ်ဝင်းမေ အတွင်းခံဘော်လီ မဝတ်တော့ပဲ အပေါ်အင်္ကျီပင် ဝတ်လိုက်သည်။

“သား မေမေ့ကို အထင်သေးသွားပြီလားဟင် သားလေး”

“ဟာ မေမေကလည်း သားက ဘာလို့အထင်သေးရမှာလဲ၊ ဒီလိုပဲ လူအသိမခံပဲ သားအမိ လိုးကြတာတွေ အများကြီးပါ မေမေရယ်”

“ဟင် သားက ဒါတွေကြည့်ဖူးနေတာပေါ့လေ”

“ဟုတ်ပါတယ် မေမေရယ်၊ ဒါပေမယ့် သား မေမေ့ကို အခုလိုထိ လိုးရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး မေမေရယ်”

“ဒါဆို သား မေမေနဲ့လုပ်ရတာ သား ကျေနပ်လား၊ မေမေ့ကို အမှန်တိုင်းပြောပြနော်”

“ဟုတ်ကဲ့ သား ကျေနပ်မိပါတယ် မေမေ…၊ မသူဇာကိုလည်း သား ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်၊ အခုလို မေမေနဲ့လုပ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးတာကို၊ ဒါ.. ဒါဆို အခု မေမေဗိုက်ထဲက ကိုယ်ဝန်က သားလိုးလို့ရတဲ့ ကလေးပေါ့နော် မေမေ”

ဇော်ထက် မိခင်ဖြစ်သူကို စကားကြမ်းကြမ်း ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်ဝင်းမေ မျက်နှာတပြင်လုံး နီးမြန်းပြီး ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။

“သား ဘယ်သူမှ မသိမှဖြစ်မှာနော် သားလေး၊ အခုလို ကိုယ်ဝန်ရတဲ့အထိတော့ မေမေတို့ သားအမိ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ၊ ဒါပေမယ့် သူဇာ့ကိုလည်း မေမေ အပြစ်မပြောရက်ပါဘူး”

“ထားပါတော့ မေမေရယ်၊ အခုမှတော့ မမသူဇာ ပြောသလိုပဲ မေမေ ခြံအပြင်မထွက်ပဲ မေမေ မွေးခါနီးမှ ပြင်ဦးလွင် သွားမွေးကြတာပေါ့ မေမေရယ်”

မဝင်းမေတို့သားအမိ နားလည်မှု ယူလိုက်ကြသည်။ မိမိသားအရင်းလိုးထားသော ကိုယ်ဝန်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ရင့်လာသည်။ သားဖြစ်သူနှင့် ကိုယ်ဝန်ရမှပင် မိမိရဲ့ ကာမစိတ်တွေက အမြဲတောင်းတနေသည်မို့ သားဖြစ်သူကိုပင် မရှက်နိုင်တော့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် အလိုးခံနေမိတော့သည်။

ဇော်ထက် မိမိအမေ ဗိုက်ကြီးမှပင် ပိုပြီး အမေ့စောက်ပက်ကြီး လိုးကောင်းလာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြပ်လည်းကြပ်သည်။ မေမေ့စောက်ဖုတ်ထဲမှ မိမိလီးကြီးကိုလည်း တအားညှစ်ညှစ်ယူသည့် အရသာက ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်အောင် အရသာရှိနေမိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာပင် မသူဇာ အိပ် ယာပေါ် သူတို့သားအမိ သွားလိုးပြမိတော့သည်။ မိမိတို့နေသော သူ့တိုက်နောက်က အိမ်မှာပင် ဇော်ထက် သူ့အမေကို စိတ်တိုင်းကျ လိုးနေရတော့သည်။

မဝင်းမေသည် ကိုယ်ဝန်ကမွေးရန် တစ်လအလိုမို့သာ သားဖြစ်သူအလိုးကို နားလိုက်ရသည်။ သားအမိချင်း အလိုးခံရသည့် အရသာက မက်မပြေနိုင်ခဲ့ပါ။

“သား ဘာမှစိတ်မပူနဲ့နော်၊ မမသူဇာ ပြင်ဦးလွင်မှာ သေချာစီစဉ်ပြီးသားပါ။ ဒါနဲ့ မမမေးတာ အမှန်အတိုင်းဖြေပေးပါလား သား”

“ဟုတ်ကဲ့ မမ သားအမှန်အတိုင်း ပြောပါ့မယ် မမ”

“သား မေမေနဲ့ အခုလို ပြန်လိုးရတာ သားစိတ်ထဲ ဘယ်လိုနေလဲဟင်၊ သား မမကို ပြောပြပါလားဟင်”

“ဟုတ် မမ သားလိုးနေတာ သားအမေအရင်း စောက်ဖုတ်ဆိုတာ သိလိုက်တော့ သား ကြက်သီးတွေ တအားထလာတယ်….. မေမေ့စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်နေတဲ့ သားလီးကြီးကလည်း ပိုတုတ်လာတယ် ထင်မိတယ်၊ လီးရည်မထွက်အောင် ထိန်းထားပေမယ့် မရတော့ဘူး၊ ချက်ချင်း ပန်းထည့်မိတာပါ မမ….၊ လီးရည်ထွက်တော့လည်း သားလီးက ထပ်လိုးချင်မိနေတယ်…၊ သား ဘာဖြစ်မှန်း မသိတော့ပါဘူး မမရယ်”

“အဲဒါပေါ့ သားရဲ့…၊ မမက အင်းစက်တွေ အရသာရှိတယ်ဆိုတာ မယုံလို့ စမ်းကြည့်တာ တကယ်ဟုတ်တယ်သား….၊ မောင်နှမ နေကြတာထက် သားအမိအရသာက ဘာနဲ့မှမတူဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ သား…၊ မေမေက ပိုပြီးစိတ်အရသာ ခံစားကောင်းတာပေါ့၊ ကိုယ့်သွေးသားနဲ့ ဖြစ်လာတဲ့ တန်ဆာကို ကိုယ့်သားအိမ် ကိုယ့်မိန်းမအင်္ဂါထဲ ပြန်အလိုးခံရတာဆိုတော့ သားတွေးတာကြည့်တော့လေ…၊ မမတောင် သားနဲ့သားအမေနဲ့ လိုးတာကြည့်ပြီး ခဏခဏ ပြီးနေတာပဲ သားရဲ့၊ မမ သားကို မရှက်ပဲ အမှန်ပြောပြတာနော်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမ သားလည်း အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ”

ဇော်ထက် မသူဇာတိုက်ထားသော လိင်စိတ်ကြွဆေးနှင့် ဘီယာကြောင့် သူ၏လိင်တန်ကြီး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားနေရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကာမစိတ်တွေ မွန်ထူလာသည်။

“သား မင်း မမကို သားမေမေလို သဘောထားပြီး မမကို စိတ်ရှိလက်ရှိ မေမေ့ကိုလိုးသလို လိုးပေးနိုင်မလား သား”

မသူဇာတောင်းဆိုမှုကြောင့် ဇော်ထက် ကျေနပ်အားရမိလိုက်သည်။

“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ မမ”

“မင်း မမကို အထင်သေးနေလား၊ မမ အခုထိ ဘယ်ယောကျ်ားနဲ့မှ အလိုးခံမထားသေးဘူး။ မမ ဟာတောင် ဘယ်သူမှ အပြင်မှာ မမြင်ဖူးပါဘူး၊ ဖေ့ဘုတ်မှာပဲ ပေးပြဖူးတာပါ”

တကယ်ပင် မသူဇာ ၃၇ နှစ်အရွယ်ထိ မိမိကာမစိတ်ကို လီးအတုများနှင့်သာ အာသာဖြေခဲ့သည်။ လီးရည် မိမိစောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်သည့်အရသာ အတော်အရသာရှိတယ်လို့ ကြားဖူးသိဖူးသော်လည်း အခုချိန်ထိ လီးအစစ် အဝင်မခံခဲ့ရဖူး၊ အလိုးမခံဖူးခဲ့ပါ။

“ယုံ ယုံပါတယ် မမရယ်၊ သားလည်း မမစောက်ဖုတ်ကို လိုးကြည့်ချင်နေတာ ကြာပါပြီ မမ။ ကျေးဇူးရှင်မို့ သား မပြစ်မှားရဲတာပါ မမရယ်”

နှစ်ယောက်သား လိုးကြရန် အဝတ်အစားများ ချွတ်လိုက်ကြသည်။ သူဇာ မိမိကို ပါကင်ဖွင့်မည့် ဇော်ထက်လီးကြီးကို ကြည့်ပြီး ကြက်သီးထလိုက်မိသည်။

“မမစောက်ဖုတ်တော့ ကွဲပြဲတော့မှာပါပဲ သားရယ်…၊ သား မေမေစောက်ဖုတ်လို့ သားစိတ်ထဲထားလိုးပေးနော် သား ”

ဇော်ထက် သူဌေးမ အပျိုကြီး မသူဇာကို စိတ်တိုင်းကျ လိုးပေးနေရသည်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ မဝင်းမေလည်း ပြင်ဦးလွင်မှာ သမီးမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချောမွေ့စွာ ဖွားမြင်ခဲ့လေတော့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ဝင်းမေမှာတော့ ၄၅ ရက်မပြည့်သေးတဲ့ သမီးလေးကို နို့ဘူးတိုက်ကာ မွေးစားထားသည်ဟုပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတင်းလွင့်ထားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုတာလည်း အဝင်အထွက်ရယ်လို့ ဟုတ်တိပတ်တိ သိပ်မရှိပေ။ ဒါကြောင့် ဒေါ်ဝင်းမေ သားဖြစ်သူနဲ့ ရခဲ့သည့် သမီးငယ်ကို လူတိုင်းက မွေးစားသမီးဟုပင် ထင်မှတ်လာခဲ့သည်။

မသူဇာကလည်း မိမိသမီးလေးလိုပင် ဒေါ်ဝင်းမေနှင့် သူ၏သားဇော်ထက်တို့ လိုးလို့ရသော သမီးငယ်ကို အမွေစားအမွေခံ လွဲအပ်ကာ လေးယောက်သား ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်။ ဇော်ထက်ကတော့ ကာမစံအိမ် ခြံကြီးထဲတွင် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ဝင်းမေကို လိုးလိုက်၊ သူဌေးမ မသူဇာကို လိုးလိုက်နှင့် ကျေနပ်အားရနေခဲ့ရသည်။

“သူဇာရယ် ဒီတစ်ခါတော့ အဝင်း သားနဲ့ ကိုယ်ဝန်မယူပါရစေတော့နဲ့နော်။ အဝင်းလည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်းလေးပဲ နေကြရအောင်နော်”

“အင်းပါ မမရယ်၊ သူဇာလည်း ဇော်ထက်နဲ့နေရတာ ကျေနပ်အားရမိပါတယ်။ ဒါနဲ့ မမ သားနဲ့နေရတာ အရသာရှိသေးလားဟင်”

“သူဇာရယ် အဝင်းလည်း သွေးနဲ့သားနဲ့ပဲလေ၊ ပိုဆိုးတာက သွေးသားအရင်းချင်း နေရလို့လား မသိဘူး၊ စိတ်ခံစားရတာ အားမရ မတင်းတိမ်နိုင်ပါဘူး ညီမရယ်”

ဟုတ်လည်းဟုတ်သည်၊ ဒေါ်ဝင်းမေ သမီးလေးတစ်ယောက်ရပြီးမှပင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လုံးကြီးပေါက်လှကြီး ဖြစ်လာသည်။ မိမိသွေးသားများဖြင့် ကြီးပြင်းလာသော သားအရင်း ဇော်ထက်ကလည်း အချိန်ပြည့် မိမိနှင့်သာ လိင်ဆက်ဆံနေချင်လာသည်။ အသက်က (၄၈) နှစ်ပင် မိမိမှာက သွေးမဆုံးနိုင်သေးပေ။ သူဇာကတော့ ကျန်းမာရေး မကောင်းရှာသဖြင့် ဆရာဝန်နှင့်ပင် ကုသနေရရှာသည်။

“အင်းပါ မမရယ် သူဇာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ထက်နဲ့ မမတို့သားအမိကို အခုလို သားအမိချင်း နေဖြစ်အောင် လုပ်မိခဲ့တာ သူဇာ တောင်းပန်ပါတယ် မမရယ်”

“ညီမရယ် အဝင်း ကျေနပ်ပါတယ် ကွယ်၊ အခုဆို ဘယ်သူမှသိတာမှ မဟုတ်တာ၊ သားနဲ့ အခုလိုနေကြလို့ သမီးလေးရတာ ဘယ်လောက်ပျော်စရာကောင်းလဲ သူဇာရယ်…၊ သမီးလေးကလည်း သူဇာကိုပဲ အမေအရင်းထင်နေတာ”

“ဟုတ်ပါတယ် မမရယ်၊ သူဇာမရှိတဲ့နောက် သမီးလေးကို သူဇာဟာ သူအမေပဲလို့ သိထားစေချင်တယ် မမရယ်”

“စိတ်ချပါ သူဇာရယ်”

——————————-

အချိန်သည် ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားခဲ့သည်။ မသူဇာပင် ဆုံးပါးသွားသည်မှာ ၆ နှစ်ကျော်လာခဲ့သည်။ သမီးလေး ဇာဇာပင် အပျိုဖော်ဝင်လာခဲ့သည်။

“ကြီးမေ ကြီးမေ သွေး…. သွေးတွေ”

ဇာဇာ မိမိရဲ့စောက်ဖုတ်လေးထဲမှ သွေးများထွက်ကျလာသည်မို့ ဒေါ်ဝင်းမေကို အလန့်တကြား အော်ခေါ်မိသည်။

“သမီး ဘာမှမဖြစ်ဘူးနော်…. မကြောက်နဲ့ ကြီးမေရှိတယ်… ဘာမှမဖြစ်ဘူး သမီးရဲ့… အဲ့တာ ရာသီပန်းပွင့်တယ်လို့ခေါ်တယ် သိလား… တစ်လတစ်ခါ ဖြစ်တာလေ သမီးရဲ့”

ဒေါ်ဝင်းမေ သမီးဖြစ်သူကို အကြောင်းစုံ အကုန်ရှင်းပြရင်း သမီးဖြစ်သူ မိန်းမကိုယ်လေးကို သေချာစွာ သန့်စင်ပေးနေလိုက်သည်။

ဪ….သမီးလေးတောင် အပျိုဖြစ်လာပါပေါ့လား၊ မြန်လိုက်တာနော် အချိန်တွေရယ်။ ဒေါ်ဝင်းမေ စဉ်းစားရင်း မိမိသားအရင်းနှင့်ရခဲ့သည့် သမီးခေါ်မလား၊ မြေးခေါ်မလား ဇာဇာလေးကို သန့်ရှင်းပေးနေမိသည်။

“ကြီးမေ ဖေဖေကလည်း အခုထိ မလာသေးဘူး၊ ညည ဖေဖေ အရက်တွေ သောက်သောက်လာတယ် ကြီးမေရဲ့”

“သမီးရယ် သမီးဖေဖေလည်း သမီးမေမေကို သတိရလို့ သောက်တာနေမှာပေါ့ သမီးရယ်”

ဇာဇာက ကြီးမေဟုခေါ်သူ ဒေါ်ဝင်းမေကို အဖွားလို့ လိမ်ထားကြပြီး ဇော်ထက်နှင့် မသူဇာ ကလေးဟုပင် သိထားသည်။

“ကြီးမေရယ်… ကြီးမေသားကို ပြောပါဦး။ ဖေဖေသေရင် သမီးမှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ဘူး၊ မသောက်ပါနဲ့လို့နော် ကြီးမေ”

“ကဲပါ သမီးရယ် သားပြန်လာရင် ကြီးမေ ပြောပါ့မယ်နော်၊ သမီးလေး ခေါင်းမလျှော်ရဘူးနော်၊ အဲဒါတွေ ရပ်တော့မှ လျှော်ရမယ်နော်”

—————————–

ဇော်ထက် အရက်သမားလုံးလုံး ဖြစ်လာသည်။ လိင်မဆက်ဆံရသည်မှာလည်း နှစ်ချီလာသည် ။

“ဟာ သား မလုပ်နဲ့ ဟာကွာ သမီးလေးပြန်လာရင် မကောင်းဘူးကွယ်”

ဇော်ထက် သူမိခင်ဖြစ်သူကို မလိုးရသည်မှာ ကြာပြီမို့ လိုးခဲ့မိပြီး သမီးလေးတစ်ယောက်ရသည်ကိုတွေးရင်း လီးကြီး မာကြောလာသည်။ ဒေါ်ဝင်းမေ အသက် ၅၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သမီးလေးကြောင့် ကာမစိတ်ကို ထိန်းထားခဲ့ခြင်း၊ သားဖြစ်သူ အရက်ပဲသောက်နေခြင်းကြောင့် သားဖြစ်သူနှင့် မဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့ပါ။ သားဖြစ်သူ မိမိနို့များနှင့် တင်သားများ စုပ်ချေလိုက်သည်နှင့် သွေးသားများ ဆူပွက်လာတော့သည်။

ဇော်ထက်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ဝင်းမေကို ကုတင်ပေါ် လက်ထောက်လိုက်စေပြီး လုံချည်ကို ခါးရောက်အောင်မပြီး လှန်တင်လိုက်သည်။ မိမိကိုမွေးထားသော စောက်ခေါင်းရှိရာ တင်သားစိုင်ကြီးကြားထဲ သူ့ဒစ်ဖူးကြီးကို တေ့လိုက်ပြီး ဆောင့်လိုးပစ်လိုက်သည်။

“ဘွစ်..ဘွစ်…ဗြစ်….အင့်..အွန့်..အင့်”

“အမလေး သား…အဟင့်.. အ…. သားမြန်မြန်လိုးနော်၊ သမီးလေး ပြန်လာရင် မြင်ကုန်မယ်ကွာ”

“အးးးအးးးအား မေမေ… အားးး ကောင်းလိုက်တာ မေမေရယ်…. မေမေ စောက်ဖုတ်က အခုထိ လိုးကောင်းနေတုန်းပဲ မေမေရယ်…”

“အင့် အား…နာ…. နာလိုက်တာ သားရယ်… မေမေ မခံတာကြာတော့ တအားနာတယ်… ဆောင့်.. ဆောင့် တော်ကြာ သမီးသိရင် မကောင်းဘူး သားရယ်”

ဇော်ထက် မိခင်ဖြစ်သူ စောက်ဖုတ်ကြီးကို မူးမူးနှင့် အတင်းဖိဖိလိုးနေသည်။ မူးနေသည်မို့ လီးရည်က တော်တော်နဲ့ မထွက် မပြီးနိုင်သေးပေ။ ဒေါ်ဝင်းမေ သားဖြစ်သူလီးရည်ကို တောင့်တနေမိသည်။

“သား ထုတ်…ထုတ်တော့…မေမေ ပြီးချင်နေပြီ သားလေး… အဟင့် ..ဟင့်”

“အင့်…အင့်..အား…ကောင်းလိုက်တာ မေမေစောက်ဖုတ်ကြီးရယ်၊ အထဲမှာ ကျပ်ထုတ်နေတာပဲ… အ.. အင့်..”

ဇော်ထက် သမီးမလာခင် သူ့အမေစောက်ဖုတ်ကြီးကို စိတ်တိုင်းကျ လိုးပစ်လိုက်တော့သည်။ ဒေါ်သူဇာ သားဖြစ်သူ၏ အလိုးကို ကျေနပ်အားရအောင် အလိုးခံလိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်သူလို ပြန်မထချင်တော့၊ သားလိုးထားသော အိပ်ယာပေါ်တွင် အပန်းဖြေ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

“မတော်သေးဘူးလား သားလေးရယ်… မေမေ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ အထဲမှာ အောင့်နေပြီ၊ သားဟာကြီးကလည်း အရမ်းကြီးတုတ်နေတာ ဘာလို့ အဲ့လို ဆေးတွေထိုးရတာလဲ သားလေးရယ်”

“အင့်..အင့်…အွန့်..အား.. အဲဒါမှ ပိုလိုးကောင်းအောင်လို့ပါ မေမေရယ်၊ မေမေက အသက်ကြီးလာတော့ ချောင်နေရင် မေမေ အရသာမရှိမှာစိုးလို့ပါ”

ဇော်ထက် လီးကြီးဆေးထိုးထားသည်မို့ အသက် ၅၅ နှစ်အရွယ် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ဝင်းမေခင်မျာ သားအိမ်ထဲတွင် သားဖြစ်သူ၏ လီးအတုတ်ကြီး ဆောင့်ဆောင့်ဖိဖိကြိတ်လိုးနေသည့်မို့ စောက်ဖုတ်ကြီး ကြိမ်းစပ်ပူထူလာတော့သည်။

“အဟင့်..အမလေး..သား… တအားနာနေပြီ… သားလေးရယ်.. တော် တော်ပါတော့နော်၊ ကြာရင် မေမေ သေလိမ့်မယ်… သားလေးရယ်”

ဇော်ထက်ခင်မျာ သူ့အမေ အောက်ကနေ ငြီးငြူတောင်းပန်သံက ပိုပြီးဖီးတက်သလို ခံစားလာရပြီး မိခင်ဖြစ်သူ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပေါင်နှစ်ဖက်ဘေးဆွဲဖြဲပြီး လီးဝင်နေသော မိခင်ဖြစ်သူစောက်ဖုတ်အထက်ရှိ စောက်စိကြီးကို လက်မနှင့် ဖိချေပွတ်ရင်း အားရပါးရ ဖိလိုးပစ်လိုက်သည်။

“ဟင်…အို..အမလေး”

ကြီးမေသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ဝစ်လစ်စလစ် အားရပါးရ အလိုးခံနေတာ မြင်ရတော့ ဇာဇာတစ်ယောက် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ခြေကို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ အိပ်မက်မက်နေသည်လားဟု မိမိလက်ကလေးကို ဆိတ်ကြည့်သည်။ ကြီးမေနှင့် ဖေဖေ သားအမိအရင်းကြီး လိုးကြသည်ကို ကြည့်ကာ မိမိအွန်လိုင်းကနေကြည့်နေသော mom and son သားအမိလိုးကြသည်ကို ပြန်သတိရလာမိသည်။

ကြီးမေစောက်ဖုတ်ကြီးထဲ ဖိဖိလိုး၍ဝင်နေသော ကြီးမေ စောက်ပတ်ကြီးမှာ ကားတက် ဖုဖောင်းနေတာ မြင်နေရသည်။ တစ်ခါတစ်ခါ ဖေဖေ့လီးကြီးက ကြီးမေစောက်ဖုတ်အပြင်ထိ ထွက်လာတော့ ဇာဇာ ကြက်သည်းမွေးညှင်းထကာ ပိပိထဲမှ ယားယံလာသည်။ နဲတဲ့လီးကြီး မဟုတ်ပါလား။ ဒစ်ဖူးကြီးမှာ ကျီးအာသီးရဲရဲကြီးလို ဖြစ်နေပြီး လီးကြီးလုံးပတ်ကလည်း ရှပ်ဘူးခွံလောက်တုတ်နေသည်ကို ဇာဇာ မြင်နေရသည်။

ဖေဖေ့လီးကြီး ထွက်လာတော့ ကြီးမေ စောက်ခေါင်းကြီးဟာ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ပြဲထွက်ပြီး စောက်ပက်အတွင်းက ပန်းရောင်သန်းနေသော ကလီစာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြီးမေစောက်ခေါင်းထဲမှလည်း ဖြူဖြူပျစ်ပျစ် သုတ်ရည်များက ကြီးမေဖင်ကြားမှတဆင့် အိပ်ယာခင်းပေါ်သို့ စီးကျလာနေသည်။ ကြီးမေနဲ့ ဖေဖေ ဘယ်အချိန်ကတည်းက လိုးနေကြတာလဲဟု ဇာဇာ တွေးနေမိသည်။ မေမေ ဒေါ်သူဇာရှိတုန်းကတည်းကများ အခုလို သားအမိ လိုးနေကြတာလား။ ဇာဇာတွေးရင်း အခန်းဝတွင် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

“အို….သမီးလေး”

“ဟာ…သမီး..”

“ဝုန်း…ဖျောက်… ဖျောက်….အဟင့်”

သားအမိနှစ်ယောက် လိုးပြီးအထ အိပ်ခန်းဝကနေ ဘယ်အချိန်က ကြည့်နေသည်မသိသော သမီးဖြစ်သူ ၁၈ နှစ်အရွယ် အပျိုပေါက်လေး ဇာဇာကို မြင်လိုက်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက် ပြာယာခတ်သွားသည်။ မိမိကို မြင်လိုက်သည်မို့ ဇာဇာ ရှက်ရှက်နှင့် မိမိအိပ်ခန်းရှိရာ ထွက်ပြေးလာပြီး တံခါးပိတ်ထားလိုက်သည်။

“ကဲ…သား…..သမီး သိသွားပြီ၊ မေမေရှက်လိုက်တာ သားရယ်…၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင်”

“မေမေရယ်… ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ… သမီးကို သား အကြောင်းစုံနားလည်အောင် ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ် မေမေရယ်”

သားဖြစ်သူဇော်ထက် သမီးရှိရာဆီ သွားတော့သည်။ ဒေါ်ဝင်းမေ အခုလို သမီးအပျိုလေး၏ အရှေ့တွင် ဝစ်လစ်စလစ်ဖြင့် သားနှင့်အလိုးခံနေတာကို အမြင်ခံလိုက်ရတော့ ရှက်ပြီး မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။ မိမိအား အမေအရင်းဆိုတာ ဖွင့်ပြောချင်ပေမယ့် သွားလေသူ သူဌေးမ မသူဇာအား ပေးထားသော ကတိကို အပျက်မခံချင်သည်မို့ မသူဇာနှင့် သားတို့၏ သမီးဟုသာ ပြောထားခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သားဖြစ်သူက အဖြစ်မှန်တွေ ပြောပြတော့မယ်ဆိုတော့၊ ဇာဇာသည် မိမိနှင့် သားနဲ့ရတဲ့ ကလေးဆိုရင် သမီးလေး စိတ်ရှုပ်နေရှာမည်။

“ဒါ… ဒါဆို ကြီးမေက သမီးအမေဆိုတော့ ဖေဖေနဲ့ သမီးနဲ့က.. မောင်နှမလည်း အရင်းကြီးနော်”

“ဟုတ်… ဟုတ်ပါတယ် သမီးလေးရယ်..၊ ဒါတွေဟာ မသူဇာကြောင့် အခုလို ဖြစ်လာခဲ့ရတာပါကွယ်”

ဇာဇာခင်မျာ သူမ၏ဖေဖေ အစအဆုံးရှင်းပြတာ နားထောင်ရင်း ပိပိထဲမှ တစစ်စစ်နှင့်ဖြစ်ကာ စောက်ရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်စိုရွဲလာသည်ကို သိနေမိသည်။ စောစောက မေမေ့ကို လိုးထားသော ဖေဖေ့ပေါင်ကြားက လီးကြီးကိုလည်း ပြန်မြင်နေမိသည်။ မိမိကိုဖက်ပြီး တောင်းပန်ရှင်းပြနေသော ဖေဖေ့ကို ဇာဇာ သနားလာရင်း ဖေဖေပေါင်ကြားက လီးကြီးရှိရာသို့ လက်က ရောက်သွားသည်။

“ဟာ…အဟင့်”

ဇာဇာ သူ့အဖေလီးအတုတ်ကြီးကို ကိုင်လိုက်မိပြီး ကြက်သီးထလာသည်။

“ဟာ…..သမီးမကိုင်နဲ့”

———————

ဇော်ထက် သမီးဖြစ်သူဇာဇာကို မလိုးဖြစ်အောင် ကြိတ်မှိတ်ရှောင်ခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ဝင်းမေကိုသာ ဖိလိုးနေခဲ့မိသည်။ ဇာဇာ လည်း ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ လိုးတာကြည့်ပြီး မနေနိုင်အောင် ခံစားလာမိသည်။ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် အပျိုပေါက်လေး ဇာဇာ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့ဟု စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူမအဖေနှင့် အမေ လိုးနေသော အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေတော့သည်။

“ဟာ…သမီး…”

“ဟင်…သမီး…”

ဒေါ်ဝင်းမေနှင့် ဇော်ထက် သားအမိနှစ်ယောက် ပြူးတူးပြာတာ ဖြစ်သွားသည်။ သားအမိလိုးနေသော အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝစ်လစ်စလစ်ဖြင့် ဝင်လာသော ဇာဇာ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဖေဖေ သမီးကိုလည်း လုပ်ပေး… ဖေဖေကြတော့ ကိုယ့်အမေကိုတောင် လိုးပြီ သမီးကို မွေးလာတာပဲ… သမီးလည်း ဖေဖေ့ အလိုးခံချင်တယ် ”

ဇာဇာသည် အမေကြီးလည်းတော် မိခင်လည်းတော်သော ဒေါ်ဝင်းမေနှင့် သားဖြစ်သူ ဇော်ထက်တို့ အလိုးခံနေရာ အိပ်ယာကြီးပေါ် ပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောင်ကားပေးလိုက်တော့သည်။

“သားရယ် သမီးလေး စိတ်ကြည်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါတော့ကွယ်”

ဒေါ်ဝင်းမေ သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ မြုပ်ဝင်နေသော သားဖြစ်သူလီးကြီးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ မြေးခေါ်မလား သမီးခေါ်မလား ဇာဇာ့တို့ သားအဖကို ကျောပေးအိပ်လိုက်ပြီး ခြေရင်းက စောင်ပါးလေးကို ကိုယ်လုံးပေါ် ဆွဲဖုံးလိုက်သည်။ ဇော်ထက် အခုမှတော့ မထူးတော့ပါ။ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာပင် လိုးခဲ့ကြပြီး သမီးလေးပင် အပျိုဖြစ်ခဲ့သည်။ အခုချိန်ထိ မိမိနှင့်ရွယ်တူ၊ မိမိထက်ငယ်သူ မိန်းကလေးစောက်ဖုတ်အရသာကို မခံစားဖူး၊ မလိုးခဲ့ဖူးသည်မို့ စောက်မွေးနုနုလေးပေါက်ပြီး မြေပဲစေ့ခန့် စောက်စေ့လေးအောက်မှ သမီးဖြစ်သူ စောက်ရည်ကြည်လေးများ မြင်ရတော့ မနေနိုင် ဖြစ်လာမိသည်။ အကြမ်းပန်းကန်လုံးသာသာ စူနေသော သမီးဖြစ်သူရင်သားဖွေးဖွေးလေးရှိ နို့သီးခေါင်းလေးမှာလည်း မြေပဲစေ့လောက် ရှိသေးသည်။

“ပလပ်…ပလပ်….ပြွတ်…ပြွတ်….အဟင့်…. ဖေဖေ…အ…အ”

ဇော်ထက် သူ့နှုတ်ခမ်းကြီးဖြင့် ဇာဇာ့စောက်ပက်လေးဖြဲကာ စုပ်ယူလျက်ပေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းလိုးလျင် သမီးဖြစ်သူ စောက်ခေါင်းကျဉ်းလေးသည် ဒစ်ဖူးကြီး၏ဒဏ်ကို ဘယ်လိုမှခံစားနိုင်မည်မဟုတ် စိတ်ထန်နေ၍သာ ခံချင်နေသည်ကို သိနေသည်။

“သား မညှာမတာ မလုပ်နဲ့နော်…. သမီးလေးက ကလေးသာသာပဲ ရှိသေးတာနော်”

သမီးဖြစ်သူ ငြီးငြူသံကြောင့် ဒေါ်ဝင်းမေမှာ သမီးဘက်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ရင်သားစူစူလေးကို အသာပွတ်ပေးလိုက်သည်။

“အင်း..အွန်း..အင့်…အဟင်း..ဖေဖေ…မေမေ…အား…အမေ့ အဟင့်…ဟင့် အားးး”

ဇော်ထက် သမီးဖြစ်သူပေါင်နှစ်ဖက်ကြား ဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး စောက်ရည်များ စိမ့်ထွက်နေသော စောက်ပက်ဝကို သူ့ဒစ်ဖူးကြီး စတေ့ထည့်လိုက်တော့သည်။ ဇာဇာ စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းများ တင်းကျပ်လာကာ ဘေးကားပြီး စောက်ပက်အုံကြီး ပွင့်ထွက်သွားသလား ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ မိမိရင်သားကို ပွတ်သပ်ပေးနေသော မေမေ့လက်ကို ကိုင်ဆွဲထားလိုက်သည်။ လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံး အဆုံးထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သမီးစောက်ပက်ကြားမှ သွေးများဖြာထွက်လာသည်။

“အဟင့်…အ….မေမေ အကုန်… အကုန် ဝင်နေပြီလားဟင်”

“အင်း သမီး… သမီးဖေဖေလီးကြီး အဆုံးထိ ဝင် ဝင်သွားပြီ… နာ နာလားဟင် သမီး”

စစချင်းတော့ ဇာဇာ စောက်ပက်ကြီး ကွဲထွက်မတတ် နာကျင်ခဲ့သော်လည်း စောက်ပက်အတွင်းရှိ အဖေဖြစ်သူ၏ ဒစ်ဖူးမှ လီးရည်များ အရသာကြောင့် စောစောက မေမေစောက်ဖုတ်အလိုးခံသလို ခံစားချင်လာပြီး မိမိပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ အသားကုန် ဖြဲကားပေးလိုက်တော့သည်။

“လိုး….လိုး ဖေဖေ.. သမီးခံနိုင်ပါပြီ ဆောင့်လိုးပေးပါ ဖေဖေ…. သမီးစောက်ပက်က ကောင်းနေပြီ ဖေဖေ…. သမီး မနာတော့ပါဘူး ဖေဖေရယ် ”

ဒေါ်ဝင်းမေ သမီးဖြစ်သူစောက်ပက်ထဲ သားဖြစ်သူလီးကြီး ဝင်နေတာကြည့်ပြီး သမီးစောက်စိလေးကို ပွတ်ချေပေးလိုက်သည်။

“အင့်….အား..သမီး…အား ကောင်းလိုက်တာ…အင်းးး”

“အွန်းး အွန့်… ဖေဖေ…. အား.. ဖေဖေ.. အ… သမီး..ပြီး.. ပြီး…တော့မယ်… အား ဖေဖေ”

ဒေါ်ဝင်းမေ သားဖြစ်သူက သမီးအရင်းစောက်ပက်ကြီးထဲ အတင်း အသားကုန် ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေတာကိုကြည့်ပြီး ကျေနပ်လာတော့သည်။

“အင့်….အား….သမီးလေး ဖေဖေ ပြီး.. ပြီးတော့မယ်… အ… အ ထွက်…. ထွက်ကုန်ပြီ… ဗျစ်… ဗျစ်”

“အးအမလေး… အဟင့်… အား.. ကောင်းလိုက်တာ ဖေဖေရယ်…. အ… အဟင့်.. အ…. ဖေဖေ”

ဇော်ထက် သမီးငယ်၏ကျောအောက်ကနေ လက်နှစ်ဖက်လျှိုလိုက်ပြီး သမီးဂုတ်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူဆောင့်လိုးပစ်လိုက်သည်။ အပျိုနုနုထွတ်ထွတ် စောက်မွေးပေါက်စ သမီးဖြစ်သူ၏ ပါကင်ကို ဖွင့်လိုက်သော အင်းစက်အရသာ အသစ်တစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ အခုတော့ ဇော်ထက်လီးကြီးမှာ အမေ့စောက်ဖုတ်လိုးရသော မိခင်အင်းစက်၊ သမီးစောက်ပက်ထဲ လိုးရသော သမီးအင်းစက်၊ ညီမဖြစ်သူကို လိုးရသော အစ်ကိုနှင့် ညီမအင်းစက် စသော အရသာမျိုစုံ ခံစားကျေနပ်ရတော့သည်။

“ဟယ်… ဖေဖေ သမီးစောက်ပက်ထဲ ဖေဖေ့လီးရည်တွေ ပန်းထည့်လိုက်ပြီနော်၊ သမီးဗိုက်ကြီးတော့မှာပဲနော် ဖေဖေ ”

သားအမိ၊ သားအဖသုံးယောက်၏ ဒေါ်သူဇာ စပေးခဲ့သော အင်းစက်ကြောင့် အခုတော့ စည်းစိမ်အပြည့်ဖြင့် တိုက်ကြီးအတွင်းဝယ် မိခင်ဖြစ်သူကို လိုးလိုက်၊ သမီးဖြစ်သူကို လိုးလိုက်နှင့် သွေးသားရင်းချင်း မှားယွင်းမှု အင်းစက်အရသာကို လူမသိစွာ အားရကျေနပ်စွာ ခံစားနေကြပါတော့သည်။

အခန်း (၁၂) စိတ်သစ်လူသစ်

မနေ့ညက ဘယ်အချိန်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်မသိ…. မနက်နိုးလာတော့ နေတော်တော်မြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝါးထရံပေါက်ကနေ ဖြာကျနေသော နေပျောက်များကြောင့် သိလိုက်ရလေသည် ၊ ကျွန်တော်၏ ဘေးနားတွင် အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည့် နန်းဖူးဝတ်မှုံကို လှုပ်နှိုးလလိုက်သည် ၊ သူမက အပျင်းကြီးစွာ အိပ်ယာမှမထပဲ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားသည့် လက်ကို တင်းတင်းဖက်လိုက်ရင်း..

“အင်း…..အင်း…..ထချင်သေးဘူး”

“မနက် ၈ နာရီလောက်ရှိနေပြီထင်တယ်”

“အဲတော့…..”

နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းအုံးရင်း အိပ်ပျော်နေရာကနေ အမြန်ထလိုက်ပြီး ဘေးနားချထားသည့် ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲဟု ကြည့်လိုက်သည်…။

“၈ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရှိနေပြီ ကိုရဲ့…. ဒုက္ခပါပဲ ၊ မနေ့ညက အခန်းပြန်ပြီး မအိပ်လိုက်ရဘူး….. ညီမတို့ မန်နေဂျာအစ်မတော့ ဆူတော့မှာပဲ”

“အင်း…….. ကိုလည်း ညတုံးက တံတားပေါ်ကပြန်လာပြီး ခဏလောက် လှဲရအောင်ဆိုပြီး ညီမကိုဖက်ပြီး အိပ်လိုက်ရာကနေ မျက်လုံးဖွင့်တော့ မိုးလင်းနေတာပဲ ”

“ အင်း….. လူများတွေတော့ တမျိုးထင်ကုန်ကြတော့မှာပဲ”

(စာဖတ်သူတွေလည်း တစ်မျိုးမထင်နဲ့နော်…. ညက ရိုးရိုးပဲ အိပ်ပျော်သွားကြတာ)

“ နန်း…. ကိုပြောပြမယ် ၊ အရမ်းကြီးမလန့်နေနဲ့ဦး… ကို့အထင် သူတို့လည်း မနိုးလောက်သေးဘူး ထင်တာပဲ… ကို့ရဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ ယူသွားပြီး မနက်စောစောနိုးနေလို့ မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ပြီးချင်ယောင်ဆောင်လိုက်”

“အင်း…အင်း… အဲ့လိုလုပ်လိုက်မယ် ၊ ညီမသွားပြီနော်…… အစ်ကိုလည်း အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်ဦး”

နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်တဘတ်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ခြေသံကို ဖွဖွလေးနင်းကာ အခန်းထဲမှ အသာလေး လစ်ထွက်သွားလေသည်၊ ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်ယာပေါ် ပြန်လှဲရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ နှပ်နေလိုက်သည်….၊ ညတုံးက သူမနှင့် အနမ်းအရှည်ကြီး ပေးခဲ့တာကို ပြန်တွေးရင်း မျက်နှာက ပြုံးပြုံးကြီး ဖြစ်သွားသည်၊ အခုထိ နန်းဖူးဝတ်မှုံရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါး နူးအိအိလေးရဲ့ အရသာကိုပြန်တွေးရင်း စားမြုံ့ပြန်လို့ကောင်းနေလေသည်။

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးကို Casher အစ်ကိုကြီးက ဆွဲဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်အား…..

“ရဲမာန်…. ညီလေး ၊ ထတော့လေ… မနက်စာစားကြရအောင်….. အစ်မက အကုန်လုံးကို လိုက်နှိုးခိုင်းထားတယ်… နေ့လည် ၁၁ နာရီလောက်ကြရင် ရန်ကုန်ပြန်ကြမယ်တဲ့”

“ဟုတ်….အစ်ကို”

“အပြန်ကားလက်မှတ် မစီစဉ်ထားရသေးဘူးမလား၊ အစ်ကိုတို့ကားနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့ပေါ့…၊ မင်းကောင်မလေးလည်း ပါမှာပဲဟာ”

“ဟုတ်… အဲ့လိုပဲ လိုက်ခဲ့မလို့ ၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ရုံးချိန်မှီမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အင်း….အင်း…ထပြီ အစ်ကို”

“အေး… ညီလေး မြန်မြန်လုပ် အရှေ့က စောင့်နေမယ်”

ထိုအခါမှသာ အခန်းထဲကထွက် မျက်နှာသစ်သွားတိုက်ပြီး အဝတ်လဲရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည် ၊ တဘတ်က နန်းဖူးဝတ်မှုံ ယူသွား၍ ပုဆိုးနှင့်ပင် မျက်နှာသုတ်လိုက်ရသည်၊ အပြင်သို့ရောက်သောအခါ Finance မန်နေဂျာမမက မနက်စာသွားစားရန် လူစုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်….၊ ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့

“မောင်လေး.. ရဲမာန်… ရောက်လာပြီလား”

“ဟုတ်”

“အမတို့ ၁၁ နာရီကြပြန်မှာ… လိုက်ခဲ့မယ်မလား”

“ဟုတ်ကဲ့ လိုက်ခဲ့လိုက်မယ်”

“နန်းဖူးဝတ်မှုံနဲ့ နေခဲ့ချင်ရင်လည်း အစ်မတို့ကိုပြောနော်… မောင်လေး”

“အမ်း….”

“မိန်းကလေးက မရှက်ရဘူး…. ဒီကစလိုက်ရင် သူကပဲရှက်နေတာ၊ ရုံးပြန်ရောက်ရင် မခိုင်ဇာမြင့်ကို နင့်တို့လူက ငါတို့ရဲ့အထွေးလေးကို သုတ်သွားတယ်လို့ ပြောရမှာလား….၊ အထွေးလေးကပဲ နင့်တို့လူကို သုတ်သွားတယ်လို့ ပြောရမှာလားတောင် မသိတော့ဘူး”

“ဟဲ့…ဒါနဲ့ ဘယ်သူတွေ ကျန်သေးတာလဲ”

“နန်းဖူးဝတ်မှုံနဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် အစ်မ… ပြောရင်းဆိုရင်း လာကြပြီ”

နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် Finance က ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာတော့ အဖွဲ့လူစုံသွားလေပြီ ၊ အားလုံးအတူတူ မနက်စာသွားစားကြရန် ဆိုင်ကိုသွားသည့်လမ်းတွင် ချစ်သူလေးက ကျွန်တော့်နားကို ကပ်လာပြီး လက်ကိုဆွဲကာ….

“ကို…. ညက အိပ်လို့ပျော်ရဲ့လား”

ဟု ပြုံးစိစိလေးနှင့် ပြောကာ မျက်စိတစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြလေသည် ၊ ကျွန်တော်ကလည်း…..

“အိပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ မနက်ရောက်တော့ လက်မောင်းတွေတောင် ညောင်းနေတာပဲ ၊ နောက်နေ့တွေလည်း အခုလိုအိပ်ရရင် ကောင်းမှာ”

“ဟွန့်….”

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက ကျွန်တော်ပြန်ပြောသည့် စကားကြောင့် ပုခုံးကို ဖွဖွလေးရိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကြည့်လေသည် ၊ လက်မောင်းညောင်းသည်ဟု ကျွန်တော်ပြောသည်မှာ မနေ့ညတုံးက သူမသည် ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းလေးမှီ အိပ်ပျော်သွားခြင်းကို ရည်ညွန်းသည်ဟု ရိပ်မိပုံပေါ်လေသည် ၊ သူမကဆက်ပြီး

“ကို… ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းလို့ တော်သေးတယ် ၊ မနက်ရောက်တော့ ရုံးကအစ်မတွေက ဟိုလိုစစ်မေး ဒီလိုစစ်မေးနဲ့ ”

“အင်း… သူတို့ မသိသွားဘူးမလား”

“နိုးပါ….တို့က မှင်သေတယ်လေ….. ခိခိ”

“ဟုတ်ပါပြီ မင်းသမီးရယ်”

“ခစ်…ခစ်…ခစ်…”

မနက်စာကို အုပ်စုလိုက်ကြီး ထမင်းအတူစားနေခိုက်တွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် Finance မန်နေဂျာ မမက………

“ကဲ… အားလုံးပဲ ၊ အစ်မ ကားဆရာကို ၁၁ နာရီလောက်ထွက်ဖို့ ပြောထားတယ်… စားပြီးရင် ရေချိုးချင်သေးရင် အမြန်ချိုးကြနော်…. နောက်ကျရင်တော့ ချန်ထားခဲ့မှာပဲ ၊ နောက်ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကြရင် ခရီးပန်းလို့…. ဘာလို့ညာလို့ အကြောင်းပြပြီး ရုံးပျက်ဖို့မကြံကြနဲ့နော် ၊ ငါတို့ထဲမှာ HR က ဆရာကြီး ပါလာတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ ” (အားလုံးပြိုင်တူ)

ထမင်းစားပြီး တည်းခိုခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲရှိ ပစ္စည်းအချို့များကို လွယ်အိတ်ထဲ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းနေတုံး နန်းဖူးဝတ်မှုံက အခန်းထဲ ဝင်လာလေသည်….။

“နန်း…လာလည်တာလား…. ကို့ကိုလွမ်းလို့လား”

“ဟုတ်ဘူး….ဒီမယ်ကြည့်”

သူမက လက်နောက်ပစ်ကာ ဖွက်ထားသည့် ကပ်ကြေးတစ်လက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည် ၊ မဟုတ်မှလွဲရော….

“ကို့ကို ဆံပင်ညှပ်ပေးမလို့လား….”

“အင်း….”

“ညှပ်ရောညှပ်တက်လို့လား”

“ နန်းရဲ့ အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်မှာ ကျောင်းပိတ်တိုင်း ကူလုပ်ပေးနေကြပါ ၊ ကိုယ့်ဘဲကို ရုပ်ဆိုးအောင် မညှပ်ပေးပါဘူး”

“ညှပ်တက်ရင် ပြီးတာပါပဲ… ကိုလည်း ဆံပင်ရှည်ကြီး ညှပ်မယ် ညှပ်မယ်နဲ့ ပျင်းနေလို့”

“အင်း… ကို့ဆီမှာ အောက်ကခံဖို့ ပလက်စတစ် ရှိတယ်မလား”

“ရှိတယ်..လာခဲ့လေ”

နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်နောက်ကျောဖက်သို့ လာပြီး လည်ပင်းကို ပုဆိုးဟောင်းတစ်ထည် ချည်ပေးရင်း ဆံပင်ရှည်ကို စပြီးညှပ်လေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပဲ ကိုယ့်အတွေးများနှင့်ကိုယ် ငြိမ်သက်နေကြသည် ၊ ထရံပေါက်မှ ဝင်လာသည့် နေရောင်ချည် အလင်းတန်းများကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ငေးကြည့်နေမိသည်…၊ အပြင်က ချောင်းရေချိုးနေကြသည့် လူများ၏ စကားသံများကိုလည်း သဲ့သဲ့ကြားရလေသည်။

ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို မိနစ် ၂၀ လောက်ကြာအောင် ညှပ်ပေးပြီးတော့ ချစ်သူက……

“ကို… ရပြီ ၊ ညီမကတော့ ယောကျာ်းလေးဆံပင်ဆိုတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ ညှပ်တတ်လို့ အဲ့လိုပဲ ညှပ်လိုက်တယ်နော်…၊ တစ်ခါတစ်လေ ဆိုင်ကို ဘောပြားလေးတွေ လာရင် ညှပ်ပေးနေကြမလို့ အဆင်ပြေတာ….ခစ်ခစ် ၊ ရန်ကုန်ပြန်ရောက်မှ ဒေါက်တိတာတွေ ဘာတွေကို ဆိုင်မှာ သေချာပြန်လုပ်လိုက်နော်”

“အင်း….. မှန်ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ၊ မှန်မှမရှိတာ… ဖုန်းဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“……………”

“အင်း….ညီမက ဆံပင်ညှပ်တာလည်း တော်သားပဲ ၊ ကို့ခေါင်းလည်း အခုမှ ပေါ့ပါးပြီး နေလို့ ကောင်းသွားတယ်”

“အင်း…. ၉ ခွဲရှိနေပြီ… ကို…. ရေချိုးလိုက်တော့ ၊ ခဏနေကြရင် ပြန်ရတော့မှာဆိုတော့”

“အင်းပါ… ညီမရော မချိုးတော့ဘူးလား”

“ချိုးတော့ဘူး”

“ကို့နားကိုလာပါဦး”

“ဘာလဲ”

“မွ”

“ဟိတ်…ကိုနော်… အခန်းတံခါးက သေချာပိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး”

“ ဆံပင်ညှပ်ခလေ…. ဟဲဟဲ”

“ လိုချင်ပါဘူးတော်….. ရန်ကုန်ရောက်မှ မုန့်လိုက်ဝယ်ကျွေး”

“အဲ့တာဆိုလည်း ဝယ်ကျွေးမယ်လေ ၊ အာဘွားမလိုချင်ရင်လည်း ကို့ကိုပြန်ပေးပေါ့”

“ ပေးပြီးစလစ်… နံပါတ်တစ်ပဲ…. ခစ်ခစ်”

ကျွန်တော်လည်း ရေသွားချိုးပြီး အခန်းထဲသို့ပြန်လာကာ ကျန်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းများ မရှိလေအောင် စစ်ဆေးပြီး လွယ်အိတ်ထဲထည့်ကာ သိမ်းဆည်းလေသည်၊ ထို့နောက် နေ့လည်စာစား လူစုပြီး ကားပေါ်သို့တက်ကာ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည်…..။

ကားပေါ်တွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကားမူးတတ်သည်ဟုဆိုကာ ဆေးသောက်ပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှီပြီး အိပ်လိုက်လာလေသည် ၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ နိုးလာလိုက်…. မုန့်လေးစားလိုက် ပြန်အိပ်လိုက်နှင့် သူမတစ်ယောက်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေပြန်သည် ၊ ည ၈ နာရီကျော် ရန်ကုန်မြို့ထဲ ဝင်လာတော့ သူမက အိပ်နေရာမှ နိုးလာပြီး ကျွန်တော့်အား…

“အင်း……..ကို…. ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ”

“ရန်ကုန်မြို့ထဲ ရောက်နေပြီ ထတော့… ညီမ”

“အွင်း…. မနက်ဖြန် ရုံးသွားခါနီးရင် ညီမကို ဖုန်းဆက်ဦးနော်… အတူတူသွားကြမယ်”

“အင်း.. ကို ဆက်လိုက်မယ်လေ”

“အင်း… ကို ဘာဟင်းကြိုက်လဲ ၊ ဘာဟင်းချက်ခဲ့ပေးရမလဲ”

“ ရပါတယ် ညီမ.. ကိုက ဂျီးမများပါဖူး ၊ ကို့ဖို့ ပိုချက်မနေပါနဲ့”

“မစားတဲ့ အသားတွေ ဘာတွေရှိလား”

“ရှိတယ်”

“ဘာအသား မစားတာလဲ ကိုက”

“သစ်သား”

“ဟွန့်.. အကောင်းပြောနေတာကိုနော်”

“ဟီးဟီး…”

စမ်းချောင်းမြို့နယ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် ကားဆရာကို မင်းလမ်းရှေ့တွင်ပဲ ချခိုင်းလိုက်သည် ၊ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး အဝတ်ထုပ်လေးဆွဲကာ မိမိနေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည် ၊ အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ဟိန်းထက်တစ်ယောက် အနောက်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဟင်းတွေချက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည် ၊ ကျွန်တော်က…..

“သားကြီး ဘာတွေချက်နေတာလဲဝေ့”

“မင်းမေစောက်ဖုတ်!… လန့်တာကွာ ၊ ရဲမာန်…. မင်းပြန်ရောက်ပြီလား ၊ မင်းဆံပင်တွေရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…. ငါက တစ်ခြားတစ်ယောက်မှတ်ပြီး လန့်သွားတာကွ”

“အခန်းထဲ လူတစ်ယောက်လုံး ဝင်လာတာကို မသိဘူးလား”

“ငါလည်း ငါ့အတွေးနဲ့ငါ ဟိုရောက်ဒီရောက်…. ကြက်ဥပဲစားနေရတာ ပျင်းလာလို့ ၊ ငါးသေတ္တာ ချက်ကြည့်နေတာ”

“မင်းက ချက်တတ်လို့လား”

“ဆရာမကြီး ယုပွင့်က ပါးစပ်နဲ့ သင်သွားပေးတယ်၊ ကောင်းမကောင်းတော့ မသိဘူး၊ မြည်းကြည့်ပါဦး”

“အင်း…ပြတ်..ပြတ်…. ရပါပြီ… ဒီလောက်ဆို… ငါလည်း ညနေစာမစားရသေးဘူး… ထမင်း ပိုချက်ထားတာရှိလား”

“ပိုပိုလိုလိုတော့ ချက်ထားပါတယ်…. မနက်ဖြန် ရုံးသွားကြရမှာဆိုတော့”

“မောင်ပြူး…မင်းတော်လာပြီ”

“တော်လာပြီဆိုမှ… မင်းကောင်မလေးနဲ့ အဆင်ပြေခဲ့လား”

“ငါ့ရည်းစားဖြစ်သွားပြီကွ ၊ မင်းကိုမြင်မှ နှမ်းယိုဝယ်ဖို့ မေ့ခဲ့မှန်း သတိရတယ်ကွာ”

“သူငယ်ချင်းကောင်းဆိုတာ အဲ့လိုမျိုးပဲ…. ဆော်ရပြီဆိုတာနဲ့ စောက်ချိုးပြောင်းတော့တာပဲ”

“မင်းနဲ့ ယုပွင့်ကို နောက်တစ်ပတ် စနေ၊ တနင်္ဂနွေကြ မုန့်ပြန်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်”

“အို…ခေ ၊ အထုပ်တွေ သွားထားလိုက်ဦး…. ပြီးရင် ထမင်းစားရအောင်”

“အေး… အေး…”

ကျွန်တော်နှင့်အတူ ထမင်းစားနေတုံး ဟိန်းထက်က မေးခွန်းထုတ်လေသည်….။

“သားကြီး…. မင်းဆော်ပုံ ပြဦးလေကွာ ”

“ဪ..အေး ၊ အတွဲပုံတော့ မရှိသေးဘူး…. Facebook ထဲကပုံတော့ ရှိတယ်……ရော့ ဒီမယ်ကြည့်”

“What the fuck !!!”

“အသာလုပ်ပါကွာ”

“ဟားဟား….ရဲမာန်… မင်းကတော့ အကောင်းစားလေးတွေနဲ့ ကံကိုပါတယ်ပဲ ပြောရမှာပဲကွ ၊ ဆယ်တန်းတုံးကလည်း မဝသုန်ဖူးကို လိုက်တယ်… အခုလည်း ကြည့်ပါဦးကွာ… မင်းနဲ့တောင် မလိုက်ဘူး….”

“မှတ်ချက်ကလည်း ကြမ်းတာကွာ”

“ မင်းက စေတန်နတ်ဆိုးဆို….. မင်းကောင်မလေးက အန်ဂျယ်လေးပဲကွ”

“ငါသာ စေတန်နတ်ဆိုးဆို မင်းကို ပန်းသေအောင် လုပ်လိုက်တာ ကြာပြီ၊ မင်းနဲ့ယုပွင့် အချိန်ရှိတိုင်း အချစ်စခန်းဖွင့်မနေနဲ့… ငါရှိလား မရှိလား အရင်ကြည့်ပြီးမှ လုပ်ကြ”

“မနာလိုရင် မနာလိုဘူးပေါ့ကွာ….. သားကြီးရာ ၊ Video တွေတော့ ခိုးမရိုက်ထားဘူးမလား”

“မင်းဖင်မဲကြီးကို ငါက ဘာလို့ရိုက်ရမှာလဲ ၊ မင်းအခန်းတံခါးကို လုံအောင်ပိတ်မထားရင် မြင်ရတာက မင်းကအပေါ်ကနေ ယုပွင့်ကို ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ လုပ်နေတာ မြင်ရတာပဲ”

“ကြည့်ချင်သလောက်ကြည့် ၊ video မရိုက်ရင် ပြီးတာပဲ”

“စားနေတုံး မင်းဖင်မဲကြီးအကြောင်းပြောတော့ ထမင်းတောင် ထပ်မစားချင်တော့ဖူး”

“ဟား…ဟား…ဟား”

ညအိပ်ခါနီးတော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်သေးသည် ၊ သူမက ဖုန်းကိုင်ပြီး..

“ဘာလဲ..ပြော… ကို…”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ၊ အိပ်နေပြီလားလို့”

“အိပ်တော့မလို့ အိပ်ရာပြင်နေတာပဲ… ကိုလည်း မအိပ်သေးဘူးလား ၊ မနက်ဖြန် ရုံးတက်ရဦးမှာ”

“အင်း ကိုက အိပ်ရာထဲမှာ ရောက်နေပြီ ၊ နန်းကို သတိရလို့ ဆက်လိုက်တာ”

“အပိုတွေ…. ရည်းစားဖြစ်ခါစဆိုတော့ အဲ့လိုတွေပဲ…. နောက်ကြ ဘယ်လိုလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

“စောင့်ကြည့်ပေါ့ကွယ်”

“ကြည့်မှာပါ…နော်”

“အာဘွား….မွ…မွ ၊ Good night နော်”

“အင်း….ကိုလည်း Good night”

“အာဘွားပေးဦးလေ”

“သိဘူး…သွား….ဒါပဲ….ဂွပ်”

ကျွန်တော် သူမနှင့် ရည်းစားဖြစ်အပြီးတွင် အိမ်မက်ဆိုးများ မမက်တော့ချေ ၊ ခရီးကလည်း ပန်းနေတော့ ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ချိုးတည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည် ၊ တရေးနိုးလို့ မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ၆ နာရီခွဲ ရှိနေလေပြီ….။

မနက်ခင်း ကိစ္စအဝဝကို ပြုလုပ်ပြီးသကာလ သူမနှင့် ချိန်းထားသည့် ကားမှတ်တိုင်တွင် ရုံးအတူသွားရန် စောင့်နေလေသည် ၊ ခဏကြာတော့ အနီရောင် မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့် သူမ ရောက်ရှိလာလေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက…..

“ကို… ရောက်နေတာ ကြာပြီလား”

“ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ”

“အင်း…. ညီမ ဒီနေ့ အိပ်ရာထ နောက်ကျတာရော… ဟင်းထုပ်ဖို့ လုပ်နေတာနဲ့ ပိုနောက်ကြသွားတာ”

“အင်း… ဘာဟင်းတွေ ထုပ်လာတာလဲ ”

“ဝက်သားနီချက်… ကို့ဖို့ပါ ပိုထုပ်လာတယ် ၊ နေ့လည် ထမင်းစားခါနီးရင် ဖုန်းဆက်နော်”

“အင်းပါ……. များသောအားဖြင့်တော့ Finance ဌာနနဲ့ အတူတူ ဆုံစားဖြစ်ပါတယ်”

“ညီမလည်း လိုလိုပိုပို ပြောတာပါ ၊ ကြိုစားနှင့်မှာစိုးလို့”

“မစားပါဘူးဗျာ…. အဲ… ကားလာပြီ တက်ရအောင်”

ကျွန်တော်က သူမရဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အရှေ့ကနေတိုးပြီး ကားထဲဝင်လေသည် ၊ အခုတော့ လက်ကိုင်ဖို့အတွက် တရားဝင်ရည်းစား ဖြစ်နေကြပြီ မဟုတ်လော…. ကား၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူမကို ဝင်ထိုင်စေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ထိုင်ခုံမရှိတော့သည့်အတွက် သူမထိုင်ခုံအပေါ်က ဘားတန်းကိုကိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ် လိုက်လာလေသည် ၊ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထမင်းဂျိုင့်လေးကို ကိုင်ထားပေးလေသည်..။

ရုံးကိုရောက်တော့ အဝင်ပေါက်တွင် Fringer print နှိပ်ပြီး ကိုယ့်ဌာနကို သွားကြလေသည် ၊ ကျွန်တော် HR ဌာနထဲဝင်လာတော့ ဇော်မျိုးနိုင်က ရောက်နေလေပြီ ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို…..

“ကိုဆံရှည်….အဲ… ကိုရဲမာန်… မာဂလာပင် ၊ ဆံပင်တွေ တိုသွားပါရောလား”

“အင်း…. ငါနဲ့လိုက်တယ်မလား”

“အခုမှ မျက်နှာက လင်းသွားတာ ၊ အစ်ကို့ကိုကြည့်ရတာ စိတ်ချမ်းသာနေသလိုပဲ… အရင်တစ်ပတ်ကနဲ့ မျက်နှာက တစ်ခြားစီ”

“ဒီလိုပါပဲကွာ…. ငါအရင်တစ်ပတ်က လုပ်စရာအကြွေးတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ် ၊ မင်းလုပ်စရာ ထွေထွေထူးထူးမရှိရင် ငါ့ကိုကူလုပ်ပေးဦး”

“အင်း…. ဒီနေ့ ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဌာနကို အလုပ်သင်အသစ် ခန့်တော့မယ် ပြောတယ်”

“သဲသဲဦးနေရာအတွက်လား…. အခုတော့ ရှပ်ပြာမ သီရိက ဆရာကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ”

“ဟိတ်… အခုမှ ရုံးလာတုံး ရှိသေးတယ်.. လူများအတင်းတုတ်နေကြပြီလား ”

ဟု သီရိက အခန်းထဲကို ဝင်လာရင်း ပြောလေသည် ၊ ကျွန်တော်က…

“Good morning”

“Good moring… အဲ…. ကိုရဲမာန် ဆံပင်တိုညှပ်လိုက်တာလား”

“ဟုတ်တယ်… နင့်အစ်ကိုကြီး မချောလာဘူးလား”

“ဆုတောင်းလေ”

“နင့်ကို ဒီနေ့ အလုပ်များများပေးရမယ်”

“အဟီး… စတာ..စတာ… ပိုခန့်လာတယ်”

“ဒီလိုမှပေါ့… အလုပ်ကတော့ လုပ်ရမှာပဲ”

“စိတ်ပုတ်ကြီး”

“ဟား…ဟား…ဟား”

“………….”

ဒီလိုနဲ့ မနက်ခင်း အစည်းအဝေးလုပ်တော့ သုံးယောက်သား မခိုင်ဇာမြင့် ရုံးခန်းထဲသို့ ကုတ်ကုတ်ကုတ်ကုတ်နှင့် ဝင်သွားကြသည် ၊ မခိုင်ဇာမြင့်က ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ မျက်လုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ့နေရာသူ ထိုင်လိုက်လေသည်….. ပြီးကာမှ….

“ကဲ…. မောနင်းပါ HR အဖွဲ့သားတွေ ၊ ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်စရာရှိကြသလဲ…. ရဲမာန်ကနေ စပြော”

“ဟုတ်…. ကျွန်တော်က ဒီနေ့ အရင်တစ်ပတ်က မပြီးသေးတဲ့ လူအဝင်အထွက် စာရင်းတွေ လုပ်ရမယ်၊ ဇော်မျိုးနိုင်ကို ကူညီခိုင်းထားတယ်……၊ ပြီးတော့ နေ့လည်အချိန်ရရင် ကျွန်တော်တို့ဌာနအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဖိုင်အသစ်တွေ၊ Papaer clip ၊ စတာပလာတွေ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းလုပ်ပြီ Admin ဌာနဖက်ကို ပို့ရမယ်….၊ ဒီလောက်ပါပဲ အစ်မ”

“ဒါပဲဟုတ်လို့လား မောင်လေး…. တစ်ခုခု ကျန်နေသေးသလိုပဲနော်…. စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”

“အင်း….ရှလွပ်…ရှလွပ်” (စာရွက်လှန်သံ)

“မရှိတော့ပါဘူး…အစ်မ”

“ဟုတ်လို့လား… မင်းငါတို့ကို ပြောစရာရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား…”

မခိုင်ဇာမြင့်စကားကြောင့် ကျွန်တော် နည်းနည်း ခေါင်းစားသွားသည် ၊ သူခိုင်းထားတဲ့ ဘာကိစ္စတွေများ မေ့နေတာလဲဟု စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထွက်မလာချေ ၊ သီရိနှင့် ဇော်မျိုးနိုင်တို့နှစ်ယောက်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြပြီ…..၊ မခိုင်ဇာမြင့်ကလည်း ပြုံးစိစိနှင့် မျက်လုံးကို အပေါ်ပင့်ကာ စိုက်ကြည့်နေလေသည် ၊ ကျွန်တော်က….

“အမ်း… ကျွန်တာ်နဲ့ Finance က နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ ချစ်သူဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်းကို ပြောတာလား”

“အဲ့တာပေါ့အေ…. နင်က ငါတို့ကို လျှိုထားတာနော် ၊ ငါ့မှာ မနေ့ညက Finance မန်နေဂျာက ဖုန်းဆက်ပြောမှ သိရတယ်”

“ဟဲဟဲ…. ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း မပြောဖြစ်…”

“ဟိတ်… ဘာပဲပြောပြော ဌာနကလူတွေကို တစ်ဝိုင်းကျွေးရမယ်… ဟုတ်ပြီလား”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ….”

“အေးအေး…. ဇော်မျိုးနိုင်နဲ့ သီရိရော ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်စရာရှိကြသလဲ”

“ကျွန်တော်တို့က….. .!%#*!%!*#^!*#%!*()#^^#^%!^”

“…………………….”

အစည်းအဝေးပြီးလို့ အခန်းအပြင် ပြန်ထွက်လာတော့ ဇော်မျိုးနိုင်က….

“ခင်ဗျားကလည်း ခြေသွက်လက်သွက်ပဲဗျ ၊ လုပ်မယ့်လုပ်တော့လည်း ဖုန်းဒိုင်းနဲ့”

“ဒီလိုပဲလေ…ဟီးဟီး”

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပြောနေကြသည်ကို ဘေးနားက သီရိက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့်

“ကိုရဲမာန်….. နန်းဖူးဝတ်မှုံ ဆိုတာက Finance က ဖြူဖြူသေးသေးလေး တစ်ယောက်မလား”

“အေးလေ.. သူအလုပ်ဝင်တော့ နင်တောင် Fringer print လုပ်ပေးလိုက်သေးတယ်လေ”

“အဲ့အစ်မ ချောချောလေးလား…. အီး…. ကောင်မလေး သနားပါတယ် ၊ ဒီကလူကြီးက ပါးစပ်က ပွစိပွစိနဲ့”

“နင်က အလုပ်သေချာမလုပ်လို့ အပြောခံရတာကိုပါ ထည့်ပြောလေဟာ”

“ညီမက ကိုရဲမာန်ကို ဇော်မျိုးနိုင်တို့နဲ့ လိုင်းအတူတူလို့ ထင်ထားတာ ၊ စကားတပြောပြောနဲ့ဆိုတော့”

“ဘယ်ကသာ…. အဲ့လူကြီးက တစ်လမ်းမောင်းကြီးပါ ၊ ကောင်မလေး ချောချောလေးတွေ အလုပ်လာလျှောက်ရင် နှာခေါင်းက ရှုံ့ပွရှုံ့ပွနဲ့ လုပ်နေတာ မမြင်ဖူးဘူးလား”

ဟု ဇော်မျိုးနိုင်က ဝင်ပြီးပြောပြန်သည် ၊ ကျွန်တော်က…

“နှစ်ယောက်လုံး တော်ကြတော့… အလုပ်လုပ်ကြရအောင်”

ဟု ပြောပြီး စကားစဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

နေ့လည်စာ ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့ Finance ဌာနနှင့် အချိန်ကိုက်ဆုံကြ၍ ထမင်းအတူစားကြလေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့အတွဲက ရုံးတွင် သတင်းထူးဖြစ်သဖြင့် နှစ်ဌာနလုံးက ဝန်ထမ်းများက ဝိုင်းဝန်းစနောက်ကြပြန်သည်…၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ တခြားသူတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်၊ ကျွန်တော့်ထမင်းဂျိုင့်ထဲ ဟင်းတွေ ထည့်ပေးသည် ၊ တခြားသူတွေက စတော့ ကျွန်တော်က မနေတတ်…၊ သူမက…

“စားစရာရှိတာ ဖြောင့်ဖြောင့်စားပါ ကိုရယ်… ဒီနှစ်ရက်သုံးရက်တော့ အစခံနေရဦးမှာပဲ”

“အင်း”

“ညီမလက်ရာ ကောင်းတယ်မလား…. ကို ကြိုက်လား”

“အင်း..ကြိုက်တယ်”

“ရှမ်းဟင်းတွေကော ကြိုက်ရဲ့လား…. ညီမအဒေါ်က ရှမ်းဆိုတော့ သူ့ဆီကနေ ရှမ်းဟင်းတွေပဲ အများဆုံး သင်ထားရတာ”

“ကြိုက်ပါတယ်…”

“အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ….. အိမ်ပြန်ရောက်မှ အမေ့ဆီကနေ ဗမာဟင်းချက်နည်း သင်ထားရမယ် ၊ အမေကလည်း အညာသားကို ယူထားတာဆိုတော့…. ခစ်.. ခစ်”

“အမေ့ဆီက အမွေရတာပေါ့..”

“ဟုတ်လောက်မယ်…. ခစ်ခစ် ၊ ဒါနဲ့ ဒီနေ့ ရုံးစောဆင်းရလောက်လား အလုပ်ရှုပ်လား”

“ပုံမှန်အချိန်ပဲ ဖြစ်လောက်တယ်… ညီမလည်း အချိန်ပိုမရှိဘူးဆိုရင် အတူပြန်ကြမယ်လေ”

“ဟုတ်…”

ညနေ ရုံးဆင်းခါနီးတွင် ကျွန်တော်က လုပ်လက်စ စာရွက်စာတန်းတွေ သိမ်းဆည်းနေစဉ် သူမထံမှ Message ဝင်လာလေသည်။

“ကို….. ညီမတော့ ရုံးဆင်းပြီနော် ၊ အောက်မှာ စောင့်နေတယ်”

ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်…၊ ကျွန်တော်လည်း ပစ္စည်းများကို မြန်မြန်သိမ်းဆည်းပြီး ရုံးဆင်းခဲ့လေသည်။ ရုံးအောက်တွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက ပန်းခုံပေါ်၌ထိုင်ကာ ကျွန်တော့်အား စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ ကျွန်တော်က….

“နန်း.. စောင့်နေတာ ကြာပြီလား ၊ ဖိုင်တွေ သေချာပြန်သိမ်းနေရလို့ ကြာသွားတာ”

လို့ပြောတော့

“ရပါတယ်ရှင်….. လာ သွားကြမယ်”

ဟု သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြန်ပြောလေသည်….။

“ဘယ်သွားကြမှာလဲ”

“မုန့်ဆိုင်လေ……. ကိုပဲ ညီမကို ဆံပင်ညှပ်ခအနေနဲ့ မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်ဆို”

“ဟင်….ပြောမိလို့လား”

“ စီနီယာ HR ကြီးဖြစ်ပြီး ကပ်စေးနည်းလိုက်တာနော် ၊ ကိုယ့်ကောင်မလေးကို မသဒ္ဓါဖူးလား”

“စတာပါကွယ်… ညီမ ဘာစားချင်လဲပြော”

“ရေခဲမုန့်”

“ပြီးရင်ကော…”

“အဲတာပဲ စားမယ်လေ… ပြီးရင် ဂိမ်းသွားဆော့ကြမယ် ၊ ညီမတို့ ဟိုထောင်ဖောက်ဂိမ်းက ဆော့လက်စတန်းလန်းကြီး မဟုတ်လား”

“အင်း….သွားကြတာပေါ့”

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ထူး ရေခဲမုန့်ဆိုင်သို့သွားပြီး အမောပြေ ရေခဲမုန့် စားကြလေသည် ၊ ရေခဲမုန့်ဆိုင်မှ အပြန်တွင် ဂိမ်းဆိုင်ရှိသော စမ်းချောင်းဖက်သို့ ဘတ်စ်ကားစီးကြရပြန်သည်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လူချောင်သော ကား ပေါ်လာသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ခုံရလေသည် ၊ သူမက လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ဖုန်းနှင့် နားကြပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး….

“ကို.. ညီမ သီချင်းနားထောင်မလို့…. နားထောင်ဦးမလား”

“အင်း… နားကြပ်တစ်ဖက်ပေးလေ”

သူမက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှီရင်း သီချင်းနားထောင်ကာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး လိုက်လာလေသည်၊ ကျွန်တော်က သူမပုခုံးလေးကို အသာဖက်ပြီး လက်ကလေးနှင့် ပုတ်ပေးရင်း ၊ ကားမှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုဒီလျှောက်ငေးရင်း၊ နားကြပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် သီချင်းသံကို နားထောင်ရင်း ၊ ဘေးနားက ချစ်သူကောင်မလေး၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်းနှင့် ရိုးရှင်းပြီး ပြည့်စုံလှပသော ညနေခင်းလေးကို ဖြတ်သန်းကြလေသည်။

အိမ်ပြန်ချိန်တွေ.. အတူလျှောက်လည်….

နေဝင်ချိန်ဆို အတူရှိမယ်….

ကိုယ်တကယ်ချစ်သော.. မိန်းကလေးနဲ့..

အတူရှိတဲ့ ဘဝ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ…

——————————–

အခန်း (၁၃) ဆွေကြီးမျိုးကြီး

အချိန်တွေက ကုန်လွန်တာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်…..၊ အခုဆိုလျင် ဘာလိုလိုညာလိုလိုနှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ၆ လကျော်ပင် ရှိခဲ့လေပြီ ၊ ရုံးတက်ရုံးဆင်း အချိန်နှင့် ရုံးပိတ်ရက်တစ်ချို့တွင်သာ ချိန်းတွေ့ဖြစ်သောကြောင့်… လက်ကိုင် ပုခုံးဖက် အဆင့်ကနေ မတက်သေး ၊ ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ချိန်းတွေ့ကြသည့်အခါမျိုးတွင်မူ ယောကျာ်းလေးသဘာဝ ဟိုဒီနမ်းတာနဲ့ လက်ဆော့တာလေး နည်းနည်းတော့ရှိသည်….၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော်နှင့် အသက်ချင်း သိပ်မကွာလို့ပဲလား.. ခေတ်နှင့်အညီ လိုက်လျောညီတွေ နေတတ်လို့ပဲလားတော့ မသိ….၊ အရင်ရည်းစား (မဝသုန်ဖူး) လို လက်ပေါက်မကပ် ၊ ကျွန်တော် အဆင့်တက်သမျှကိုလည်း အတွန့်မတက်ချေ။ တစ်ခါက ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ နမ်းရင်းနဲ့ အရှိန်တက်လာတော့ သူမအင်္ကျီအောက်က လက်လျှိုပြီး ရင်သားကို ကိုင်တော့လည်း ဘာမှမပြောပဲ အလိုက်သင့်လေး နေပေးတတ်လေသည်။

နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ဆိုတော့ ချိန်းတွေ့ရန် အချိန်တော့ သိပ်မရှိကြ ၊ ကျွန်တော်က မအားလိုက်…. သူမက မအားလိုက်နှင့် အချိန်ကို မနည်းညှိယူနေကြရသည်၊ ကျွန်တော့်ဖက်ကလည်း ငယ်ငယ်တုံးကလို အထိအတွေ့အာရုံ sex ကိစ္စကို အလေးအနက်ကြီး သဘောမထားတော့….၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံဖက်ကလည်း ကျွန်တော်လိုချင်လျင် ပေးမည့်သဘော ရှိလေသည်…..၊ ဒါကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဒီကိစ္စကို အချိန်တန်လျင် သူ့ဘာသာသူ ဖြစ်သွားမှာပါဟု တွေးပြီး အေးဆေးပဲ နေလိုက်တော့သည်။

သမီးရည်းစား ဆက်ဆံရေးတွင် အထိအတွေ့ကိစ္စက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာ အရေးပါသည့် အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ ၊ အထိအတွေ့ကြောင့် ချစ်သူနှစ်ဦး အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင်းနှီးစေသည် ဆိုသော်လည်း ထိုကိစ္စထက် အရေးကြီးသည့် တစ်ဦးအပေါ် တစ်ဦး နားလည်မှု…. ကိုယ်ချင်းစာမှု… ကူညီဖေးမမှုတွေကြောင့် ကျွန်တော်နှင့် သူမရဲ့ အချစ်ရေးက ပို၍ခိုင်မြဲခဲ့လေသည်။

နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ထက် အသက်ငယ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးဆိုးလေးလို ဆိုးနွဲ့ပါသော်လည်း အမြဲတမ်းလိုလို နားလည်မှုရှိသော မိန်းကလေးဖြစ်သည် ၊ ရံဖန်ရံခါကြ ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ခမ်းလေး ဆူပုတ်ပြီး စိတ်ဆိုးတတ်… အချော့ကြိုက်တတ်သည့် ကလေးလေးလို နေသော်လည်း တစ်ခါတစ်လေကြပြန်တော့လည်း ကျွန်တော့်ကို အစ်မတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်တတ်သည့် ချစ်သူလေး ဖြစ်နေပြန်သည်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သူမကို ချစ်ပါသည်…၊ တစ်သက်လုံးအတွက် ဘဝလက်တွဲဖော်အနေဖြင့် ပေါင်းသင်းရန်အတွက်လည်း အစီအစဉ်တချို့ကို ဆွဲထားပြီးလေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင် အခြေအနေကို ပြောပြရမည်ဆိုလျင် Assistant HR Manager ဖြစ်နေလေပြီ ၊ ရာထူးပိုကြီးလာသည်နှင့်အမျှ တာဝန်ယူရသည့်ကိစ္စများလည်း များပြားလာလေသည်…..၊ စဉ်းစားရသည့်ကိစ္စများသဖြင့် ဆံပင်ဖြူ တစ်ပင်နှစ်ပင် ထွက်ချင်လာသည်၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ငွေကြေးဝင်ငွေ တိုးလာသဖြင့် စုမိဆောင်းမိလေး ဖြစ်လာလေပြီ။

ကုမ္ပဏီတွင် ဇော်မျိုးနိုင်က Senior HR (ယခင် ကျွန်တော့်နေရာ) ဖြစ်လာပြီး ရှပ်ပြာမလေး သီရိပင် သူမလက်အောက်က အလုပ်သင်လေး တစ်ယောက်ကို သင်ပေးနေရသည့်အဆင့် ဖြစ်နေ လေပြီ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ CPA လက်မှတ်ရပြီး လစာပိုများသည့် Company တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွေ့သွားခဲ့လေပြီ ၊ ကျွန်တော်နှင့် ကုမ္ပဏီ မတူတော့သည့်အတွက် အရင်လို သွားအတူ လာအတူ လုပ်လို့မရတော့..၊ သူမနှင့် ကျွန်တော်သည် အိမ်ချင်းနီးသဖြင့် ချိန်းတွေ့ရန် လွယ်ကူသည်ကိုပင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။

ဒီနေ့တော့ ရုံးစောစောဆင်းရန်အတွက် ကျွန်တော် လုပ်စရာအလုပ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြုလုပ်နေလေသည် ၊ အမှန်အတိုင်းပြောရလျင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်သွားတော့ မခိုင်ဇာမြင့်နှင့်အတူ မန်နေဂျာရုံးခန်းထဲတွင် အလုပ်အတူလုပ်ရသည်မှာ စိတ်ကျဉ်းကြပ်လှသည် ၊ အရင်တုန်းကလို အရှေ့ခန်းတွင် ဇော်မျိုးနိုင်တို့နှင့်လည်း ဟေးလေးဝါးလား မလုပ်ရတော့ အလုပ်ပိုပြီးသော်လည်း သိပ်မပျော်ရွင်ရချေ ၊ မခိုင်ဇာမြင့်က ကိုယ့်ထက်အကြီးဆိုတော့ စိတ်ရှိတိုင်း မစနောက်ရဲ….၊ သူမကလည်း စကားနည်းနည်းပြောပြီး အလုပ်ကိုသာ သေချာ အာရုံစိုက်လုပ်နေတာများသည် ၊ ကျွန်တော်က အလုပ်လုပ်ရတာ ပျင်းလာလျင် အပြင်ကိုထွက်ပြီး အကြောဆန့်တာလိုလို ကော်ဖီဖျော်တာလိုလိုနှင့် အခန်းအပြင်ကိုထွက်ပြီး စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာလေသည် ၊ ဒီနေ့တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် Show ပွဲသွားရန် ချိန်းထားတာရှိသဖြင့် အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကာ ဖိလုပ်နေလေသည် ၊ ကျွန်တော့်ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော မခိုင်ဇာမြင့်က….

“ရဲမာန်… မင်းဒီနေ့ အလုပ်အသေလုပ်နေပါလား ၊ ငါတော့ နှစ်ကုန်ဘောနပ်စ် ပိုပေးရတော့မယ် ထင်တယ်”

“ညနေရုံးဆင်းရင် သွားစရာရှိလို့ပါ အစ်မရယ်…. ဟီးဟီး”

“သိသားပဲ… ငါကလည်း ရွဲ့ပြောတာ ၊ ကောင်မလေးနဲ့ ချိန်းထားတာလား”

“ဟုတ်တယ် အစ်မ”

“နင်တို့ ဘယ်တော့လောက် ယူကြမှာလဲ”

“နောက်နှစ်ထဲလောက်တော့ ယူမယ်လို့ တွေးထားတာပဲ”

“နင့်ကို ဘာလက်ဖွဲ့ပေးရမလဲ”

“အစ်မ တတ်နိုင်ရင် ကျွန်းကုတင်ကောင်းကောင်းလေးတစ်လုံး လက်ဖွဲ့ပေါ့.. ဟဲဟဲ”

“သေနာ.… ငါ့ကို ဘောစိများ မှတ်နေလား”

“အခုကတည်းက စုထားပေါ့ အစ်မရဲ့”

“ဌာနတစ်ခုလုံး စုပြီးပေးပါ့မယ်အေ… နင်သာ အရင် မိန်းမတောင်းပါဦး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ…. ဟီးဟီး”

“သီရိကို အင်တာဗျူးအခန်း ပြင်ထားခိုင်းလိုက်ဦး ၊ ငါခဏနေကြ တစ်ယောက်ဗျူးဖို့ရှိတယ်”

“ဟုတ်… အစ်မ ပြောထားလိုက်မယ်”

“အေး…အေး…”

ဒီလိုနှင့် တစ်နေကုန် အလုပ်ကုန်းလုပ်ပြီး ညနေသုံးနာရီလောက်ရောက်တော့ လုပ်စရာရှိသည့် ကိစ္စများ ပြီးပြတ်သွားလေသည် ၊ ရုံးဆင်းရန် အချိန်ကျန်သေးသဖြင့် သီရိတို့ ဇော်မျိုးနိုင်တို့အနားသွားပြီး စဆရက သွားလုပ်နေလေသည် ၊ သီရိက စိတ်မရှည်၍ အော်လိုက်မှ ကိုယ့်အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်..၊ သို့သော် လုပ်စရာအလုပ် မရှိတော့သဖြင့် မခိုင်ဇာမြင့်ကို ဟိုမေးဒီမေးနှင့် အာရုံစားနေလေသည် ၊ သူမလည်း စိတ်မရှည်နိုင်တော့……

“ရဲမာန်…. လေးနာရီဒေါင်းဆိုတာနဲ့ အလုပ်ဆင်းတော့အေ ၊ နားငြီးတာ ပွစိပွစိနဲ့ ယောကျာ်းလေး ဖြစ်ပြီး စကားကလည်း များနိုင်သလားမမေးနဲ့”

“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး အစ်မကလည်း”

“လုပ်စရာမရှိတော့ရင် ဖုန်းပွတ်နေအေ… ငါ ဒီမှာ ဥက္ကဌကြီးဆီကို E mail ပို့ဖို့ စာစီနေတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ”

ထို့နောက် ညနေလေးနာရီ ရုံးအဆင်းပြီးတွင် ဘတ်စ်ကားမစီးတော့ပဲ Taxi ငှားပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့လေသည် ၊ လေးလွှာပေါ်ရောက်လို့ တိုက်ခန်းတံခါး ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင် ယုပွင့်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့က ဧည့်ခန်းတွင် ရောက်နှင့်နေကြပြီး စကားလက်ဆုံ ပြောနေကြလေသည်။

အခုဆိုလျင် ယုပွင့်ထက်ခိုင်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့သည် ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းပြု၍ ညီအစ်မအရင်းများသဖွယ် ခင်မင်နေကြလေပြီ ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းမိပြီး စိတ်ကောက်သပိတ်မှောက်လျင် ဟိန်းထက်နှင့် ကျွန်တော် ချော့မော့ပြီး ဗျာများရလေသည်၊ ကျွန်တော့်ကိုတွေ့တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံက ပြေးလာကြိုပြီး

“ကို… ညီမက ဒီနေ့ ရုံးနေ့တစ်ပိုင်းနားပြီး ဒီမှာပဲ မယုပွင့်နဲ့အတူ စောင့်နေကြတာ”

“ဪ…. ရှိုးပွဲက ညနေ ၅ ခွဲမှစမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ကိုကလည်း…. မိန်းကလေးတွေက ပြင်ရဆင်ရတာ အချိန်ကြာတယ်လေ”

“ဟုတ်ပါပြီ…. ခဏနားပြီး ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်”

“ညီမ ကို့ဖို့ သံပုရာရည် ဖျော်ပေးထားတယ် ၊ အဲ့ဒါသောက်ပြီး ရေချိုးလိုက်တော့”

“အမလေး… နင်တို့အဆိုတော်တွေ ထွက်မပြေးပါဘူးဟ… ဖြည်းဖြည်းပေါ့…၊ ဟိုကောင် ဟိန်းထက်လည်း ပြန်မရောက်သေးဘူးမလား”

“အင်း…ဟုတ်တယ် ၊ ဟိုက ဖြေးဖြေးလုပ်နေလို့ မယုပွင့်က တင်းနေပြီ”

“ဟဲဟဲ…. တစ်ပွဲတစ်လမ်းတော့ ကြည့်ရတော့မှာပဲ”

“ သူများကိုပြောမနေနဲ့…. ရော့ ကိုလည်း ဖျော်ရည်သောက်ပြီး ရေချိုးတော့”

“အင်း..အင်း…..ဂလု..ဂလု..ဂလု”

ဟိန်းထက်က ကျွန်တော်ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီးကာမှ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည် ၊ ယုပွင့်က သူ့ကို ရေချိုးခွင့်မပေးတော့….၊ အဝတ်အစား အမြန်လဲခိုင်းပြီး တက်စီငှားကာ ရှိုးပွဲရှိသော မျှော်စင်ကျွန်းဖက်သို့ သွားကြလေသည် ၊ ရှိုးပွဲသို့သွားသည့် Taxi ကားပေါ်တွင် ယုပွင့်က ကျွန်တော်တို့ ယောကျာ်းလေးနှစ်ယောက်အား ညနေစာအဖြစ် ဟမ်ဘာဂါတစ်လုံးစီ ကျွေးလေသည်….။

ကျွန်တော်နှင့် ဟိန်းထက်က ဟမ်ဘာဂါကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မဝါးချင် ဝါးချင်နှင့် စားကြသည် ၊ အမှန်တကယ်တော့ ဒီရှိုးပွဲကို ကျွန်တော်တို့ မသွားချင်ကြ…၊ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ကြိုက်သည့် အဆိုတော်များကို ကြည့်ချင်၍သာ မဖြစ်မနေ လိုက်ပို့ပေးကြရခြင်းသာ ဖြစ်လေသည် ၊ ဘာဂါစားပြီးသည့်အချိန်တွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက တစ်ရှူးနှင့် ဖျော်ရည်ကိုပေးသည်…..၊ အဲ့တာက လည်ချောင်းရှင်းရန်အတွက်…..။

မနေ့ညတုန်းက ဟိန်းထက် ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်တွေးမိပြီး ပြုံးစိစိဖြစ်မိသွားသည် ၊ ဟိန်းထက်က “ရည်းစားနှင့်အတူ ရှိုးပွဲသွားမည့်အစား၊ အမေနှင့်သာ သွားလိုက်ချင်သည်” ဟု ပြောလေသည်၊ ဟိန်းထက်က ယုပွင့်နှင့်အတူ ရှိုးပွဲတွေ ခဏခဏသွားဖူးတော့ ကျွန်တော့်ထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိလေသည်…..၊ အခုတော့ သူပြောတာတွေက ဟုတ်သလိုလိုရှိကြောင်း စိတ်ထဲထင်မိလေပြီ…..။

ရည်းစားနှင့်အတူ ရှိုးပွဲသွားလျင် တခြားကောင်မလေးများအား ငမ်းခွင့်ရမည်မဟုတ် ၊ ဘီယာနှင့် အရက်ကိုလည်း စိတ်ကြိုက် သောက်ရမည် မဟုတ်၊ စတိတ်စင်ရှေ့သွားပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ခုန်ပေါက်၍လည်း ရမည်မဟုတ်ချေ….၊ ထိုအရာများကို ကြိုတွေးရင်း ပွဲထဲသို့မရောက်ခင်ကပင် စိတ်က ဘူနေလေသည်။

ဟိန်းထက်ကိုကြည့်တော့လည်း ဓာတ်ခဲကုန်ခါနီး နာရီလက်တံလို မလှုတ်တလှုတ်…၊ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေကြလေသည် ၊ ခါတိုင်းထက်ပိုပြီး တကိုယ်လုံးကို အလှပြင်ထားကြကာ ဘယ်အဆိုတော်က ဘယ်လိုဘယ်ညာနှင့် ရေပတ်မဝင်အောင် ပြောနေကြသည်၊ ကျွန်တော်နှင့် ဟိန်းထက်ကို ဖုတ်လေတဲ့ငပိ ရှိသည်ဟုပင် မထင်….၊ ဟိန်းထက်က ကျွန်တော့်ကို မျက်ခုံးတွန့်ပြကာ အခုမှအစရှိသေးတယ် သားကြီး ဆိုသည့် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ဟိုးလီး….. ရှစ် ၊ ရှိုးပွဲထဲရောက်တော့လည်း ပရိတ်သတ်ကောင်မလေးများမှာ မနည်းမနော၊ ကောင်မလေးတွေ အများကြီးမြင်တော့ တို့များသဘာဝ ဟိုဒီလေး ငေးချင်မိသော်လည်း ဘေးနားမှာ ရည်းစားကြီးက ငုပ်တုတ် ၊ ရှိုးပွဲစတော့ သူတို့နှင့်အတူရောပြီး ခုန်ပေါက်ရင်း ရမ်းကားသော သူတွေနဲ့ မငြိအောင်လည်း ထိန်းပေးရသေးသည် ၊ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်၍မရသော်လည်း နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးကို အနောက်ကနေ ပွေ့ဖက်ပြီး အသားယူလေသည်။ ( ငါးမရတော့လည်း ရေချိုးပြန်ရတာပေါ့… ဟဲဟဲ)

ရှိုးပွဲတို့ထုံးစံအတိုင်း နာမည်အကြီးဆုံး အဆိုတော်ကို နောက်ဆုံးမှ ပွဲထုတ်၍ ယုပွင့်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ကြိုက်သော အဆိုတော်ကို စောင့်ရင်းစောင့်ရင်း ပွဲပြီးတော့ ည ၁၁ နာရီ ရှိနေလေပြီ ၊ ယုပွင့်က တိုက်ခန်းငှားပြီးနေသူဖြစ်၍ ကိစ္စမရှိသော်လည်း နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ သူ့အဒေါ်က ဆူတော့မည်စိုး၍ ကြောက်နေရှာသည် ၊ စမ်းချောင်းသို့ Taxi ငှားပြီး အပြန်တွင် ကျွန်တော်က….

“နန်း….. အန်တီကို နောက်ကြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား ၊ ဘာတွေ တွေးကြောက်နေတာလဲ”

“ဟင်း….. ကို မသိဘူး… ညီမက ၁၀ နာရီ အရောက်ပြန်လာမယ် ပြောခဲ့တာ”

“ကိုလည်း သတိပေးသားပဲ ၉ နာရီခွဲလောက်တုံးက၊ ညီမပဲ အဲ့အဆိုတော်ကို စောင့်မှာဆို”

“အင်း.. သိဘူးကွာ…. ညီမလည်း ကြည့်ချင်တာကိုးလို့…. ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ နားပူခံလိုက်မယ်”

“အင်းပါ… ရောက်တော့မှာပါ ၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားကောင်းနေလို့ ကြာနေတာ ပြောလိုက်”

“အဒေါ်က လိမ်လို့မရဘူးရယ်…. ညီမလိမ်ပြောရင် တန်းသိတယ်”

“အင်း… အဲ့ဒါဆိုတော့လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲကွယ်”

သူမနေထိုင်သည့် တိုက်ရှေ့ရောက်တော့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ပြီး စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံ အပြင်ထွက်တော့ ယုပွင့်ကပါ လိုက်ပို့ ပေးသည်….၊ ရှမ်းအဒေါ်ကြီးက ကျွန်တော်နှင့် ဟိန်းထက်ကိုလည်း မြင်သွားပုံပေါ်လေသည်။

နောက်တစ်ရက်ရောက်တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံကို တစ်နေကုန် ဖုန်းဆက်၍ မရချေ၊ အလုပ်မအား၍ဟု ထင်သော်လည်း ညအချိန်ထိ ဖုန်းမကိုင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ပူလာသည် ၊ အင်တာနက်ပေါ်တွင်လည်း သူမတက်လာသည်ကို မတွေ့…..၊ သူမ ဆေးရုံတက်ရလို့လား…. ဘာဖြစ်လို့လဲ သိချင်ပါသော်လည်း သူမရဲ့သူငယ်ချင်း ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့်မှ ကျွန်တော်က မသိချေ။

သူမနှင့် ဆက်သွယ်မရတာ သုံးရက်ကြာတော့ မနေနိုင်တော့သဖြင့် သူမနေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းနားတွင် ယောင်ချာချာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်၊ သို့သော် နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့သဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရလေသည်…။

နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် မတွေ့ရတာ ငါးရက်ခန့်အကြာတွင် သူမတို့တိုက်ခန်း အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရုံးမှအပြန် တွေ့လိုတွေ့ငြား စောင့်နေသခိုက် သူမ အမှိုက်ထုပ် လာပစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်….၊ ကျွန်တော်က သူမကို လက်ပြလိုက်တော့ အပြေးလေး လာလေသည် ၊ ကျွန်တော်က….

“နန်း.. ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ၊ ကို့ဖုန်းကိုလည်း မကိုင်ဘူး”

“ညီမအဒေါ်လေ… ဟိုတလောက ရည်းစားနဲ့ ညနက်တဲ့အထိ လျှောက်သွားနေပါတယ်ဆိုပြီး ဖုန်းကိုသိမ်းသွားတာ ၊ ကို့ကိုလည်း သူက မြင်သွားတာကိုး”

“အင်း…..”

“ပြီးတော့ ညီမလည်း ဖျားနေတာနဲ့ ရုံးမသွားဖြစ်လို့ ၊ မဟုတ်ရင် ကိုတို့တိုက်ခန်းဖက်ဝင်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြမလို့ပဲ”

“ကို့မှာ စိတ်ပူလိုက်ရတာ ၊ ညီမ ဘာများဖြစ်တာလဲလို့”

ညီမအဒေါ်က စည်းကမ်းကြီးလို့ပါ…. ဖုန်းကိုတော့ သူ့ဆီက ပြန်ခိုးပြီးပြီ ၊ အခုပဲ ကို့ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့မလို့”

“ညီမအဒေါ်က ကို့အကြောင်းရော မေးသေးလာ”

“အင်း…. မေးတယ် ၊ ညီမလည်း အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပြလိုက်တော့တယ်”

“အဲ့တော့…. သူက ဘာပြောလဲ”

“ သူကတော့ ရှမ်းလူမျိုးမဟုတ်တော့ သဘောမကျဘူးတဲ့ ၊ ကိုက အလုပ်အကိုင်ကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် မျိုးရိုးဂုဏ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ရှမ်းအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ပဲ ယူတဲ့ ”

“ဒီခေတ်ကြီးထဲ အဲ့လိုရှိသေးလို့လား”

“သိပ်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုရယ်..၊ ညီမအဒေါ်ကိုက စိတ္တဇဖြစ်နေတာ ၊ သူ့ညီမတုံးကလည်း အိမ်က သဘောတူထားတဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ မယူပဲ အညားသားနဲ့ပဲ ယူလို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ”

“ညီမ အဖေအမေတို့ကို ပြောတာလား”

“အင်း…. ဟုတ်တယ် ၊ ညီမကိုလည်း ရှမ်းအဖွဲ့ထဲက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ သဘောတူပြီး ပေးစားမလို့ လုပ်နေတာ…. အဲ့တာကိုလည်း ညီမအမေတို့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောပြောနေတာ”

“အင်း…. အဲ့တာဆို ကိုတို့ ဒီနှစ်ထဲ ယူကြတော့မလား”

“ဟင်..ကိုကလည်း….ဇွတ်”

“မသိဘူးကွာ… အိမ်က သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စတွေဘာတွေကြားရင် လူက Psycho ဝင်ချင်နေပြီ”

“အင်း…. ညီမကတော့… စဉ်းစားကြည့်ရင် ကို့သဘောပါပဲလေ၊ ဒီနှစ်မဟုတ်လည်း နောက်နှစ်ထဲ ယူကြဖို့ တွေးထားတယ်ဆိုတော့ ”

“အင်း….”

“အဲ့တာဆို ဒီနှစ်သီတင်းကျွတ် သာစည်မြို့ကိုပြန်ရင် အိမ်ကိုလာတောင်းလှည့်ပေါ့….. နော”

“ဟုတ်ပြီ…. လာတောင်းလှည့်မယ် ၊ ဒါနဲ့ ဘယ်လိုလာတောင်းရမှာလဲ”

“အဲ့တာတော့ ကိုယ့်ဘာသာ စုံစမ်းပေါ့ရှင်….. ကျွန်မလည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ”

“ဟိုလိုလေ…. မြန်မာကားတွေထဲမှာ သိန်းဘယ်လောက် ဘာညာဆိုတာ ကြည့်ဖူးလို့ မေးကြည့်တာပါ… ဟဲ”

“ညီမတို့အိမ်ကတော့ အဲ့လိုမရှိပါဘူး….. လူကြီးတွေကို နည်းနည်းပါးပါး မေးကြည့်ပြီးတော့ လာခဲ့ပေါ့ကွယ်”

“အဲ့လိုဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ…. ကို့ဆီလာပါဦး ဇနီးလောင်းလေးရယ်…. အင်း… မွ”

“ဟင်…ကိုရယ်… တိုက်အောက်မှာကို အဒေါ်မြင်သွားလိမ့်ဦးမယ် ၊ ဖက်ထားတာကို လွှတ်ပါဦး၊ ညီမက ရေလည်းမချိုးရသေးဘူးရယ်”

“အင်းပါ… မတွေ့ရတာကြာလို့ လွမ်းလွန်းလို့ပါ”

“ဟုတ်ပါပြီ… အပေါ်ပြန်တက်တော့မယ် ၊ ဒီတစ်ပတ် ရုံးပိတ်ရက်ကြ ကိုအားရင် တွေ့မယ်လေ”

“အင်း…… အားလောက်ပါတယ် ၊ တွေ့ကြတာပေါ့”

“ဒါပဲနော်…သွားပြီ”

“အင်း…အင်း”

ကျွန်တော့်ချစ်သူလေး အဆင်ပြေတာ တွေ့ရမှပဲ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပျောက်သွားပြီး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်၊ ကျွန်တော်လည်း ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ညနေစာ ထမင်းဝင်စားပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့လိုက်တော့လေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလိုက်ပြီး အပန်းဖြေလိုက်သည်၊ ဝူး….. အခုမှပဲ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရတော့တယ် ၊ ခင်ဗျားတို့ သိတဲ့အတိုင်း အိမ်ကပေးစားမယ့်သူ ရှိတယ်တို့ ဘာညာကြားရင်ကို လန့်နေရတော့တာပဲ ၊ ဘာပဲပြောပြော ကောင်မလေးဖက်က မီးစိမ်းပြလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီနှစ် ဝါကျွတ်တဲ့အခါကြရင် လူကြီးစုံရာနဲ့ သူမမိဘတွေဆီ သွားတောင်းရတော့မယ်၊ တွေးကြည့်လိုက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရင်တွေဘာတွေတောင် ခုန်နေသလိုလို…. ဟိ ၊ တောင်တွေးမြောက်တွေးရင်း ဆုံးပါးသွားတဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကိုလည်း သတိရလိုက်မိသည်…..၊ အဖေရှိနေသေးရင်တော့ သူ့သားမိန်းမယူမှာကို ပျော်နေရှာမှာလား ၊ နှမြောတသ ဖြစ်နေရှာမှာလား မသိ…၊ ကျွန်တော်က ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး အမေ့ဆီသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။

“တူ..တူ…တူ..”

“ဟယ်လို… သား ရဲမာန် ထူးထူးခြားခြား ဖုန်းတွေ အစောကြီး ဆက်လို့ပါလား”

“အင်း…….. အမေ့ကို ပြောစရာရှိလို့”

“ဘာလဲ…. သားရည်းစားရသွားပြီလား ”

“အမ်း…. ဒီနှစ် သီတင်းကျွတ်ရင် သားကို မိန်းမတောင်းပေးဖို့ ပြောမလို့ပါ”

“ဟောတော့ …. သားက ဘယ်တုံးက ရည်းစားရသွားတာလဲ”

“ခြောက်လလောက်တော့ရှိပြီ….. အမေ့ကို စကားမကြုံတာနဲ့ မပြောဖြစ်သေးလို့”

“ဘယ်ကကောင်မလေးလဲ ရန်ကုန်ကပဲလား၊ နယ်ကလား၊ သားနဲ့အတူတူ အလုပ်လုပ်တာလား… သူ့စာရိတ္တကရော… ဘယ်လိုရှိလဲ ၊ အမေ့ကို ဓာတ်ပုံပြပါဦး…”

“ဖြည်းဖြည်းမေးပါ အမေရယ်…. ကျွန်တော့်ကောင်မလေးက သာစည်ကပါပဲ နန်းဖူးဝတ်မှုံလေ”

“နေပါဦး ငါသိသလိုပဲ…. နန်းဖူးဝတ်မှုံ… နန်းဖူးဝတ်မှုံ ၊ ဩ… မနန်းခေါင်ရဲ့သမီးမလား… ဟို လူကောင်သေးသေးနဲ့ ချောချောလေးလေ”

“အင်း….ဟုတ်တယ် အမေ”

“အေးပါဟယ်…. ငါ့သားကလည်း ရန်ကုန်ရောက်တာတောင် ကိုယ့်မြို့ကလူနဲ့ပဲ ပြန်တွေ့ပြီး ကြိုက်ရတယ်လို့”

“အမေက သဘောမကျလို့လား”

“မဟုတ်ပါဘူး.. ကိုယ့်မြို့က အကြောင်းသိတွေဆိုတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ ၊ နင့်အစ်မကိုလည်း ပြောရဦးမယ်….. မနန်းခေါင် ( နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏အမေ) တို့ရော သိပြီးပြီလား”

“အင်း မသိသေးလောက်ဘူး ထင်တာပဲ…. နန်းဖူးဝတ်မှုံကိုပဲ ပြောခိုင်းထားလိုက်မယ်”

“အေး… အေး သား ၊ မင်းပိုက်ဆံစုထားတာတော့ ရှိတယ်မလား”

“ဟုတ်… ရှိပါတယ် အမေ”

“အေးပါ…. အမေတို့ကလည်း နင့်ကို မင်္ဂလာဆောင်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံသပ်သပ် ခွဲထားပါတယ် ၊ မင်းအဖေကြီး ရှိနေသေးရင်တော့ ပျော်နေရှာမှာ… အေးပါအေးပါ…. အဲ့တာဆို ဒါပဲလေ… ငါ နင့်အစ်မကိုလည်း သွားကြွားလိုက်ဦးမယ်”

“အမေ…ခဏလေးနေပါဦး”

“အေး…ပြော သားလေး”

“ဟိုလေ.. မိန်းမသွားတောင်းရင် လိုအပ်တဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ ဘာတွေ အမေသိတယ်မလား”

“အဲ့တာ အမေတို့ကိစ္စ ထားလိုက်ပါ…. အမေလည်း သားရှင် အခုမှဖြစ်ဖူးတာဆိုပေမယ့် ကြည့်လုပ်လိုက်ပါ့မယ် ၊ မင်းဦးလေးတွေရော အစ်မတို့ရော ရှိတာပဲ ပူမနေပါနဲ့”

“ဟုတ်…ဟုတ်”

“အဲ့တာဆို သီတင်းကျွတ် ပြန်လာခါနီးရင် ဖုန်းကြိုဆက်နော် ၊ သားကောင်မလေးနဲ့ အတူတူ ပြန်လာကြမှာ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့….. အဲ့လိုပဲ ဖြစ်မယ်နဲ့တူတယ်”

“အေး…အေး အဲ့တာဆို ဒါပဲနော် သား.. ဂွပ်”

အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူပြောချင်တာတွေ ပြောသွားပြီး ဖုန်းချသွားလေပြီ ၊ ကျွန်တော့် အစ်မနှင့် ကျန်တဲ့ တစ်ဆွေတစ်မျိုးလုံးနီးပါးကို သူလိုက်ပြောတော့မည် ၊ ကျွန်တော့်ဖက်က ခံစားချက်ကိုတောင် မပြောလိုက်ရ…၊ ဒီလို မင်္ဂလာကိစ္စမျိုးကို အဖေ့ကိုပြောခွင့်ရခဲ့လျင် အဖေကတော့ ဆုံးမစကား အနည်းငယ်တော့ သြဝါဒခြွေလိမ့်ဦးမည် ၊ အရင်တုန်းကတော့ အဖေက သြဝါဒ ဆုံးမစကားပြောလျင် စိတ်ရှုပ်ကာ နားမထောင်ချင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူ့စကားတွေကို လွမ်းသလိုပင်…..။

အဖေရေ…. အဖေ့သား ရဲမာန်ကြီးတစ်ယောက် မိန်းမယူတော့မယ်ဗျ။

—————————–

အခန်း ( ၁၄ ) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

သီတင်းကျွတ်ပိတ်ရက်ရှည်တွင် ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့သည် အလုပ်မှ ကြိုခွင့်ယူခဲ့ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ရန်အတွက် သာစည်မြို့သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေသည် ၊ ကျွန်တော့်အမေနှင့် အစ်မတို့က လည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်မလာခင် တစ်လအလိုကတည်းကပင် လူကြီးချင်းစကားပြောကာ သဘောတူညီမှု ယူပြီးကြပြီ ဖြစ်လေသည်၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး နောက်တစ်ရက်တွင်ပင် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့၏ မိဘအိမ်သို့သွားပြီး ထုံးတမ်းအစဉ်လာများအရ သတိုးသမီးအား တောင်းရမ်းခြင်း ပြုကြလေသည်။

လူကြီးများ အလုပ်ရှုပ်ပြီးသောအခါ မင်္ဂလာဆောင်မည့် မောင်နှံနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ အလှည့်ကျလာသည် ၊ ခွင့်ရက်က စုစုပေါင်းမှ ၁၁ ရက် ရလာ၍ တောင်းရမ်းပြီး နောက်ရက်တွင်ပင် မင်္ဂလာဆောင်ရန် ရက်ကောင်းရက်မြတ်ရွေးခြင်း ၊ ခန်းမငှားခြင်း ၊ အကျွေးအမွေးကိစ္စ ၊ ဖိတ်စာရိုက်ခြင်းစသည့် အလုပ်များကို ကတိုက်ကရိုက် လုပ်ကြရသည် ၊ သတိုးသားအရံနှင့် သတို့သမီးအရံလုပ်ပေးမည့် ဟိန်းထက်နှင့် ယုပွင့်ထက်ခိုင်တို့ ရောက်လာပြီး ကူညီပေးကာမှ အသက်ရှူအနည်းငယ်ချောင်တော့သည်၊ အကျွေးအမွေးကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော့်အစ်မနှင့် ယောက်ဖကို အကူအညီတောင်းထားရလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် မင်္ဂလာပွဲအတွက် စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရန် ကိစ္စများကို အရပ်ကူပါ လူဝိုင်းပါဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြရင်း မင်္ဂလာမဆောင်ခင် သုံးရက်အလိုမှ အကုန်လုံးနီးပါး ပြီးစီးသွားလေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့စုံတွဲတင်မက ဟိန်းထက်တို့အတွဲပါ ပင်ပန်းသွားရှာသည်…။

ဒီနေ့တော့ လုပ်စရာအလုပ် သိပ်မရှိတော့သဖြင့် ဟိန်းထက်နှင့် ယုပွင့်တို့အတွဲက ကျွန်တော့်ဆိုင်ကယ်ကိုယူပြီး မိတ္ထီလာဖက်သို့ လျှောက်လည်ကြလေသည် ၊ ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ကတော့ မင်္ဂလာဖိတ်စာပေါ်တွင် ဖိတ်ကြားရမည့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ စာရင်းကိုကြည့်ပြီး အိမ်အလိုက် နာမည်တပ် စာအိတ်ထဲတွင်ထည့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက လက်ရေးလှသဖြင့် သူမကို စာရေးခိုင်းပြီး ကျွန်တော်ကတော့ စာရင်းဖတ်ပြရင်း စာအိတ်ထဲသို့ ဖိတ်စာများ ထည့်နေလေသည် ၊ ဖိတ်ကြားရမည့် လူစာရင်း အားလုံးကို ရေးပြီးသကာလ ဇနီးလောင်းလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံက….

“ကိုရယ်…. အာရုံစိုက်ပြီး စာရေးရတာ ဇာတ်ကြောတွေ ညောင်းလိုက်တာ”

ဟု ပြောလေသည် ၊ ထိုအခါ ခင်ပွန်းလောင်းလေးဖြစ်သူ ကျွန်တော်မောင်ရဲမာန်က သူမကို ဇက်ကြောဆွဲပေးရလေသည်..။

“အင်း….ကို….ကောင်းတယ်… အင်း… အားနည်းနည်းလေးထည့်ဦး”

“ဒီလောက်ဆိုရပြီလား….”

“အင်း..အင်း..ရပြီ ၊ ကို တော်တော့ ကို့အမေ စျေးကပြန်လာလို့တွေ့ရင် မကောင်းပဲနေဦးမယ်”

“ဪ… အနှိပ်ခံပြီးမှပဲ အဲ့စကားထွက်တော့တယ်၊ ချွေးမလေးရယ်လို့ ဟိုက ပြန်ပြောမှာပေါ့”

“ညောင်းလွန်းလို့ပါ မာမီရယ်….. ခစ်ခစ်”

“ပြီးပြီဆို နားရအောင်လေ… လာ ကို့အိမ်ခြံဝန်းထဲ လိုက်ပြမယ်”

“အင်း….”

ကျွန်တော်တို့ အိမ်အနောက်ခြံဝင်းထဲက အဖေစိုက်ထားခဲ့သည့် အရိပ်ရအပင် စားပင်များကြား လမ်းလျှောက်ရင်း ဟိုဒီစကားပြောကြလေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက……

“ကို့ရဲ့အခန်းကိုလည်း လိုက်ပြဦးလေ”

“ဪ..ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး နန်းရယ် ၊ ကြည့်ချင်သပဆိုလည်း လာ…. လိုက်ခဲ့”

“အင်း….”

“ဒါကတော့ အရင်တုံးက အဖေနဲ့အမေနဲ့ အတူအိပ်ကြတဲ့ အိပ်ခန်းကြီး ၊ အခုတော့ အမေက အနောက်အခန်းထဲ ရွှေ့သွားတယ်…. ဒီအခန်းက ကိုတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာထင်တယ်”

“အို…. ကုတင်ကြီးက အကြီးကြီးပဲ”

“အင်း……. ကျွန်းကုတင်ကြီးလေ ၊ ကို့ အဖေတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုံးကတည်းက အဖိုးတို့ လက်ဖွဲ့တဲ့ ကုတင်ကြီး…. ကို့သဘောအရဆို ရန်ကုန်သယ်သွားချင်တာ မလွယ်လို့သာရယ်…”

“အင်း…. မွေ့ယာကတော့ အသစ်ကြီးထင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်…. စမ်းကြည့်ကြမလား”

“အွန်း…. ကိုကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ရှက်စရာကြီး”

“မွေ့ယာပေါ် အိပ်ပြီး စမ်းကြည့်ဖို့ ပြောနေတာပါ….. မကြိုက်ရင် ပြန်လဲလို့ရတယ် ဆိုလို့ပါ ၊ ဒီကောင်မလေး ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ”

“သိဘူး… သွား… ကို့အခန်းကရော”

“ဟိုဖက်က အခန်းလေ… လာ”

“ကျွီ…..” (တံခါးဖွင့်သံ)

“ဒါ ကို့အခန်းပဲ…. ဘာမှတောင် သိပ်မပြောင်းလဲပါဘူး ၊ အိပ်ယာကတော့ ကိုနဲ့ ဟိန်းထက်တို့ အိပ်ထားလို့ နည်းနည်းရှုပ်နေတာ…. ဟီး”

“အင်း…. ဒါကဘာလဲ ၊ ကို ဆုရထားတာလား…. အင်း (မောင်ရဲမာန် မြို့နယ်အားကစား လက်ရွေးစင်ဆု) ဆိုပါလား…. ခစ်ခစ်”

“ဘာရယ်တာလဲ”

“ဪ… ငယ်ငယ်တုံးက ကိုတို့ တခြားကျောင်းနဲ့ ဘောလုံးကန်ရင် ညီမ အားပေးခဲ့တာတွေကို သတိရမိသွားလိုပါ”

“ကျောင်းဘောလုံးအသင်းကို အားပေးတာလား ၊ ကို့ကို အားပေးတာလား”

“နှစ်ခုလုံးပဲ….ခစ်ခစ်”

“ဒါဆို ညီမက ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်ကို့ပရိတ်သတ်ပေါ့”

“မြှောက်နေပြန်ပြီ ကိုကိုကလည်း…. ကိုယ့်ကျောင်းကလူမို့ အားပေးတာပါနော်”

“နည်းနည်းတော့ ကို့ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တယ်တော့ လုပ်လိုက်”

“သိဘူး…သွား”

“မသွားပါဘူး…လာ”

“အင့်…. ကို တအားကြီးမဖက်နေနဲ့… ကို့အမေတို့ ဈေးကပြန်လာလို့ တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူးလေ”

“အင်း…. ဟုတ်တယ် အခန်းတံခါး ပိတ်လိုက်မယ်”

“အာ…. ကိုကတော့ ပြောလေကဲလေပါလား….”

ကျွန်တော်က အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကလန့်ချလိုက်လေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ ကျွန်တော့်ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်းလေးထိုင်နေပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်နေလေသည် ၊ ကျွန်တော်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ရင်း အတူလှဲအိပ်လိုက်လေသည်….၊ သူမက ရှက်နေသလိုလို ရှိသော်လည်း ဘာမှတော့မပြော၊ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ မျက်နှာအနှံ့ကို နှာခေါင်းကြီးဖြင့် နမ်းရှိုက်ပြီး ကျီစယ်လိုက်သည်…။

“အင်း…မွ…မွ.. နဖူးလေးရော.. မွ… ပါးလေးရော… နှာခေါင်းလေးရော…. မေးစေ့လေးရော.. မွ…”

“အင့်..ကို…အွန်း… ယားတယ်…… အမေတို့ပြန်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“မလာသေးပါဘူး… လာလည်း အခန်းက အသံလုံပါတယ်”

“ကိုကလည်း.. တော်ကြာ…..”

“သူတို့လည်း ငယ်ရာက ကြီးလာကြတာပဲ ၊ မတော်လို့ တွေ့သိရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မနက်ဖြန် သဘက်ခါဆို ယူကြတော့မယ့်ဟာကို”

“အင်း..သိတော့ဘူး…ပြီးတာပဲကွာ”

“မွ…မွ..မွ…ကို့ကိုနမ်းပါဦး”

“မွ…အင်း…ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်စ်”

ကျွန်တော့်ကို ငြင်း၍မရတော့မှန်းသိသဖြင့် သူမက စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး အနမ်းများကို ပြန်လည်တုန့်ပြန်လာလေသည် ၊ နှုတ်ခမ်းခြင်း ဂဟေဆက်မိတော့လည်း သူမရဲ့လျှာလေးက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲသို့ စတင်ပြီး နယ်မြေချဲ့လာသည်….၊ ကျွန်တော့်ကောင်ကြီးကလည်း လွယ်လွယ်နှင့် အညံ့မခံ…. နယ်မြေကျူးကျော်လာသည့် နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏ လျှာကလေးကို ပြန်လည်ရစ်ပတ်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်လေသည်……။

“အင်း..အင်း….ပြွတ်စ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်…. အင်း… အင်း”

နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေရင်းနှင့်ပင် ကျွန်တော့်လက်က သူမတကိုယ်လုံးကို ရေစုန်ရေဆန် လျှောက်သွားပြီး ပွတ်သပ်ပေးလေသည်၊ သူမဝတ်ထားသည့် မြန်မာဝတ်စုံက ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ပြီး ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည် ၊ ဘော်လီနောက်ကျောက ဂျိတ်ကိုလည်း လက်မနှင့်လက်ညိုး ညှပ်ပြီး ဖြုတ်လိုက်လေသည်…..။

“အင်း..ကို… အကုန်မချွတ်နဲ့လေ.. ညီမရှက်တယ်”

“ညီမ အရှက်ပြေအောင် ကိုလည်း အင်္ကျီချွတ်လိုက်ပြီ… ဒီမယ်ကြည့်”

“အင်း..သိဘူးကွာ… ကိုက လူလည်လုပ်တယ်”

“အာ့…ယားတယ် ကိုရဲ့”

နန်းဖူးဝတ်မှုံက သူမရဲ့အပေါ်ပိုင်းကို ကျွန်တော်က ဗလာကျင်းလိုက်သဖြင့် ရှက်သွေးဖြာနေပြီး ရင်သားနှစ်မွှာကို လက်နှင့် ကာထားလေသည် ၊ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ရင်ညွန့်တစ်လျှောက်ကို အသာနမ်းလိုက်ပြီး မြင်ကွင်းကွယ်နေသည့် သူမလက်ကို အားသုံးကာ ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်…။

လက်ကိုဆွဲဖယ်လိုက်တော့ လုံးဝန်းပြီး ကျစ်လစ်တဲ့ သူမရဲ့ရင်သားနှစ်မွှာလေးကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ အရင်က သူမရဲ့ ချိုချိုနှစ်လုံးကို ရုပ်ရှင်ရုံထဲတွင် စမ်းကိုင်ဖူးသော်လည်း အခုလို အလင်းရောင်ထဲတွင် မမြင်ဖူးခဲ့…..၊ အခု ကြည့်လိုက်တော့ လူကြီးလက်တစ်အုပ်စာ ထန်းသီး အရွယ် နို့အုံလေးနှင့် အထဲနစ်ဝင်နေသည့် ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူမက အသားဖြူဝင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ရင်သားနှစ်မွှာပေါ်တွင် ယှက်ဖြာနေသည့် သွေးကြော အစိမ်းလေးများကိုလည်း တွေ့ရလေသည်၊ ကျွန်တော်သည် ဘယ်ဖက်နို့အုံပေါ်က နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံစုပ်လိုက်ရင်း ညာဖက်က နို့အုံကို လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး နယ်ကိုင်ပေးလေသည်။

“အင်း…ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်…”

“အား….ယာတယ်….ကို… အား… အင်း…. အင်း… အင်း”

ကျွန်တော်က နို့ငတ်နေသည့် လသားအရွယ် ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးလို သူမရဲ့နို့သီးခေါင်းကို တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် ပြောင်းစုပ်ပြီး လက်ဖြင့် အသာလေး ချေပေးလေသည်၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကြားထဲ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထိုးဖွရင်း ပွတ်သပ်ပေးနေသည်…။

“အင်း….အင်း…ကို… အာ့…….. အွန်းးး”

ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှာစွမ်းကြောင့် နစ်ဝင်နေသည့် သူမရဲ့ ပန်းနုရောင်နို့သီးခေါင်းလေးက ထောင်တက်လာသည် ၊ ကျွန်တော့်လက်ကတော့ နောက်တဆင့်တက်ပြီး တင်ပါးကို ပွတ်သပ်ကာ ထမီဂျိတ်ကို ဖြုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည် ၊ သို့သော် ထမီဂျိတ်က တော်တော်နှင့် ဖြုတ်၍မရ… ဇနီးလောင်းလေးက ကျွန်တော့်အား…

“ကို.. အရမ်းကြီး ဆွဲမဖြုတ်နဲ့ ၊ ဂျိတ်ကျိုးသွားလိမ့်မယ်… ခဏ….. ညီမဖြုတ်ပေးမယ်”

ဟု ပြောပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ပေးလိုက်လေသည်…၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံရဲ့ ဂျိတ်ထမီ ကျွတ်သွားတော့ သူမရဲ့ အောက်ခံပင်တီ ပန်းရောင်လေးကိုပါ တစ်ခါတည်း ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည် ၊ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ခန္တာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့လျှောဆင်းလိုက်တော့ သူမက ပိပိလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို လိမ်ထားလေသည်၊ ကျွန်တော်က…

“နန်း……. ဘာလို့ ခြေထောက်ကြီး လိမ်ထားတာလဲ”

“ သိဘူးကွာ…. ရှက်တယ်…. အီး”

“လိမ္မာပါတယ်…. ခြေထောက်လေး ဖြေလိုက်”

“အင်း….သိဝူး….ဟင့်”

ကျွန်တော်စိတ်ထဲ ညစ်တီးညစ်ပတ် အကြံတစ်ခု ခေါင်းထဲဝင်လာပြီး လိမ်ထားသည့် သူမရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးကို ဂလိယားထိုးလိုက်လေသည်…..။

“ဟိ…ဟိ..ခစ်…ခစ်…ခစ်… ယားတယ်.. ကို.. ယားတယ်”

ခြေဖဝါးက ယားယံမှုကို တုန့်ပြန်ရင်း လိမ်ထားသည့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက လွတ်ထွက်သွားသည် ၊ ကျွန်တော်က အခွင့်အရေးကို အမိအရယူကာ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ချုပ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားထဲ ခေါင်းထိုးဝင်လိုက်လေသည်….။

“အား…..ရှက်လိုက်တာကွာ…. အီး… ကို…”

“မရှက်ပါနဲ့ကွယ်… နန်းရဲ့ ပိပိလေးကို ကြည့်ချင်လို့ပါ ၊ အင်း…. အမွှေးတွေ ရိတ်ထားတာလား”

“ဟုတ်တယ်…. အစ်မတစ်ယောက်ကပြောလို့ ရုပ်ဆိုးသွားလားဟင်”

(မိန်းကလေးတွေများ ပိပိတောင် မလှမှာ ကြောက်ကြတယ်ဗျို့)

“ လှပါတယ်….ဖွေးဖွေးလေး…. ရှလွတ်…. အင်း…. ပြွတ်… ပြွတ်… ပလပ်.. ပလပ်”

ကျွန်တော်က စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် အဖုတ်လေးကို ငုံစုပ်လိုက်ပြီး လျှာဖြင့် ကောက်လျက်လိုက်လေသည်။

“အား…..ကို…. အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့….. ရွံစရာကြီးကို….. အား… အား”

“ပလက်… ပလက်… ပလက်…. ပြွတ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်”

ကျွန်တော်က သူမပြောတာတွေကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ရင်း လုပ်စရာရှိသည်ကို ဆက်လုပ်လေသည် ၊ အဖုတ်အမြှောင်းကြားလေးထဲ လျှာကိုချွန်ပြီး အပေါ်အောက် လျက်ပေးလိုက်…… အစိလေးနားတစ်ဝိုက်ကို အက္ခရာရေးပေးလိုက်…. အဖုတ်တစ်ခုလုံးကို ငုံပြီးစုပ်ပေးရင်း ချစ်ရသူလေးကို အရသာကောင်းလေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်…။

“အား….အား…ဟင့်.. ကို…. အား… ဟင့်… တော်တော့….. အား… အား.. ဟင့်”

“ပြွတ်…ပြွတ်စ်…ပြွတ်စ်… ပလစ်… ပလစ်… ပလစ်”

“အား..အား…ကို…အား…ဟင့်… ရင်ထဲက ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူးကွာ…. တော်ပါတော့… အား… အား… အား… အား…. ကျွတ်စ်.. အား… အား…. အား…..”

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးကို ဘာဂျာပေးရင်း သူမ ပြီးခါနီးလာသောအခါ စောက်စိလေးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံစုပ်ပေးလိုက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး အဖုတ်ထဲမှ အရည်ကြည်များက တလဟော ထွက်လာလေတော့သည်။

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေး တစ်ချီပြီးသွားတော့ ကျွန်တော်လည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ ပုဆိုးနှင့် အောက်ခံဘစ်ကို အမြန်ချွတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်လုံးလေးအပေါ် အုပ်မိုး၍ နေရာယူလိုက်လေသည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ နဖူးလေးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်…..။

“မွ”

သူမရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲကားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို အဖုတ်နှင့်တေ့ပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံက မရဲတရဲဖြင့် အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး..

“ကို.. ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော်…. ညီမကြောက်တယ် ၊ ကို့ဟာကြီးက ညီမထဲ ဆန့်ပါ့မလား”

“ဖြည်းဖြည်းပဲ သွားပါ့မယ်…. နန်း နာရင် ကို့ကိုပြောနော်…. မွ..ချစ်တယ်”

“အင်း.. ညီမလည်း ကို့ကိုချစ်တယ်…. အင်း… ရှီး”

ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ရွှေကြုတ်လေးထဲသို့ တန်းမထည့်သေးပဲ အဝင်ဝတွင် အပေါ်အောက် ပွတ်သပ်ရင်း အရှိန်ယူလိုက်သည် ၊ သူမရဲ့ ပိပိလေးက စောနတုံးက အရည်တွေနှင့် ရွဲနေသဖြင့် ချွဲစိစိ ဖြစ်နေလေသည်….၊ လီးဒစ်ကို အပေါ်အောက် ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်တိုင်း အဖုတ်အပေါ်နားက အင်္ဂါအစိလေးကို ဖိမိသဖြင့် တအီးအီးနှင့် ညည်းနေလေသည်။

တစ်မိနစ်ခန့်မျှ လီးဒစ်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲပေးပြီးနောက် နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးရဲ့ ပိပိထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းလိုက်သည် ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လီးဒစ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားပြီး ကျန်ရှိသည့် လိင်တံအချောင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း အဆုံးထိ ဖိသွင်းလိုက်လေသည်….။

“အား…အား…ကို…နာတယ်… အား…. အား… ခဏရပ်ပါဦး…. ခဏ…. အား… အားးးး”

“အင်း…ရပ်ပြီ….ညီမ…. မွမွ.. မနာတော့ဘူးနော်… ဖွ… ဖွ…. အင်း…. အင်း”

“ကိုဟာကြီးက…… ညီမအထဲမှာ ပြည့်ကြပ်နေသလိုကြီးပဲ…. ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး”

“ခဏပဲနာမှာပါ…. ညီမ သည်းခံလိုက်….. မွ… မွ…. လိမ္မာပါတယ်ကွာ… အင်း.. မွ…”

“အင်း…ကို… ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော်… အင်း”

ကျွန်တော့် အတွေ့အကြုံအရ လိင်တံကို သူမရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲသို့ တစ်ခါတည်း ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားသေးပဲ ငြိမ်နေလိုက်လေသည်၊ သူမရဲ့ ရင်သားလေးကို ဖွဖွလေးကိုင်ရင်း… နမ်းရှုံ့ပေးရင်း ချော့မြူကာ စိတ်ပြန်ကြွလာပြီဆိုမှ လိင်တံကို အဖုတ်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်သည် ၊ ကျွန်တော့်လိင်တံ အရင်းနားတွင် သူမရဲ့ သွေးစလေးများ ကပ်ပါလာလေသည်…..၊ နောက်တစ်ခေါက် အထဲပြန်ထည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အဖုတ်အတွင်းသားတွေက ကျုံ့ထား၍ မနည်းသွင်းလိုက်ရသည် ၊ သူမလည်း တော်တော်အောင့်ပြီး နာသွားပုံပေါ်သည် ၊ ကျွန်တော့်ပေါင်ကို သူမလက်ကလေးနှင့် တွန်းကာ တားဆီးလေသည်။

“အား….အား….ကို…. နာတယ်… အား.. အား”

“နန်း…. စိတ်ကို မတင်းထားနဲ့… ပိုနာလိမ့်မယ်….. ကို့မျက်နှာကိုပဲကြည့်… အောက်ပိုင်းကို စိတ်ထဲက မေ့ထားလိုက်…”

“အင်း..အင်း..ကို…. နာသေးတယ်… အား.. ကျွတ်”

“လိမ္မာတယ်…. မနာတော့တော့ဘူးနော်…. မွ..မွ..မွ… ကို့ကို အာဘွားပြန်ပေးပါဦး”

“အင်း…. မွ…မွ…. ပြွတ်စ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်…. ပြွတ်… အင်း… အင်း… ပြွတ်စ်”

သူမနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေရင်းနှင့်ပင် လက်ကိုလည်း သူမရဲ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ချေပေးလိုက် နို့အုံလေးတွေကို နယ်ပေးလိုက်နှင့် ပြုစုပေးလိုက်သည် ၊ သူမ အရှိန်ရလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အောက်ကအငယ်ကောင်ကို အဝင်အထွက် လှုပ်ရှားစေကာ အချစ်ခရီး ဆက်ကြလေသည်..။

“အင်း…..အင်း..အင်း..ကို..”

“အား..အား..အား..ရှီး…..အား… အား…ပြွတ်… ပြွတ်… ပြွတ်စ်”

“ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်..ဖတ်”

“အား…..အား..အား…ကိုရေ… အွင်း…. ဟင့်… ဟင့်… ဟင့်”

“အထဲက နာသေးလား…. နန်း”

“ဟင့်အင်း…. မနာတော့ဘူးရယ်…. ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး…. ဟင်…. အင့်… အင့်”

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ကျောကို အတင်းဖက်ပြီး လက်သည်းနှင့် ကုတ်ခြစ်ပြီး သူမခံစားချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသည်၊ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တက်လာတော့ ကျွန်တော့်ဆောင့်လိုးချက်တွေ မြန်လာသည်နှင့်အမျှ သူမလက်သည်းတွေက ကျွန်တော့် နောက်ကျောကို ပိုကုတ်လေဖြစ်သောကြောင့် စပ်ဖြင်းဖြင်း ခံစားရလေသည် ၊ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့လည်း လီးကို အထုတ်အသွင်းလုပ်တိုင်း သူမရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက အုံလိုက်ကြွနေသယောင်…..

“အား…အား…ကိုရေ….အား…. အား… နန်း ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်…. အား… အား”

“ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်… အား…. အား…. အား… ဆောင့်… ကို… မြန်မြန်လေး….. အာ့…. အာ့”

“အင်း…ကိုလည်းပြီးတော့မယ်…. ရော့….ရော့…ရော့”

“အီး….အင်း…အင်း….အင်း…. အင်း… ဗြိ…ဗြိ..ဗြိ…. အိုး…..အား…အား”

“ချစ်တယ်…ကိုရယ်…. အား…. အား… အား… အား…. အား… အား… အား”

“ပြီးပြီ…ပြီးပြီ…အား…အား… အား… အား…. ဖတ်… ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်”

“အွန်း…အွန်း…အွန်း…. အာ့… အာ့… အာ့… အာ…. အား…..”

ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူနှစ်ယောက်လုံး ကာမပန်းတိုင်ခရီးသို့ အတူတူ ရောက်ရှိသွားကြသည် ၊ နန်းဖူးဝတ်မှုံ၏ အဖုတ်အတွင်းသားလေးများက အတင်းဖြစ်ညှစ်ပြီး ကျွန်တော့်လိင်တံကို ပြုစုပေးမှုကြောင့် ကာလအတော်ကြာ စုဆောင်းထားသည့် သုတ်ရည်များကို သူမရဲ့ ဝမ်းကြာတိုက်လေးထဲသို့ အရည်တစ်စက်မျှ မကျန်အောင် ပန်းထည့်မိလိုက်လေသည်..။

နန်းဖူးဝတ်မှုံရော ကျွန်တော်ပါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေကြ လေသည် ၊ သူမက…

“အား…. မောလိုက်တာ ကိုရယ်…. ညီမဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲ တလှိုက်လှိုက်နဲ့ ”

“ ဒါအမြည်းရှိသေးတယ်…. ပြွတ်… ပြွတ်”

“အင်း…. ဒီနေ့အဖို့တော့ တော်တော့နော် ၊ ခဏနေ ကို့အမေ ပြန်လာတော့မှာ”

“ညီမသဘော… ကိုနဲ့အတူနေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ”

“နာတယ်… အထဲကအောင့်တယ်… ယားလည်းယားတယ်… ခစ်ခစ်”

“ပြီးတော့ရော….”

“ညီမချစ်တဲ့သူနဲ့ အခုလိုနေရတာ ပျော်ပါတယ်… အစတုန်းကနာပေမယ့် နောက်ပိုင်းကြ ရင်ထဲ ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူးကွာ…. တလှပ်လှပ်နဲ့”

“အင်း….ချစ်တယ်…နန်းရယ်…မွ”

“ညီမတို့ ကလေးဘယ်တော့ယူကြမလဲ ၊ ကို ဘယ်လိုစဉ်းစားထားလဲ ဟင်”

“နောက်နှစ်ပိုင်းလောက်မှ ယူကြမလားလို့လေ ၊ ညီမကရော…. လိုချင်ပြီလား”

“ညီမလည်း ကို့လိုပဲ နောက်တစ်နှစ်… နှစ်နှစ်လောက်နေမှ ကလေးယူမလားလို့ပဲ ၊ ဒီကြားထဲ ညီမတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပိုက်ဆံရှာကြမလားလို့လေ”

“အင်း….. မိန်း မိန်းမသဘော”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ယောကျာ်းရယ်….. ခစ်ခစ်”

ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံလောင်းနှစ်ဦး အိပ်ယာပေါ်တွင် အဝတ်စလစ်ဖြင့် ချစ်စကား ပြောနေကြစဉ် ခြံပေါက်ဝက အမေ့ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်….။

“ရဲမာန်..သားရေ… အမေဈေးကပြန်လာပြီ ၊ ပစ္စည်းအလေးတွေ ပါလာလို့ ကူသယ်ပေးပါဦး”

“ဟုတ်….အမေ လာပြီ”

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လည်း လန့်ဖြန့်သွားပြီး အဝတ်အစားများ မြန်မြန်ကောက်ဝတ်ကာ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လိုက်ကြသည် ၊ ကျွန်တော်ကအရင် အဝတ်ဝတ်လို့ပြီးသဖြင့် အိမ်ရှေ့ကို အပြေးလေးသွားပြီး အမေ့ကို သွားကြိုလေသည် ၊ အမေက…..

“ချွေးမလေးရော…ဘယ်မှာလဲ”

“ဟို… အိမ်သာထဲရောက်နေတာနေမယ် အမေ… စောနကတော့ သားနဲ့အတူ စာအိတ်တွေ ထည့်နေကြတာ”

“အော်….အေးပါ…. သား ဟိုခြင်းတောင်းလေးကို မီးဖိုထဲသယ်ပေး”

“ဟုတ်…အမေ”

———————-

ဒီနေ့ဟာ…. ပြက္ခဒိန်ပေါ်က ရက်ရာဇာဆိုတဲ့နေ့

ဒီနေ့ဟာ…… မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများ စုံလင်စွာ စုဝေးကြတဲ့နေ့

ဒီနေ့ဟာ….. ချစ်ခြင်း မေတ္တာတရားတွေနဲ့ ထုံလွှမ်းတဲ့နေ့

ဒီနေ့ဟာ….. သူမရဲ့အပြုံးတွေ အတောက်ပဆုံးသောနေ့

ဒီနေ့ဟာ….. ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နံရိုးတစ်ချောင်းကို ပြန်ရှာတွေ့တဲ့နေ့

ဒီနေ့ဟာ….. တစ်ဘဝစာအတွက် ချစ်သူ လက်တွဲဖော်အချင်းချင်း ဂတိသစ္စာပြုကြတဲ့နေ့

ဒီနေ့ဟာ…. ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့….

သာစည်မြို့လည်ရှိ မင်္ဂလာခန်းမတစ်ခုတွင် ပွဲလာဧည့်သည်များနှင့် စည်ကားနေလေသည် ၊ သတိုးသား သတိုးသမီးများဖြစ်ကြသော ကျွန်တော်နှင့် နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့သည် လာရောက် အားပေးသော သူငယ်ချင်းများ မိတ်ဆွေများ ဆွေမျိုးများအား ပြုံးရယ်ကာ စကားပြော ဧည့်ခံရသဖြင့် ပါးတွေပင် ညောင်းနေကြလေပြီ ၊ နှစ်ယောက်လုံးက မြို့ခံများဖြစ်ကြသဖြင့် ဧည့်သည်များက ရှုပ်ရှက်ခက်နေပြီ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်…… မင်္ဂလာဆောင်ကိုလာသော အမျိုးသမီးအကုန်လုံးနီးပါးကလည်း နယ်မြို့ထုံးစံအတိုင်း မိတ်ကပ်ထူထူဖို့ပြီး လာရောက်ကြသဖြင့် ကျွန်တော့်ဖက်က အမျိုးတွေလား… နန်းဖူးဝတ်မှုံ တို့ဖက်က အမျိုးတွေလား ဟုပင် မခွဲခြားတတ်တော့ချေ ၊ တစ်ခုရှိသည်က နန်းဖူးဝတ်မှုံတို့ဖက်က ဆွေမျိုးများသည် ရှမ်းလူမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့် ရှမ်းရိုးရာဝတ်စုံ ဝတ်လာခဲ့ကြသဖြင့်သာ သော်သေးသည်ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ သတိုးသမီးလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံလည်း တစ်ဝိုင်းပြီးတစ်ဝိုင်း မျက်နှာပြ စကားပြောဧည့်ခံရသဖြင့် ချွေးစေးလေးများထွက်ကာ မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်ပင် ပျက်ချင်နေလေပြီ ၊ ကျွန်တော်က အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရှူးကို ထုတ်လိုက်ပြီး…

“နန်း… ရော့ ၊ နားထင်နားလေးကို သုတ်လိုက်ဦး”

“အင်း..ကို..ကျေးဇူး… အိုက်လာပြီ ၊ ဝတ်ထားရတဲ့ ဟာတွေကလည်း မသက်သာဘူးရယ်”

“အင်း….ကိုလည်း ရယ်ပြရတာ ပါးညောင်းနေပြီ ၊ နေ့လည် ၁ နာရီထိုးရင် ပြီးပါပြီ”

“ဟုတ်…ကို”

“зәс:…”

“ကို….ဟိုမှာ… ကို့ရန်ကုန်ရုံးကလူတွေ လာတယ်၊ သွားနှုတ်ဆက်ကြအောင်”

နန်းဖူးဝတ်မှုံ ညွန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ရန်ကုန်ကနေ ဒီအထိလာရောက်ကြသော မခိုင်ဇာမြင့် ၊ ဇော်မျိုးနိုင် ၊ သီရိ နှင့် အလုပ်သင်လေး….. နောက်ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းမလေး စုမြတ်နိုးနှင့် သူ၏စေ့စပ်ထားသော ကောင်လေးပါ ပါလာလေသည် ၊ ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်လုံး သူတို့အနားသို့သွားပြီး နှုတ်ခွန်းဆက်သကြသည်…။

HR မန်နေဂျာ မခိုင်ဇာမြင့်က ကျွန်တော်တို့စုံတွဲကို တွေ့တော့…..

“ဟေ့..ရဲမာန်.. ကွန်ဂရက်ကျူလေးရှင်းပါ”

“ကျွန်တော်က အစ်မတို့ ရန်ကုန်ကလူတွေ မလာတော့ဘူး ထင်နေတာ”

“မလာလို့ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲအေ…. တို့ HR က မင်းသားကြီးရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို”

“အကုန်လုံး ကားစင်းလုံးငှားပြီး လာကြတာလား ၊ ဒီမှာ ညအိပ်မှာမလား”

“မဟုတ်ဘူး… မောင်လေး နေ့ချင်းပြန် ”

“ဟုတ်…အစ်မ ..လာ အထဲဝင် မုန့်စားပါဦး”

“အေး…အေး…”

မခိုင်ဇာမြင့်ပြီးတော့ သီရိနှင့် ဇော်မျိုးနိုင်က သူတို့လက်ထဲက လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းဗူးကို မြှောက်ပြကာ….

“ကိုရဲမာန်…. ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး လက်ဖွဲ့လှလှလေး ပေးခဲ့တယ်နော်”

“ကျေးဇူးပါကွာ… ဟိုနားမှာ တစ်ဝိုင်းလွတ်နေတယ် ၊ မခိုင်ဇာမြင့်နဲ့အတူ တစ်ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒုမန်နေဂျာကလည်း….. မင်္ဂလာဆောင်မှာတောင် ညွှန်ကြားချက်ပေးနေတယ်”

“အကျင့်ပါနေလို့ပါကွာ…. မင်းတို့ကလည်း”

“ကျွန်တော်တို့ကလည်း စတာပါဗျာ…. သွားစားပြီနော် ၊ ပြီးရင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြမယ်”

“အေး… ငါခဏနေ အဲ့ဝိုင်းကို ပြန်လာခဲ့မယ်”

HR ဌာနက မိတ်ဆွေများကို နှုတ်ဆက်အပြီးတွင် နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်အား..

“ကို…. ဟိုဖက်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ် ၊ တောင်ကြီးက ညီမအမျိုးတွေလာလို့”

“အင်း…အင်း”

“ကိုလည်း…. ကို့သူငယ်ချင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး လိုက်လာခဲ့မယ်”

“ဟုတ်”

သတိုးသမီးနန်းဖူးဝတ်မှုံတစ်ယောက် အမျိုးတွေဆီ သွားနှုတ်ဆက်နေခိုက် ကျွန်တော်သည် ဧည့်ကြိုစားပွဲတွင် လက်ဖွဲ့ငွေထည့်နေသော သူငယ်ချင်း စုမြတ်နိုး၏ ပုခုံးကို အသာတို့လိုက်ပြီး….

“ဟိတ်…”

“အမလေး….လန့်တာဟဲ့…ရဲမာန်….သေနာ”

“ငါ့မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဒီထက်နူးနူးညံညံလေး မခေါ်နိုင်ဘူးလား”

“ဆောတီး…. ငါ့ပါးစပ်က အကျင့်ပါနေလို့ပါ ”

“စောနက နင့်ကောင်လေး မြင်လိုက်ပါတယ်… ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

“ကားထဲ ရေဗူးကျန်ခဲ့လို့ သွားယူခိုင်းထားတာ”

“ရဲမာန်.. ရဲမာန်.. နင်တောင် မိန်းမယူပြီပေါ့လေ…. ငါတို့လည်း နောက်နှစ်လောက်ထဲ ယူကြမလို့”

“ငါ့ကိုနှမြောနေတာလား”

“လူကိုတော့ မနှမြောပါဘူး…. နင့်ရဲ့ ချောကလက်ချောင်းကြီးကို နှမြောတာ ၊ အဲ့လိုမှန်းသိရင် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုံးက အဝစားခဲ့ပါတယ်”

“ဟား…ဟား… နင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ချောကလက်ချောင်း ရတော့မှာပဲကို”

“နင်နဲ့တော့ ဘယ်တူပါ့မလဲ.. ငါတို့ငယ်ငယ်တုံးက ရူးမိုက်ခဲ့တာတွေတောင် ပြန်သတိရသွားပြီ”

“အဲ့ဒီတုန်းက ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်နော်”

“ဟုတ်ပ…. လုပ်ချင်တာတွေ လျှောက်လုပ်ကြပြီး ဘာအနှောင်အဖွဲ့မှလည်း မရှိဘူးးရယ်… အခုတော့ဖြင့်…”

“အသက်ဆိုတာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ စုမြတ်ကလည်း…. ဟိုမှာ နင့်ကောင်လေး ပြန်လာပြီ ၊ ဟိုနားမှာ ဟိန်းထက်နဲ့ ယုပွင့်တို့ရှိတယ်…. မုန့်စားနှင့်ကြ……. ငါခဏနေ ပြန်လှည့်လာခဲ့မယ်”

“အေး…အေး ၊ ငါ ဘာလက်ဖွဲ့ရမှန်းမသိတာနဲ့ လက်ဖွဲ့ငွေပဲ များများထည့်ခဲ့လိုက်တယ်”

“အေး….ကျေးဇူးပါ စုမြတ် ၊ နင့်မင်္ဂလာဆောင်ကြရင်လည်း ငါပြန်ထည့်ပေးပါ့မယ်”

“အင်း ဟုတ်ပြီ”

ထို့နောက် ကျွန်တော်လည်း လှည့်ပတ်ဧည့်ခံနှုတ်ဆက်ခြင်း သတိုးသမီးဆီပြန်သွားကာ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ရလေသည် ၊ နေ့လည် ၁ နာရီခွဲတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးရဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ အခမ်းအနား အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့လေသည်။

ည ၇ နာရီခွဲခန့် အချိန်တွင်ဖြစ်သည်….၊ ကျွန်တော်သည် ရေမိုးချိုး ညနေစာစားသောက်ပြီး သကာလ ကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် အိပ်ခန်းကြီးထဲတွင် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းတချို့ကို ဖွင့်ကြည့်နေလေသည်၊ ကျွန်တော်သည် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းဗူးများကို ကံစမ်းမဲဗူးလို သဘောထားပြီး ခလောက်ကြည့်ကာ ဘာပစ္စည်းဖြစ်မလဲ ခန့်မှန်းရင်း တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။

လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းအများစုမှာ အိုးခွက်ပန်းကန်များ ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းအချို့နှင့် တိုင်ကပ်နာရီ ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်လေသောကြောင့် ဖောက်ရင်းပျင်းလာသဖြင့် ကျွန်းကုတင်ကြီး ပေါ်တက်လှဲလိုက်ရင်း…

“ဝူး…. တနေကုန် ညောင်းလိုက်တာကွာ”

ဟု ငြည်းငြူကာ လက်ကို အပျင်းဆန့်လိုက်လေသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် ရေချိုးပြီး၍ ထမီရင်လျားနှင့် အခန်းထဲဝင်လာသော ဇနီးချောလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံက…

“အွန်း…. ညီမလည်း အတူတူပဲ ၊ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်တုံးကတော့ ပွဲအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားလိုက် ရတာ….. ပွဲရောက်တော့ မြန်မြန်ပဲ ပြီးချင်တော့တယ်”

ဟု ပြောလေသည်…..။

“အယ်…. ကို ကြမ်းပြင်မှာ အမှိုက်တွေပွနေတာပဲ ၊ လက်ဖွဲ့တွေ ညီမနဲ့ အတူတူဖောက်ပါ့မယ် ဆိုတာကို မစောင့်ဘူးတော့”

“ဟဲ…ဟဲ… ညီမကိုစောင့်ရင်း ပျင်းလာလို့ နည်းနည်းလေး စမ်းဖောက်ကြည့်ထားတာ”

“အင်းပါ…ဟုတ်ပါပြီ”

“ကို….လာ.. ကို့အမေအိပ်ယာမဝင်ခင် သွားကန်တော့ရအောင်”

“အွန်း…လာပြီ”

ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ကြင်စဦးလင်မယားနှစ်ယောက်သည် အမေ့အခန်းထဲသို့ သွားပြီး ရိုသေသမှုနှင့် ဦးချရှစ်ခိုးကြလေသည် ၊ အမေက ဝမ်းနည်းဝမ်းသာဖြစ်ပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းကာ

“ဒီလင်မယား အိုအောင်မင်းအောင် ပေါင်းသင်းနိုင်ကြပါစေ”

ဟု ဆုတောင်းပေးသည် ၊ ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ဆုံးမစကားတချို့ပြောကာ မှာကြားလေသည်။

အမေ့အခန်းထဲက ပြန်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်တော့ ကျွန်တော်က ညအိပ်မီးကိုပဲ ချန်ကာ မီးပိတ်လိုက်လေသည်။

“ ဖျောက် ” ( မီးခလုတ် ပိတ်သံ )

“ဟော…ကို့ မီးပျက်သွားတာလား ၊ အဲ….. မီးပိတ်လိုက်တာလား”

“ဟုတ်တယ်….”

“လက်ဖွဲ့တွေ ဖွင့်ကြည့်ဦးမယ်လေ ၊ အခုမှ ၈ နာရီလောက် ရှိဦးမှာကို….. အိပ်တော့မလို့လား”

“အိပ်ယာပေါ်မှာ နားကြတော့မယ်လေ… အိပ်တော့မအိပ်သေးဘူးပေါ့… ဟဲဟဲ”

“အမလေး… သူ့ဟဲဟဲကိုပဲ ကြောက်နေရတာ…. ခစ်ခစ် ၊ မီးလေး ခဏတော့ ပြန်ဖွင့်ပါဦး”

“ဟာ…ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ”

“ကိုကလည်း.. ညီမထွက်မပြေးပါဘူး ၊ မအိပ်ခင် ကို့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကန်တော့ချင်လို့”

“အင်း… အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ”

ကျွန်းကုတင်ပေါ်တွင် ကျွန်တော်က ငုတ်တုတ်လေးထိုင်နေသည်ကို ဇနီးချောလေး နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ပုဆစ်တုတ်လေး ရှစ်ခိုးကန်တော့လေသည် ၊ ကျွန်တော့်ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်းအဖြစ် ကန်တော့ခံရသည်မှာ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်သော်လည်း သူမကိုကြည့်ပြီး ပိတိဖြစ်မိသလိုပင်….. သူမ ကန်တော့ပြီးတော့ ဘယ်လို ဆုပေးရမည်မသိသဖြင့် ကျွန်တော်က ခေါင်းကို ကုတ်နေလေသည် ၊ သူမက…

“ဆုမပေးတော့ဘူးဆိုလည်း… ထတော့မယ်နော်”

“အင်း…အင်း… ရပြီ ထတော့ ၊ ကို့နားလာခဲ့… ဆုပေးမယ်”

“ဟုတ်”

ကျွန်တော်က သူမအား မလိမ့်တစ်ပတ်ဖြင့် အနားကိုခေါ်လိုက်ပြီး နဖူးကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်၊ သူမက…

“အင်း…. ဘာများလဲလို့… ကိုကတော့လေ”

“မကြိုက်ဘူးလား..”

“ကြိုက်တယ်…..ထပ်ပေးဦး”

“မွ…မွ…မွ…မွ…”

“အွန်း…….. ကို… ခဏ ညီမ မီးသွားပိတ်လိုက်ဦးမယ်”

“အင်း”

ကျွန်တော်လည်း မွေ့ယာအသစ်စက်စက် နူးအိအိအပေါ်တွက် ပက်လက်လှန်လှဲရင်း သူမကို စောင့်နေလိုက်သည် ၊ သူမက ကုတင်ပေါ်သို့တက်ကာ ခြင်ထောင်ကို ယပ်တောင်နှင့် ခါလိုက်ပြီး ခြင်ထောင်အရင်ချလိုက်လေသည်….. ပြီးနောက် ပက်လက်လှဲနေသော ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားများကို သူမကိုယ်တိုင် ချွတ်ပေးလေသည်။

သူမဝတ်ထားသည့် ညအိပ်ဝတ်စုံဖြစ်သည့် ကတ္တီပါပြောင်ချောအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ကျွန်တော့်ရှေ့တွင်ပဲ ချွတ်ချလိုက်သည် ၊ ကျွန်တော်က သူမ ဘာဆက်လုပ်မလဲဟု လှဲရင်း အသာလေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်… နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက အဝတ်တွေချွတ်ပြီးတော့ ရင်အုပ်ပေါ်ကို လှဲအိပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာတစ်ဝိုက်နှင့် နှုတ်ခမ်းအား အနမ်းတွေ ပေးလေသည်…..။

“အင်း….ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်စ်…အင်း…အင်း”

ချစ်ဇနီးလေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကနေ လည်တိုင်….. ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရင်အုပ်ကို လက်ဝါးလေးနှင့် ပွတ်ရင်း နမ်းပေးလေသည် ၊ ကိုယ့်မိန်းမက ပြုစုပေးသည့် အရသာမှာ ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်….. လည်တိုင်ကို အနမ်းခံရတော့လည်း ယားစိစိနှင့် နို့သီးခေါင်းကို အစုပ်ခံရတော့လည်း ခံစားမှုက တစ်မျိုးလေး…. ဟိဟိ။( FA များကိုတော့ ဒီကနေပဲ တောင်းပန်ပါတယ်…)

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် မာတောင်လာသည့် ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို သူမလက်လေးနှင့် ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အပေါ်အောက် ဂွင်းတိုက်ပေးရင်း…

“ကို့ဟာကြီးက.. အူယားစရာကြီးတော့….. အကြောတွေ တထောင်ထောင်နဲ့…. ခစ်ခစ်”

“ညီမရဲ့ ပိပိလေးကတော့ ချစ်စရာလေးပါ….”

“တကယ်လား…ခစ်ခစ်”

“ကို.. ညီမစမ်းပြီး ပါးစပ်နဲ့ လုပ်ပေးကြည့်မယ်နော်….. အဆင်မပြေရင်ပြော”

“အား….ရှီး….နန်း… ခဏ သွားနဲ့မထိမိစေနဲ့”

“ဆောတီးကိုလေး နာသွားလား”

“အင်း…”

သူမကတော့ စေတနာဗလပွဖြင့် ပုလွေပေးသော်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိသေးသဖြင့် သွားနှင့် နှစ်ကြိမ်လောက်ထိမိ၍ ဒစ်ဖျားလေး ကျဉ်တက်သွားလေသည် ၊ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တော့ သူမက သတိထားပြီး ဒစ်ဖျားလေးကိုစုပ်ရင်း ဂွင်းထုပေးကာ ပြုစုပေးပြန်သည်…. ကျွန်တော်က သူမခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း…..

“အွန်း….ကောင်းလိုက်တာ… နန်းရယ်…. အင်း… ကျွတ်”

“အား…ရှီး….ကိုပြီးချင်လာပြီ…. တော်တော့… ညီမ.. အင်း”

“လာ… ကို့အပေါ်ကို ခွတက်လိုက်”

သူမက ပေါင်ပေါ်ခွထိုင်လိုက်တော့ ကျွန်တော်က သူမခါးကိုကိုင်ကာ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်အထိ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အောက်ကနေ အဖုတ်ကို အားပါးတရ ဂျာပေးလိုက်လေသည်…..။

“ကို….ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ…. အဟင့်…. ဟင့်”

“အား…အား..အား… ကို…ကို..ကို… အား… ဟင့်…. ယားတယ်… ဟင့်… အား… အား”

“ပလက်….ပလက်…ပလက်… ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်”

“အား……အင်း ကို အား အား အား အားးး”

“ပလစ်…ပလစ်…ပလစ်… ပလစ်…. ပြွတ်… ပြွတ်”

ကျွန်တော်က အောက်ကနေ ဂျာပေးရင်း လက်ကို အပေါ်သို့မြှောက်ကာ သူမရဲ့ချိုဗူးလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ဆွဲလိမ်ပေးလေသည် ၊ စစချင်းတုံးက သူမသည် ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် ထိုင်ရသည်ကို အားနာ၍ မထိတထိ လုပ်နေသော်လည်း အခုတော့ ကျွန်တော်အပေါ် ဖိပွတ်နေ၍ အသက်ပင် မနည်းလုရှူနေရသည် ၊ သူမက ကုတင်ဘောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ရင်း မပီမပြင်ဝိုးတဝါး စကားတွေပြောကာ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားလေသည်..။

“ကိုရေ..ကိုရေ..အား…အား…. အား… ဟင်…. ပြီးပြီ… အား… အား”

“ပြွတ်…ပြွတ်…ပလစ်…ပလစ်…. ပြွတ်.. ပြွတ်”

“ရွှတ်..ကို….အား….အား…. အား… အား……”

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေး တစ်ချီပြီးသွားတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကနေ ဖယ်လိုက်သည်၊ ထိုအခါမှသာ အသက်ဝအောင် ရှူရလေတော့သည်…..၊ ပြီးနောက် ပါးစပ်နားတစ်ဝိုက် ပေကျံနေသည့် အရည်များကို လက်ဖမိုးဖြင့် ပွတ်ဆွဲသုတ်လိုက်ပြီး သူမအပေါ်ကိုတက်ခွကာ လှေကြီးထိုးရိုးရိုးပုံစံဖြင့် စတင်ပြီး ဆက်ဆံလေသည်။

“ဇွိ…..အား…..ကို…အင်း…. အင်း… အင်း.. အင်း”

“မွ…မွ…မွ…ပြွတ်…ပြွတ်စ်.. နန်း… အောက်ကနာသေးလား”

“ဟိုတစ်ခေါက်ကလောက် မနာတော့ဘူးရယ်…. အင်း…. ကို…. အင်း… အင်း… အင်း”

“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်”

“အွန်း…အွန်း…အွန်း…အွန်း…အွန်းးးး”

ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ပုဇွန်တုတ်ကွေး ဘေးတစောင်း အနေအထား ပြောင်းလိုက်ပြီး ဆောင့်လိုးပေးမိလေသည်..။

“အွန်း…အွန်း….အင်း…အင်း…အင်း”

ဘေးတစောင်းအနေအထား၏ အားသာချက်မှာ သူမရဲ့ ဖင်လုံးဖြူဖြူကျစ်ကျစ်လေးကို ဘေးတိုက်မြင်နေရပြီး ခါးကနေဆွဲကိုင်ကာ ဆောင့်လိုးလျင် အမြင်အာရုံကော အထိအတွေ့ အာရုံပါ တစ်ခါတည်း ခံစားရ၍ ဖီးလ်ပိုတက်စေသည် ၊ တစ်ချက်တစ်ချက် သူမရဲ့ နို့အုံလေးကိုလည်း ဖြစ်ညှစ်ပေး၍ ရလေသည်…..၊ ကျွန်တော့်ရဲ့လီးကြီးကိုလည်း အဖုတ်လေးထဲ အဝင်အထွက် လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း နို့အုံလေးကို နယ်ကိုင်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ပြီး အချစ်ပိုမိသည်..။

“ကို…ကို…ကို…အား…အား… အား… အားးးး”

နန်းဖူးဝတ်မှုံလေးတစ်ယောက် နောက်ထပ်တစ်ခါ ချစ်ခရီးအဆုံးကို ရောက်သွားပုံပေါ်သည် ၊ အဖုတ်အတွင်း ကြွက်သားများက ကျွန်တော့်လီးကို ဖြစ်ညှစ်ရင်း သက်သေထူလေသည် ၊ သူမရဲ့ အထိအတွေ့တွေကြောင့် ပြီးချင်သွားသော်လည်း စိတ်ကိုထိန်းလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမကို လေးဖက်ကုန်း အနေအထား ပြုပြင်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ မုဆိုးဒူးထောက် အနေအထားဖြင့် ဆောင့်လိုးပေးရင်း သူမအတွက် အချစ်ရည်များကို ပက်ဖြန်းပေးလိုက်လေ တော့သည်…။

“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်”

“အား….အား….အား…အား… အား… ကို…. ကို… အား… အား… ဟင့်…. ဟင့်… အွန့်”

“ကိုပြီးတော့မယ်…နန်းရေ….အင်း…. အင်း… အင်း…. အွန်း”

“ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်… ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်”

“အွန်း…အွန်း…အွန်း…အွန်း… အွန်း… အွန်း………”

ကျွန်းကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးဖက်ပြီး အမောဖြေနေကြသည် ၊ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မျက်နှာနားတစ်ဝိုက်ကို အကြင်နာအနမ်းလေးတွေ ပေးနေမိသည်၊ သူမကတော့ အသက်ရှူသံလေးများ မြန်ဆန်နေပြီး ညအိပ်မီး အလင်းရောင်နုနုလေးအောက်တွက် ယခင်ကထက် ပို၍ လှပနေသယောင်….။

ကျွန်တော်က သူမဘေးနား လှဲနေရင်းကနေ အပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်ပြီး နို့အုံလေးကို စုပ်လိုက်သည်၊ ပြီးနောက် နောက်တစ်ခါ ပြန်တောင်မတ်လာသည့် အငယ်ကောင်ကိုလည်း အဖုတ်ဝတွင် တေ့လိုက်ပြန်သည်….၊ သူမက…

“ဟင်.. ကို့ဟာကြီးက ပြန်ထောင်လာပြန်ပြီလား…. မြန်လိုက်တာ”

“ညီမက ချစ်စရာကောင်းတာကိုး… ပြီးတော့ သူက ပြန်ထောင်တာ မြန်တယ်လေ”

“ဟင်… ညီမတော့ သေပါပြီ”

“မွ…မွ….အဟင့်…ယားတယ်…ကို့”

“ခစ်…ခစ်….ခစ်….”

“အာ….ကိုရာ….အင်း…အင်း…အင်း…”

———————-

ထိုနေ့ညက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ကမ္ဘာပေါ်က တခြားသော စုံတွဲတွေလို အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပခဲ့ကြလေသည်။

သုံးလခန့်ကြာသော်……

တည်နေရာ – ဟုမ်းလမ်း၊ ကြည့်မြင်တိုင်မြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့။

အချိန် – စနေနေ့ ၊ မနက် ၇ နာရီခွဲ…..။

အိပ်ခန်းထဲကို မဖိတ်ခေါ်ပဲ ဝင်လာသည့် နေရောင်ကြောင့် အိပ်ပျော်နေရာမှ ကျွန်တော် နိုးလာလေသည်၊ လက်နှင့် ဘေးနားကို စမ်းကြည့်တော့ ချစ်ဇနီးလေးမရှိတော့၊ ကျွန်တော့်ထက် အရင် ထသွားပုံပေါ်သည်…၊ ဒီနေ့က ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် နိုးစက်ပိတ်ပြီး အိပ်လိုက်တော့ ဒီအချိန်ထိ ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အညောင်းဆန့်လိုက်ပြီး သန့်စင်ခန်းထဲသို့သွားကာ မျက်နှာသစ်ပြီး သွားတိုက်လိုက်လေသည် ၊ ထို့နောက် အခန်းထဲပြန်ဝင်လာပြီး ရေစိုမျက်နှာကို တဘတ်ဖြင့် သုတ်နေရင်းကနေ နန်းဖူးဝတ်မှုံကို အော်ခေါ်ကြည့်လိုက်လေသည်…။

“မိန်းမရေ…မိန်းမ…”

“ကို…. ညီမက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ… ဟင်းချက်နေလို့ ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… မိန်းမ ဘယ်မှာလဲလို့ လှမ်းမေးတာ”

“အခုမှ အိပ်ရာနိုးပြီးတော့… လူများကို လိုက်ရှာနေတယ်…. ဟွန့်”

မီးဖိုခန်းထဲသို့ ရောက်လာတော့ ဘောင်းဘီတိုလေးနှင့် ကျွန်တော့်ဂျိုင်းပြတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည့် ဇနီးချောလေးကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူမက ဆံပင်ကို ကပိုကရိုလေး ထုံးထားပြီး လက်တစ်ဖက်က ခါးထောက်ပြီး ဟင်းတစ်မျိုးမျိုးကို ယောင်းမနှင့်မွှေကာ ကြော်နေလေသည်..။

“မိန်းမ….ဘာတွေကြော်နေတာလဲ”

“ကြက်သားမွှကြော်အစပ် ကြော်နေတာ….. ရုံးဖွင့်ရင် ဟင်းဂျိုင့်ထုပ်ရအောင်လို့”

“ကို…. ဗိုက်ဆာပြီလား… ခဏစောင့်အုံးနော် ၊ ဒါပြီးရင် ထမင်းကြော်ကျွေးမယ်”

“အင်း…. ဗိုက်မဆာသေးပါဘူး”

ကျွန်တော်က ဟင်းချက်နေသည့် ချစ်ဇနီးလေးကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ရင်း ဂုတ်ပိုးလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည် ၊ ဂုတ်ပိုးကိုနမ်းလိုက်တော့ သူမ ဘော်လီမဝတ်ထားကြောင်းကို အပေါ်စီးကနေ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော့်အငယ်ကောင်က အောက်ကနေ ထကြွလာလေသည် ၊ သူမကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ရင်း ဘယ်ဖက်လက်က ရင်သားကို ကိုင်ကာ ညာဖက်လက်က သူမဘောင်းဘီတိုထဲကို ထည့်ပြီး အဖုတ်လေးကို ပွတ်ပေးလေသည်။

“အာ…ကို…ဒီမှာ ဟင်းချက်နေတာကိုကွာ…. အင်း… အု”

“ကိုလို့.. ခဏလေး… ခဏလေး…. ဒီမှာ ကြော်လို့ပြီးတော့မယ်… ကို… ဆိုးတာကွာ”

“အင်း….ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်စ်”

နန်းဖူးဝတ်မှုံက ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့မရမှန်းသိတော့ ဟင်းအိုးခလုတ်ကို ခဏပိတ်လိုက်ပြီး အနောက်ကို ခေါင်းစောင်းကာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်နမ်းလေသည် ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ အဖုတ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးကိုင်ကာ အစိကို ပွတ်ချေပေးလိုက်သည်….။

ဒီတစ်ပတ်လုံး သူမနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်မအားကြ၍ လိင်မဆက်ဆံဖြစ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမအဖုတ်လေးအား အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် အရည်တွေရွှဲလာပြီး ခြေဖျားလေးကိုထောက်ကာ ကျွန်တော့်လီးရှိမည့်နေရာကို ဖင်ဖြင့်ပွတ်လေသည်၊ ကျွန်တော်က သူမဘောင်းဘီအား လက်ဖြင့် ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဒူးကိုကွေးကာ လီးကို အဖုတ်ထဲ စမ်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်..။

“ကို….အား…ရှီး…ဗြစ်…ဗြစ်”

“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်”

“အင်း…အင်း…အင်း..အင်း… ညီမနို့တွေကို ကိုင်ပေး… အင်း… အင်းးး”

“အွန်း…အွန်း…အွန်း…. အား.. အား.. အား.. အား…. အား….”

ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် အားလပ်ရက်ကို အစပြုသည့် အနေဖြင့် Morning sex လိုက်ကြပြီး တစ်ချီတစ်မောင်း ပြီးကာမှ အနားယူကာ ထမင်းကြော်စားကြသည် ၊ ထမင်းစားနေရင်း ဇနီးဖြစ်သူက……

“ကို… စားပြီးရင် ညီမတို့ ဈေးသွားရအောင် ၊ နောက်တစ်ပတ်အတွက် ချက်စရာ မရှိတော့ဘူး”

“အင်း… ဘယ်သွားမှာလဲ ၊ ကြည့်မြင်တိုင် ညဈေးလား”

“ညဈေးက ညနေလောက်မှ စုံတာရယ်…၊ ညီမက ပန်းသီးရှာလကာရည်တို့ တခြားဟင်းချက် ပစ္စည်းတွေပါ လိုနေလို့ မြေနီကုန်းက City Mart ကိုပဲ သွာလိုက်တော့မယ်”

“အင်း..မိန်းမသဘော”

“နေ့လည်ကြရင်လည်း ကို အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရဦးမှာနော်၊ ကိုဟိန်းထက်တို့ဆီ သွားလည်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

“ဟင့်…”

“မျက်နှာကြီး ဆူပုပ်မနေနဲ့….. ဒီကိုပြောင်းလာပြီး သုံးလလုံးလုံး မအားကြလို့ သန့်ရှင်းရေး ပြန်မလုပ်ရသေးဘူးလေ”

“အင်း……ဟုတ်ပါတယ်လေ”

“စားပြီးရင် ပန်းကန် ညီမကိုပေး… ဆေးလိုက်မယ် ၊ ကို အဝတ်သွားလဲနှင့်… ပြီးရင် သွားကြ ရအောင်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…ခင်ညာ”

ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့လင်မယားနှစ်ယောက် မြေနီကုန်းရှိ City Mart သို့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည် ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမဝယ်သမျှပစ္စည်းများကို အနောက်ကနေ ခြင်းတောင်းထဲထည့် သယ်ပေးရင်း ဟိုငေးဒီငေးဖြင့် ဈေးဝယ်ကြလေသည် ၊ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီး အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာရင်း “ Season ” ပေါင်မုန့်တိုက်နားရောက်တော့ နန်းဖူးဝတ်မှုံက……

“ကို…. ညီမ Season က Black Burger ဝယ်လိုက်ဦးမယ် ၊ လိုက်ခဲ့ဦးမလား”

“အင်း….လျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့”

မုန့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြပြီး ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်ကြိုက်သည့် အသားညှပ်ပေါင်မုန့်တစ်ခုတွေတော့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်….. နန်းဖူးဝတ်မှုံကတော့ သူမရဲ့ ဘာဂါအမဲရောင်ကို ဟိုဒီကြည့်ပြီး လိုက်ရှာနေလေရဲ့။

တစ်နေရာရောက်တော့ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ကြက်ဥပူတင်းဗူးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သူ့အမေကို ပူဆာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ အသားဖြူဖြူ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ချစ်စရာလေး…… ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ဒီနှစ်ကုန်လျင်တော့ဖြင့် ချစ်ဇနီး နန်းဖူးဝတ်မှုံနှင့် ကလေးယူလိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်မိသွားသည်။

ကလေးမလေးရဲ့ အမေဖြစ်သူက ငွေရှင်းကောင်တာက စာရေးမလေးနှင့် စကားပြောနေသဖြင့် သူမ ဘာပြောနေသည်ကို နားမထောင်သောကြောင့် သူ့အမေရဲ့ ထမီစကို လက်ဖြင့်ဆွဲရင်း ဂျီကျပြန်သည် ၊ ထိုအခါ အမေဖြစ်သူက ကလေးမလေးဖက်လှည့်လာပြီး…

“ဟဲ့…သမီး…ထမီကိုမဆွဲနဲ့လေ…. ဘာလိုချင်လို့လဲ”

“မေမေ..သမီးကို ကြက်ဥပူတင်း ဝယ်ကျွေး”

ကလေးမလေးရဲ့ အမေဖြစ်သူ အမျိုးသမီးမျက်နှာကို သေချာကြည့်မိလိုက်တော့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် “ဒိတ်” ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည် ၊ အကြောင်းမှာ ချစ်စရာကောင်းသည့် ကလေးမလေးရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ချစ်ဦးဖြစ်သော “မဝသုန်ဖူး” ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်…။

သူ့သမီးလေးကို စကားပြောရင်း အပေါ်မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည် ၊ ဟုတ်ပါသည်…. သူမက ကျွန်တော်ချစ်ခဲ့ဖူးသော ဂိုက်ဆရာမလေး မဝသုန်ဖူးပင်…..။ အသက်ကြီးလာ၍ အနည်းငယ် အမျိုးသမီးဆန်လာတာကလွဲပြီး ဘာမှမပြောင်းလဲသွားချေ။

ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ သူမကလည်း မှတ်မှိသွားပုံပေါ်သည် ၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရိုးသားဖြူစင်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လေသည်၊ ကျွန်တော်နှင့် ဆယ်တန်းဘော်ဒါဆောင်တွင် စတွေ့တုံးက အပြုံးလေးအတိုင်းပင်….။

ကျွန်တော်ကလည်း ယခင်က သိကျွမ်းခင်မင်ဖူးခဲ့သည့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သူမကို ပြန်ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ၊ ထိုစဉ် သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်ပုံရသောသူက သူမတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ပြန်လာခေါ်ပြီး မုန့်ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်သွားကြလေသည်။

“ကို…..ဝယ်ပြီးပြီလေ… ဘာတွေငေးနေတာလဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…နန်းရယ်”

“စောနက အစ်မကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ပြုံးပြနေတာတွေ့တယ်…. ရုံးက အသိတွေလား”

“မဟုတ်ပါဘူး ၊ အရင်တုန်းက ကို့အသိတစ်ယောက်ပါ”

“ဪ….လာ.. ညီမ မုန့်ဝယ်ပြီးပြီ ၊ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ပြန်ကြရအောင်လေ”

“အင်း….”

ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြပြီး နေထိုင်ရာတိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည် ၊ နေ့လည်ခင်း အိပ်ရာကနိုးတော့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးကို အတူတူလုပ်ကြလေသည်…၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးချိန်တွင် ရေခဲသေတ္တာထဲက ဘီယာဗူးကို ဖောက်သောက်ရင်း ဝရံတာကနေ လမ်းပေါ်သွားလာနေကြသော ဘဝခရီးသည်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ငေးရင်း နေ့လည်ခင်းက အမှတ်မထင် ပြန်ဆုံတွေ့ကြသည့် မဝသုန်ဖူးနှင့် ကျွန်တော့်အဖြစ်ကို တွေးမိပြီး မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးမိသွားသည်….။

ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး၏ အဖြစ်သည်လည်း ဒီလမ်းမပေါ်က ခရီးသည်များလိုပင်….၊ စထွက်သည့်နေရာ မတူခဲ့ကြသော်လည်း ကံတရားအရ လမ်းတစ်ဝက်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခတွေ့ခဲ့ကြလိမ့်မည် ၊ ထို့နောက် သွားရမည့် ခရီးလမ်းကြောင်းတူသည့်သူများ အချင်းချင်း လမ်းအတူတူလျှောက်ခဲ့ဖူးကြလိမ့်မည်……။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ခရီးလမ်းကြောင်း မတူကြတော့လျင် ခွဲခွာကြရပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ကြရသည် မဟုတ်သလော……။

ဤသဘောတရားအား စိတ်ထဲတွင်တွေးပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမည်မဖော်တတ်သော ခံစားချက်တချို့ကို ဘီယာအေးအေးလေးနှင့် မျှောချလိုက်သည်၊ ထို့နောက် အိမ်ထဲက ချစ်ဇနီးချောလေး၏ ခေါ်သံကိုကြားတော့ အတွေးစကိုဖြတ်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုအိမ်လေးထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်လေတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

တွယ်ငြိရာ၌သာ ဆုံးရှုံးရာ….
၂၄ မျက်နှာ